Οι φράχτες ενάντια στους μετανάστες είναι καλοί ή κακοί;

Ο φράχτης του Ισραήλ: Ένα τείχος ενάντια στους μετανάστες για το οποίο… δεν μιλάει κανείς

Έχουμε διαβάσει τις οργισμένες ανακοινώσεις της Κομισιόν και τις συγκεντρώσεις των «αλληλέγγυων» ενάντια στα τείχη που ορθώνουν όλοι οι έχοντες σώα τας φρένας στην Ευρώπη. Ιδιαίτερα στην περίπτωση της Ουγγαρίας, οι απανταχού «ανθρωπιστές» έχουν λυσσάξει.

Υπάρχει, όμως, ένα τείχος εναντίον των λαθρομεταναστών για το οποίο δεν υπάρχει καμιά αντίρρηση, καμιά αντισυγκέντρωση, κανένα άρθρο πύρινου αντιρατσισμού. Ο λόγος βεβαίως για το τείχος που όρθωσε το Ισραήλ εναντίον των λαθρομεταναστών, το οποίο μάλιστα είναι και εξαιρετικά αποτελεσματικό.

Την αποτελεματικότητά του δεν την κρίνουμε εμείς, αλλά απλώς μεταφέρουμε τους πανηγυρισμούς των επίσημων ισραηλινών αρχών, οι οποίες εξέδωσαν ανακοίνωση στην οποία ανέφεραν ότι ΚΑΝΕΙΣ δεν κατάφερε να περάσει τα ισραηλινοαιγυπτιακά σύνορα τους τελευταίους 12 μήνες. Μάλιστα, στο ίδιο χρονικό διάστημα έχουν προβεί σε 2431 απελάσεις λαθρομεταναστών.

Πού είναι, αλήθεια, ο Σόρος και οι ΜΚΟ του να επιβάλλουν τον πολυπολιτισμό στην ίδια του την Πατρίδα; Γιατί δεν διοχετεύει λίγο χρήμα και εκεί για να μην… λένε οι κακές οι γλώσσες;

Η αλήθεια είναι ότι το συγκεκριμένο κράτος ασκεί από πάντα μία σκληρή ρατσιστική (έτσι θα την λέγανε οι προοδευτικοί άμα είχανε λαλιά) πολιτική, που δεν περιορίζεται στα τείχη και την προφύλαξη, αλλά γίνεται και επιθετική με εποικισμούς, βία και διώξεις. Όμως, οι «ανθρωπιστές» στην περίπτωση του Ισραήλ σιωπούν ένοχα και ύποπτα, όπως σιωπούν εξίσου ύποπτα και οι ειρηνιστές στην περίπτωση του πυρηνικού οπλοστασίου του.

[ΕΘ: Ανθρωπιστές, ειρηνιστές, φεμινιστές, κομμουνιστές, καπιταλιστές, τώρα καταλαβαίνουμε γιατί όλοι αυτοί σιωπούν. Και η συμπεριφορά αυτή είναι η μόνη απόλυτα συνεπής διαχρονικά και τηρείται ευλαβικά από όλους, σε όλες τις χώρες, παντού και πάντα. Από όλους εκτός από τους εθνικιστές.]
Advertisements

Πιθανές συνέπειες από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν

Οι πιθανές συνέπειες από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν

Μετά την εξουδετέρωση των ισλαμοσυμμοριτών σε εκείνες τις περιοχές του Ιράκ που κατοικούνται από Κούρδους, κυρίως στο βόρειο Ιράκ με επίκεντρο την Μοσούλη και το Κιρκούκ, η κουρδική περιφερειακή κυβέρνηση που έχει έδρα την πόλη Αρμπίλ ανακοίνωσε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις 25 Σεπτεμβρίου με θέμα την ανεξαρτησία του ιρακινού Κουρδιστάν.

Η Άγκυρα αμέσως μετά την εξαγγελία του δημοψηφίσματος αντέδρασε και άσκησε δριμεία κριτική στον ηγέτη των Κούρδων Πεσμεργκά του Ιράκ Μασούντ Μπαρζανί, ο δε πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν δήλωσε ότι «η Τουρκία εγγυάται την εδαφική ακεραιότητα του Ιράκ και οι όποιες ενέργειες για ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος δεν οδηγούν στην σωστή κατεύθυνση». Βέβαια ο Ερντογάν μάλλον λησμόνησε ότι τα τουρκικά στρατεύματα προ ολίγων μηνών είχαν εισβάλλει στο βόρειο Ιράκ αμφισβητώντας έμπρακτα την εδαφική ακεραιότητα της χώρας για την οποία κόπτεται τώρα η Άγκυρα, μια εισβολή που είχε ως στόχο την επανάκτηση  πρώην οθωμανικών κτήσεων στις περιοχές Μοσούλη και Κιρκούκ.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα είναι φυσικά υπέρ της ανεξαρτησίας του ιρακινού Κουρδιστάν. Το πώς θα αντιδράσει η Άγκυρα σε αυτό το αποτέλεσμα θα κριθεί στην συνεδρίαση του τουρκικού Συμβουλίου Ασφαλείας που θα συγκληθεί στις 22 Σεπτεμβρίου. Μετά την σύγκληση αυτή και την συζήτηση που θα επακολουθήσει στο τουρκικό υπουργικό Συμβούλιο θα γνωρίζουμε περισσότερα για τον βαθμό «ευαισθησίας» της Τουρκίας που θα βρεθεί αντιμέτωπη με τον χειρότερο εφιάλτη της, τουτέστιν ανεξάρτητο Κουρδικό κράτος στα σύνορα της.

Αντίθετη προς το δημοψήφισμα είναι και η κεντρική κυβέρνηση της Βαγδάτης, ο πρωθυπουργός αλ Αμπάντι δήλωσε ότι «αν αμφισβητηθεί το Σύνταγμα και τα σύνορα της χώρας τότε αυτό θα είναι μια πρόσκληση σε πολλούς περιφερειακούς παράγοντες να παραβιάσουν τα σύνορα μας», εννοώντας προφανώς την Τουρκία. Ωστόσο ο πρωθυπουργός του Ιράκ άφησε στις δηλώσεις του περιθώρια για διάλογο και διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους που είναι έτοιμοι για απόσχιση.

Σύμφωνα με πληροφορίες μονάδες του τουρκικού στρατού ήδη συγκεντρώνονται στα σύνορα με το Ιράκ, καθώς το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος θα επηρεάσει όχι μόνο το ιρακινό Κουρδιστάν αλλά και το τουρκικό Κουρδιστάν. Αν η Άγκυρα ξεκινήσει μια εισβολή στο Ιράκ χτυπώντας τους Κούρδους Πεσμεργκά θα βρεθεί αντιμέτωπη στα μετόπισθεν με τους Κούρδους του PKK, των οποίων οι δυνάμεις είναι βέβαιο ότι θα προστρέξουν προς ενίσχυση των φυλετικών αδελφών τους.

Οι αντιδράσεις της Ουάσιγκτον στο δημοψήφισμα σε επίπεδο δηλώσεων είναι αρνητικές, ο Λευκός Οίκος αναφέρει ότι δεν υποστηρίζει την πρόθεση της περιφερειακής κουρδικής κυβέρνησης να διεξαγάγει «αυτό τον μήνα» το δημοψήφισμα, καθώς αυτή η ενέργεια αποκλίνει από την καταπολέμηση των τζιχαντιστών και την σταθεροποίηση των απελευθερωμένων περιοχών από τους ισλαμοσυμμορίτες. Η Μόσχα δεν τάχθηκε μεν ανοικτά υπέρ του δημοψηφίσματος, από τα δημοσιεύματα όμως εντύπων που πρόσκεινται στον Πούτιν αναδύεται μια θετική στάση προς το δημοψήφισμα.

Στο πρόσφατο παρελθόν έχουμε τονίσει πολλές φορές ότι το κουρδικό μονοπάτι της Άγκυρας είναι διάσπαρτο με νάρκες, καθώς ο μεγαλύτερος γεωστρατηγικός φόβος της Τουρκίας είναι η ίδρυση ανεξάρτητου Κουρδικού κράτους στα σύνορα της. Κουρδική ανεξαρτησία στο Ιράκ (και στην Συρία) θα κλιμακώσει γεωμετρικά την πολυετή εσωτερική σύγκρουση της Άγκυρας με τον κουρδικό πληθυσμό που κυμαίνεται μεταξύ του 15% και 25% του συνόλου των κατοίκων, μπορεί να συμπαρασύρει σε εξεγέρσεις και άλλες εθνικές μειονότητες της τουρκικής επικράτειας, αλλά κυρίως δύναται να οδηγήσει σε απόσχιση κουρδικών επαρχιών της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Μπορεί μεν η επίσημη πολιτική της Άγκυρας να χαρακτηρίζει τους Κούρδους ως «ορεσίβιους Τούρκους» οι οποίοι στο πέρασμα των αιώνων απώλεσαν την εθνική τους συνείδηση και γλώσσα, η αλήθεια όμως είναι ότι η Τουρκία ως κληρονόμος της πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είναι ένα σύμφυρμα διαφορετικών φυλετικών ταυτοτήτων. Εκτός των Κούρδων στην Τουρκία υφίστανται και  άλλες μειονότητες όπως αυτή των Αράβων, των Αλεβιτών και των Ζάζα, αναφέροντας τις πλέον σημαντικές πληθυσμιακά.

Οι εξελίξεις στην Μέση Ανατολή φέρνουν την Άγκυρα αντιμέτωπη με τους Κούρδους Πεσμεργκά του Ιράκ, με τους Κούρδους της οργάνωσης PYD της Συρίας και τους Κούρδους του PKK στο εσωτερικό της μέτωπο. Θα πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι οι Πεσμεργκά είναι αμερικανόφιλοι, ενώ το PKK και PYD συγκλίνουν περισσότερο προς την Ρωσία, κάτι που βασίζεται στους δεσμούς του παρελθόντος με την Σοβιετική Ένωση αλλά και στην πρόσφατη πραγματικότητα.

Οι τελευταίες ειδήσεις λοιπόν από το μέτωπο της Μέσης Ανατολής προεξοφλούν την δημιουργία αυτόνομων κουρδικών ή ανεξάρτητων περιοχών στην βόρεια Συρία και στο βόρειο Ιράκ, κάτι που θα κλιμακώσει το κουρδικό αντάρτικο στις νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα θα είναι τεκτονικές γεωπολιτικές μετατοπίσεις. Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από την Άγκυρα έχει άμεση συνάφεια και σχέση με αυτές τις γεωπολιτικές αναταράξεις. Υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι η Τουρκία εφόσον υπάρξει θέμα απόσχισης των νοτιοανατολικών της κουρδικών επαρχιών θα θελήσει να αποζημιωθεί με νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και την δυτική Θράκη.

Τουτέστιν τα θραύσματα των ναρκών από το κουρδικό μονοπάτι του Ερντογάν μπορεί να τραυματίσουν θανάσιμα την εδαφική μας ακεραιότητα.

Γ. Λιναρδής

Νίκη για τους Έλληνες: Αποσύρθηκε η προδοτική τροπολογία που νομιμοποιούσε τους τουρκοσυλλόγους στην Θράκη

Μεγάλη Νίκη της Χρυσής Αυγής: Οι γραικύλοι του Σύριζα απέσυραν την προδοτική τροπολογία που νομιμοποιούσε τους τουρκοσυλλόγους στην Θράκη!

Μια περιφανή Νίκη κατέγραψε πριν λίγο ο Λαϊκός Σύνδεσμος – Χρυσή Αυγή, καθώς μετά τις δυναμικές παρεμβάσεις των Συναγωνιστών Γιάννη Λαγού και Χρήστου Παππά η εθνοπροδοτική κυβέρνηση του Σύριζα τράπηκε σε άτακτη… κοινοβουλευτική φυγή και απέσυρε την τουρκοτροπολογία, με την οποία άνοιγε η «κερκόπορτα» στους τουρκοπράκτορες στην Θράκη.

Θυμίζουμε πως οι ραγιάδες του Σύριζα με ύπουλο τρόπο θέλησαν να νομιμοποιήσουν με μια προδοτική τροπολογία όλους τους συλλόγους των τουρκοπρακτόρων στην Θράκη που μιλούν για «τουρκική μειονότητα» και αποβλέπουν σε απόσχιση!

Την δράση αυτών των τουρκοσυλλόγων και το «δικαίωμά» τους να χαρακτηρίζονται ως «τουρκικοί Δυτικής Θράκης» είχε απαγορέψει με απόφασή του το 2004 ο Άρειος Πάγος.

Τώρα οι προδότες του Σύριζα θέλησαν να ανοίξουν αυτήν την «κερκόπορτα» στην Θράκη. Μετά όμως από τις καταιγιστικές παρεμβάσεις των βουλευτών της Χρυσής Αυγής στην Ολομέλεια, με τις οποίες έφεραν τους πολιτικάντηδες προ των ευθυνών τους, οι ραγιάδες της κυβέρνησης υποχώρησαν και απέσυραν την τροπολογία.

Τονίζουμε πως τα λοιπά κόμματα της αντιπολίτευσης που ενημέρωσαν ότι θα καταψηφίσουν την εν λόγω τροπολογία, δήλωσαν ότι αυτό δεν το κάνουν για εθνικούς λόγους, αφού συμφωνούσαν με την προδοτική λογική της τουρκοτροπολογίας, αλλά το έκαναν ξεκάθαρα για αντιπολίτευση προς τον Σύριζα!

Δείτε ξανά τις συγκλονιστικές ομιλίες των Συναγωνιστών που κατάφεραν μια περήφανη Εθνική Νίκη:

Γιάννης Λαγός προς ραγιάδες Συριζαίους: Η ιστορία θα σας γράψει ως νέους εφιάλτες!

 

Χρήστος Παππάς: Δεν παραδίδουμε την Θράκη στους τουρκοπράκτορες και τους εγχώριους συνεργάτες τους!

Ο χρυσός, τα πετροδολάρια, η Ρωσία και η Κίνα

https://i1.wp.com/katehon.com/sites/default/files/styles/medium/public/oil-dollar.jpg

Το διεθνές νομισματικό σύστημα, όπως ξεκίνησε το 1944 στο Μπρέτον Γουντς και μετεξελίχθηκε μέχρι σήμερα, έχει γίνει το μεγαλύτερο εμπόδιο για την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία. Τώρα η Κίνα, υποστηριζόμενη από τη Ρωσία, δημιουργούν ένα βιώσιμο εναλλακτικό σύστημα που θα αντικαταστήσει την τυραννία του δολαρίου στο παγκόσμιο εμπόριο. Η Γουώλ Στρητ και η Ουάσιγκτον αδυνατούν να το σταματήσουν.

Λίγο πριν το τέλος του ΒΠΠ, η κυβέρνηση των ΗΠΑ, με τις συμβουλές των διεθνών τραπεζών της Γουώλ Στρητ, συνέγραψαν αυτό που πολλοί λανθασμένα θεωρούν ότι ήταν ένας  νέος κανόνας του χρυσού. Στην πραγματικότητα ήταν ένας κανόνας του δολαρίου, σύμφωνα με τον οποίο κάθε χώρα καθόριζε την αξία του νομίσματός της σε σταθερή ισοτιμία με το δολάριο. Σε αντάλλαγμα, η αξία του δολαρίου καθορίστηκε στο 1/35 μιας ουγκιάς χρυσού. Τη στιγμή εκείνη η Ουάσιγκτον και η Γουώλ Στρητ μπορούσαν να επιβάλουν ένα τέτοιο σύστημα, καθώς η Ομοσπονδιακή Τράπεζα (Fed) κατείχε περίπου το 75% του παγκόσμιου νομισματικού χρυσού ως συνέπεια του πολέμου. Η συμφωνία Μπρέτον Γούντς εγκαθίδρυσε το δολάριο, το οποίο κατόπιν έγινε το αποθετικό νόμισμα του παγκόσμιου εμπορίου που διακρατούσαν οι κεντρικές τράπεζες.

Η επιθανάτια αγωνία του κανόνα του δολαρίου

Μέχρι το τέλος του 1960, με τα αυξανόμενα ελλείμματα του προϋπολογισμού των ΗΠΑ λόγω του κόστους του Πολέμου του Βιετνάμ και άλλες σπατάλες, ο κανόνας του δολαρίου άρχισε να εμφανίζει προβλήματα. Οι ανακάμπτουσες οικονομίες της Ιαπωνίας και Δυτικής Ευρώπης δεν χρειάζονταν πλέον τα δισεκατομμύρια δολάρια για να χρηματοδοτήσουν την αναδόμησή τους. Η Γερμανία και η Ιαπωνία είχαν γίνει εξαγωγικές χώρες με υψηλότερη αποδοτικότητα σε σχέση με τις βιομηχανίες των ΗΠΑ. Έπρεπε επομένως η Ουάσιγκτον να υποτιμήσει το δολάριο έναντι του χρυσού για να διορθώσει την αυξανόμενη ανισορροπία στο ισοζύγιο εξωτερικού εμπορίου. Θα ήταν ένα μεγάλο συν για την πραγματική οικονομία των ΗΠΑ. Εντούτοις, προμήνυε μεγάλες ζημιές για τις τράπεζες της Γουώλ Στρητ. Έτσι, οι κυβερνήσεις του Τζόνσον και του Νίξον εκτύπωσαν περισσότερα δολάρια και ουσιαστικώς εξήγαγαν τον πληθωρισμό σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Οι κεντρικές τράπεζες, ιδιαίτερα της Γαλλίας και της Γερμανίας, αντέδρασαν στην αδιαφορία της Ουάσιγκτον απαιτώντας χρυσό της Fed για τα αποθέματα δολαρίου που διατηρούσαν, στην τιμή των 35 δολαρίων ανά ουγκιά στη συμφωνία του Breton Γούντς του 1944. Μέχρι τον Αύγουστο του 1971 η εξαργύρωση του χρυσού για πληθωριστικά δολάρια είχε φτάσει σε σημείο κρίσης και ο κορυφαίος αξιωματούχος της Fed, Πώλ Βόλκερ (αργότερα διοικητής της Fed επί Κάρτερ και επί Ρήγκαν και πολύ αργότερα σύμβουλος του Ομπάμα) συμβούλεψε τον Νίξον να ξηλώσει το σύστημα Μπρέτον Γούντς.

Μέχρι το 1973 ο χρυσός επιτρέπονταν από την Ουάσιγκτον να κυκλοφορεί στο εμπόριο ελεύθερα και δεν είχε πλέον την υποστήριξη ενός ισχυρού δολαρίου. Αντίθετα, μια κατασκευασμένη κρίση πετρελαίου τον Οκτώβριο του 1973 που εκτόξευσε την τιμή του δολαρίου κατά 400% σε λίγους μήνες, δημιούργησε αυτό που ο Χένρι Κίσινγκερ ονόμασε πετροδολάριο.

Ο κόσμος χρειάζονταν πετρέλαιο για την οικονομία. Η Ουάσιγκτον, σε μια συμφωνία το 1975 με τη μοναρχία της Σαουδικής Αραβίας, εξασφάλισε ότι ο αραβικός ΟΠΕΚ θα αρνούνταν να πουλήσει ακόμη και μια σταγόνα πετρελαίου στον κόσμο για άλλο νόμισμα εκτός από το δολάριο. Έτσι, η ισοτιμία του δολαρίου εκτοξεύτηκε έναντι άλλων νομισμάτων όπως το γερμανικό μάρκο ή το ιαπωνικό γιέν. Οι τράπεζες της Γουώλ Στρητ κατακλύστηκαν από καταθέσεις πετροδολαρίων. Το καζίνο του δολαρίου είχε ανοίξει και λειτουργούσε και ο υπόλοιπος κόσμος το πλήρωνε.

Στο βιβλίο μου, «Θεοί του χρήματος: Η Γουώλ Στρητ και ο θάνατος του αμερικανικού αιώνα» αναφέρω λεπτομερώς πώς οι διεθνείς τράπεζες της Νέας Υόρκης όπως η Chase, η Citibank και η Bank of America χρησιμοποίησαν τα πετροδολάρια τότε για να ανακυκλώσουν τα αραβικά κέρδη του πετρελαίου προς τις χώρες που εισήγαγαν πετρέλαιο στον αναπτυσσόμενο κόσμο τη δεκαετία του 1970, πράγμα που φύτεψε τους σπόρους για την επονομαζόμενη Κρίση Χρέους του Τρίτου Κόσμου. Περιέργως, ήταν ο ίδιος ο Πωλ Βόλκερ, προστατευόμενος του Ντέιβιντ Ροκφέλλερ και της Τράπεζας του Ροκφέλλερ Chase Manhattan Bank, ο οποίος τον Οκτώβριο του 1979 ως Διοικητής της Fed πυροδότησε την κρίση χρέους της δεκαετίας του 1980 με την υπερβολική αύξηση των επιτοκίων της Fed. Είπε ψέματα και ισχυρίστηκε ότι αυτό το έκανε για να μειώσει τον πληθωρισμό. Αντίθετα, το έκανε για να σώσει το δολάριο και τις τράπεζες της Γουώλ Στρητ.

Σήμερα το δολάριο είναι ένα περίεργο φαινόμενο. Οι ΗΠΑ από το 1971 έχει μετατραπεί από μια βιομηχανική χώρα πρώτης τάξεως σε ένα γιγαντιαίο, φορτωμένο με χρέος καζίνο της κερδοσκοπίας.

Με τα επιτόκια της Fed μεταξύ μηδέν και ένα τοις εκατό τα τελευταία εννέα χρόνια, οι μεγάλες τράπεζες της Γουώλ Στρητ, αυτές που είναι υπόλογες για την παγκόσμια κρίση από το 2008 και μετά, είναι έτοιμες να φτιάξουν άλλη μια φούσκα στα χρηματιστήρια μετοχών. Οι μεγάλες εταιρείες χρησιμοποίησαν το φτηνό χρήμα για να αγοράσουν τις ίδιες μετοχές τους, ωθώντας τις τιμές των μετοχών υψηλότερα και δημιουργώντας την ψευδαίσθηση μιας «οικονομικής ανάκαμψης.» Ο δείκτης μετοχών S&P-500 ανέβηκε κατά 320% από τα τέλος του 2008. Και σας διαβεβαιώ ότι οι μετοχές αυτές δεν ανέβηκαν επειδή η οικονομία των ΗΠΑ αναπτύχθηκε κατά 320%.

Τα αμερικανικά νοικοκυριά έχουν μικρότερα εισοδήματα κάθε χρόνο που περνάει. Από το 1988, το μέσο εισόδημα μιας οικογένειας έχει παραμείνει στο ίδιο επίπεδο λόγω του πληθωρισμού. Και τα νοικοκυριά πρέπει να δανείζονται περισσότερο από ποτέ στην ιστορία. Το ομοσπονδιακό κρατικό χρέος είναι στα 20 τρισεκατομμύρια δολάρια χωρίς να προβλέπεται μείωσή του. Οι αμερικανικές βιομηχανίες έχουν κλείσει και η παραγωγή έχει μετακομίσει στο εξωτερικό. Αυτό που έχει μείνει στη χώρα είναι οι χρεωμένες εταιρείες των «υπηρεσιών» όπου εκατομμύρια εργάζονται σε δυο και τρεις δουλειές μερικής απασχόλησης για να επιβιώσουν.

Ο μόνος παράγοντας που κρατά το δολάριο από την ολική κατάρρευση είναι ο στρατός των ΗΠΑ και οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις της Ουάσιγκτον σε όλον τον κόσμο που διευκολύνουν τη ληστεία της παγκόσμιας οικονομίας.

Όσο τα βρώμικα κόλπα της Ουάσιγκτον και της Γουώλ Στρητ κατάφερναν να δημιουργούν μια κρίση όπως αυτή στην Ευρωζώνη το 2010 μέσω της Ελλάδος, οι χώρες με εμπορικό πλεόνασμα όπως οι Κίνα, η Ιαπωνία και η Ρωσία δεν είχαν άλλες επιλογές παρά να αγοράζουν αμερικανικά ομόλογα (χρέος των ΗΠΑ) με τα πλεονάζοντα δολάρια από το διεθνές εμπόριό τους. Οι ΗΠΑ μπορούσαν να εκτυπώνουν ατέλειωτους όγκους δολαρίων που δεν υποστηρίζονται από τίποτε άλλο παρά από F-16 και άρματα μάχης Άμπραμς. Αγοράζοντας αμερικανικά ομόλογα, η Κίνα, η Ρωσία και άλλοι στην ουσία χρηματοδότησαν τους πολέμους των ΗΠΑ που στόχευαν αυτές τις ίδιες.

Μια βιώσιμη εναλλακτική του δολαρίου λύση

Τώρα, κατά ειρωνεία της τύχης, η Ρωσία και η Κίνα αποκαλύπτουν προσεκτικά το εναλλακτικό νόμισμα που φοβούνται όλοι, ένα διεθνές νόμισμα που υποστηρίζεται από τον χρυσό και δυνητικά πολλά παρόμοια νομίσματα που μπορούν να εκτοπίσουν τον ηγεμονικό ρόλο του δολαρίου.

Εδώ και πολλά χρόνια, τόσο η Ρωσία όσο και η Κίνα αγόραζαν και συνεχίζουν να αγοράζουν τεράστιες ποσότητες χρυσού για να τις προσθέσουν στα αποθέματα των κεντρικών τραπεζών τους που εν γένει είναι σε δολάρια ή ευρωπαϊκό νόμισμα. Μέχρι πρότινος δεν ήταν σαφές γιατί το έκαναν.

Τώρα είναι σαφές το γιατί.

Η Κίνα και η Ρωσία, πιθανόν με τη συνεργασία άλλων χωρών των BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότια Αφρική) και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), είναι έτοιμες να ολοκληρώσουν τη νέα νομισματική αρχιτεκτονική που είναι εναλλακτική του δολαρίου παγκοσμίως.

Σήμερα, τα μέλη του SCO εκτός από τη Ρωσία και την Κίνα περιλαμβάνουν το Καζακστάν, το Κιργιστάν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και πιο πρόσφατα την Ινδία και το Πακιστάν. Πρόκειται για έναν πληθυσμό πάνω από 3 δισεκατομμύρια ανθρώπων, κάπου το 42% του παγκόσμιου πληθυσμού, που συμπράττουν σε μια οικονομική και πολιτική συνεργασία.

Αν προσθέσουμε στα μέλη του SCO τα κράτη παρατηρητές, δηλαδή, το Αφγανιστάν, τη Λευκορωσία, το Ιράν και τη Μογγολία, μια ματιά στον παγκόσμιο χάρτη δείχνει τις εντυπωσιακές προοπτικές του αναδυόμενου SCO.

Ο χρυσός και τα κατασκευαστικά έργα κατά μήκος του δρόμου του μεταξιού.

Αντίθετα με τις BRICS που δεν αποτελούνται από συνορεύουσες χώρες, η ομάδα του SCO σχηματίζει μια γεωγραφική οντότητα που ονομάζεται Ευρασία. Όταν ο κινέζος πρόεδρος Xi Jinping πρότεινες τη δημιουργία αυτού που τότε ονομάζονταν Νέος Οικονομικός Δρόμος του Μεταξιού σε ένα συνέδριο στο Καζακστάν το 2013, λίγοι στη Δύση το πήραν σοβαρά. Το όνομα σήμα είναι BRI (Belt, Road Initiative, δηλαδή, πρωτοβουλία για τα οδικά έργα κατά μήκος μιας ζώνης που θα διασχίζει την Ευρασία.)

Το σχέδιο προβλέπει την υλοποίηση έργων όπως τραίνα υψηλής ταχύτητας, λιμάνια, υποδομές μεταφοράς ενέργειας εντός μιας δεκαετίας που θα επισκιάσουν τις οικονομικές προοπτικές των χωρών της ΕΕ και της Βορείου Αμερικής.

Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι μια στρατηγική για να απελευθερωθούν οι χώρες της Ευρασίας από το δολάριο και από τις κυρώσεις των ΗΠΑ και τον οικονομικό πόλεμο που αυτές διεξάγουν βασισμένες στο δολάριο.

Στις 5 Σεπτεμβρίου, στο ετήσιο συνέδριο των BRICS στην Xiamen της Κίνας, ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν έκανε σαφή τη ρωσική άποψη για τον σημερινό οικονομικό κόσμο. Δήλωσε ότι «Η Ρωσία συμμερίζεται τις ανησυχίες των χωρών BRICS για την αδικία της παγκόσμιας νομισματικής και οικονομικής αρχιτεκτονικής, η οποία αγνοεί την αυξανόμενη σημασία των αναπτυσσομένων χωρών. Είμαστε έτοιμοι να συνεργαστούμε με τους εταίρους μας για να προωθήσουμε διεθνείς χρηματοοικονομικές μεταρρυθμίσεις και να υπερπηδήσουμε την υπερβολική κυριαρχία ενός περιορισμένου αριθμού αποθεματικών νομισμάτων.»

Από όσο γνωρίζω, ο Πούτιν δεν ήταν ποτέ πριν τόσο ξεκάθαρος σχετικά με τα νομίσματα. Αν μάλιστα το θέσουμε αυτό στο πλαίσιο της τελευταίας χρηματοοικονομικής αρχιτεκτονικής που αποκαλύπτεται από το Πεκίνο, έχει καταστεί σαφές ότι ο κόσμος πρόκειται να απολαύσει κάποιους νέους βαθμούς οικονομικής ελευθερίας.

Χρηματιστηριακά παράγωγα σε γουάν

Σύμφωνα με μια ιαπωνική έκθεση, η Κίνα πρόκειται να ξεκινήσει τη διαπραγμάτευση στα χρηματιστήριά της (στη Σαγκάη) ενός παραγώγου συμβολαίου μελλοντικής εκπλήρωσης (oil futures) εκφρασμένου σε γουάν που θα μπορεί να μετατραπεί σε χρυσό. Πράγμα που φαίνεται ότι θα αποτελέσει μια εναλλακτική λύση για τους παγκόσμιους επενδυτές.

Η Κίνα είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου παγκοσμίως, το οποίο πληρώνει σε δολάρια ΗΠΑ. Αν το νέο συμβόλαιο αποκτήσει παγκόσμια αποδοχή, θα αποτελέσει σημείο  αναφοράς (benchmark) για το αργό πετρέλαιο. Αυτό θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τα δύο σημεία αναφοράς δηλαδή αυτό για τα συμβόλαια futures των North Sea Brent και West Texas Intermediate, που τώρα δίνουν στη Γουώλ Στρητ τεράστια πλεονεκτήματα.

Αυτό θα σήμαινε ότι εξαλείφεται ένας τεράστιος μοχλός χειραγώγησης των αγορών, πράγμα που θα άλλαζε τη γεωπολιτική ισορροπία δραματικά από τον Ατλαντικό προς την Ευρασία.

Τον Απρίλιο του 2016, η Κίνα έκανε μια μεγάλη κίνηση να γίνει το νέο κέντρο του εμπορίου στον χρυσό. Η χώρα αυτή σήμερα είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός χρυσού, πολύ μπροστά από την Νότια Αφρική με τη Ρωσία υπ’ αριθμόν δύο.

Η Κίνα έχει δημιουργήσει ένα τεράστιο αποθηκευτικό κέντρο στην κινεζική ζώνη ελεύθερου εμπορίου Qianhai κοντά στην Shenzhen, μια πόλη 18 εκατομμυρίων βόρεια του Χονγκ Κονγκ στο δέλτα του Ποταμού Pearl. Τώρα η Κίνα ολοκληρώνει την κατασκευή ενός μόνιμου θησαυροφυλακίου για χρυσό, μαζί με χρηματιστήριο και γραφεία. Ο 105 ετών Κινεζικός Σύλλογος Εμπορίου Χρυσού και Αργύρου συμμετέχει σε μια κοινοπραξία με την ICBC, τη μεγαλύτερη κρατική τράπεζα της Κίνας, για τη δημιουργία του Κέντρου Αποθήκευσης Qianhai.

Αρχίζει να γίνεται σαφές γιατί οι ύπουλες ΜΚΟ της Ουάσιγκτον όπως το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy) προσπάθησε, χωρίς όμως επιτυχία, να δημιουργήσει μια χρωματιστή επανάσταση εναντίον του Πεκίνου στο Χονγκ Κόνγκ το 2014, την ονομαζόμενη και Επανάσταση της Ομπρέλας.

Η χρηματιστηριακή αυτή πρωτοβουλία της Κίνας θα προκαλέσει μετατοπίσεις και στον ΟΠΕΚ, καθώς κάποιες από τις χώρες αυτές ίσως προτιμήσουν το υποστηριζόμενο από χρυσό γουάν για το πετρέλαιό τους αντί για το φουσκωμένο δολάριο που φέρει γεωπολιτικούς  κινδύνους όπως πρόσφατα συνέβη στο Κατάρ. Η ρωσική εταιρεία πετρελαίου, Ροσνέφτ ανακοίνωσε ότι η κινεζική κρατική εταιρεία πετρελαίου, CEFC China Energy Company Ltd., μόλις αγόρασε το 14% της Ροσνέφτ από το Κατάρ. Όλα φαίνεται ότι έχουν έναν σκοπό.

Πηγή

 

Εθνοπροδοσία: Τροπολογία για τη νομιμοποίηση των τουρκοσυλλόγων

Έξω οι πράκτορες της Άγκυρας από την Θράκη! Η Χρυσή Αυγή καταψηφίζει την προδοτική τροπολογία για την νομιμοποίηση των τουρκοσυλλόγων

Μια πραγματική βόμβα στην Θράκη βάζει η προδοτική τροπολογία της εθνομηδενιστικής συγκυβέρνησης Σύριζα – Ανέλ σύμφωνα με την οποία θα νομιμοποιηθούν οι σύλλογοι των τουρκοπρακτόρων που ασκούν επιθετική προπαγάνδα για απόσχιση της Θράκης μας και προσάρτησή της στην τουρκία.

Θυμίζουμε πως με συγκεκριμένη τροπολογία προβλέπεται ότι «προστίθενται εδάφια στην παράγραφο 1 του άρθρου 758 του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ώστε να χωρεί αίτηση ανάκλησης ή μεταρρύθμισης οριστικής απόφασης ακούσιας δικαιοδοσίας μετά την έκδοση οριστικής απόφασης του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, με την οποία διαπιστώθηκε παραβίαση του δικαιώματος που αφορά τον δίκαιο χαρακτήρα της διαδικασίας που τηρήθηκε ή διάταξης ουσιαστικού δικαίου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Με το άρθρο τίθεται μεταβατική διάταξη».

Εκ πρώτης αναγνώσεως η τροπολογία μοιάζει «αθώα», όμως στην ουσία της φωτογραφίζει μία πολύ συγκεκριμένη υπόθεση. Πρόκειται για την υπόθεση της παράνομης οργάνωσης με την επωνυμία «Τουρκική Ένωση Ξάνθης».

Την συγκεκριμένη οργάνωση είχε αρνηθεί να αναγνωρίσει ο Άρειος Πάγος, με το σκεπτικό ότι είναι απαράδεκτος ο όρος «τουρκική», γεγονός λογικό αφού οι μόνοι τούρκοι στην Θράκη είναι οι υπάλληλοι του τουρκικού προξενείου. Οι τουρκόφρονες πράκτορες είχαν προσφύγει τότε στο ΕΔΑΔ και εκεί με την συμβολή ενός ανθρώπου του Σημίτη και του Σόρος*, του Ροζάκη, κατάφεραν να αποσπάσουν μία απόφαση που λέει ότι παραβιάστηκε το δικαίωμά τους να ιδρύσουν σύλλογο.

Η εν λόγω τροπολογία αναμένεται να καταψηφιστεί από το σύνολο της αντιπολίτευσης, ακόμα και από τους Ανέλ (για τα μάτια των… ψηφοφόρων, αφού συνεχίζουν να στηρίζουν τον εθνομηδενιστικό Σύριζα) και να περάσει με τις ψήφους των μπολσεβίκων του ΚΚΕ.

Η Χρυσή Αυγή φυσικά και καταψηφίζει την εν λόγω προδοτική τροπολογία! Καταγγέλλουμε τα συστημικά μέσα και μάλιστα τον Real Fm, όπου πριν λίγο στο δελτίο ειδήσεων των 20:00 παρέλειψε να αναφερθεί στην Χρυσή Αυγή και στην καταψήφιση της τροπολογίας.

Η προπαγάνδα τους και η μάχη εντυπώσεων δεν θα περάσει!

Διαβάστε επίσης: ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΣΙΑ: Τροπολογία για νομιμοποίηση των τουρκοσυλλόγων φέρνει η κυβέρνηση Σύριζα-Ανέλ

Η εθνοκάθαρση και υποταγή της Ευρώπης στο Ισλάμ έχει ξεκινήσει

Η διαδικασία εθνοκάθαρσης και υποταγής της Ευρώπης στο Ισλάμ έχει ξεκινήσει

Είναι αναμφισβήτητο γεγονός ότι η μακροχρόνια ιδεολογική και κοινωνική ανασχεδίαση του ευρωπαϊκού πολιτισμού που εκπορεύεται και σχεδιάζεται από νεοταξίτικες κυβερνήσεις και κόμματα οδηγεί στην ισλαμοποίηση, στην εθνοκάθαρση και στην υποταγή της Ευρώπης στην Νέα Παγκόσμια Τάξη. Η παρουσία του Ισλάμ στην Ευρώπη αποτελεί έναν νεοταξίτικο βραχίονα τρομοκράτησης και υποδούλωσης των αυτόχθονων λαών  με απώτερο στόχο την ισοπέδωση όλων των ευρωπαϊκών χωρών μέσω της μίξης όλων των φυλών που θα επέλθει μέσω της ακατάσχετης λαθρομετανάστευσης μουσουλμάνων από την Ασία και την Αφρική.

Η ιστορία των Εθνών έχει καταγράψει ότι εάν κάποια ομάδα, φυλή ή πολιτισμός αρνείται να πολεμήσει μέχρι θανάτου για να διαφυλάξει τον εαυτό της και τον τρόπο ζωής της, το επακόλουθο θα είναι η εξαφάνιση της. Εάν αυτή η πραγματικότητα γίνει κατανοητή και αποδεκτή από εμάς τους Έλληνες και τους άλλους ευρωπαϊκούς λαούς ως η μόνη αποδεκτή επιλογή επιβίωσης, τότε μόνο έχουμε ελπίδα να σώσουμε ότι έχει απομείνει από τον πολιτισμό και την φυλή μας, εφαρμόζοντας μέχρι του τελευταίου ανδρός και γυναικός δρακόντεια μέτρα και αντίποινα στην ισλαμική τρομοκρατία. Όταν ολοκληρωθούν τα αντίποινα, το τρομοκρατικό Ισλάμ θα πρέπει να έχει εξαφανιστεί και εξαλειφθεί από την ζωή και τον περίγυρο μας. Εάν δεν πολεμήσουμε για τις αξίες και τον πολιτισμό μας, τότε η εθνοκάθαρση και η υποταγή μας στους «βαρβάρους» που εισρέουν κατά χιλιάδες χωρίς να συναντούν μέχρι στιγμής αντίσταση είναι βεβαία.

Εμείς οι Έλληνες ας αναλογισθούμε ότι κανείς δεν μπορεί να υποδουλώσει έναν άνδρα ή γυναίκα που είναι έτοιμος και έτοιμη να πεθάνει, δυστυχώς ο χρόνος της απόφασης μας αυτής πλησιάζει τάχιστα και ίσως είναι ήδη εδώ και τώρα.  Όποιος βλάξ νομίζει ότι αυτός ο πόλεμος επιβίωσης μπορεί να διεξαχθεί από τον καναπέ του σπιτιού του μέσω διαδικτύου ή με το τηλεκοντρόλ, τότε ήδη είναι ένας ζωντανός πεθαμένος σε διαδικασία πνευματικής αποσύνθεσης, για την σωματική του αποσύνθεση θα φροντίσουν τα ισλαμικά λεφούσια που προσκάλεσαν στην Ευρώπη οι νεοταξίτες που ψήφισε.

Τα φώτα του πολιτισμού σβήνουν στην Ελλάδα, σβήνουν στην Ευρώπη, και μόνο εμείς οι αυτόχθονοι λαοί που αντιστεκόμαστε στην προμελετημένη εξαφάνιση μας μπορούμε να τα διατηρήσουμε αναμμένα.

Γ. Λιναρδής

Πεθαίνοντας για την Ελλάδα στις φυλακές του Ενβέρ Χότζα

Πεθαίνοντας για την Ελλάδα στις φυλακές του Ενβέρ Χότζα

Αμέτρητοι οι ποταμοί αίματος από συμπατριώτες μας, οι οποίοι έθρεψαν το δένδρο του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού. Ένας από τους αναρίθμητους Βορειοηπειρώτες εθνομάρτυρες ήταν και ο Φίλιππος Παπαθανασίου, ο οποίος πέθανε στις φυλακές του Μπουρελίου, καταδικασμένος σε ισόβια ως «πράκτορας της μοναρχοφασιστικής Ελλάδας και του Ελληνικού ιμπεριαλισμού». Γεννήθηκε στο χωριό Καλύβια Σιούση (σήμερα Ραχούλα) το 1921 και ήταν μέλος μιας φτωχής, αλλά διανοούμενης οικογένειας, όπου ο παππούς του ήταν ιερέας και ο πατέρας του δάσκαλος. Ήταν αριστούχος μαθητής, με μεγάλη κλίση στα φυσικομαθηματικά. Σαν εκπρόσωπος των τελειόφοιτων των γυμνασίων της Ελλάδας κατέκτησε την πρώτη θέση στις πανελλήνιες εξετάσεις στα μαθηματικά, τιμώντας και το σχολείο του και την περιοχή του. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρήκε ενταγμένο στις αντάρτικες ομάδες των Βορειοηπειρωτών, οι οποίες έκαναν το λάθος να μην συνταχθούν ούτε με το ΜΑΒΗ ούτε με τις δυνάμεις του Ζέρβα, αλλά «τρώγοντας» το παραμύθι των αλβανών κομμουνιστών για εθνική αποκατάσταση των Βορειοηπειρωτών συνεργάστηκαν μαζί τους στον αγώνα κατά της ιταλικής και γερμανικής κατοχής.

Ο αγώνας των Βορειοηπειρωτών, τόσο για την απαλλαγή από την τυραννία των αλβανών αγάδων και μπέηδων που τους έπιναν το αίμα όσο και την απόδοση των αυτονόητων δικαιωμάτων για παιδεία, θρησκεία και κυρίως την αυτοδιάθεση και την λησμονημένη αυτονομία του 1914, προδόθηκε από τους αλβανούς κομμουνιστές. Το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα τους εκμεταλλεύτηκε στον ίδιο (και χειρότερο) βαθμό από τους αγάδες και τους μπέηδες, ενώ η Ελληνικότητα των Βορειοηπειρωτών βρέθηκε σε απόλυτο διωγμό. Ο Παπαθανασίου πληγώθηκε βαριά στην Μάχη του Δέλβινου, αλλά κατάφερε να επιζήσει. Μετά την (λεγόμενη) απελευθέρωση της Αλβανίας, όταν άρχισε η αναδιοργάνωση του αλβανικού κράτους, λόγω των πνευματικών του ικανοτήτων, από τον Δεκέμβριο του 1944 διορίζεται ως πρώτος υπεύθυνος του τμήματος παιδείας, υγείας και μόρφωσης του νομού των Αγίων Σαράντα. Στην ταμπέλα του γραφείου του, εκτός απ’ αυτής στ’ αλβανικά, πάνω απ’ αυτήν και σε μια μεγαλύτερη έγραφε με μεγάλα γράμματα: «Τμήμα Παιδείας, Υγείας και Μόρφωσης», ενώ όλα τα σχετικά με την παιδεία και την αλληλογραφία με τα Ελληνικά χωριά τα έγραφε στην Ελληνική γλώσσα. Είχε δική του γραφομηχανή με Ελληνικό αλφάβητο και πολύγραφο που έβγαζε αντίγραφα για τα χωριά. Γι’ αυτή του την δραστηριότητα κλήθηκε για «αυστηρές συστάσεις» από τις κομματικές αρχές του νομού και την κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Αλβανίας.

Τον Μάρτιο του 1945, στην συνδιάσκεψη που έγινε στο Αργυρόκαστρο, κράτησε ανένδοτη στάση για τα θέματα της παιδείας, κάνοντας μάλιστα έκκληση να μην παραστεί κανένας Έλληνας δάσκαλος στην συνδιάσκεψη, αν δεν μεταφραζόταν και στην Ελληνική γλώσσα (κάτι το οποίο τελικά έγινε) το περιεχόμενό της. Μετά από ένα εξάμηνο, με το αιτιολογικό έλλειψης δασκάλων, διορίστηκε δάσκαλος στο χωριό Τσιούκα. Εκεί, επί καθημερινής βάσης, οργάνωνε με τα παιδιά και την νεολαία του χωριού συμπόσια, χορούς και τραγούδια με καθαρά Εθνικό και Ελληνικό περιεχόμενο, αντί να υμνεί «τον Ενβέρ και το Κόμμα». Γνωρίστηκε, συνεργάστηκε και αγωνίστηκε για τον ίδιο σκοπό με τον παπα-Γιάννη, με τον οποίο αργότερα ήταν συγκατηγορούμενοι. Όλα αυτά, όμως, δεν μπορούσαν να μείνουν απαρατήρητα και ατιμώρητα από το αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς. Αρχικά, τον μετέθεσαν στο χωριό Καλύβια Πασιά. Ο Φίλιππος, ανένδοτος, συνεχίζει το καθήκον του προς το Έθνος του. Εκεί συνεργάστηκε πιο στενά με τον φίλο του Νάσιο Πάντο και τον συμμαθητή και (επίσης) φίλο του Σωτήρη Σκεύη. Μετά από δύο μήνες τον μετέθεσαν ξανά στο συνοριακό χωριό Σμίνιτσα, απ’ όπου τον συνέλαβαν στις 17 Φεβρουαρίου 1946. Όταν το αυτοκίνητο της κρατικής ασφάλειας Sigurimi με την περιβόητη πινακίδα με τελευταίο τον αριθμό 11 (που αργότερα έγινε ο φόβος και ο τρόμος στα κατεχόμενα από τους αλβανούς χωριά της Βορείου Ηπείρου), ανηφόριζε προς το χωριό, στην αυλή του σχολείου βρίσκονταν ο Παπαθανασίου, ο γραμματέας του κόμματος στο χωριό, ο πρόεδρος της επιτροπής και πολλοί χωριανοί. Όλοι τους συμφώνησαν ότι κάποιος πρόκειται να συλληφθεί. Ο Φίλιππος τους είπε: «Ναι, εσείς μην φοβάστε, ήρθαν για μένα». Όλοι του είπαν: «Δάσκαλε, φεύγα, όσο να ‘ ρθουν εδώ, εσύ περνάς δέκα φορές τα σύνορα». Ο δάσκαλος τους απάντησε: «Όχι, αδέλφια, εγώ δεν είμαι εγκληματίας, είμαι αυτός που ξέρετε, αγωνίζομαι γι’ αυτά που σας λέω καθημερινά και αυτά θα υπερασπιστώ στο δικαστήριο». Έτσι και έγινε, καθώς μετά από περίπου μισή ώρα τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον πήγαν στα αλβανικά ανακριτήρια, ως την ημέρα της δίκης του, την 1η Ιουλίου 1946, όπου καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά, χωρίς δικαίωμα έφεσης και αναστολής. Για την σύλληψή του από την Sigurimi έγινε, μάλιστα, αναφορά και από το BBC. Στο κελί ήταν μαζί με τον συναγωνιστή, φίλο και συνάδελφό του Αριστοτέλη Χαρμπάτση, ο οποίος καταδικάστηκε σε θάνατο μαζί με τον Νάσιο Πάντο και τον Σωτήρη Σκεύη, στην ίδια δίκη στην οποία δικάζονταν δεκάδες Βορειοηπειρώτες.

Στην δίκη αυτή, ο Φίλιππος Παπαθανασίου ήταν ο μόνος που δεν δέχτηκε να μιλήσει στα αλβανικά. Υποχρεωτικά του έβαλαν διερμηνέα. Όταν ο συμμαθητής του και εισαγγελέας στην δίκη αυτή, ταγματάρχης του αλβανικού στρατού, Γιώργος Κώτσιας (ένας από τους μεγαλύτερους προδότες στην ιστορία του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού) του είπε, δείχνοντάς τον με το δάχτυλό του «Εσύ τα ξέρεις καλύτερα κι από μένα τα αλβανικά, μα δεν θέλεις να τα μιλήσεις, είσαι ένας βρωμοφιλέλληνας», ο Παπαθανασίου του απάντησε όπως αρμόζει σ’ ένα κάθαρμα και προδότη: «Φιλέλληνας μπορεί να είναι κάθε πολίτης ενός άλλου κράτους ή έθνους ή και κάποιο μέλος του δικαστηρίου, μα βρωμοέλληνας μόνο εσύ Γιώργο Κώτσια. Εγώ είμαι Έλληνας, γι’ αυτό και δικάζομαι ενώπιόν σας». Η πρόταση του εισαγγελέα Κώτσια για τους 84 συνολικά κατηγορουμένους ήταν 15 να εκτελεστούν, 20 να καταδικαστούν με 100 χρόνια φυλάκιση (δηλαδή ισόβια) και όλοι οι υπόλοιποι να καταδικαστούν με 15 χρόνια και άνω. Η τελική απόφαση θα έβγαινε μετά από δέκα ημέρες. Όταν γυρίσανε στο κελί τους ο Φίλιππος Παπαθανασίου και ο Αριστοτέλης Χαρμπάτσης, έσκισαν ένα πουκάμισο και με το αίμα τους έγραψαν πάνω σ’ αυτό: «Είμαστε καταδικασμένοι σε θάνατο, το μόνο αμάρτημά μας είναι ότι είμαστε Έλληνες, θέλουμε παιδεία, θρησκεία, αυτοδιάθεση. Μην πιστεύετε όσα σας λένε. Ζήτω η αυτονομία. Ζήτω η Βόρειος Ήπειρος» και το κρέμασαν από το παράθυρο του κελιού τους. Την επόμενη μέρα, όταν οι αλβανικές αρχές είδαν το πανό, τους υπέβαλαν σε τέτοια βασανιστήρια, ώστε για πέντε ημέρες ήταν σε κώμα και μέχρι να γίνουν καλά το δικαστήριο αναβλήθηκε για δέκα μέρες. Όταν έφτασε η τελευταία ημέρα της δίκης, οι ποινές αφέθηκαν όπως τις είχε προτείνει ο εισαγγελέας Κώτσιας. Στο άκουσμα της δικής του θανατικής ποινής ο Παπαθανασίου αντέδρασε λέγοντας τα εξής στους δικαστές: «Σας εμπιστευτήκαμε και συναγωνιστήκαμε. Πολλοί άλλοι πληγώθηκαν, ένας απ’ αυτούς είμαι κι εγώ “αγαπημένοι μας συναγωνιστές”. Μας φάγατε χωρίς μπέσα, γι’ αυτό αφού δεν πέθανα από το βόλι των Γερμανών, ας πεθάνω από το δικό σας», δείχνοντας την πληγή του στην κοιλιά, που ήταν ακόμη με γάζες. Τα θαρραλέα λόγια του μαθεύτηκαν την ίδια μέρα έξω από το δικαστήριο. Πολλοί προβληματίστηκαν, σιωπώντας όμως, αλλά πολλοί περισσότεροι ενθουσιάστηκαν και αναθάρρησαν. Μεγάλη απήχηση, επίσης, είχε και η αντίδραση των συγχωριανών του, όταν οι άνθρωποι του κόμματος πήγαν να ζητήσουν από τους κατοίκους του χωριού να επιδοκιμάσουν την καταδίκη του Παπαθανασίου. Στους απεσταλμένους του κόμματος ο μπάρμπα Βασίλης Ντίνος Τσιάκουλης αντέστρεψε την κατηγορία σε κατηγορώ, λέγοντάς τους: «Ο Φίλιππος είναι το καμάρι μας, αυτός και ο μπάρμπα Γιάννης ξεσήκωσαν το χωριό μας και όλο τα χωριά του Βούρκου». Η ολική αντίδραση του χωριού και η εκρηκτική απολογία του Παπαθανασίου ανάγκασαν το δικαστήριο να μεταβάλει την ποινή του σε ισόβια δεσμά με στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, κατάσχεση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του, χωρίς δικαίωμα έφεσης και αναστολής της ποινής.

Τον Αύγουστο του 1946 μεταφέρθηκε στις φυλακές του Μπουρελίου μαζί με πολλούς άλλους συγκρατούμενούς του. Όταν τον Δεκέμβριο του 1946 οι ποινές των φυλακισμένων μετατράπηκαν σε υποχρεωτική εργασία, η ποινή του Παπαθανασίου μετατράπηκε σε ισόβια στέρηση με υποχρεωτικές εργασίες. Δεν υπάκουσε, δεν βγήκε στην υποχρεωτική δουλειά, λέγοντάς τους κατάμουτρα: «Είμαι πολιτικός κρατούμενος, ισοβίτης και βάσει του διεθνούς δικαίου δεν μπορείτε να με υποχρεώσετε και απαιτώ να με εφοδιάσετε με τα παρακάτω βιβλία», δίνοντάς τους μια ολόκληρη λίστα με βιβλία της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας, μαθηματικών κι άλλα. Από τότε, τον έκλεισαν σ’ ένα ξεχωριστό κελί 1, 5 x 2 μέτρα και εκεί τον άφησαν έως τον θάνατό του, δίνοντάς του επί καθημερινής βάσης 400 γραμμάρια μπομπότα και ένα παγούρι νερό για όλες τις ανάγκες. Τα νύχια των χεριών και των ποδιών του, καθώς και τα δόντια του μαρτυρούσαν την «γλυπτική» δουλειά που του έκαναν οι «γλύπτες» της ανάκρισης της κομμουνιστικής ιδεολογίας, είτε επρόκειτο για αλβανούς είτε για –πολύ χειρότερα- τους Βορειοηπειρώτες συνεργάτες τους και βασανιστές των ομοεθνών τους.

Ο εθνομάρτυρας αυτός πέθανε αμετανόητος στον αγώνα του για την Βόρειο Ήπειρο, όπως άλλωστε έκαναν ο φίλος του Αριστοτέλης Χαρμπάτσης, ο Σωτήρης Σκεύης, ο Νάσιος Πάντος, ο Γιάννης Καραθάνος, ο Γρηγόρης Λαμποβιτιάδης και τόσοι άλλοι. Όπως διηγείται ο συγκρατούμενός του Ηλίας Καραμπόινας «Όποιος γνώρισε τον Φίλιππα δεν μπορεί να πιστέψει πώς πεθαίνουν τέτοια παλικάρια, πώς μπορούν να πέφτουν τέτοια δέντρα… Όταν συνελήφθηκε και τον πρωτογνώρισα ήταν 90 κιλά άνδρας με 1, 90 ύψος και πέθανε μόνον 40 κιλά. Ήμουν ο μόνος που τον επισκεπτόταν στο κελί του, όταν βαριά άρρωστος δεν μπορούσε να κουνηθεί. Θυμάμαι που μου είπε στα τελευταία του: “Ηλία, αν ποτέ βγεις ζωντανός από δω μέσα θέλω να πας να πεις της μάνας μου για το «ωχ μανούλα μου», που λέω κάθε δευτερόλεπτο από τους πόνους”. Πέθανε στα χέρια μου, είχε καταντήσει ένας σκελετός. Τον κηδέψαμε μαζί με έναν συγκρατούμενό μας, δεν ξέρω να πω ποιος από τους δυο μας έκλαψε περισσότερο…». Μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, ανήμερα της Αγίας Παρασκευής στις 26 Ιουλίου 1952, ο εθνομάρτυρας Φίλιππος Παπαθανασίου άφησε την τελευταία του πνοή, πεθαίνοντας για την Ελλάδα στις φυλακές του Ενβέρ Χότζα. Όταν το 1964 ζητήθηκαν από την οικογένειά του τα οστά του, τους απάντησαν ότι ήταν ισοβίτης και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να τα πάρουν. Δείχνοντάς τους, μάλιστα, με το δάχτυλο προς την πλαγιά απέναντι, ο αλβανός αξιωματικός των φυλακών τους είπε: «Για κοιτάξτε τα αμπέλια απέναντι, λιπαίνονται με τα κόκκαλα των εχθρών». Για τους αλβανούς και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους ως «εχθροί» χαρακτηρίζονταν όλοι εκείνοι οι Έλληνες της Βορείου Ηπείρου που πιστοί στην φωνή της συνείδησής τους δεν πρόδωσαν την καταγωγή τους.

Το μέγεθος της τραγωδίας του Φίλιππου Παπαθανασίου και των αναρίθμητων Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου, που δολοφονήθηκαν, βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν και εξορίστηκαν, γίνεται πολύ μεγαλύτερο, αν αναλογιστούμε ότι εκείνοι οι οποίοι «διέπρεψαν» στα απάνθρωπα «πειράματα», στα εγκλήματα, τα βασανιστήρια, τις φυλακίσεις και τις εξορίες ήσαν κυρίως άλλοι Βορειοηπειρώτες, οι οποίοι πούλησαν την ψυχή τους στον διάολο που είχε την μορφή του Ενβέρ Χότζα και του αλβανικού κομμουνισμού. Καθάρματα, γενίτσαροι και πουλημένα τομάρια όπως οι Γιώργος Κώτσιας, Στρατής Παπάς, Γιάννης και Σπύρος Πάνος, Θοδωρής Σιάνος, Μιλτιάδης Παππάς, Γιώργος Σουλιώτης, Σπύρος Κλίμης, Σπύρος Τζιας, Πέτρος Βιδινός, Κώστας Δράζιος, Βασίλης Νάστος και τόσοι άλλοι, οι οποίοι ήσαν ανθέλληνες, απάνθρωποι, παλιάνθρωποι, εγκληματίες, διώκτες και βασανιστές χιλιάδων Ελλήνων Βορειοηπειρωτών, στους οποίους έκαναν όλα αυτά γιατί ένιωθαν Έλληνες και όχι αλβανοί. Τέτοιου είδους ανθρωπόμορφα κτήνη φυλάκιζαν άντρες και πατεράδες για να μπορούν να βιάζουν μετά ανενόχλητοι τις γυναίκες και τις κόρες τους. Ιστορίες με απίστευτα άθλιο περιεχόμενο, όπως εκείνες που αφορούσαν Βορειοηπειρώτισσες που είχαν γονείς και άντρες στην Ελλάδα, τις ξεγελούσαν δήθεν ότι θα τις περάσουν έξω από τα σύνορα, τους έπαιρναν όσα χρυσά ή δολάρια είχαν, και μόλις τις οδηγούσαν στα σύνορα, αρχικά τις βίαζαν και μετά ανάλογα με τις εντολές που έδιναν κατά περίπτωση στους συνοριοφύλακες, άλλες τις δολοφονούσαν και άλλες τις φυλάκιζαν. Και, όμως, κυκλοφορούν σήμερα βιβλία τα οποία εκθειάζουν όλους αυτούς τους συνεργάτες του Χότζα, παρουσιάζοντάς τους μάλιστα και ως Βορειοηπειρώτες που ένιωσαν και αυτοί στο πετσί τους την σκληρότητα του αλβανικού κομμουνισμού, άλλοι με καθαιρέσεις από τα κομματικά τους καθήκοντα και άλλοι με φυλακίσεις. Μόνο που αυτά συνέβησαν, είτε γιατί είχε «περάσει η μπογιά τους» και το καθεστώς του Χότζα, αφού τους είχε ξεζουμίσει συνεργατικά τελείως, τους έριξε στην δυσμένεια, είτε γιατί πολύ απλά είχαν μπλέξει με διαφόρων ειδών ατασθαλίες. Μέσα από την περιγραφή του δράματος του Φίλιππου Παπαθανασίου βλέπουμε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της χρόνιας καταπίεσης των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου από τους αλβανούς και τους ελληνόφωνους προδότες συνεργάτες τους.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

Από το 15ο τεύχος του περιοδικού Μαίανδρος που κυκλοφορεί