Η ολιγαρχία νίκησε αλλά δεν είναι το τέλος

https://i2.wp.com/katehon.com/sites/default/files/styles/medium/public/austriaelection.jpeg

Νομίζω ότι η ήττα του Χόφερ είναι το αποτέλεσμα της ολικής κινητοποίησης του αυστριακού κατεστημένου, του επονομαζόμενου και «Βάλτου».

Από τη μια μεριά ο υποψήφιος του Κόμματος των Πρασίνων Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν υποστηρίχθηκε από την χρηματοοικονομική ολιγαρχία και μάλιστα υποστηρίχθηκε επίσης από όλα τα πολιτικά κόμματα εκτός από το ίδιο το Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας.

Συνεπώς, ο Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν ήταν ένας ισχυρότερος εχθρός και το βλέπαμε αυτό καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.

Ο υποψήφιος για το Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας Νόρμπερτ Χόφερ αποδυναμώθηκε μέσω μιας πολύ έξυπνης εκστρατείας των ΜΜΕ εναντίον του. Τα μεγάλα ΜΜΕ τον απεικόνιζαν ως ναζί παρά το γεγονός ότι είναι ένας συνηθισμένος πατριώτης.

Κατά τη γνώμη μου, αν δεις τα αποτελέσματα των εκλογών από μια αντικειμενική σκοπιά, τότε μπορείς να πεις ότι αυτή είναι η τελευταία εξέγερση του αυστριακού κατεστημένου «βάλτου» εναντίον των νέων δυνάμεων πατριωτισμού και εναντίον αυτών των ανθρώπων που στην πραγματικότητα θέλουν το τέλος της Ισλαμοποίησης της Ευρώπης και το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας πάνω στη χώρα μας.

Ίσως αυτός είναι και ο τελευταίος θρίαμβός τους. Είναι ο τελευταίος θρίαμβος επειδή αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα και οι ίδιοι.

Ο Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν επελέγη από τόσους πολλούς αυστριακούς πολίτες όχι επειδή είναι ιδανικός υποψήφιος, ή επειδή η πλειοψηφία των Αυστριακών είναι υπέρ της παγκοσμιοποίησης. Ο Βαν ντερ Μπέλεν κέρδισε τις προεδρικές εκλογές επειδή ήταν υποψήφιος για να εμποδίσει τον Νόρμπερτ Χόφερ να γίνει πρόεδρος.

[ΕΘ: Δεν μπορούμε παρά να παρατηρήσουμε ότι και ο Φρανσουά Φιγιόν εξελέγη από τους Συντηρητικούς της Γαλλίας γιατί είναι ακριβώς ο αντίπαλος που μπορεί να αντισταθεί στην Μαρίν Λεπέν στις προεδρικές εκλογές την Άνοιξη. Επομένως έχουμε το σύστημα να αντιδρά όχι  με αναχώματα αλλά πολύ πιο σπασμωδικά καθώς οι εξελίξεις φαίνονται να τρέχουν.]

Ο Χόφερ παρουσιάζονταν [από τα ΜΜΕ] ως ο διάβολος προσωποποιημένος και υπήρχε έντονη πλύση εγκεφάλου να αναγκαστούν οι Αυστριακοί να ψηφίσουν εναντίον του.

Για παράδειγμα, τα ΜΜΕ χρησιμοποίησαν μια επιζήσασα του Ολοκαυτώματος εναντίον του Χόφερ. Την έβαλαν μπροστά στην κάμερα και την ανάγκασαν να πει ότι όταν βλέπει τον Νόρμπερτ Χόφερ της θυμίζει τον Αδόλφο Χίτλερ. Επίσης έκαναν λόγο για την δήθεν κατάρρευση της οικονομίας αν γίνει πρόεδρος ο Χόφερ και άλλα τέτοια ψέματα. Αυτός ήταν ο λόγος που έχασε ο Νόρμπερτ Χόφερ και το κατεστημένο νίκησε αυτή τη στιγμή.

Δεν βλέπω το γεγονός αυτό με δραματικό τρόπο. Είναι απλώς η ποίηση της στιγμής στην αυστριακή πολιτική.

Κατά τη γνώμη μου, τα επόμενα χρόνια θα δείξουν πράγματι στον αυστριακό λαό ότι ο Αλεξάντερ βαν ντερ Μπέλεν είναι είναι απλώς μέρος του κατεστημένου. Το γεγονός ότι κέρδισε τις εκλογές θα οδηγήσει απλώς σε ακόμη περισσότερες ανησυχίες μεταξύ των συνηθισμένων Αυστριακών.

Πηγή

 

Ντούγκιν: Σημαντικές επερχόμενες εξελίξεις στην Αυστρία και την Ιταλία

https://i0.wp.com/katehon.com/sites/default/files/styles/medium/public/dugin_salvini_hofer.jpg

Την Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016, υπάρχουν δύο ύψιστης σημασίας γεγονότα στην Ευρώπη. Παρατηρώντας τα μπορούμε να κατανοήσουμε πώς λειτουργεί η επίδραση Τραμπ, αυτή τη φορά στη Δυτική Ευρώπη. Στη Δυτική Ευρώπη, [η επίδραση αυτή] έγινε γνωστή μέσω των εκλογικών αποτελεσμάτων στη Βουλγαρία και τη Μολδαβία, όπου οι υποψήφιοι από την πλευρά των θιασωτών της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή, τις τοπικές παρατάξεις του πλανητικού Βάλτου εναντίον του οποίου ο Τραμπ κήρυξε πόλεμο, έχασαν παταγωδώς τις εκλογές από φιλορώσους αντιπάλους.

Αυτή τη φορά, προεδρικές εκλογές θα λάβουν χώρα στην Αυστρία, όπου ο Βάλτος εκπροσωπείται από τον Αλεξάτερ βαν ντερ Μπέλεν, τον αρχηγό του Αυστριακού Πρασίνου Κόμματος και υποψήφιο του Σόρος, ο οποίος υποστηρίζεται αποκαλυπτικά από τον [ΕΘ: Την, τον, ο μεταφραστής βγήκε ΠΕΕ, πέραν επιτοπίου επισκευής] Κοντσίτα Βουρστ.

Από την μερικά του Πούτιν-Τραμπ είναι ο συντηρητικός Νόρμπερτ Χόφερ, υποψήφιος για το Αυστριακό Κόμμα της Ελευθερίας (FPO). Ο Χόφερ νίκκησε ήδη τον βαν ντερ Μπέλεν με διαφορά 15% τον περασμένο Μάιο, οδηγώντας τους θιασώτες της παγκοσμιοποίησης σε πανικό σε σημείο που απλά γέμιζαν φακέλους με ψηφοδέλτια στον δεύτερο γύρο υπέρ του Πράσινου Παγκοσμιστή (globalist) βαν ντερ Μπέλεν. Όμως μετά από ένσταση του αρχηγού του FPO, Χάινς-Κρίστιαν Στράχε, η αυστριακή δικαιοσύνη πήρε το  μέρος της αλήθειας παρά την πίεση από τον Βάλτο. Έτσι, νέες εκλογές έχουν οριστεί για τις 4 Δεκεμβρίου 2016.

Οι εκλογές αυτές γίνονται σε μια περίοδο που οι παγκοσμιστές έχουν δεχθεί ένα μεγάλο πλήγμα από τη νίκη του Τραμπ και δεν είναι καθόλου έτοιμοι να προκαλέσουν νέες μηχανορραφίες.

Αν κανείς ακολουθήσει τη βούληση του ίδιου του αυστριακού λαού, τότε ο Χόφερ έχει όλες τις πιθανότητες να νικήσει. Αν συμβεί αυτό, τότε θα πλησιάσουμε στο τέλος της ΕΕ σε μεγάλο βαθμό. Άλλωστε, ο συντηρητικός Χόφερ εκπροσωπεί τους Ευρωσκεπτικιστές, ο οποίοι απαιτούν η Αυστρία να επανακτήσει πλήρη κυριαρχία και οι οποίοι ζητούν τη διάλυση της ατλαντιστικής γραφειοκρατίας στις Βρυξέλλες. Συνεπώς, η αποστράγγιση του Ευρωπαϊκού Βάλτου είναι εν εξελίξει. Αυτό και  μόνο το γεγονός ότι ο αρχηγός του Αυστριακού Κόμματος της Ελευθερίας είναι αντίθετος με τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων, τις παρελάσεις των ομοφυλοφίλων και επίσης ειλικρινής φίλος της Ρωσίας είναι άλλη μια σημαντική παράμετρος. Αν νικήσει ο Χόφερ, η Αυστρία έχει μια ευκαιρία να ξαναγίνει μεγάλη.

Η 4η Δεκεμβρίου δεν είναι λιγότερο σημαντική ημερομηνία για την Ιταλία. Την ίδια ημέρα θα λάβει χώρα ένα δημοψήφισμα για τις μεταρρυθμίσεις που προτείνει η φιλελεύθερη (λίμπεραλ) κυβέρνηση του Ρέντσι. Ο Ρέντσι βέβαια δεν είναι τόσο φανατικός παγκοσμιστής όπως ο βαν ντερ Μπέλεν, αλλά οι συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που έχει προτείνει έχουν στόχο να κρατήσουν την Ιταλία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με κάθε κόστος, ακόμη και μέσω οικονομικών μέτρων που θα υπονομεύσουν το βιοτικό επίπεδο των Ιταλών. Επιπλέον, ο Ρέντσι προτείνει  να μειωθούν οι δυνάμεις της Γερουσίας και να ενισχυθεί η δική του δικαιοδοσία.

Ο Ρέντσι έχει στοιχηματίσει τα πάντα στο δημοψήφισμα αυτό. Αν η Ιταλία πει «Όχι», τότε αυτό θα οδηγήσει στην παραίτηση της κυβέρνησης Ρέντσι και, το πιο πιθανόν, την κατάρρευση της ΕΕ στο ηπειρωτικό της τμήμα.

Είναι πολύ σημαντικό ότι το ανερχόμενο αστέρι της ιταλικής πολιτικής, ο αρχηγός του συντηρητικού κόμματος της Λέγκας του Βορρά, Ματέο Σαλβίνι, έχει πάρει σκληρή στάση και παροτρύνει τους Ιταλούς να ψηφίσουν «Όχι». Αν ο Ρέντσι τους έχει παροτρύνει όλους να ψηφίσουν «Ναι», τότε ο Σαλβίνι είναι υπέρ του «Όχι». Και ο Σαλβίνι όπως ο Χόφερ, είναι Ευρωσκεπτικιστής, υποστηρικτής της εξόδου της Ιταλίας από την ΕΕ, φίλος της Ρωσίας και επίσης αντίθετος με την νομοθετημένη ομοφυλοφιλία. Όπως και ο Χόφερ, είναι φίλος του Τραμπ και του Πούτιν. Αν η Ιταλία πει «Ναι» στον Ρέντσι, τότε η επιθανάτιος αγωνία της ΕΕ και της φτωχής Ιταλίας θα αναβληθεί για λίγον καιρό, πράγμα που θα είναι νίκη για τον Βάλτο. Αν το «Όχι» νικήσει, τότε ο Σαλβίνι και η Λέγκα του Βορρά θα νικήσουν και η Ιταλία θα έχει μια ευκαιρία να ξαναγίνει κυρίαρχη και μεγάλη.

Επομένως, αυτή η Κυριακή είναι μοναδική ημέρα, ένα βαρόμετρο των αλλαγών εκείνων που έχουν γρήγορα συνεπάρει τον κόσμο. Από τη νίκη του Τραμπ, η μάχη μεταξύ του παγκοσμίου φιλελεύθερου (λίμπεραλ) Βάλτου και των λαών και των υποστηρικτών της εθνικής κυριαρχίας βρίσκεται στο επίκεντρο.

Για την Ευρώπη, υπάρχουν τώρα δύο φάροι φωτός που ενσωματώνουν τη νίκη εναντίον του Βάλτου, ο Τραμπ στην Αμερική και ο Πούτιν στη Ρωσία. Τόσο η Δύση όσο και η Ανατολή εργάζονται τώρα σύμφωνα με το ίδιο σχέδιο. Τώρα το μόνο που απομένει είναι να δοθεί ένα τελικό χτύπημα στους Ατλαντιστές των Βρυξελλών και τους Ευρωπαίους φιλελεύθερους (λίμπεραλ) μανιακούς. Τα αποτελέσματα της 4ης Δεκεβρίου 2016, μπορεί να είναι άλλο ένα ορόσημο παρόμοιο με το Brexit, τη νίκη του Τραμπ και την ήττα των Ατλαντιστών στη Βουλγαρία και τη Μολδαβία.

Δεν μπορούμε να προβλέψουμε το αποτέλεσμα της 4ης Δεκεμβρίου. Επιπλέον, η γεωπολιτική δεν αποτελεί στοίχημα όπου κάποιος τα κερδίζει όλα. Αλλά ολόψυχα είμαστε με τον Χόφερ και τον Σαλβίνι. Ευχόμαστε ειλικρινά οι λαοί της Αυστρίας και της Ιταλίας να νικήσουν και προσδοκούμε την  οριστική κατάρρευση του ευρωπαϊκού Βάλτου. Άλλωστε, αυτή θα είναι επίσης και δική μας νίκη.

Αλεξάντερ Ντούγκιν

Πηγή

 

Μονομαχία εντός κλωβού μεταξύ Φιγιόν και Λεπέν την Άνοιξη του 2017

https://cdn.rt.com/files/2016.11/original/583c46abc361889d328b4585.jpg

Ο Φρανσουά Φιγιόν θα είναι ο υποψήφιος της Γαλλικής Δεξιάς στις προεδρικές εκλογές του 2017 και έχει πιθανότητες να νικήσει, στον δεύτερο γύρο, εναντίον της αρχηγού του Γαλλικού Μετώπου (FN) Μαρίν Λεπέν.

Ο Φιγιόν είναι ένας υπερ-παραδοσιακός τύπος, των οικογενειακών αξιών και των «Χριστιανικών ριζών της Γαλλίας». Με αμερικανικούς όρους, θα ήταν «Γάλλος εθνικιστής», χωρίς τα υποτιμητικά υπονοούμενα. Ο λόγος του περιστρέφεται γύρο από την ιστορική ισχύ της γαλλικής εθνικής ταυτότητας (από την Ζαν Ντ’ Άρκ έως τον Βολταίρο), η βάση της εθνικής κυριαρχίας, στην οποία πρέπει να ξαναδοθεί έμφαση κατ’ επανάληψη.

Φαίνεται να έχει μια σκληρή γραμμή προς τη μετανάστευση και να είναι μάλλον ασαφής όσον αφορά το «Ισλάμ» που ως γνωστόν διαφέρει από τον Σαλαφιστικό τζιχαντισμό. Το γαλλικό κατεστημένο απλά δεν το συμφέρει να ανταγωνίζεται πελάτες-κράτη/επενδυτές όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Λιγότερο από 6 μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές, ο Φιγιόν επαινείται από τη Δεξιά ως το τέλειο όχημα για να νικηθεί η Μαρίν Λεπέν. Με τις οικογενειακές του αξίες, επαρχιακός, Καθολικός, αναμένεται να «κλέψει» πολλές ψήφους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους από το Εθνικό Μέτωπο.

Η φωτογενής Μάριον Λεπεν, μέλος του κοινοβουλίου και ανιψιά της Μαρίν Λεπέν, επιβεβαίωσε ότι ο Φιγιόν είναι «ο πιο επικίνδυνος υποψήφιος για το Γαλλικό Μέτωπο». Η κεντρώα θέση του είναι αλάνθαστη. Και δεν είναι λαϊκιστής. Σχεδόν όπως ο Ντέιβιντ Κάμερον στο γαλλικό του παρά όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ.

Η οικονομία στο επίκεντρο

Ο αγώνας θα γίνει στο μέτωπο της οικονομίας. Το σχέδιο του Φιγιόν είναι ένα ανελέητο νεοφιλελεύθερο σοκ σχεδιασμένο να «ανοίξει» την διαβόητα κλειστή γαλλική οικονομία, περικόπτοντας τουλάχιστον 500.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, να μειώσει τον λαβύρινθο των γραφειοκρατικών κανονισμών και να μειώσει δραστικά τα έξοδα του δημοσίου για να πετύχει ένα εντυπωσιακό 0 τοις εκατό έλλειμα προϋπολογισμού μέχρι το 2022.

Όλα αυτά στηρίζονται σε μια μονοθεματική ιδέα: Να απελευθερωθούν οι επιχειρήσεις από τη γραφειοκρατία («Θα κάνω τα πάντα για τους επιχειρηματίες!») έτσι ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας (η γαλλική ανεργία είναι κολλημένη γύρω στο 10 τοις εκατό). Αναμένεται αντίδραση και ειδικά θυμό από τον δημόσιο τομέα που θα εκφραστεί με οδοφράγματα αν κάνει το δικό του ο Φιγιόν.

Το Παρίσι βεβαίως δεν είναι Γαλλία. Οι επαρχίες της θα αποφασίσουν το αποτέλεσμα την επόμενη Άνοιξη παρά τις αντιδράσεις των προοδευτικών στο Παρίσι. Αυτή είναι η αίσθηση που αποκομίζει κανείς μεταξύ των γαλλικών ψηφοφόρων – μίγμα ζευγαριών «ιδιωτικού-δημοσίου τομέα» όπου ο ένας δουλεύει στο δημόσιο και ο άλλος σε εταιρεία. Σε ένα κράτος ακόμη κάτω από τους κανόνες του Κολμπέρ, είναι το απόλυτο ανάθεμα να «επιτεθεί» κανείς στον δημόσιο τομέα.

Η Μαρίν Λεπέν είναι από την πλευρά της μια πολύ ικανή παίκτρια και αρέσει στο ευρύ, πάμφτωχο προλεταριάτο της πόλης και της επαρχίας (το επαρχιακό ανάλογο των «αθλίων» της Χίλαρι Κλίντον). Είναι απολύτως εναντίον της παγκοσμιοποίησης και επομένως υπέρ του προστατευτισμού. Και θέλει  να προστατεύσει τον Γαλλικό δημόσιο τομέα.

Η οικονομική [πολιτική] της Λεπέν αντικατοπτρίζει την οικονομική [πολιτική] του Τραμπ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Εθνικό Μέτωπο ήδη αποκαλεί τον Φιγιόν ως (αποτυχημένο) νεοφιλελεύθερο θιασώτη της παγκοσμιοποίησης, εκτός από παλαιό σύμβολο της γαλλικής άρχουσας τάξης.

Μιλήστε με τη Ρωσία, μεσιέ

Μετά υπάρχει το υπέρτατο ζήτημα που φαίνεται να διαπερνά την νεοφιλελεύθερη Ευρώπη: Το ζήτημα της Ρωσίας. Παρά τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις του για τη δημιουργία ισχυρής σχέσης με τη Ρωσία – ο Φιγιόν και ο Πούτιν ήταν Πρωθυπουργοί ταυτόχρονα – ο Φιγιόν είναι βασικά ένας νεοφιλελεύθερος, υπέρ της ΕΕ, υπέρ του ΝΑΤΟ, υπέρ της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ μορφή κοινής αποδοχής για το κατεστημένο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει αξιοπρεπή διπλωματία.

Ο Φιγιόν έθεσε με σαφήνεια την άποψή του ως προς τη Ρωσία την τελευταία Πέμπτη κατά την τηλεμαχία εναντίον του Ζουπέ. Αυτή είναι όλη η εξωτερική πολιτική του Φιγιόν σε ένα λεπτό:

«Η Γαλλία πρέπει να προστατέψει τα συμφέροντά της. Είμαστε σύμμαχοι με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πολιτική που ασκήθηκε από τον [Πρόεδρο] Ολάντ όσον αφορά τη Ρωσία είναι παράλογη και οδηγεί τη Ρωσία στην απομόνωση. Είναι μια επικίνδυνη χώρα αν την μεταχειριστούμε όπως τη μεταχειριστήκαμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα επίπεδο εμπιστοσύνης με αυτούς. Ο πραγματικός κίνδυνος για την Ευρώπη, οικονομικά, είναι η Ασιατική ήπειρος (…) Βεβαίως δεν εγκρίνω την προσάρτηση της Κριμαίας, θέλω το ερώτημα να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η πολιτική που έχουμε εφαρμόσει στη Συρία για τα τελευταία τέσσερα έτη έχει αποτύχει. Πρέπει να βρούμε νέους τρόπους να δράσουμε. Πρέπει να συμπεριλάβουμε τους Ρώσους σε μια συζήτηση και να μιλήσουμε στο Ιράν και να αποδεχθούμε την ιδέα μιας προσωρινής συμφωνίας.»

Παρεμπιπτόντως, αυτό δεν είναι πολύ διαφορετικό από την πολιτική του Εθνικού Μετώπου.

Όπως έχουν τα πράγματα, όλα δείχνουν σε μια μονομαχία σε κλειστή κλωβό την επόμενη Άνοιξη. Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δεν θα καταφέρει να νικήσει ούτε έναν βάτραχο (κυριολεκτικά) αν θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη φορά. Ακόμη και ένας μουντός τωρινός Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς θα ήταν πιο δημοφιλής.

Ο πρώην προστατευόμενος του Ολάντ και Υπουργός Οικονομίας, Εμάνουελ Μακρόν, έχει επίσης πετάξει το καπέλο του στην αρένα και μάλλον θα είναι υποψήφιος ως ανεξάρτητος κεντρώος. Παραφράζοντας το Τέξας: Όλο καπέλο και καθόλου δράση. [ΕΘ: Όλο λόγια και καθόλου δράση]. Μετά είναι ο ακροαριστερός, Ζαν-Λουκ Μελανκόν, εναντίον της παγκοσμιοποίησης αλλά χωρίς την απαραίτητη πολιτική υποδομή να τον προωθήσει.

Όλα τα βλέμματα είναι τώρα στραμμένα στην Λεπέν και στο τι μαγικό κόλπο θα μπορέσει να κάνει. Το Εθνικό Μέτωπο είναι απασχολημένο να τοποθετεί τον εαυτό του «Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά». Η Λεπέν έχει καταφέρει το κόλπο της «κανονικοποίησης» του Εθνικού Μετώπου ώστε να μπορεί να έχει μια σοβαρή πιθανότητα για την προεδρία. Τώρα πρέπει να επιλέξει μεταξύ του [συνθήματος] «είναι η οικονομία, ανόητε» και την προβολή του κοινωνικού, θρησκευτικού και περί ταυτότητος πολέμου για να κατακτήσει εκείνες τις ακριβές ψήφους στη σιωπηλή, επαρχιακή, «βαθιά» Γαλλία.

Pepe Escobar

Πηγή

 

Η σημασία της ανακατάληψης του Χαλεπίου από τις δυνάμεις του Άσσαντ

Η σημασία της ανακατάληψης του Χαλεπίου από τις δυνάμεις του Άσσαντ

Η Συρία ουσιαστικά οδεύει προς την μετα-Χαλέπι εποχή, στρατηγικά και πολιτικά. Όλοι οι παρατηρητές και αναλυτές του συμμοριτοπολέμου φαίνεται να συμφωνούν στο γεγονός ότι ο συριακός στρατός εντός πολύ σύντομου χρονικού διαστήματος θα έχει ανακαταλάβει πλήρως την μεγαλύτερη πόλη της Συρίας από τους τζιχαντιστές-μισθοφόρους των Αμερικανοσιωνιστών και των συμμάχων τους. Με την ανακατάληψη του Χαλεπίου πλέον όλες οι μεγάλες πόλεις της Συρίας, ήτοι Δαμασκός, Χάμα, Χομς και Λατάκια θα βρίσκονται στα χέρια των δυνάμεων της νόμιμης κυβέρνησης.

Η αναμενόμενη πτώση του Χαλεπίου στα χέρια της νόμιμης κυβέρνησης της Συρίας θέτει το καθεστώς Άσαντ σε δυνητικά πλεονεκτική θέση τόσο στρατηγικά όσο και πολιτικά, ενώ χορηγεί δυναμική ορμή στις κυβερνητικές ένοπλες δυνάμεις. Η πτώση της πόλης είναι για τους ισλαμοσυμμορίτες ένα τεράστιο πλήγμα, όπως είναι και τεράστιο πλήγμα για τους συμμάχους τους Σαουδάραβες, Καταριανούς, Τούρκους και Ισραηλινούς, ενώ αποτελεί ένα ηχηρό ράπισμα στην αμερικανοσιωνιστική πολιτική του Ομπάμα και του σιωνιστικού κατεστημένου της Ουάσιγκτον.

Η νίκη του Άσαντ στο Χαλέπι είναι ένα σημείο καμπής στον συμμοριτοπόλεμο και σε συνδυασμό με την εκλογική νίκη του Τραμπ, ο οποίος έχει αφήσει να εννοηθεί ότι οι ΗΠΑ θα πάψουν να υποστηρίζουν τους τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, βάζει τον πρόεδρο της Συρίας στην ισχυρότερη θέση από τότε που ξεκίνησε αυτή η σύγκρουση πριν από έξι χρόνια. Η νίκη του Άσαντ δεν αντηχεί μόνο στην Συρία, αφού πλέον οι τζιχαντιστές περιορίζονται μόνο σε κάποιους θύλακες στην επαρχία Ιντλίμπ, αλλά αντηχεί σε όλο τον κόσμο και θα έχει διεθνείς και περιφερειακές επιπτώσεις και προεκτάσεις.

Η ανακατάληψη του Χαλεπίου θα σημάνει την περαιτέρω όξυνση-κλιμάκωση των αντιπαραθέσεων Άγκυρας-Δαμασκού. Ο Άσαντ είναι βέβαιο, εξ άλλου το έχει προαναγγείλει, ότι θα προσπαθήσει να ανατρέψει την τουρκική εισβολή στην παραμεθόρια περιοχή Τουρκίας-Συρίας, υποστηρίζοντας τους Κούρδους πολιτοφύλακες της οργάνωσης PYD, ενώ ήδη η συριακή πολεμική αεροπορία μετά τις πρόσφατες προκλήσεις της Άγκυρας βομβάρδισε θέσεις του τουρκικού στρατού στην συριακή παραμεθόρια περιοχή. Η κυβέρνηση της Δαμασκού επί του παρόντος έχει κοινά συμφέροντα με την κουρδική οργάνωση PYD, αφού ο κύριος αντίπαλος και των δυο μετά την νίκη επί των τζιχαντιστών είναι η Άγκυρα του Ερντογάν.

Υπενθυμίζουμε ότι τα τελευταία έξι χρόνια η τουρκική πολεμική αεροπορία υπερασπιζόμενη τους τζιχαντιστές έχει επανειλημμένα βομβαρδίσει θέσεις των Κούρδων μαχητών, ενώ στην πολιορκία της κουρδικής πόλης Κομπάνι από τους ισλαμοσυμμορίτες η Άγκυρα είχε προσφέρει κάλυψη σε αυτούς βομβαρδίζοντας τους Κούρδους υπερασπιστές της πόλης με βαρέα πυροβόλα από το τουρκικό έδαφος. Η τουρκική παραμεθόρια εισβολή στην Συρία φέρνει πιο κοντά και την Δαμασκό με την Βαγδάτη, καθώς η ιρακινή κυβέρνηση αντιμετωπίζει απειλές της Άγκυρας αναφορικά με τις τουρκικές διεκδικήσεις στην περιοχή της Μοσούλης.

Η ανακατάληψη του Χαλεπίου κατοπτρίζει μια νέα φάση για την κυβέρνηση της Δαμασκού, καθώς τερματίζει ουσιαστικά την διεθνή της απομόνωση και αναβαθμίζει το καθεστώς Άσαντ. Σε αυτή την νέα φάση ο Άσαντ θα διαπραγματευτεί από θέση ισχύος το μέλλον της Συρίας σε όποιες προσεχείς ειρηνευτικές συνομιλίες. Πλέον οι ΗΠΑ και άλλες δυτικές χώρες που υποστήριζαν το Ισλαμικό Κράτος υπό τον μανδύα της δήθεν δημοκρατικής συριακής αντιπολίτευσης θα προτιμήσουν ένα διαπραγματευτικό τέλος του συμμοριτοπολέμου, ένα τέλος που δεν θα συμπεριλαμβάνει όμως την απομάκρυνση του Άσαντ όπως αυτή είχε προγραμματιστεί πριν από έξι χρόνια από τους Αμερικανοσιωνιστές.

Η στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας πριν από ένα χρόνο μετατόπισε προς όφελος της Δαμασκού τις εξελίξεις και είναι βέβαιο ότι ο Άσαντ μετά το Χαλέπι θα πιέσει για μια διευθέτηση μέσω διαπραγματεύσεων, μια διευθέτηση που θα τον καθιστά αναμφισβήτητο ηγέτη της Συρίας κάτι που θα έχει πολιτικές και στρατηγικές προεκτάσεις στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Γ. Λιναρδής

Παρεμβάσεις ευρωβουλευτών για σχέσεις με Αλβανία, λαθρομετανάστευση και δημοσιονομικό πλαίσιο

Στρατηγός Γ. Επιτήδειος: «Βέτο στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις ΕΕ-Αλβανίας»

Παρέμβαση στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκανε ο ευρωβουλευτής του Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή, Στρατηγός Γεώργιος Επιτήδειος, στα πλαίσια της συζητήσεως σχετικά με την έκθεση της Επιτροπής για την Αλβανία του 2016.

Ακολουθεί η ομιλία:

«Ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε. Ο εισηγητής ανέφερε σημεία στα οποία υπάρχει πρόοδος στην προσπάθεια της Αλβανία αν ενταχθεί στην Ε.Ε. ανέφερε και κάποια πράματα τα οποία πρέπει να γίνουν επιπλέων. Δεν ανέφερε όμως ένα βασικό στοιχείο το οποίο έχει να κάνει με την υποχρέωση της Αλβανίας να διατηρεί σχέσεις καλής γειτονίας με όλες τις γειτονικές της χώρες. Θα αναφερθώ και εγώ στους χάρτες με την μεγάλη Αλβανία, οι οποίοι κυκλοφορούν κατά καιρούς και εκεί υπάρχουν εδάφη από όλες τις γειτονικές χώρες της Αλβανίας. δηλαδή την Ελλάδα, τα Σκόπια και την Σερβία. Με αυτή λοιπόν την πολιτική, που εφαρμόζει η κυβέρνηση της Αλβανίας, κάθε άλλο παρά σταθεροποιητικό παράγοντα, για την περιοχή την Βαλκανίων, αποτελεί.

Πρόσφατα επίσης ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας, χωρίς να υπάρχει λόγος, εξέφρασε επεκτατικές βλέψεις της χώρας του κατά της Ελλάδος και προσέβαλε την ιστορία της Ελλάδος αναφέροντας διάφορες ιστορικές ανακρίβειες. Εάν σε αυτά προσθέσουμε και την υπαναχώρηση της Αλβανίας για να καθορίσει με την Ελλάδα την ΑΟΖ των δύο χωρών προκειμένου να υποστηρίξει την τουρκική πολιτική πάνω σε αυτό το θέμα, καθώς επίσης και την παραβίαση των δικαιωμάτων της Ελληνικής μειονότητάς της Β. Ηπείρου αναφέρθηκαν οι κατεδαφίσεις σπιτιών, έχουν κατεδαφιστεί ναοί δεν επιτρέπεται στους Ελληνικής καταγωγής Αλβανούς υπηκόους να εγγράφονται στους εκλογικούς καταλόγους, γίνονται ωμές παρεμβάσεις, κατά την διάρκεια των εκλογών στην εκλογική διαδικασία.

Εάν όλα αυτά τα συνυπολογίσουμε θα δούμε ότι η Αλβανία ακόμη δεν είναι έτοιμη για να αρχίσει της ενταξιακές διαδικασίες. Και στο σημείο αυτό για να τελειώσω θα αναφέρω ότι η ΕΕ κάνει με την Αλβανία το ίδιο λάθος που έκανε και με την Τουρκία: Ανέχεται να παραβιάζει τις αρχές που πρέπει και υποχρεούται να εφαρμόζει προκειμένου να πληροί τα κριτήρια της Συνθήκης της Κοπεγχάγης με αποτέλεσμα να αποθρασύνει την Αλβανία.

Πότε επιτέλους θα αποφασίσει η ΕΕ να πείσει την αλβανική κυβέρνηση ότι είναι προς το δικό της συμφέρον να ενταχθεί στην ΕΕ. Η Αλβανία έχει ανάγκη την Ευρωπαϊκή Ένωση και όχι η Ευρωπαϊκή Ένωση την Αλβανία. Και έτσι όπως ωθούνται τα πράματα υποχρεώνει την εκάστοτε Ελληνική κυβέρνηση να προβάλει βέτο στις διαδικασίες εντάξεως. Αυτή θα είναι μία φυσιολογική εξέλιξη αν τα πράγματα συνεχίσουν να εξελίσσονται με αυτό τον ρυθμό.»

Στην συζήτηση της ολομέλειας του Ευρωκοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με τον «ρατσισμό, την ξενοφοβία και την μισαλλοδοξία», έκανε παρέμβαση ο Ευρωβουλευτής της Χρυσής Αυγής, Λάμπρος Φουντούλης. Κατηγόρησε τους, δήθεν δημοκράτες, Ευρωπαίους πολιτικούς πως στην πραγματικότητα αδιαφορούν για το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου, είναι πρώτοι εκείνοι που καταπιέζουν την πλειοψηφία προσπαθώντας να επιβάλλουν τις εμμονικές τους αντιλήψεις και φιμώνουν όσους έχουν αντίθετη άποψη, με πολιτικές διώξεις και φυλακίσεις. Επιπλέον, ανέφερε πως συστηματικά η Ένωση κάνει διακρίσεις εις βάρος των γηγενών πληθυσμών της Ευρώπης, με χαρακτηριστικότερο το παράδειγμα της Ελλάδος, όπου πλέον είναι ευκολότερο να είσαι λαθρομετανάστης παρά Έλληνας Πολίτης. Έκλεισε λέγοντας, πως πολύ σύντομα θα ανατραπεί το σημερινό καθεστώς από τους Λαούς της Ευρώπης.

Ακολουθεί ολόκληρο το κείμενο της παρέμβασης:

«Κυρίες και Κύριοι Συνάδελφοι, θα ήθελα να σας απευθύνω ένα ερώτημα. Το πρωί όταν φεύγετε από το σπίτι σας, προφανώς κλειδώνετε την πόρτα σας. Το ίδιο ισχύει και το βράδυ πριν κοιμηθείτε. Γιατί; Φοβάστε μην μπει κάποιος άγνωστος; Κάποιος ξένος; Είστε ξενοφοβικοί; Ρατσιστές και μισαλλόδοξοι;

Όπως έχετε εσείς δικαίωμα να προστατεύετε την κατοικία σας και να επιλέγετε ποιόν θα δεχθείτε και θα φιλοξενήσετε, το ίδιο δικαίωμα έχουν και οι χώρες. Δεν είναι θέμα ξενοφοβίας, αλλά νομιμότητας.  Είστε πολύ πρόθυμοι να βαπτίσετε όσους δεν συμφωνούν με την επικρατούσα φιλελεύθερη ιδεολογία ως ακραίους και εξτρεμιστές, ενώ καθημερινά με τις πρακτικές σας επιδεικνύετε την αντίληψη σας περί δημοκρατίας, όπου ο καθένας είναι ελεύθερος να λέει ό,τι θέλει, αρκεί να μην διαφωνεί με τις απόψεις σας.

Επιπλέον, δεν είδα ποτέ να σας απασχολεί ο συστηματικός ρατσισμός και οι διακρίσεις εις βάρος των γηγενών κατοίκων της Ευρώπης. Στο όνομα της δήθεν προστασίας των δικαιωμάτων των μεταναστών, μεροληπτείτε χαρακτηριστικά εις βάρος της πλειοψηφίας. Ειδικά δε σε ορισμένες χώρες, κάνετε ανυπόφορη την ζωή των πολιτών προκειμένου να επιβάλλετε τα ιδεολογήματα σας.  Δεν αντιλαμβάνεστε πόσο προκλητικό ηχεί στα αυτιά των εκατομμυρίων αστέγων στην Ελλάδα, να αποκαλείτε ευπαθείς ομάδες υπαρκτές ή μη μειονότητες, την ίδια ώρα που εκείνοι δεν έχουν την δυνατότητα ούτε τα βασικά να εξασφαλίσουν;

Γνωρίζετε πως αυτήν την στιγμή είναι σαφώς ευκολότερο στην Ελλάδα να είσαι πρόσφυγας ή λαθρομετανάστης από το να είσαι Έλληνας άνεργος; Για παράδειγμα, οι λαθρομετανάστες έχουν δωρεάν πρόσβαση στο σύστημα υγείας, πράγμα που δεν ισχύει για τους Έλληνες ανέργους. Όμως, οι Λαοί σύντομα θα ανατρέψουν την καταστροφική σας πολιτική με την ψήφο τους. Πλέον κανείς σας δεν αμφιβάλει για τις επερχόμενες ιστορικές αλλαγές και τις φοβάστε. Καλά κάνετε.»

Ελευθέριος Συναδινός:Το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, υπό την παρούσα μορφή, αποτελεί ένα αποτυχημένο μοντέλο

Την Τετάρτη 30 Νοεμβρίου 2016 κατά τη διάρκεια των εργασιών της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στις Βρυξέλλες, ο Στρατηγός Ελευθέριος Συναδινός παρενέβη στη συζήτηση με θέμα την ενδιάμεση αναθεώρηση του Πολυετούς Δημοσιονομικού Πλαισίου τονίζοντας ότι, υπό την παρούσα μορφή, πρόκειται για ένα μοντέλο καθαρά τεχνοκρατικό και άκαμπτο το οποίο οδηγεί με μαθηματικό τρόπο στην ύφεση, καταλήγοντας ότι, πρέπει να καταργηθεί και τη θέση του να λάβει ένα επιχειρησιακό σχέδιο βάθους 3ετίας, με μεγάλα περιθώρια ευελιξίας και έμφαση στην πραγματική ανάπτυξη και αντιμετώπιση των οικονομικών ανισορροπιών, μεταξύ των κρατών μελών της Ένωσης.

Ακολουθεί η ομιλία:

«Κύριε Πρόεδρε, το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο υπό την παρούσα μορφή αποτελεί ένα αποτυχημένο μοντέλο κατανομής, εις βάθος χρόνου, των πόρων της Ένωσης. Καθαρά τεχνοκρατικό, άκαμπτο δημοσιονομικά, περιορισμένης ευελιξίας και χωρίς αναπτυξιακό χαρακτήρα οδηγεί με μαθηματικό τρόπο στην ύφεση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, οι κινητοποιήσεις περιθωρίων για απρόβλεπτες ανάγκες του τρέχοντος και του επόμενου έτους, που είναι προς ψήφιση.

Για την αντιμετώπιση των λανθασμένων πολιτικών της Ένωσης στην λαθρομετανάστευση και με βάση τους περιορισμούς που θέτει το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο, δεσμεύονται κεφάλαια του 2018 και 2019, από τώρα. Αυτό σημαίνει πρόβλεψη; Σημαίνει ανάπτυξη; Σημαίνει ευελιξία;

Ταυτόχρονα, ο Ερντογάν εκβιάζει την Ένωση με ορδές λαθρομεταναστών και απειλεί ευθέως την Ελλάδα και την Κύπρο με εισβολή στα εδάφη τους. Είναι σε θέση η Ευρώπη να αντιμετωπίσει οικονομικά με τα υπάρχοντα εργαλεία μία τέτοια πιθανή εξέλιξη;

Το Πολυετές Δημοσιονομικό Πλαίσιο πρέπει να καταργηθεί. Τη θέση του να λάβει ένα επιχειρησιακό σχέδιο βάθους 3ετίας με γενικές ποσοστώσεις επί των σημαντικών πτυχών της οικονομικής πολιτικής της Ένωσης. Μεγάλα περιθώρια ευελιξίας, με έμφαση στην πραγματική ανάπτυξη, την εργασία, όχι απλά την απασχόληση των πολιτών και την αντιμετώπιση των οικονομικών ανισορροπιών μεταξύ των κρατών μελών.

Όπως έχετε αντιληφθεί, το οικοδόμημα που λέγεται Ευρωπαϊκή Ένωση με την μορφή που έχει μεταλλαχθεί σήμερα, καταρρέει. Αν θέλετε να το σώσετε, πάρτε γενναίες αποφάσεις.

Δημιουργήστε μία Ευρώπη των εθνών. Είναι η μόνη διέξοδος! Λίαν συντόμως θα λάβετε απάντηση από Αυστρία, Ιταλία, Γαλλία και Ολλανδία».

Το λαϊκό εθνικιστικό ρεύμα

https://i1.wp.com/www.theamericanconservative.com/wp-content/uploads/2016/11/Marine.jpg

Τώρα που οι Βρετανοί έχουν ψηφίσει να αποσχισθούν από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η Αμερική έχει εκλέξει έναν πρόεδρο που δεν κατείχε προηγουμένως δημόσια θέση, φαίνεται ότι ήλθε η σειρά των Γάλλων.

Στις εσωκομματικές εκλογές της Κυριακής οι κεντροδεξιοί Ρεπουμπλικάνοι εξέλεξαν μαζικά τον Φρανσουά Φιγιόν για να αντιμετωπίσει την Μαρίν Λεπέν του Εθνικού Μετώπου στις προεδρικές εκλογές της ερχόμενης Άνοιξης.

Ενώ ο Φιγιόν έχει ως πρότυπο την Μάργκαρετ Θάτσερ όσον αφορά τη δημοσιονομική πολιτική, είναι ένας κοινωνικά συντηρητικός Καθολικός που υποστηρίζει τις οικογενειακές αρχές και θέλει να συγκρουστεί με την Ισλαμική τρομοκρατία, να σταματήσει τη λαθρομετανάστευση να αποκαταστήσει την ιστορική ταυτότητα της Γαλλίας και να θέσει τέλος στις κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας.

«Η Ρωσία δεν αποτελεί κίνδυνο για τη Δύση», λέει ο Φιγιόν. Αλλά τότε, γιατί [υπάρχει] το ΝΑΤΟ; Γιατί υπάρχουν στρατεύματα των ΗΠΑ στην Ευρώπη;

Καθώς η Λεπέν ευνοείται για να νικήσει στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών και ο Φιγιόν στον δεύτερο τον Μάιο, θεωρούνται βέβαιες οι πιο στενές σχέσεις μεταξύ Παρισιού και Μόσχας. Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι τραβούν τη Ρωσία πάλι μέσα στην Ευρώπη και απομακρύνονται από τους Αμερικανούς.

Την επόμενη Κυριακή, η Ιταλία διεξάγει ένα δημοψήφισμα για τις συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που υποστηρίζεται από τον Πρωθυπουργό Ματέο Ρένζι. Αν το δημοφήφισμα, που είναι χαμηλά στις δημοσκοπήσεις, αποτύχει, τότε ο Ρένζι λέει ότι θα παραιτηθεί.

Αντίπαλος του Ρέντζι είναι η αποσχιστική Λέγκα του Βορρά, το Κίνημα Πέντε Αστέρων του Πέπε Γκρίλο και η Φόρτσα Ιτάλια του πρώην Πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι, φίλου του Πούτιν.

«Οκτώ από τις προβληματικές τράπεζες της Ιταλίας διακινδυνεύουν με κατάρρευση» αν η κυβέρνηση Ρέντζι αποτύχει, λένε οι Financial Times. Σε μια εβδομάδα, οι πρώτες σελίδες του τύπου της Δύσης θα είναι γεμάτες  με τη νέα κρίση στην ΕΕ.

[ΕΘ: Όπως και με το δημοψήφισμα της Βρετανίας, άρχισε πάλι ο εκφοβισμός των ψηφοφόρων από τα ψευδόμενα ΜΜΕ.]

Στην Ολλανδία, το Κόμμα της Ελευθερίας του Γκέερτ Γουίλντερς, που δικάζεται για ρητορική μίσους διότι μιλούσε για λιγότερους Μαροκινούς μετανάστες, είναι πρώτο η σχεδόν πρώτο σε δημοσκοπήσεις για τις εθνικές εκλογές τον επόμενο Μάρτιο.

Εν τω μεταξύ, η πόρτα της ΕΕ φαίνεται να κλείνει για τη Μουσουλμανική Τουρκία, καθώς το Ευρωκοινοβούλιο ψήφισε να θέσει τέλος στις ενταξιακές συνομιλίες με την Άγκυρα και τον αυταρχικό της πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν.

Κατά το καλωσόρισμα των Μουσουλμάνων μεταναστών, η Άνγκελα Μέρκελ της Γερμανίας δεν μιλά πλέον για την Ευρώπη, καθώς είναι να χάσει τον μεγαλύτερο σύμμαχό της, Μπαράκ Ομπάμα.

Όχι μόνο η Ευρώπη αλλά ολόκληρος ο κόσμος που ο εκλεγείς πρόεδρος Ντόναλτ Τραμπ πρόκειται να κληρονομήσει, βρίσκεται σε αναταραχή, με τα παλιά καθεστώτα και τα κόμματα να χάνουν την επιρροή τους και οι εθνικιστικές, λαϊκές, δεξιές δυνάμεις να ανεβαίνουν.

Νωρίτερα αυτό το έτος, η Γερουσία της Βραζιλίας ψήφισε να απομακρυνθεί η αριστερή Πρόεδρος Ντίλμα Ρουσέφ. Τον Σεπτέμβριο, οι προκάτοχός της δημοφιλής πρώην Πρόεδρος Λούλα ντα Σίλβα, κατηγορήθηκε για διαφθορά. Ο Πρόεδρος Μιχέλ Τεμέρ που διαδέχθηκε τη Ρουσέφ είναι επίσης υπό εξέταση για διαφθορά. Γίνεται λόγος αμφισβήτησής του.

Η Βενεζουέλα, προικισμένη με το περισσότερο πετρέλαιο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στη Γη, βρίσκεται τώρα λόγω του Καστροϊσμού του Χιούγκο Τσάβεζ και του διαδόχου του Νίκολας Μαντούρο κοντά στην κατάρρευση και την αναρχία.

Η Τουρκία του ΝΑΤΟ και η αραβική σύμμαχός μας Αίγυπτος, που κυβερνώνται από καταπιεστικά καθεστώτα, αποκρίνονται λιγότερο στην ηγεσία των ΗΠΑ.

Η βαθμολογία αποδοχής της Παρκ Γκουέν-χιε, Προέδρου της Νότιας Κορέας, βρίσκεται σε μονοψήφια επίπεδα και η ίδια αντιμετωπίζει αμφισβήτηση και κατηγορίες διαφθοράς.

Εν τω μεταξύ, η Βόρεια Κορέα, υπό τον Κιμ Γιονγ Ουν, συνεχίζει να διεξάγει πυρηνικές δοκιμές και πυραύλους που μπορούν να χτυπήσουν όλη τη Νότια Κορέα και την Ιαπωνία και να φτάσουν όλες τις βάσεις των ΗΠΑ στην Ανατολική Ασία και τον Δυτικό Ειρηνικό.

Οι ΗΠΑ είναι υποχρεωμένες με συνθήκη να υπερασπιστούν τη Νότια Κορέα, όπου έχουμε ακόμη 28.500 στρατεύματα, και την Ιαπωνία καθώς και τις Φιλιππίνες, όπου ο λαϊκιστής Πρόεδρος Ροντρίγκο Ντουτέρτε, βρίζοντας τη Δύση οδηγούνται προς το Πεκίνο. Η Μαλαισία και η Αυστραλία κινούνται επίσης πιο κοντά προς την Κίνα και εξαρτώνται ακόμη περισσότερο από το εμπόριο με την Κίνα.

Αντιδρώντας στη μετακίνηση από μέρους μας των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στην Εσθονία, τη Λαπωνία, τη Λιθουανία και την Πολωνία, ο Πούτιν έχει αρχίσει τη συσσώρευση επιθετικών και αμυντικών πυραύλων ικανών να φέρουν πυρηνικά στο ΚαλίνResponding to our moving NATO troops into Estonia, Latvia, Lithuania, and Poland, Putin has begun a buildup of nuclear-capable offensive and defensive missiles in Καλίνινγκραντ, τον θύλακά της μεταξύ Πολωνίας και Λιθουανίας.

Αν συγκρουσθούμε με τους Ρώσους στην Ανατολική Βαλτική, πόσοι από τους συμμάχους μας στο ΝΑΤΟ, που μερικοί τώρα είναι ανοιχτά υπέρ του Πούτιν, θα σταθούν στο πλάι μας;

Το θέμα είναι ότι όχι μόνο έχει τελειώσει ο Ψυχρός Πόλεμος, αλλά έχει τελειώσει και η εποχή μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Ζούμε σε έναν αλλαγμένο και μεταβαλλόμενο κόσμο. Καθεστώτα πέφτουν. Παλιά κόμματα πεθαίνουν, νέα κόμματα ανέρχονται. Παλιές συμμαχίες ξεφτίζουν και παλιοί σύμμαχοι απομακρύνονται.

Οι δυνάμεις του εθνικισμού και του λαϊκισμού έχουν απελευθερωθεί παντού στη Δύση και στον Κόσμο. Δεν υπάρχει επιστροφή.

Παρόλα αυτά, η πολιτική των ΗΠΑ φαίνεται να έχει ακινητοποιηθεί από πολεμικές εγγυήσεις και δεσμεύσεις από συνθήκες που ξεκινούν από τον καιρό του Τρούμαν και του Στάλιν και του Άικ και του Τζον Φόστερ Ντουλς.

Η Αμερική αναδύθηκε από τον Ψυχρό Πόλεμο πριν ένα τέταρτο του αιώνα ως η μόνη υπερδύναμη. Όμως φαίνεται σαφές ότι δεν είμαστε σήμερα το επικρατέστερο έθνος όπως ήμασταν το 1989 and 1991.

Έχουμε μεγάλους αντιπάλους και ανταγωνιστές. Είμαστε βαθύτερα στο χρέος. Είμαστε πιο διαιρεμένοι. Έχουμε πολεμήσει στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη και την Υεμένη που δεν μας απέφεραν τίποτα. Ότι είχαμε το κλωτσήσαμε.

Η Αμερική βρίσκεται σε μια εύπλαστη στιγμή στην ιστορία.

Και η Αμερική δεν χρειάζεται τίποτα άλλο τόσο πολύ όσο έναν στοχασμό των αποτυχιών ενός τετάρτου του αιώνος και καινούργια σκέψη για το μέλλον της.

Patrick J. Buchanan

Πηγή

 

ΝΑΤΟ: Απαιτεί νέους εξοπλισμούς, στηρίζει την «ανοιχτή κοινωνία»

11111
Ερυθρά Ημισέληνος-Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα στην Ριτσώνα Ευβοίας

Την ώρα που οι κυβερνώντες την χώρα μας εκλιπαρούν τις ΗΠΑ για βοήθεια σε αμυντικό υλικό και ζητούν την παραμονή των νατοϊκών ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο, το ΝΑΤΟ επαινεί την Τουρκία για την κρίσιμη γεωγραφική θέση που κατέλαβε στον πλανήτη, για το καλό της συμμαχίας, αλλά και την φιλοξενία 3.000.000 προσφύγων.

Τα προηγούμενα προέρχονται από το «Εθνος της Κυριακής» 20/11/16, όπου διαβάσαμε ότι, κάτι πρέπει να κάνουμε επειγόντως, για προλάβουμε την κούρσα των τουρκικών ΕΔ στους εξοπλισμούς, αλλά και από την επίσημη ιστοσελίδα του ΝΑΤΟ.

Διαπιστώνουμε λοιπόν, ότι η αριστερά, μετά την κατάληψη της κυβερνήσεως, έχει σταματήσει τον αγώνα εναντίον του ΝΑΤΟ, το οποίο με την σειρά του, σε κρίσεις υπεροψίας, μετά την νίκη αυτή, παραβιάζει ακόμη και τα βασικά θέσφατα της διπλωματίας.

Το ΝΑΤΟ απαιτεί εξοπλισμούς

Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ J. Stoltenberg στις 18/11/16 μίλησε στο German Marshal Fund of the United States (GMF) επαναλαμβάνοντας, τις κατά την άποψή του, τρείς παλαιές ουσιώδεις προϋποθέσεις, που θα συνοδεύσουν την νέα Μηχανοκίνητη Ταξιαρχία των ΗΠΑ, η οποία θα επιχειρεί στην Ευρώπη από τις αρχές του 2017.

Οι προϋποθέσεις είναι: «Να διαθέσουν οι χώρες περισσότερα χρήματα για καλύτερες δυνατότητες. Το ΝΑΤΟ και η ΕΕ να λειτουργούν συμπληρωματικά και όχι συναγωνιστικά. Εμπλοκή στις επιχειρήσεις της ΕΕ συμμάχων του ΝΑΤΟ μη Ευρωπαίων.»

Το πρώτο τμήμα του συνθήματος αυτού αφορά σε προτροπή του ΝΑΤΟ για περισσότερους εξοπλισμούς, παρά την οικονομική κρίση, η οποία εξανάγκασε τα κράτη να μειώσουν τελευταία τα έξοδα σε στρατιωτικές δαπάνες.

Εφόσον η χώρα μας εξακολουθεί να παραμένει στο ΝΑΤΟ, μπορεί να ανταποκριθεί με αύξηση προσωπικού, άριστη εκπαίδευση και ποιοτική συντήρηση του υφιστάμενου υλικού. Ο νατοϊκός αυτός στόχος, που προσδιορίζεται σε 2-3%  του ΑΕΠ, θα αυξήσει την επιχειρησιακή ικανότητα προς όφελος του έθνους μας, το οποίο θα καταστεί περισσότερο αξιόμαχο, σε συνδυασμό με την ποιότητα του προσωπικού και την επιχειρησιακή κατάσταση του υλικού.

Αλ. Τσίπρας: Οι ΕΔ σε ρόλο διαχειριστή

Αντί αυτού ο υπουργός δήλωσε σε ημερίδα του Συνδέσμου Βιομηχανιών Βορείου Ελλάδος στην Θεσσαλονίκη της 23/11/16 ότι, θα μετατρέψει τις ΕΔ σε διαχειριστή κατασκευαστικής εταιρείας. Παραθέτουμε αυτούσια τα λόγια του: «Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας έχει αναλάβει τα τελευταία χρόνια και ένα μεγάλο μέρος της διαχείρισης της προσφυγικής κρίσης. Αυτό σημαίνει ότι αναπτύσσονται δυνατότητες εξυπηρέτησης όλης αυτής της ανάγκης που έχει προκύψει από το προσφυγικό πρόβλημα. Εδώ θα πρέπει να υπάρχει η συνέργεια των ελληνικών επιχειρήσεων, όχι μόνο για να εξυπηρετήσουμε τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα. Αυτοί είναι περαστικοί, σήμερα βρίσκονται εδώ, αύριο ελπίζουμε – και θα κάνουμε τα πάντα για αυτό – θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Είναι η ανασυγκρότηση εκείνων των χωρών που θα κληθούν να πάρουν πίσω τους πρόσφυγες.» Όσον αφορά στην νεολαία που καλείται να υπηρετήσει την πατρίδα, αντί να τους καταστήσει ικανούς οπλίτες στα πεδία των μαχών, τους καθιστά μελλοντικούς μαχητές υπολογιστών. Ας δούμε την σχετική παράγραφο:  «Ήδη είμαστε έτοιμοι να υπογράψουμε μία μεγάλη συμφωνία με τη Microsoft που θα δώσει τη δυνατότητα στους στρατεύσιμους να παίρνουν πτυχίο επαγγελματικής κατάρτισης στους υπολογιστές, οι νεοσύλλεκτοι που δεν έχουν μέχρι τώρα καμία εκπαίδευση πάνω σε αυτόν τον τομέα, ή στα μόνιμα στελέχη μας ώστε να μπορούν να παίρνουν εξειδίκευση.»

Στον τομέα της συμπληρωματικότητος ΝΑΤΟ-ΕΕ, δεν μας βρίσκει σύμφωνους σε εθνικό επίπεδο, θα μπορούσαμε όμως να συμφωνήσουμε θέτοντας διαφορετικές προτεραιότητες κατά περίπτωση. Το ΝΑΤΟ είναι διαφορετικό από την ΕΕ και όποια ενέργεια προς αυτή την κατεύθυνση θα καταστήσει το πρώτο προϊστάμενο της δευτέρας, της οποίας τα συμφέροντα είναι διαφορετικά.

Όσον αφορά στην αυξημένη εμπλοκή μη Ευρωπαίων (non-EU NATO Allies) θα διαφωνήσουμε κάθετα, διότι θα εκτρέψει την συμμαχία από τον φυλετικό της προσδιορισμό. Εδώ είναι το κρίσιμο στοιχείο. Μία συμμαχία, χωρίς φυλετική συνοχή, χωρίς κοινή θρησκεία, είναι ευάλωτη – όργανο των ισχυρών και όχι των αξιών που προστατεύει. Ο γ.γ. παρουσίασε το παράδειγμα ΗΠΑ-Καναδά, στην δύση, Νορβηγίας-Ισλανδίας στον βορρά, προκειμένου να προβάλλει την Τουρκία-Αλβανία, στα νοτιοανατολικά. Το τελευταίο αποτελεί απόδειξη της αμοραλιστικής πολιτικής στην οποία στρέφεται το ΝΑΤΟ.

ΝΑΤΟ-Τίρανα-Αγκυρα

Οι πρόσφατες κλιμακούμενες προκλήσεις των Τιράνων και της Άγκυρας προφανώς ενθαρρύνονται από την αμοραλιστική πολιτική του ΝΑΤΟ, το οποίο προσπαθεί να εξασφαλίσει τα πάγια συμφέροντα της αμερικανικής στρατιωτικοβιομηχανικής ελίτ (υποχείριο της οποίας είναι διαχρονικά το κόμμα των Δημοκρατικών), λίγο πριν από την ανάληψη της προεδρίας των Η.Π.Α. από τον Ντόναλντ Τραμπ. Προς τούτο, απαιτείται εγρήγορση και επαγρύπνηση προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες εξελίξεις για την χώρα μας, τις επόμενες 60 ημέρες.

Προτεραιότητα η Ελληνική

αμυντική βιομηχανία

Στο σημείο αυτό αξίζει να αναφερθούμε σε ένα άλλο κρίσιμο στοιχείο των προτάσεων του γ.γ.. του ΝΑΤΟ. Η πολυτυπία των μέσων είναι χρήσιμη προς το παρόν. Με δεδομένη την διαφορετικότητα των τύπων (πχ οχημάτων μάχης, αντιαεροπορικών βλημάτων κ.α.) εντός της συμμαχίας, η οποία εξυπηρετεί την χώρα μας από πλευράς προμήθειας ανταλλακτικών, θα μπορούσαμε να την υποστηρίξουμε. Αλλωστε, σε πολλούς τομείς θα μπορούσαμε να αναλάβουμε ηγετικό ρόλο και να προωθήσουμε τις εθνικές μας θέσεις. Το ΝΑΤΟ επιθυμεί εάν είναι δυνατόν ένα και μοναδικό τύπο για τον συγκεντρωτικό έλεγχο και προμήθεια, όμως κάτι τέτοιο θα καθιστούσε τα μέσα δέσμια της συμμαχίας και των υπόπτων ιδιωτικών εταιριών όπλων. Με βασικό κριτήριο το κόστος οδηγεί τα κράτη μέλη σε συγκεκριμένες προμήθειες.

Η χώρα μας πρέπει επειγόντως να αναπτύξει αμυντική βιομηχανία, και μάλιστα κρατική, προκειμένου να αναλάβει εθνική αποστολή με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αυτάρκεια, συνεπώς εθνική ανεξαρτησία. Κατά το πρόσφατο παρελθόν οι ΕΔ απέδειξαν τις δυνατότητες στον τομέα αυτό παρά την περιορισμένη κρατική υποστήριξη και την μηδενική κατεύθυνση. Οι εξαγωγές αμυντικού υλικού θα ισοσταθμίσουν τις εισαγωγές και την εκ τούτων συνεπαγόμενη εξαγωγή συναλλάγματος. Η ποιότητα των υλικών θα ενθουσιάσει τους συμμάχους και θα ενισχασει την παραγωγική συμμετοχή και επιρροή στην συμμαχία.

Το ΝΑΤΟ υπέρ της «Ανοιχτής κοινωνίας»

Έχουμε γράψει στο παρελθόν ότι το ΝΑΤΟ, όπως ανακοίνωσε διά του γ.γ., ενδιαφέρεται για τον ρόλο του στις δικές του ανοικτές κοινωνίες και για την αλλαγή του κόσμου προς την πολυπολιτισμική αλλαγή, που συντελείται.

Στο πλαίσιο αυτό, κατά την άποψή μας, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε στις 18/11/16 ότι θα πραγματοποιηθούν διαδοχικά τα εγκαίνια δύο ανακατασκευασμένων δομών φιλοξενίας στην Ριτσώνα (Χαλκίδα) και στο Κουτσόχερο (Λάρισα). Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, και τα δύο κέντρα κατασκευάστηκαν με την κοινή προσπάθεια και τη συμβολή του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, της Ερυθράς Ημισελήνου, της πρεσβείας των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας.

Τα εγκαίνια στην Ριτσώνα, για 160 οικογένειες προσφύγων, πραγματοποιήθηκαν στις 22/11/16 και ο ΑΝΥΕΘΑ στον χαιρετισμό του είπε: «Μία επιβεβαίωση και ταυτόχρονα επιβράβευση αποτελούν τα λόγια συμπαράστασης του προέδρου των ΗΠΑ Μπάρακ Ομπάμα κατά την πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, ο οποίος ευχαρίστησε την Ελλάδα για όσα έπραξε και πράττει για την αντιμετώπιση της δύσκολης υπόθεσης του προσφυγικού, δίνοντας έμφαση στην ανθρώπινη πλευρά του όλου θέματος, την οποία ανέδειξαν οι Έλληνες τόσο στα νησιά στην πρώτη υποδοχή όσο και στους τόπους φιλοξενίας στην ηπειρωτική Ελλάδα.»

Τα εγκαίνια της δομής στο Κουτσόχερο, δυνατότητος 2.000 προσφύγων, πραγματοποιήθηκαν στις 23/11/16, από τον ΑΝΥΕΘΑ, παρουσία δύο Αντιστρατήγων και δύο Αντιπτεράρχων των Ελληνικών ΕΔ. Ο ΑΝΥΕΘΑ υπενθύμισε ότι «Δημιουργήσαμε πάνω από πενήντα δομές φιλοξενίας», καθώς και ότι: «Εμείς κάνουμε κάθε προσπάθεια, ώστε κάθε ευρώ το οποίο μπαίνει στη χώρα, να έχει δύο χαρακτηριστικά: να είναι επ’ ωφελεία των προσφύγων και των μεταναστών και δεύτερο να ενισχύει την όλη υπόθεση της διαχείρισης του προσφυγικού. Αυτό το ζήτημα δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο κερδοφορίας.»

Από πλευράς μας παρατηρούμε την στάση (απουσία) της Ελληνικής Εκκλησίας κατά τον «αγιασμό» και τις αντοχές των στελεχών των ΕΔ στο ανατιθέμενο πάρεργο. Θα αναρωτηθούμε για τον λόγο διαθέσεως τόσων μουσουλμανικών κονδυλίων στην χώρα μας και όχι σε κάποια αραβική, όπου οι κλιματικές συνθήκες είναι παρόμοιες, παρέχεται ανάλογη υγειονομική περίθαλψη, υφίστανται θρησκευτικές εγκαταστάσεις και θα υπάρχει δυνατότητα επιστροφής των προσφύγων με μεγάλη ευκολία, λόγω αποστάσεως.

Παρά το γεγονός ότι το ΝΑΤΟ αποτελείται ως επί το πλείστον από Χριστιανικές χώρες, όπως και η δική μας, την οποία εκμεταλλεύεται σήμερα, ενδιαφέρεται να προσεταιριστεί μουσουλμανικές, υποκρινόμενο αλληλεγγύη. Παράλληλα οι κυβερνώντες την Ελλάδα, παρότι άθεοι, ενεργούν σαν να ήταν μουσουλμάνοι, παρέχοντας θρησκευτικά δικαιώματα σε ανθρώπους σαν να ήταν υπήκοοι.

Οι παραλογισμοί αυτοί των κυβερνώντων (εξωτερικού και εσωτερικού) οφείλονται στην έλλειψη ηθικής, λόγω του υλισμού που κυριαρχεί στην καπιταλιστική και ταυτόχρονα μαρξιστική σκέψη της ηγεσία τους.

Ο Γεώργιος Γρίβας Διγενής βροντοφώναξε το 1946 νέο ιστορικό ΟΧΙ προς συμμάχους, σε ανάλογη περίπτωση. Μόνη λύση αποτελεί η ανάκαμψη των εθνικών δυνάμεων που βασίζονται στην πατροπαράδοτη ηθική και στο δίκαιο, για την πατρίδα και τον λαό.

Β. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Πηγή