Οι δυτικές εκκλησίες εγκατέλειψαν τους Χριστιανούς της Μέσης Ανατολής

Μετά από τουλάχιστον 5 χρόνια ισλαμικής τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή ένα είναι βέβαιο. Οι δυτικές Εκκλησίες αρνούνται να προστατεύσουν τους Χριστιανούς που υπόκεινται σε θρησκευτική γενοκτονία από τους τζιχαντιστές.

Θρησκευτική γενοκτονία είναι αυτό που συμβαίνει εδώ και πολλά χρόνια στο Ιράκ, στην Συρία, στην Λιβύη, στην Αίγυπτο (έως πρόσφατα), στο Σουδάν, στην Σομαλία και στο Πακιστάν. Οι ισλαμιστές τρομοκράτες με τις πλάτες της Ουάσιγκτον έχουν καταφέρει σε αυτές τις χώρες να εκπληρώσουν σχεδόν εξ ολοκλήρου εκείνο το σκέλος των σχεδίων τους που αφορά την εξολόθρευση μελών αντιπάλων θρησκειών.

Πριν από 10 περίπου χρόνια η χριστιανική κοινότητα του Ιράκ ήταν μια από τις τέσσερις πλέον εύρωστες στον αραβικό κόσμο και αριθμούσε 1,4 εκ. μέλη. Σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς τους Χριστιανούς έχουν μεταναστεύσει ή είναι πρόσφυγες στην ίδια την χώρα τους. Οι Χριστιανοί της Συρίας και άλλες θρησκευτικές μειονότητες όπως οι Γεζίντι θα είχαν όλοι εξολοθρευτεί εάν δεν κατόρθωνε να τους προστατεύσει, δυστυχώς όχι εντελώς αποτελεσματικά, ο κυβερνητικός στρατός της Δαμασκού. Το Ιράκ για πρώτη φορά στην ιστορία του είναι πλέον εξ ολοκλήρου μια μουσουλμανική χώρα, κάτι που κινδύνευε να γίνει και η Συρία εάν δεν επενέβαιναν οι Ρώσοι και δεν αντιστεκόταν σθεναρά ο αλαουίτης Άσαντ για να σωθούν τα 2,5 εκατ. Χριστιανοί.

Η Μέση Ανατολή μέσω της ισλαμικής τρομοκρατίας των τζιχαντιστών και ελέω υποστήριξης αυτών από την Τουρκία, την Σαουδική Αραβία και άλλων σουνιτικών χωρών υπόκειται σε θρησκευτική γενοκτονία, η οποία είναι απότοκη των σχεδίων της Ουάσιγκτον και των γεωπολιτικών συγκρούσεων στην περιοχή. Αυτό που θα έπρεπε να προκαλεί εντύπωση στους Χριστιανούς της λεγόμενης Δύσης είναι η παντελής απουσία, η βαθιά σιωπή για αυτά τα γεγονότα από τις Εκκλησίες της Δύσης. Πρόκειται για τις ίδιες Εκκλησίες που τείνουν απλόχερα χείρα βοηθείας προς τους ισλαμιστές λαθρομετανάστες, πολλοί εκ των οποίων πριν έρθουν στην Δύση είχαν φροντίσει να εγκληματήσουν στις πατρίδες τους κατά των γηγενών Χριστιανών.

Η αμερικανική Εκκλησία, ίσως η πλέον εύρωστη στον κόσμο, η καθολική Εκκλησία της Ρώμης, το ορθόδοξο Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης, η Αρχιεπισκοπή της Αθήνας και πολλές άλλες εκκλησίες, με εξαίρεση το ορθόδοξο Πατριαρχείο της Μόσχας, έχουν αποτύχει να προστατεύσουν τους ομόθρησκους αδελφούς και αδελφές τους στην Μέση Ανατολή. Απέτυχαν να τείνουν χείρα βοηθείας και να τους προστατεύσουν από την γενοκτονία τόσο στην Μέση Ανατολή όσο και σε άλλες σουνιτικές μουσουλμανικές χώρες.

Ο πόλεμος στην Μέση Ανατολή σίγουρα δεν είναι θρησκευτικός, αλλά όταν εξολοθρεύεται το ποίμνιο σου, έστω και για γεωπολιτικούς λόγους, τότε ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι η ριζική καταστροφή του αντιπάλου, ηθική και υλική, είτε αυτός είναι σουνίτης μουσουλμάνος είτε οποιουδήποτε άλλου δόγματος. Οι πατέρες της Εκκλησίας, με πολύ ολίγες εξαιρέσεις, απέτυχαν παταγωδώς να προστατεύσουν τους Χριστιανούς. Δεν έχουν πράξει απολύτως τίποτε για τα περίπου 100 εκατ. κατατρεγμένων από τους τζιχαντιστές Χριστιανών ανά τον κόσμο. Δεν έχουν κάνει απολύτως τίποτε για να αποτρέψουν τις σφαγές των Χριστιανών στην Μέση Ανατολή.

Κάθε 5 λεπτά δολοφονείται σε μουσουλμανικές χώρες ένα χριστιανικό παιδί εξ αιτίας του δόγματος στο οποίο ανήκει, την ίδια ώρα που η καθολική Εκκλησία της Ρώμης και η ορθόδοξη της Κωνσταντινούπολης συζητούν επισήμως με τους Ιουδαίους και τους Μουσουλμάνους για την αδελφοσύνη μεταξύ των δογμάτων. Η δολοφονία και η εξολόθρευση Χριστιανών αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του Κορανίου και των ιερών βιβλίων του Ισλάμ.

Γ. Λιναρδής

Advertisements

Αλεξάντερ Ντούγκιν: «Γιατί η Ρωσία πολεμά στη Συρία»

Γιατί η Ρωσία παρέχει στρατιωτική βοήθεια στη Συρία; Πρώτον, πρόκειται για μια γεωπολιτική σύγκρουση. Το μέτωπο μεταξύ Ατλαντιστών και Eυρασιανιστών μεταφέρθηκε στη Συρία. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δημιουργήθηκε ένα πολιτικό κενό στην Ανατολή και στη Μέση Ανατολή επίσης.

Εκεί, οι ΗΠΑ ακολουθούν ένα project το οποίο επικεντρώνεται στην καταστροφή των εθνών-κρατών- βαφτίζοντάς το ως το «Project της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής”.

Αυτό το σχέδιο καταστρέφει κράτη τα οποία δεν ήταν πιστά στη Ουάσιγκτον. Οι ΗΠΑ δημιουργούν χάος, για να προβάλλουν τους εαυτούς τους ως ηγεμονική δύναμη.

Στη δεκαετία του 1990, η Ρωσία ήταν αδύναμη και δεν αντιδρούσε, αλλά στις αρχές της δεκαετίας του 2000, άρχισε να ανακάμπτει σιγά-σιγά. Σήμερα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν αποφάσισε να αντιταχθεί ενεργά στην πολιτική των ΗΠΑ και στο χάος που έχουν προκαλέσει στη Μέση Ανατολή. Η στρατιωτική βοήθεια της Ρωσίας κατά της τρομοκρατίας στη Συρία μπορεί να θεωρηθεί ως πράξη της Ευρασιατικής γεωπολιτικής. Η Συρία βρίσκεται στο κέντρο της μάχης μεταξύ των εκπροσώπων του ενός μονοπολικού κόσμου (ΗΠΑ) και ενός πολυπολικού (Ρωσία).

Αλλά πέρα από αυτό, θα πρέπει να αντιληφθούμε, ότι το «Ισλαμικό Κράτος» αποτελεί μια άμεση απειλή για τη Ρωσική Ομοσπονδία. Αυτή η τρομοκρατική οργάνωση είναι ένα προϊόν της αμερικανικής πολιτικής που δημιουργήθηκε για να διαδώσει το χάος.

Ωστόσο, το «Ισλαμικό Κράτος» είναι παρόν όχι μόνο στο Ιράκ και τη Συρία, αλλά και στην Κεντρική Ασία. Οι τρομοκρατικές συμμορίες, οι οποίες έχουν τους ίδιους »χορηγούς» και την ίδια ιδεολογία, όπως το «Ισλαμικό Κράτος» στη Συρία και το Ιράκ, είναι επίσης ενεργές στο Αφγανιστάν, το Τατζικιστάν, το Ουζμπεκιστάν και κοντά στα ρωσικά σύνορα. Οι ομάδες αυτές λειτουργούν επίσης στο Βόρειο Καύκασο, εντός της ίδιας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.

Η λογική πίσω από τη ρωσική στρατιωτική επέμβαση είναι, επομένως, σαφής. Αν δεν αναχαιτίσουμε την τρομοκρατία στη Συρία, όπου οι ΗΠΑ, δημιούργησαν και υποστήριξαν, σύντομα θα αναγκαστούμε να παλεύουμε στα σύνορά μας ακόμη και για τη δική μας γη. Η Συρία επομένως είναι η εξωτερική γραμμή της άμυνάς μας.

Επιπλέον, η ρωσική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία, σε αντίθεση με την λεγόμενη αμερικανική «αντι-τρομοκρατική εκστρατεία, είναι απολύτως νόμιμη. Η Μόσχα συνεργάζεται στενά με τη Δαμασκό και επίσης η συριακή κυβέρνηση ζήτησε επίσημα την υποστήριξη της Ρωσίας.

Η ρωσική πολεμική αεροπορία συνεργάζεται με το συριακό στρατό, την στιγμή που οι υπό την αμερικανική ηγεσία αεροπορικές επιθέσεις λαμβάνουν χώρα ενάντια στη θέληση και παρά τις διαμαρτυρίες της κυβέρνησης της Συρίας. Ο Δρ Μπασάρ αλ Άσαντ είναι ο νόμιμος και εκλεγμένος Πρόεδρος της Συρίας, που υποστηρίζεται από το 50 τοις εκατό του πληθυσμού της Συρίας.

Αυτό σημαίνει ότι στη Συρία μαχόμαστε μαζί με τους συμμάχους μας ενάντια στην επέκταση του Ισλαμικού Κράτους.

Πρέπει να έχουμε όμως κατά νου για το τι θα σήμαινε μια συνολική κατάρρευση της Συρίας. Αυτό θα προκαλούσε αυτόματα την κατάρρευση όλων των άλλων μουσουλμανικών κρατών της περιοχής, ακόμη και τη Βορείου Αφρικής, όπως έχουμε ήδη δει στη Λιβύη. Μπορούμε, λοιπόν, να μιλάμε για μια αλυσιδωτή αντίδραση ή ένα φαινόμενο ντόμινο σε περίπτωση κατάρρευσης της Συρίας. Αυτό, με τη σειρά του, θα σήμαινε ότι τα εκατομμύρια των προσφύγων και των μεταναστών θα βάδιζαν προς την Ευρώπη, διότι δεν θα υπάρχει πλέον μέλλον για αυτούς τους ανθρώπους στις συνθήκες του απόλυτου χάους.

Οι ΗΠΑ έχουν δημιουργήσει χάος το οποίο κατευθύνεται όχι μόνο ενάντια στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, αλλά και κατά της Ευρώπης. Όσο περισσότερο χάος και αταξία στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, τόσο περισσότεροι μετανάστες θα έρθουν στην Ευρώπη. Αυτό, με τη σειρά του, θα οδηγήσει σε αποσταθεροποίηση των κοινωνικών υποδομών και, ως εκ τούτου, στην πολιτική παράλυση στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Και εδώ δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι χιλιάδες τρομοκράτες εισρέουν στην Ευρώπη ως μέρος της διαδικασίας μετάβασης.

Σε περίπτωση που συνεχιστεί αυτή η τάση, με τους εκατομμύρια μετανάστες που έρχονται στην Ευρώπη, αυτό θα σήμαινε πραγματικά το τέλος της Ευρώπης. Η ευρωπαϊκή ήπειρος δεν θα «εξισλαμισθεί», ούτε θα γίνει «χαλιφάτο», αλλά θα βυθιστεί στο απόλυτο χάος και θα εξαφανιστεί ολοκληρωτικά.

Η Ρωσία χρειάζεται την Ευρώπη και η Ευρώπη χρειάζεται τη Ρωσία. Υπάρχει επίσης κάποια ιστορική συνέχεια: Στο παρελθόν, η Ρωσία είδε την Ευρώπη ως ασπίδα ενάντια στον επεκτατισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Η Ευρώπη βυθίζεται στο χάος. Ως εκ τούτου, η προστασία της Ευρώπης είναι προς το συμφέρον της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Προκειμένου να προστατεύσουμε την Ευρώπη από την πτώση στο χάος, η σημερινή Ρωσία είναι η ασπίδα της ευρωπαϊκής ηπείρου.

Ως εκ τούτου, η Ρωσία αγωνίζεται στη Συρία σε διάφορα επίπεδα: Αναλαμβάνουμε ενεργή δράση στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας και στις ηγεμονικές διαθέσεις των ΗΠΑ, προστατεύουμε τα δικά μας εθνικά συμφέροντα και την ασφάλεια της Ευρασίας πολεμώντας τον εχθρό προτού να μπορεί να έρθει σε εμάς, προστατεύουμε την Ευρώπη εν όψει της παρακμής της, διότι μια τέτοια εξέλιξη θα ήταν επιβλαβής για εμάς.

Δρ. Αλεξάντερ Ντούγκιν

(Άρθρο στο περιοδικό ZUERST)

Πηγή

Τι συμβαίνει με το πετρέλαιο πραγματικά;

Αν υπάρχει μια τιμή οποιουδήποτε εμπορεύματος που προσδιορίζει την ανάπτυξη ή την επιβράδυνση της οικονομίας μας, αυτό είναι η τιμή του αργού πετρελαίου. Πολλά πράγματα όμως είναι ανεξήγητα όσον αφορά τη δραματική πτώση της παγκόσμιας τιμής του πετρελαίου. Τον Ιούνιο του 2014 το κύριο πετρέλαιο πωλούνταν στα $103 το βαρέλι. Με κάποια εμπειρία στην παρακολούθηση της γεωπολιτικής του πετρελαίου και των αγορών του, μυρίζομαι μια μεγάλη μεφίτιδα. Επιτρέψτε μου να μοιραστώ μαζί σας μερικά πράγματα που δεν έχουν λογική συνέπεια.
Στις 15 Ιανουαρίου ο αμερικανικός δείκτης τιμών πετρελαίου WTI (West Texas Intermediate), έκλεισε τη διαπραγμάτευση στα $29, το χαμηλότερο επίπεδο από το 2004. Είναι αλήθεια ότι υπάρχει υπεραφθονία από την υπερπαραγωγή κάπου 1 εκατομμυρίου βαρελιών ανά ημέρα στον κόσμο και αυτό συμβαίνει για πάνω από ένα έτος.
Είναι επίσης αλήθεια ότι η άρση των κυρώσεων προς το Ιράν, θα επιφέρει νέο πετρέλαιο σε μια κορεσμένη αγορά, προσθέτοντας στην καθοδική πίεση στις τιμές της τρέχουσας αγοράς.
Εν τούτοις, λίγες ημέρες πριν οι κυρώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ προς το Ιράν ήρθησαν στις 17 Ιανουαρίου, ο Σεγίντ Μοσέν Γκαμσαρί, επικεφαλής διεθνών υποθέσεων της Εθνικής Ιρανικής Εταιρείας Πετρελαίου δήλωσε ότι το Ιράν “…θα προσπαθήσει να εισέλθει στην αγορά με τρόπο που να εξασφαλίζει ότι η αυξημένη παραγωγή δεν θα προκαλέσει περεταίρω πτώση στις τιμές …Θα παράγουμε τόσο όσο η αγορά μπορεί να απορροφήσει.” Έτσι, η νέα είσοδος του Ιράν μετά τις κυρώσεις στις παγκόσμιες αγορές δεν είναι η αιτία της απότομης πτώσης του πετρελαίου από την 1η Ιανουαρίου.
Ούτε αληθεύει ότι η ζήτηση για πετρέλαιο από την Κίνα έχει καταρρεύσει με την υποτιθέμενη κατάρρευση της οικονομίας της Κίνας. Στο έτος μέχρι τον Νοέμβριο του2015 η Κίνα εισήγαγε περισσότερο, σημαντικά περισσότερο, 8,9% περισσότερο σε σχέση με τον προηγούμενο χρόνο (σ.τ.μ. με τον Νοέμβριο του 2014), έως 6,6 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα γενόμενη η μεγαλύτερη εισαγωγός πετρελαίου στον κόσμο.
Προσθέστε στο καζάνι που βράζει που συνιστά τη σημερινή αγορά του πετρελαίου τον πολιτικό κίνδυνο που έχει συσσωρευτεί δραματικά από τον Σεπτέμβριο του 2015 και τη Ρωσική απόφαση να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του νομίμως εκλεγμένου Προέδρου, Μπασάρ αλ Άσσαντ, με τρομερές αεροπορικές επιδρομές εναντίον των υποδομών των τρομοκρατών. Προσθέστε επίσης τη δραματική αναστολή των σχέσεων μεταξύ της Τουρκίας του Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν και της Μόσχας όταν η Τουρκία, ένα μέλος του ΝΑΤΟ διέπραξε μια επαίσχυντη πράξη πολέμου καταρρίπτοντας ένα πολεμικό αεροσκάφος στον Συριακό εναέριο χώρο. Όλα αυτά θα συνέτειναν στην άνοδο των τιμών του πετρελαίου, όχι στην πτώση του.

Η ανατολική στρατηγική επαρχία της Σαουδικής Αραβίας

Κατόπιν, σαν να μην έφταναν αυτά, πετάξτε μέσα την απερίσκεπτα προκλητική απόφαση του Σαουδάραβα Υπουργού Αμύνης και εκ των πραγμάτων βασιλέα, Πρίγκηπα Μωχάμετ Μπιν Σαλμάν, να εκτελέσει τον Σεΐχη Νίμρ αλ-Νίμρ, έναν πολίτη της Σ. Αραβίας. Ο Αλ-Νίμρ, ένας σεβαστός Σιίτης θρησκευτικός ηγέτης κατηγορήθηκε για τρομοκρατία επειδή ζήτησε το 2011 περισσότερα δικαιώματα για τους Σιίτες Σαουδάραβες. Υπάρχουν περίπου 8 εκατομμύρια Σαουδάραβες Μουσουλμάνοι πιστοί στα Σιιτικά διδάγματα παρά στο υπερ-αυστηρό Βαχαμπιστικό Σουνιτικό είδος. Το έγκλημά του ήταν ότι υποστήριξε διαδηλώσεις με αίτημα περισσότερα δικαιώματα για τη Σιιτική μειονότητα του σχεδόν 25% του πληθυσμού της Σαουδικής Αραβίας. Ο Σιιτικός πληθυσμός των Σαουδαράβων είναι υπερβολικά συγκεντρωμένος στην Ανατολική Επαρχία του Βασιλείου.
Η Ανατολική Επαρχία του Βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας είναι ίσως το πιο ακριβό ακίνητο στον πλανήτη, με διπλάσια έκταση από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας αλλά με μόνο 4 εκατομμύρια ανθρώπους. Η Saudi Aramco, η κρατικής ιδιοκτησίας πετρελαϊκή εταιρεία έχει τη βάση της στο Νταχράν στην Ανατολική Επαρχία.
Τα κυριότερα Σαουδαραβικά κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου είναι περισσότερο στην Ανατολική Επαρχία, πάνω στην ακτή και υπεράκτια, συμπεριλαμβανομένου και του μεγαλύτερου κοιτάσματος πετρελαίου στον κόσμο, του Ghawar. Πετρέλαιο από τα Σαουδαραβικά κοιτάσματα, μαζί με αυτό του Ghawar, αποστέλλεται σε δεκάδες χώρες από το λιμάνι φόρτωσης πετρελαίου του συμπλέγματος Ras Tanura, του μεγαλυτέρου λιμανιού αργού πετρελαίου στον κόσμο. Κάπου το 80% των σχεδόν 10 εκατομμυρίων βαρελιών την ημέρα που αντλείται από τους Σαουδάραβες πηγαίνει στο Ras Tanura στον Περσικό Κόλπο, όπου φορτώνεται στα δεξαμενόπλοια με κατεύθυνση τη Δύση.
Η Ανατολική Επαρχία είναι επίσης η βάση των εγκαταστάσεων Abqaiq Plants της Saudi Aramco, η μεγαλύτερή της εγκατάσταση επεξεργασίας πετρελαίου και σταθεροποίησης του αργού με χωρητικότητα 7 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα. Είναι το πρωτεύον εργοστάσιο επεξεργασίας για το Αραβικό εξαιρετικά ελαφρύ και ελαφρύ αργό πετρέλαιο και διαχειρίζεται το αργό που αντλείται από το κοίτασμα Ghawar.
Και συμβαίνει επίσης ότι η πλειοψηφία των εργαζομένων μηχανικών στα κοιτάσματα πετρελαίου και στα διϋλιστήρια της Ανατολικής Επαρχίας είναι …Σιΐτες. Φημολογείται επίσης ότι είναι συμπονετικοί προς τον μόλις εκτελεσθέντα Σιΐτη κληρικό, τον Σεΐχη Νίμρ αλ-Νίμρ. Στο τέλος της δεκαετίας του 1980 η Σαουδαραβική Χεσμπολλάχ, η Al-Hejaz, διεξήγαγε πολλές επιθέσεις εναντίον πετρελαϊκών υποδομών και επίσης φόνευσε Σαουδάραβες διπλωμάτες. Λέγεται ότι εκπαιδεύτηκαν στο Ιράν.
Και τώρα υπάρχει ένα νέο αποσταθεροποιητικό στοιχείο να προστεθεί στις πολιτικές εντάσεις μεταξύ Σαουδικής Αραβίας και της Τουρκίας του Ερντογάν από τη μια μεριά και υποστηριζόμενη από τα δουλοπρεπή κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας των Αραβικών Κρατών του Κόλπου και από την άλλη η Συρία του Άσσαντ, το Ιράκ με το 60% του πληθυσμού του Σιΐτες και το γειτονικό Ιράν, που υποστηρίζονται επί του παρόντος στρατιωτικά από τη Ρωσία. Σύμφωνα με αναφορές, ο ασταθής 30-χρονος Πρίγκηπας Μπιν Σαλμάν πρόκειται να χρισθεί Βασιλιάς.
Στις 13 Ιανουαρίου, το Gulf Institute, μια δεξαμενή σκέψης της Μέσης Ανατολής σε μια αποκλειστική μελέτη, έγραψε ότι ο 80-χρονος Σαουδάραβας Βασιλιάς Σαλμάν Αλ-Σαούντ σχεδιάζει να παραιτηθεί από το θρόνο του και να χρίσει τον γιό του τον Μωχάμεντ ως βασιλιά. Αναφέρουν ότι ο σημερινός Βασιλιάς “έχει κάνει γύρους επισκεπτόμενος τους αδελφούς του ζητώντας υποστήριξη για την κίνηση που επίσης θα απομακρύνει τον σημερινό πρίγκηπα και αγαπημένο των Αμερικανών, τον σκληροπυρηνικό Μωχάμεντ Μπιν Ναΐφ, από τις θέσεις του ως πρίγκηπα και ως υπουργό εσωτερικών. Σύμφωνα με πηγές που γνωρίζουν τις διαδικασίες, ο Σαλμάν είπε στους αδελφούς του ότι η σταθερότητα της Σαουδικής μοναρχίας απαιτεί αλλαγή στη διαδοχή από οριζόντιες ή διαγώνιες γραμμές σε μια κάθετη σειρά κάτω από την οποία ο βασιλιάς παραδίδει την εξουσία στον πιο κατάλληλο γιό.”
Στις 3 Δεκεμβρίου του 2015, η Γερμανική μυστική υπηρεσία BND διέρρευσε ένα υπόμνημα στον τύπο που προειδοποιούσε για την αυξανόμενη εξουσία που αναλάμβανε ο Πρίγκηπας Σαλμάν, κάποιος που χαρακτήριζαν ως απρόβλεπτο και συναισθηματικό. Αναφέροντας την ανάμιξη του βασιλείου στη Συρία, στον Λίβανο, το Μπαχρέιν, το Ιράκ και την Υεμένη, το BND τόνιζε αναφερόμενο στον Πρίγκηπα Σαλμάν: “Η προηγούμενη επιφυλακτική διπλωματική στάση των πιο ηλικιωμένων ηγετών εντός της βασιλικής οικογένειας αντικαθίσταται από μια νέα παρορμητική πολιτική παρέμβασης.”

Παρ’ όλα αυτά οι τιμές του πετρελαίου πέφτουν;

Το δυσοίωνο στοιχείο σ’ αυτή την πλέον δυσοίωνη κατάσταση που περιστρέφεται γύρω από το κέντρο των παγκοσμίων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου, τη Μέση Ανατολή, είναι το γεγονός ότι τις τελευταίες εβδομάδες οι τιμές του πετρελαίου, που είχαν προσωρινά σταθεροποιηθεί σε ένα ήδη χαμηλό διάστημα στα $40 τον Δεκέμβριο, τώρα έχουν βουτήξει άλλο ένα 25% γύρω στα $29. Η Citigroup έχει προβλέψει ότι πετρέλαιο με $20 είναι πιθανόν. Η Goldman Sachs πρόσφατα βγήκε λέγοντας ότι μπορεί να χρειαστεί χαμηλά των $20 το βαρέλι για να σταθεροποιηθούν οι παγκόσμιες αγορές του πετρελαίου και να απαλλαγούν από την υπεραφθονία της προσφοράς.
Τώρα έχω ένα ισχυρό προαίσθημα ότι υπάρχει κάτι πολύ μεγάλο, πολύ δραματικό που χτίζεται στις παγκόσμιες αγορές του πετρελαίου στους επόμενους μήνες, κάτι που ο περισσότερος κόσμος δεν το περιμένει.
Η τελευταία φορά που η Goldman Sachs και τα φιλαράκια τους της Γουώλ Στρήτ έκαναν μια δραματική πρόβλεψη για το πετρέλαιο ήταν τον Καλοκαίρι του 2008. Την εποχή εκείνη, εν μέσω αυξανομένων πιέσεων στις τράπεζες της Γουώλ Στρήτ από τη διαδιδόμενη κρίση των ενυπόθηκων δανείων των ΗΠΑ, λίγο πριν την κατάρρευση της Lehman Brothers τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους, η Goldman Sachs έγραφε ότι το πετρέλαιο πήγαινε προς τα $200 το βαρέλι. Είχε μόλις πιάσει ένα υψηλό των $147. Την εποχή εκείνη έγραψα μια ανάλυση λέγοντας ότι ακριβώς το αντίθετο ήταν πιθανό, με βάση το γεγονός ότι υπήρχε μια τεράστια υπερπροσφορά στις παγκόσμιες αγορές του πετρελαίου, η οποία περιέργως απλώς ταυτοποιούνταν από τη Lehman Brothers. Μου είπε μια πληροφορημένη κινεζική πηγή ότι οι τράπεζες της Γουώλ Στρήτ όπως η JP Morgan Chase προωθούσαν την τιμή των $200 για να πείσουν την Air China και άλλους μεγάλους κινεζικούς κρατικούς αγοραστές να αγοράσουν κάθε σταγόνα πετρελαίου που μπορούσαν στα $147 πριν φτάσει τα $200, μια συμβουλή που τροφοδότησε την ανερχόμενη τιμή.
Μετά, μέχρι τον Δεκέμβριο του 2008, η τιμή του δείκτη Brent έπεσε στα $47 το βαρέλι. Η κρίση της Lehman Crisis, μια σκόπιμη πολιτική απόφαση του Γραμματέα του Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ και πρώην προέδρου της Goldman Sachs, του Henry Paulsen, τον Σεπτέμβριο του 2008, έριξε τον κόσμο στη χρηματοοικονομική κρίση και βαθιά ύφεση εν τω μεταξύ. Ήξεραν από πριν τα φιλαράκια του Paulsen στη Goldman Sachs και άλλες σημαντικές μεγα-τράπεζες όπως η Citigroup ή η JP Morgan Chase ότι ο Paulsen σχεδίαζε την κρίση της Lehman για να αναγκάσει το Κογκρέσο να του δώσει εν λευκώ εξουσίες διάσωσης με τους πρωτοφανείς πόρους TARP των $700 δισεκατομμυρίων; Στο γεγονός, η Goldman Sachs και οι φίλοι τους σύμφωνα με αναφορές έβγαλαν ένα γιγαντιαίο κέρδος στοιχηματίζοντας εναντίον των προβλέψεών τους των $200 χρησιμοποιώντας μοχλευμένα παράγωγα σε συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης (futures) πετρελαίου.

Σκοτώνοντας πρώτα τους ‘καουμπόϋς’ του σχιστολιθικού πετρελαίου

Σήμερα, η βιομηχανία του πετρελαίου από σχιστόλιθο των ΗΠΑ, η μεγαλύτερη πηγή της αύξησης της παραγωγής πετρελαίου των ΗΠΑ από το 2009, κρέμεται στην άκρη του γκρεμού με τις μαζικές χρεοκοπίες. Τους τελευταίους μήνες η παραγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου δεν έχει αρχίσει να υποχωρεί σε κάπου 93.000 βαρέλια τον Νοέμβριο του 2015.
Το καρτέλ του Μεγάλου Πετρελαίου – η ExxonMobil, η Chevron, η BP και η Shell – άρχισαν να ξεφορτώνονται τα ενοικιαστήρια σχιστολίθου πριν από δύο χρόνια. Η αγορά σχιστολιθικού πετρελαίου στις ΗΠΑ σήμερα κυριαρχείται από αυτό που η BP ή η Exxon ονομάζουν “καουμπόϋς”, μεσαίου μεγέθους επιθετικές εταιρείες πετρελαίου, όχι οι μεγάλες. Τράπεζες της Γουώλ Στρήτ όπως η JP Morgan Chase ή η Citigroup που ιστορικά χρηματοδοτούν το Μεγάλο Πετρέλαιο, όπως και το ίδιο το Μεγάλο Πετρέλαιο, σαφώς δεν θα κλάψουν στο σημείο αυτό αν ήταν να καταστραφεί η βιομηχανία του σχιστολίθου, αφήνοντάς τες ξανά με τον έλεγχο της πιο σημαντικής αγοράς του κόσμου. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δάνεισαν εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολαρίν στους “καουμπόϋς” τα τελευταία πέντε χρόνια έχουν τον επόμενο εξαμηνιαίο έλεγχο δανείων τον Απρίλιο. Με τιμές να υπερίπτανται κοντά στο επίπεδο των $20, μπορούμε να περιμένουμε ένα νέο, πολύ πιο σοβαρό κύμα πραγματικών χρεοκοπιών των εταιρειών σχιστολιθικού πετρελαίου. Μη συμβατικό πετρέλαιο, συμπεριλαμβανομένου του τεραστίου κοιτάσματος Alberta Tar Sands του Καναδά ίσως σύντομα θα ανήκει στο παρελθόν.
Αυτό μόνο δεν θα αποκαταστήσει το πετρέλαιο στα επίπεδα των $70-$90 που οι μεγάλοι παίκτες της βιομηχανίας του πετρελαίου και οι τράπεζες της Γουώλ Στρητ θα έβρισκαν άνετο. Η υπερπαραγωγή που προέρχεται από τη Μέση Ανατολή από την Σαουδική Αραβία και τους συμμάχους της στον Περσικό Κόλπο πρέπει να κοπεί δραματικά. Παρ’ όλα αυτά, οι Σαουδάραβες δεν δείχνουν να το κάνουν αυτό. Και αυτό είναι που με προβληματίζει με τη συνολική εικόνα.
Ετοιμάζεται κάτι άσχημο στον Περσικό Κόλπο που θα σπρώξει δραματικά τις τιμές του πετρελαίου προς τα επάνω εφέτος; Ετοιμάζεται ένας πραγματικός πόλεμος μεταξύ Σιϊτικών και Βαχαμπιτικών πετρελαιοπαραγωγών χωρών; Μέχρι τώρα ήταν ένας πόλεμος μέσω αντιπροσώπων στη Συρία κυρίως. Μέχρι την εκτέλεση του Σιΐτη κληρικού και των Ιρανών που επιτέθηκαν στη Σαουδαραβική πρεσβεία στην Τεχεράνη, οδηγώντας σε διακοπή των διπλωματικών σχέσεων τους Σαουδάραβες και άλλα Σουνιτικά Αραβικά κράτη του Κόλπου, η αντιπαράθεση δεν ήταν άμεση. Ο Δρ. Χοσεΐν Ασκαρί, πρώην σύμβουλος του Σαουδαραβικού Υπουργείου Οικονομικών, δήλωσε “Αν υπάρξει ένας πόλεμος που θα φέρει σε αντιπαράθεση το Ιράν και τη Σαουδική Αραβία, το πετρέλαιο θα πάει σε μια νύχτα πάνω από $250, αλλά θα υποχωρήσει πάλι στο επίπεδο των $100. Αν επιτεθούν ο ένας στις εγκαταστάσεις φόρτωσης του άλλου, τότε θα δούμε το πετρέλαιο να εκτοξεύεται πάνω από τα $500 και θα μείνει γύρω εκεί για κάποιο διάστημα που εξαρτάται από την έκταση της ζημιάς.”
Τα πάντα μου λένε ότι ο κόσμος θα αντιμετωπίσει ένα μεγάλο πετρελαϊκό ταρακούνημα. Μοιάζει να είναι πάντα για το πετρέλαιο. Όπως ο Χένρυ Κίσσινγκερ φημολογείται ότι είπε παλιότερα κατά τη διάρκεια ενός άλλου πετρελαϊκού σοκ στο μέσο της δεκαετίας του 1970, όταν η Ευρώπη και οι ΗΠΑ αντιμετώπιζαν εμπάργκο πετρελαίου από τον OPEC και μακριές ουρές αναμονής στα πρατήρια βενζίνης “Αν ελέγχεις το πετρέλαιο, ελέγχεις ολόκληρα έθνη.” Αυτό το πάθος με τον έλεγχο καταστρέφει γρήγορα τον πολιτισμό μας. Είναι καιρός να επικεντρωθούμε στην ειρήνη και στην ανάπτυξη και όχι στον ανταγωνισμό για να γίνουμε οι μεγιστάνες του πετρελαίου στον πλανήτη.

Πηγή

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή χρηματοδοτεί τα μέλη οργανώσεων υπέρ των λαθρομεταναστών

Στη Γαλλία παρατηρήθηκε ότι τον «αυθόρμητο» τρόπο, να μαζεύονται οι μετανάστες στην περιοχή Pas de Calais και να προσπαθούν να περάσουν κάτω από την Μάγχη μέσω του σιδηροδρομικού τούνελ, τον διαχειριζόταν μια οργάνωση που την λένε «No Border» και αποτελείται από νεαρούς αναρχικούς και αριστεριστές.

Ένα τέτοιο γκρουπ υπήρχε και στα Ιταλογαλλικά σύνορα της Ventimiglia, όπου οργάνωναν τις διαδηλώσεις των μεταναστών και μάλιστα με αρκετές εντάσεις και επεισόδια. Στην ιστοσελίδα τους αυτοχαρακτηρίζονται «ένα διεθνές δίκτυο από αντιρατσιστικά γκρουπ που δουλεύουν όλοι μαζί ενάντια στην στοχοποίηση των μεταναστών, στον άδικο χαρακτηρισμό τους ως εγκληματιών και στην ελεύθερη μετακίνησή τους παντού». Αυτή η ριζοσπαστική κίνηση των αριστεριστών στηρίζει την διάλυση των συνόρων σε μια σημαντική σύγκλιση απόψεων με ισχυρές δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και του George Soros.

Πρόκειται λοιπόν για μια οργάνωση – μη οργάνωση – όχι επίσημη με το αβαντάζ για όποιον την διοικεί να είναι ανώνυμος και με τα περισσότερα από τα μέλη της να είναι νεαροί αναρχικοί και μάλιστα αρκετοί ανήλικοι, οι οποίοι έχουν προβλήματα με τις οικογένειές τους και κάνουν μια νομαδική ζωή, αλλά από την άλλη πολύ καλά οργανωμένοι σε ομάδες και καθοδηγούμενοι από άτομα της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς της Γαλλίας.

Το ενδιαφέρον στην υπόθεση αυτή είναι ότι αυτό το δίκτυο δεν γεννήθηκε χθες, με την εισβολή των μεταναστών. Υπάρχει εδώ και 15 τουλάχιστον χρόνια, μεγαλώνοντας κάτω από μανδύα με το όνομα  “No Border Camps”, κατασκηνώσεις και κάμπινγκ ανά την Ευρώπη. Το 2002 έκαναν μια θερινή κατασκήνωση στο Στρασβούργο, το 2010 στις Βρυξέλλες και το 2012 στην Στοκχόλμη. Κάτι παρόμοιο είχε στηθεί και στην Τζένοβα κατά την σύνοδο των G8 με τα γνωστά αποτελέσματα. Η θεωρεία τους περιστρέφεται κυρίως γύρω από την  εναντίωση στην «Ευρώπη φρούριο» και ενάντια σε κάθε μορφή καταπίεσης για τους μετανάστες.

Η εκπαίδευση αυτών των ομάδων θυμίζει την τακτική των διαφόρων άλλων γκρουπ που οργάνωσαν τις διάσημες «έγχρωμες επαναστάσεις» στην ανατολική Ευρώπη, διαδηλώνοντας ενάντια στην εκάστοτε κυβέρνηση των χωρών αυτών, για να φέρουν την Δημοκρατία.

Ένα από τα γνωστά ονόματα είναι και το ΟTPOR («αντίσταση» στα σέρβικα), που συνέβαλε στην ανατροπή του Μιλόσεβιτς. Σήμερα έχει μετατραπεί σε μια οργάνωση συμβουλευτική που διδάσκει  την τέχνη της « μη βίαιης επανάστασης» όπως έχουν συνηθίσει να την ονομάζουν. Στην Γεωργία ανέτρεψαν τον Shevarnadz για να τοποθετήσουν στην θέση του τον γνωστό Shaakasvili. Στελέχη της παραπάνω οργάνωσης ήταν και στην Λευκορωσία και στην Ουκρανία. Το 2000 στο ξενοδοχείο ΧΙΛΤΟΝ της Βουδαπέστης παρακολούθησαν τα σεμινάρια του Αμερικάνου συνταγματάρχη Robert Helvy για θέματα «όχι βίαιων μαχών».

Το δίκτυο  «No Border» έχει άραγε άλλους εμπνευστές; Μια σύντομη έρευνα μας έδειξε ότι την μεγάλη δουλειά στον οργανωτικό τομέα – logistics – την κάνει μια άλλη οργάνωση που φαίνεται πιο καλά δομημένη, η «United Agains Racism-Fascism-Nationalism».

(http://www.unitedagainstracism.org/about-united/volunteers/)

Στην πόλη Calais που πολλές φορές υπάρχουν επεισόδια με πρωταγωνιστές τους μετανάστες, το 2009 πραγματοποιήθηκε ένα μεγάλο κάμπινγκ το « Calais Migrant Solidarity (CMS)», και το οποίο στρατολόγησε πολλούς νέους αναρχικούς και αριστεριστές από όλον τον κόσμο.

(http://www.unitedagainstracism.org/addressbook/calais-migrant-solidarity/)

Αυτή η οργάνωση χρηματοδοτήθηκε από την United bank και από την Unity Bank, μια τράπεζα με έδρα το New Jersey. Όσον αφορά την United, αυτή σπονσοράρει ήδη πολλούς αναρχικούς από διάφορες χώρες και συνδέει περίπου 5.000 οργανώσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Οργανώνει «αναρχικές εβδομάδες» και «ενάντια στον αντισημιτισμό» και προωθεί σεμινάρια ενάντια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία, τακτικά. Μάλιστα παλαιότερα το Indymedia είχε κατηγορήσει την οργάνωση United Against Fascism για διασυνδέσεις με την αστυνομία.

Παράξενο αυτό… Η οργάνωση που μάχεται για την κατάργηση των συνόρων, θα συνεργαζόταν με την αστυνομία; Ακριβώς έτσι είναι. Ανάμεσα στους σπόνσορές της  βρίσκεται και το Υπουργείο Εσωτερικών της Αγγλίας (HomeOffice UK) και αυτό της Ολλανδίας.

Αλλά δεν φτάνει αυτό. Αυτή η διάσημη αναρχική – αντιφασιστική  οργάνωση που ρίχνει τα σύνορα και βοηθά τους λαθρομετανάστες να τα διασχίζουν, χρηματοδοτείται και απο την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το πρόγραμμα Erasmus, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, από το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, από πολιτικά γκρουπ του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου όπως οι Πράσινοι και οι Σοσιαλιστές και δεκάδες επίσημα  Ιδρύματα του Ευρωπαϊκού  κοινοβουλίου. Και φυσικά δεν θα μπορούσανε να λείψουν το Ίδρυμα Rotschild και το Jewish Humanitarian Fund και το κερασάκι στην τούρτα ο πανταχού παρών George Soros με το ίδρυμά του Open Society Foundation. Mάλιστα ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας έχει κατηγορήσει πολλές φορές τον Soroς  ότι βοηθά τους μετανάστες να περνάνε τα σύνορα και η ιστοσελίδα του Ιδρύματός του το επιβεβαιώνει αναφέροντας ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να ζητά άσυλο στην Ουγγαρία. Ακριβώς αυτό που θέλουν και τα μέλη του No Border.

Τεχνοκράτες και αριστεροί, ενωμένοι στην μάχη για τον αντιρατσισμό, οι οποίοι δουλεύουν για τους παγκόσμιους δισεκατομμυριούχους και για τους ανθρώπους των Βρυξελών. Δεν μπορούμε παρά να θυμίσουμε  την ρήση του Spengler: «Η αριστερά κάνει πάντα το παιχνίδι του μεγάλου κεφαλαίου και πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνει…!»

Πηγή: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΟΒΙΑΤΣΟΣ

Οι κρυφές συνέπειες της κατάρρευσης των τιμών του πετρελαίου

Οι τιμές του πετρελαίου δεν οδηγούν μόνον τα οικονομικά αλλά και τη γεωπολιτική. Έτσι, οι κατρακύλα στις τιμές του πετρελαίου έχουν σοβαρές συνέπειες σε όλον τον κόσμο, με το ενδεχόμενο να αποσταθεροποιούν καθεστώτα, να ξαναφτιάχνουν περιοχές και να αλλάζουν την παγκόσμια οικονομία με απρόβλεπτους τρόπους.

Μια ομάδα σημαντικών ειδικών στην ενέργεια, τα οικονομικά και τη γεωπολιτική μίλησε στο περιοδικό Politico για τις επακόλουθες δονήσεις για τις οποίες πρέπει να ετοιμάζεται ο κόσμος εξ αιτίας των τιμών του πετρελαίου που υποχωρούν.

Η πτώση των τιμών του πετρελαίου θα είναι ένα από το πιο σημαντικά θέματα το 2016 και θα έχει συνέπειες τόσο για την παγκόσμια οικονομία όσο για την πολιτική, είπε ο John McLaughlin, διακεκριμένος εμπειρικός αναλυτής στο Πανεπιστήμιο Johns Hopkins University.

Ενώ οι τιμές είναι εξαιρετικά δύσκολο να προβλεφθούν σήμερα υπάρχει κάθε ένδειξη ότι «δεν θα ανέλθουν σημαντικά και ίσως υποχωρήσουν περισσότερο,» είπε ο McLaughlin. Χώρες όπως η Σαουδική Αραβία που συνήθιζε να χειραγωγεί την αγορά με συμφωνίες του OPEC έχουν χάσει την ικανότητά τους αυτή. Επιπλέον, ο Περσικός Κόλπος είναι η περιοχή όπου η πολιτική επίδραση των χαμηλών τιμών του πετρελαίου θα είναι ισχυρότερη.

Ο Terry Lynn Karl, καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ, τόνισε ότι υπάρχουν δύο ευμετάβολα σενάρια στο εγγύς μέλλον και «κανένα δεν είναι υποσχόμενο.» Από τη μια, οι τιμές του πετρελαίου είναι πιθανόν να παραμείνουν απαράδεκτα χαμηλές εντός του 2016. Από την άλλη, «η σημερινή πτώση είναι πιθανόν να θέτει τη  βάση για μια απότομη άνοδο των τιμών παραπέρα.»

«Παρά όλη την τρέχουσα υστερία, μόνον ένα λεπτό περιθώριο χωρίζει το πλεόνασμα από την έλλειψη. Η παγκόσμια παραγωγή πετρελαίου έχει ήδη πέσει σημαντικά, με την παραγωγή των ΗΠΑ στα επίπεδα του 2008. […] Και ευρείας κλίμακας συγκρούσεις στις περιοχές του πετρελαίου – εντεινόμενες από χαμηλές και ασταθείς τιμές – θα μπορούσαν να διακόψουν σημαντικά την προσφορά οποιαδήποτε στιγμή,» είπε ο αναλυτής.

Σύμφωνα με τον συνδιευθυντή του Institute for the Analysis of Global Security, τον Gal Luft, η τρέχουσα κατάσταση δεν μπορεί να διαρκέσει πολύ. Οι τιμές του πετρελαίου μπορεί να επανέλθουν ξανά όπως έκαναν μεταξύ 1998 και 2008 αν η παγκόσμια οικονομία αρχίσει να ανακάμπτει από τη στασιμότητα.

«Όσο ο τομέας των παγκοσμίων μεταφορών – αυτοκίνητα, φορτηγά, αεροπλάνα – είναι παντρεμένος με το πετρέλαιο, και όσο τα περισσότερα αποθέματα αργού του κόσμου είναι στα χέρια καταπιεστικών καθεστώτων, είναι μόνο θέμα χρόνου πριν οι τιμές αρχίσουν να επανέρχονται σε τριπλά ψηφία,» ολοκλήρωσε ο Luft.

Ο Ian Bremmer, πρόεδρος του Eurasia Group, είπε ότι η επίπτωση των χαμηλών τιμών του πετρελαίου θα επικεντρωθεί στη Μέση Ανατολή όπου «οι πολιτικές δομές είναι εύθραυστες και βασισμένες στην υποστήριξη του πλούτου από το  πετρέλαιο.»

«Σε όλη την περιοχή, υπάρχουν άμεσοι και απ’ ευθείας κίνδυνοι ασφαλείας χωρίς κοινωνικές, πολιτικές η οικονομικές διαδικασίες μεταρρυθμίσεων εγκαθιδρυμένες για να αντιμετωπιστούν οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν αυτά τα καθεστώτα από το εσωτερικό τους. Τι θα κρατήσει τις χώρες αυτές από τη διάλυση – καθώς και εκείνες που εξαρτώνται από αυτές για υποστήριξη – όταν τα χρήματα του πετρελαίου τελειώσουν;» αναρωτήθηκε ο αναλυτής.

Πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ, η Κίνα και η Ιαπωνία θα μπορούσαν να ωφεληθούν περισσότερο από την κατάσταση, ενώ η Ευρώπη όχι τόσο πολύ.

Πηγή: 

Τα βάσανα ενός χρεοκοπημένου ηγεμόνα

Πριν από λίγο περισσότερο από επτά δεκαετίες, όταν τα Ηνωμένα Έθνη ιδρύθηκαν επισήμως στο Σαν Φραντσίσκο, δεν υπήρχε αμφιβολία στον κόσμο για το ποια ήταν η Μεγάλη Δύναμη, ο Παγκόσμιος Ηγεμών. Σήμερα η κατάσταση έχει ριζικά αλλάξει εις βάρος της Ουάσιγκτον και της ικανότητάς της να υπαγορεύει όρους στον υπόλοιπο κόσμο στα οικονομικά, την πολιτική και στην καταχρασμένη έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα και οικοδόμηση της δημοκρατίας». Είναι ειρωνεία που το μειονέκτημά της αυτό μπορεί να είναι ευλογία σε μεταμφίεση για όλους μας.

Το 1945, η Κεντρική Τράπεζα (Fed) των Ηνωμένων Πολιτειών ήλεγχε τη συντριπτική πλειοψηφία του νομισματικού χρυσού στον κόσμο. Καθώς πλησίαζε ο πόλεμος στην Ευρώπη το 1939, ο ευρωπαϊκός χρυσός πλημμύρισε τις ΗΠΑ για ασφάλεια. Το 1935 τα επίσημα αποθέματα χρυσού των ΗΠΑ αξιολογούνταν σε λίγο παραπάνω από $9 δισεκατομμύρια. Μέχρι το 1940 μετά την έναρξη του πολέμου στην Ευρώπη, εκτοξεύτηκε στα $20 δις. Καθώς οι απελπισμένες ευρωπαϊκές χώρες αναζητούσαν τρόπο να χρηματοδοτήσουν την πολεμική τους προσπάθεια, ο χρυσός τους πήγε στις ΗΠΑ για να αγοραστούν βασικά αγαθά. Μέχρι το διεθνές νομισματικό συνέδριο του Ιουνίου του 1944 στο Μπρέτον Γούντς, η Fed των ΗΠΑ ήλεγχε πλήρως το 70% του παγκοσμίου νομισματικού χρυσού, ένα εντυπωσιακό πλεονέκτημα σ’ αυτό που μετά ήταν το Σύστημα Ισοτιμιών με βάση τον Χρυσό του Μπρέτον Γούντς με το δολάριο στην καρδιά του. Αυτό δεν υπολόγιζε καν τον χρυσό που έλαβαν από τις ηττημένες δυνάμεις του Άξονα της Γερμανίας ή της Ιαπωνίας, όπου τα ακριβή γεγονότα και τα στοιχεία είναι θαμμένα κάτω από στρώσεις απάτης και φημών έως σήμερα.

Για να συλλάβουμε την πλήρη διάσταση της εσωτερικής κρίσης και τα διλλήματα της εξωτερικής πολιτικής που αντιμετωπίζει η Ουάσιγκτον σήμερα, είναι χρήσιμο να πάμε πίσω στη φύση της αμέσως μεταπολεμικής «αλαζονείας» ων κύκλων πολιτικής των ΗΠΑ στην αρχή της εμφάνισής τους από τον πόλεμο.

ΜιαΑμερικανική Αυτοκρατορίααναδύεται

Ένας σημαίνων γεωπολιτικός στοχαστής του μεταπολεμικού Αμερικανικού Αιώνα, μερικές φορές αναφερόμενος ως “ο πρώτος Ψυχρός Πολεμιστής,” ήταν ο Τζέημς Μπέρναμ (James Μπέρναμ). Κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν ένας από τους πράκτορες των μυστικών αμερικανικών υπηρεσιών του Wild Bill Donovan στην προ-CIA υπηρεσία που ονομάζονταν Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS). Ο Μπέρναμ ήταν ένας από τους πολλούς Αμερικανούς Τροτσκιστές Μαρξιστές που προσέλαβε η μυστική υπηρεσία των ΗΠΑ. Μετά τον πόλεμο, ο Μπέρναμ, μεταπηδώντας από την άκρα αριστερά στην άκρα δεξιά, όπως και ο συνάδελφος πρώην Τροτσκιστής, ο Irving Kristol, ο επονομαζόμενος Νονός των νέο-συντηρητικών. Ο Μπέρναμ μαζί με τον William F. Buckley, Jr. ίδρυσαν την υπερσυντηρητική National Review για να διαδώσουν τα ψυχροπολεμικά, αντισοβιετικά μηνύματα και την προπαγάνδα υπέρ της ελεύθερης αγοράς, υπηρετώντας σταθερά το πρόγραμμα της εξωτερικής πολιτικής της CIA και του State Department.

Το 1947 ο Μπέρναμ έγραψε έναν σημαντικό παιάνα προς τη νέα παγκόσμια ισχύ της Αμερικής με τίτλο «Η Πάλη για τον Κόσμο». Το βιβλίο διαμορφώθηκε από ένα απόρρητο υπόμνημα του OSS που είχε ετοιμάσει ο Μπέρναμ για την Αποστολή των ΗΠΑ στη Γιάλτα σχετικά με τη Σοβιετική γεωπολιτική στρατηγική το 1944.

Ο Μπέρναμ περιέγραψε με τους πλέον ευνοϊκούς όρους αυτό που ονόμαζε “μια Αμερικανική Αυτοκρατορία που θα είναι ικανή να ασκεί αποφασιστικό ρόλο στον παγκόσμιο έλεγχο, αν όχι κυριολεκτικά παγκόσμια όσον αφορά τα επίσημα σύνορα.” Αυτό είναι που ο ιδρυτής του περιοδικού Time-Life, ο Henry Luce έδωσε τον όρο «ο Αμερικανικός Αιώνας» στο δοκίμιό του το 1941.

Το όραμα του Μπέρναμ και οι συστάσεις του για τον αμερικανικό έλεγχο του κόσμου ήταν λιτός και αδιαμφισβήτητος:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν εντός του διαθεσίμου χρόνου να κερδίσουν την ηγεσία μιας βιώσιμης παγκόσμιας πολιτικής τάξης απλώς με εκκλήσεις στις πεποιθήσεις της λογικής …Η ισχύς πρέπει να είναι παρούσα, με τη γνωστή ετοιμότητα να χρησιμοποιηθεί, είτε με τον έμμεσο τρόπο των παραλυτικών οικονομικών κυρώσεων, ή με την άμεση έκρηξη βομβών. Ως η υπέρτατη εφεδρεία στη σειρά της ισχύος θα βρίσκεται ο μονοπωλιακός έλεγχος των ατομικών όπλων. 

Η αναφορά στην “άμεση έκρηξη βομβών” από το κείμενο του Μπέρναμ το 1944 ήταν ένα προμήνυμα για την απόφαση του Προέδρου Τρούμαν τον Αύγουστο του 1945 να ρίξει την ατομική βόμβα στην Ιαπωνία, όχι για να εξασφαλίσει την παράδοση της Ιαπωνίας που ήταν ήδη σαφής, αλλά μάλλον για να δείξει στη Σοβιετική Ένωση, καθώς επίσης και στη Δυτική Ευρώπη, ποια δύναμη θα εξουσίαζε τον μεταπολεμικό κόσμο. Ο Αμερικανικός Αιώνας ήταν να γίνει μια “όχι αστεία” επιχείρηση. Όπως το έθεσε ο Μπέρναμ, “Η ανεξαρτησία και η ελευθερία είναι τελικά αφηρημένες έννοιες.”

Εντός του ελεγχόμενου από την Αμερική οικονομικού χώρου, που περιλαμβάνει περισσότερους από 560 εκατ. ανθρώπους, υπάρχει μια απέραντη δυνητική αγορά πέρα ακόμη και από την τεράστια έκταση της προπολεμικής Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, μόλις δύο χρόνια μετά τις μεταπολεμικές τις φιλοδοξίες, διατηρούσε ιδιαίτερα μεγάλη εξουσία στον περισσότερο κόσμο σε μια άτυπη οικονομική αυτοκρατορία. Το έκανε αυτό χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς των ιδρυμάτων του Μπρέτον Γούντς του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τραπέζης, μέσω του ελέγχου της γενικής δυτικοευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής μέσω του Σχεδίου Μάρσαλ και του βασισμένου στο Παρίσι Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Αναπτύξεως (ΟΟΣΑ) (OECD), μέσω του ρόλου του δολαρίου ως παγκοσμίου νομισματικού αποθηκευτικού μέσου και της καρδιάς της παγκόσμιας χρηματοοικονομικής, και πάνω απ’ όλα μέσω των μεγαλυτέρων τραπεζών της Νέας Υόρκης του καρτέλ χρήματος της Γουώλ Στρήτ και τους συμμάχους τους κρατικούς υπαλλήλους εντός της Ουάσιγκτον στη Fed και το Τμήμα Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ.

Το 1948, ο George Kennan, αρχιτέκτονας της ψυχροπολεμικής αμερικανικής πολιτικής των ΗΠΑ για την “Αναχαίτιση” των Σοβιετικών, σημείωνε σε ένα εσωτερικό υπόμνημα του State Department την ουσία της νοοτροπίας αυτών ειδικών συμφερόντων γύρω από τους αδελφούς Ροκφέλερ και του νεοϋρκέζικου Συμβουλίου επί Διεθνών Σχέσεων (Council on Foreign Relations, CFR), που ήταν απασχολημένοι τότε να ορίσουν εκείνη την αναδυόμενη αμερικανική άτυπη αυτοκρατορία. Το υπόμνημα του Kennan περιέγραφε την μεταπολεμική ατζέντα του μεταπολεμικού οικοδομήματος των ΗΠΑ με πολύ μεστό τρόπο:

…Έχουμε περίπου το 50% του πλούτου στον κόσμο αλλά μόνον το 6.3% του πληθυσμού του… Στην κατάσταση αυτή, δεν μπορούμε παρά να είμαστε το αντικείμενο της ζήλειας και του φθόνου. Το πραγματικό μας καθήκον στην ερχόμενη περίοδο είναι να επινοήσουμε ένα πρότυπο σχέσεων, το οποίο θα μας επιτρέπει να διατηρήσουμε αυτή τη θέση της διαφοράς χωρίς βλάβη στην εθνική μας ασφάλεια.  Για να το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να απορρίψουμε όλη τη συναισθηματικότητα και την ονειροπόληση. Και η προσοχή μας θα πρέπει να επικεντρωθεί παντού στους άμεσους εθνικούς μας σκοπούς. Δεν χρειάζεται να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας ότι μπορούμε να επιτρέψουμε την πολυτέλεια του αλτρουισμού και της παγκόσμιας αγαθοεργίας. 

Ο Kennan σκιαγράφησε την πραγματική φύση της μεταπολεμικής πολιτικής των ΗΠΑ. Ο  Kennan ήταν ψυχρά ειλικρινής και λογικός για τον αληθή σκοπό του κατεστημένου των ΗΠΑ. Ήταν η κυριαρχία των ΗΠΑ στον κόσμο, ή τουλάχιστον όση μπορούσε να αρπάξει και να διατηρήσει μέχρι το 1948. Αυτή ήταν η προτεινόμενη από το CFR Μεγαλοπρεπής Περιοχή.

Από το 1945 οι Ηνωμένες Πολιτείες έχει αναμιχθεί επισήμως ως μαχόμενη σε είκοσι δύο πολέμους μεγάλους και μικρούς, από την Κορέα στο Βιετνάμ, από την Γρενάδα και τον Παναμά στη Συρία και τη Λιβύη, όλοι πόλεμοι να αρπάξουν και να διατηρήσουν αυτή την παγκόσμια αυτοκρατορία.

Τώρα, με την εγχώρια οικονομία της ένα κούφιο κέλυφος, τις υποδομές μεταφορών της σε φρικτή επιδείνωση, το εξειδικευμένο εργατικό της δυναμικό σταδιακά ανύπαρκτο, με τους φοιτητές στη μηχανική και τις επιστήμες να προέρχονται από το εξωτερικό – κυρίως την Κίνα και την Ινδία – οι ΗΠΑ είναι σε σπασμούς οριστικής πτώσης, μιας πτώσης που προκλήθηκε από κανέναν άλλον αλλά από τους ίδιους τους ανθρώπους της που ανέχθηκαν το πλιάτσικο και την καταστροφή ενός κάποτε όμορφου έθνους από μια άπληστη και εθισμένη στην εξουσία κλίκα  με ονόματα όπως οι Rockefeller, Gates, Russell, DuPont, Buffett και  άλλοι των οποίων τα ονόματα δεν είναι γνωστά στο ευρύ κοινό.

Η κρίση που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ σήμερα ως Παγκόσμιος Ηγεμών είναι το γεγονός ότι το έθνος έχει χρεοκοπήσει, ηθικά, πνευματικά, διανοητικά και οικονομικά, με έναν  απόκοσμο τρόπο όπως και η Βρετανική Αυτοκρατορία μετά την επέλαση της Μεγάλης Ύφεσης του 1873.

Μερικοί βασικοί δείκτες λένε πολλά πράγματα για τα ταχέως αναπτυσσόμενα όρια στην προβολή της Αμερικής ως παγκόσμιας δύναμης και γιατί οι τακτικές εκφοβισμού της Ουάσιγκτον περιφρονούνται όλο και περισσότερο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Το χρέος των ΗΠΑ τότε και τώρα

Σήμερα, αντίθετα με την αρχή της Μεγάλης Ύφεσης του 1930, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον πρέπει να φέρει ένα τεράστιο επίπεδο χρέους για να χρηματοδοτεί  της ακόμη περισσότερο άνευρες προσπάθειές της για να γαντζωθεί στον έλεγχο της υφηλίου. Στο τέλος του Σεπτεμβρίου 2016 το συνολικό Ομοσπονδιακό, πολιτειακό και δημοτικό χρέος των ΗΠΑ αναμένεται να ξεπεράσει το τεράστιο ποσό των $ 22,4 τρισεκατομμυρίων, με $19,3 τρισεκατομμύρια εξ αυτού από την Ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αν προσθέσουμε και το ιδιωτικό χρέος των εταιρειών και των νοικοκυριών, οι σημερινοί Αμερικανοί οφείλουν ένα εντυπωσιακό σύνολο των $60 τρισεκατομμυρίων. Πριν από σαράντα χρόνια το 1974 το συνολικό χρέος – ο συνδυασμός του χρέους της κυβέρνησης, των εταιρειών, των στεγαστικών και καταναλωτικών δανείων – ήταν $2,2 τρισεκατομμύρια. Περίπου το 50% από αυτό το ομοσπονδιακό χρέος σήμερα είναι στα χέρια ξένων χωρών, κυρίως τις κεντρικές τράπεζες της Κίνας και της Ιαπωνίας, της Ρωσίας και της ΕΕ.

    Το γράφημα της Fed του συνολικού χρέους των ΗΠΑ, του δημοσίου και του ιδιωτικού, δείχνει σαφώς πώς και πότε οι ΗΠΑ άρχισαν την πτώση τους ως Μεγάλη Δύναμη.

Η μόνη συγκρίσιμη στιγμή όταν το ομοσπονδιακό χρέος των ΗΠΑ ως κλάσμα του ΑΕΠ ήταν κοντά στο σημερινό ήταν το 1946 στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όταν το κλάσμα Χρέος-προς-ΑΕΠ υπερέβη το 119%. Το 2014, το συνολικό δημόσιο, ομοσπονδιακό και τοπικό χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε το 120% του ΑΕΠ.

Η διαφορά μεταξύ του 1946 και του 2016 δεν έγκειται στη σύγκριση των αριθμών. Τότε οι ΗΠΑ ήταν ο νικητής που υπαγόρευε τους όρους στους ηττημένους. Το 1946 η Ουάσιγκτον ήταν στο κέντρο της παγκόσμιας ισχύος. Το δολάριο των ΗΠΑ ήταν σε ζήτηση παντού, “τόσο καλό όσο ο χρυσός.” Η βιομηχανία των ΗΠΑ ήταν ο παγκόσμιος ηγέτης στην καινοτομία και στην τεχνολογική αποδοτικότητα. Το Ντητρόιτ ήταν το παγκόσμιο σύμβολο της κατασκευής θαυμάσιων οικονομικών αυτοκινήτων και περισσοτέρων από κάθε άλλη χώρα. Το προϊόν της χαλυβουργίας των ΗΠΑ ήταν αξεπέραστο. Η έρευνα στα πανεπιστήμια των ΗΠΑ ήταν άφταστο, υποβοηθούμενο από την εισροή Ευρωπαίων και άλλων επιστημόνων προσφύγων πολέμου όπως ο Άλμπερτ Αϊνστάιν. Οι περισσότερος ο επονομαζόμενος “ελεύθερος κόσμος” έσπευσε κάτω από την πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ γνωστή ως ΝΑΤΟ. Έμελλε να πληρώσουν πολύ βαρύ τίμημα για εκείνη την ομπρέλα.

Οι ψεύτικοι αριθμοί δεν αποτελούν ανάκαμψη…

Σήμερα, κάπου 45 χρόνια αφ’ ότου ο Πρόεδρος Νίξον μονομερώς κατήργησε τη Συνθήκη του Μπρέτον Γούντς και δήλωσε ότι η Fed δεν θα αγόραζε πλέον δολάρια ΗΠΑ από το εξωτερικό για χρυσό, η πραγματική οικονομία των ΗΠΑ είναι υπό καταστροφή. Αό καιρού εις καιρόν έχω παρατηρήσει τα παράλογα και πολιτικώς-υποκινούμενα ψεύδη που περνούν ως “επίσημες οικονομικές στατιστικές της Κυβέρνησης των ΗΠΑ.” Έχει χειροτερεύσει σταδιακά από τα πρώτα ψευδή τεχνάσματα που διέταξε ο Πρόεδρος Λύντον Τζόνσον για να κρύψει το πανύψηλο χρέος των ΗΠΑ κατά την περίοδο του Πολέμου του Βιετνάμ προς το τέλος της δεκαετίας του 1960.

Σύμφωνα με τους ευρέως σεβαστούς υπολογισμούς του οικονομολόγου John Williams στην ιστοσελίδα Shadow Government Statistics (σ.τ.μ. σκιώδεις στατιστικές της κυβέρνησης), η πραγματική ανεργία τον Νοέμβριο του 2015 ήταν 22,9%, όταν συμπεριλάβουμε τους “μακροπρόθεσμα αποθαρρυμένους εργαζόμενους” – αυτούς που από το 1994 εξ ορισμού αποκλείστηκαν από τους υπολογισμούς. Αυτό είναι μακριά από το επίπεδο φαντασίας του Τμήματος Απασχόλησης του Ομπάμα του 5% ανέργων.  Ένα πέμπτο του εργατικού δυναμικού άνεργοι είναι ένα επίπεδο που παρατηρήθηκε τον περασμένο αιώνα μόνο κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του 1930.

Οι τροποποιημένες εκτιμήσεις της ανεργίας από τον John Williams εξηγούν τα άλλως περίεργα στοιχεία που ανακοινώνονται, χωρίς εξηγήσεις, από την ίδια την κυβέρνηση των ΗΠΑ, ως προς τον αριθμό των “Αμερικανών σε ηλικία-εργασίας που δεν εργάζονται.” Σήμερα, επισήμως, περισσότεροι από 100 εκατομμύρια Αμερικανοί πάνω από την ηλικία των 16 ετών δεν εργάζονται. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή κάθονται στην παραλία κόβοντας τοκομερίδια από τα μηδενικού τοκομεριδίου ομόλογά τους. Συμβαίνει επειδή δεν υπάρχουν δουλειές γι’ αυτούς. Δεν υπάρχει οικονομικό μέλλον για αυτούς στη σημερινή Αμερική. Πολλοί νέοι άνθρωποι ακόμη αρχίζουν να βλέπουν το να πολεμήσουν στους πολέμους της Ουάσιγκτον ως μια επιλογή που τουλάχιστον τους δίνει ένα σταθερό εισόδημα. Αυτό μετατρέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες σε έθνος πολέμου που ζει με αίμα. Δεν είναι υγιές.

Περισσότερο έχουν πληγεί οι νέοι που μόλις αποφοιτούν από το κολλέγιο ή το  Γυμνάσιο, όπου πέρυσι από λιγότεροι από τους 4 στους 10 βρήκαν δουλειές, όσον αφορά τις νέες προσθήκες στο εργατικό δυναμικό. Όπως είπε και ένας οικονομολόγος, ο Stephen Moore  “για κάθε τρεις Αμερικανούς που προστίθενται στον πληθυσμό που βρίσκεται σε ηλικία εργασίας από 16 και πάνω, μόνο μια δουλειά ((1,07) δημιουργήθηκε υπό τον Ομπάμα. Με αυτόν τον ρυθμό, η Αμερική θα έχει επισήμως μηδενικό ποσοστό ανεργίας. Αλλά αυτό θα είναι μόνο γιατί κανείς δεν ψάχνει για τουλειά.” Με βάση τους ορισμούς του Τμήματος Απασχόλησης, αυτοί που “δεν ψάχνουν” επειδή έχουν εγκαταλείψει την προσπάθεια, δεν υπάρχουν. Πολύ έξυπνο, Γραφείο Στατιστικής για την Απασχόληση!

Η Κρίση των Αστέγων της Αμερικής 

Η Γερμανία και η Σουηδία έχουν κρίση προσφύγων, άμεσο αποτέλεσμα της σειράς των πολέμων που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ από το Αφγανιστάν στη Λιβύη και τώρα στη Συρία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες όμως, έχουν μια ανθρωπιστική κρίση εντελώς διαφορετικής φύσης – τον δυσθερώρητο αριθμό των αστέγων.

Καθώς ο αριθμός των μονίμως ανέργων αυξάνεται σε όλη την Αμερική, σχεδόν όπως κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, σήμερα ο αριθμός των πόλεων όπου οι άστεγοι έχουν φτάσει σε επίπεδα κρίσης αυξάνεται εκρηκτικά.

Στην κάποτε ευημερούσα πόλη της Καλιφόρνιας, το Λος Άντζελες, μια περιοχή 50 τετραγώνων περιγράφεται ως “η χειρότερη καταστροφή που έγινε από άνθρωπο στις ΗΠΑ.” Πιο πρόσφατα, το Πόρτλαντ του Όρεγκον, το Ντένβερ του Κολοράντο και το Σηάτλ της Ουάσιγκτον, καθώς επίσης και ολόκληρη η πολιτεία της Χαβάης είναι οι τελευταίες που έλαβαν δραστικά επείγοντα μέτρα προσπαθώντας να θέσουν υπό  έλεγχο τους εξαπλωνόμενους πληθυσμούς των αστέγων.

Επιπροσθέτως, η πρωτεύουσα του έθνους, η Ουάσιγκτον DC, καθώς και άλλες 22 πόλεις αντιμετωπίζουν δραματικές αυξήσεις στους αστέγους. Στην Ουάσιγκτον DC, ο αριθμός των αστέγων αυξήθηκε κατά 28% και ο αριθμός των αστέγων οικογενειών αυξήθηκε κατά 60% το τελευταίο έτος. Το Σικάγο του Ιλλινόι, η Βαλτιμόρη του Μέριλαντ, η Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας και το Σαν Φραντσίσκο της Καλιφόρνιας υποφέρουν επίσης από το ίδιο πρόβλημα.

Εσφαλμένες Εθνικές Προτεραιότητες

Η ρίζα της κρίσης βρίσκεται σε ένα έθνος που διοικείται από διεφθαρμένους Προέδρους της Ουάσιγκτον, Στρατηγούς, Γερουσιαστές που εκπορνεύνται σε μια προφανώς ατέλειωτη γουρουνοταΐστρα διαφθοράς. Κανείς δεν αριστεύει σ’ αυτήν την επίσημη διαφθορά περισσότερο από το Πεντάγωνο και τον αιμομικτικό ρόλο του με το διεφθαρμένο σύμπλεγμα της αμυντικής βιομηχανίας.

Η  πρόσφατη στρατιωτική επέμβαση της Ρωσίας στη Συρία προκάλεσε έκπληξη για το επίπεδο της ακρίβειας και της επιτήδευσης που επέδειξε ο προσφάτως ανανεωμένος Ρωσικός στρατός. Με κάθε όπλο που εξαπέλυε η ρωσική πολεμική αεροπορία φαίνονταν να υπερτερεί των αντιστοίχων των ΗΠΑ. Σε μια περιοχή όμως οι ΗΠΑ δεν έχουν όμοιό τους. Και αυτή είναι η διαφθορά στις συμβάσεις πολεμικού υλικού.

Το 2014, η εφημερίδα των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, η Stars and Stripes, ανέφερε ότι “Σχεδόν τρεις δεκαετίες αφού οι φορολογούμενοι των ΗΠΑ έμειναν άφωνοι με λεκάνες τουαλέτας των $640 δολαρίων και άλλες στρατιωτικές σπατάλες του Ψυχρού Πολέμου, το Υπουργείο Αμύνης παραμένει το τελευταίο ομοσπονδιακό τμήμα που είναι ανίκανο να πραγματοποιήσει έναν χρηματοοικονομικό έλεγχο παρά τους νόμους που πέρασαν στη δεκαετία του 1990 και που απαιτούν τη λογιστική αναφορά.”

Και συνέχισαν “Με άλλα λόγια, ο στρατός των ΗΠΑ έχει μετατραπεί σε μαύρη τρύπα, μέσα στην οποία δισεκατομμύρια δολαρίων των φορολογουμένων έχουν εξαφανιστεί, χωρίς σαφείς αποδείξεις για το πώς, πότε και σε ποιόν δόθηκαν τα χρήματα. Το γεγονός είναι ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ σήμερα δίνει υπεργολαβία σχεδόν για τα πάντα σε ιδιωτικές εταιρείες (που συλλογικά ξοδεύουν δισεκατομμύρια κάνοντας λόμπυ στη Γερουσία και χρηματοδοτώντας πολιτικές εκστρατείες, και αυτό είναι ιδιαίτερα αληθές όταν πρόκειται για το Πεντάγωνο.”

Ο Αυστριακός δημοσιογράφος Einar Schlereth, σε  μια πρόσφατη ανάλυση που δημοσιεύτηκε από τον Sputnik News, συγκρίνοντας τη ρωσική κρατική στρατιωτική βιομηχανία comparing the Russian με την ιδιωτική αντίστοιχη των ΗΠΑ, σημειώνει ότι “Το σύστημα των στρατιωτικών δαπανών της Ρωσίας είναι διαμετρικά αντίθετο με αυτό της Αμερικής. Ενώ η ΗΠΑ έχουν ιδιωτικοποιήσει τη στρατιωτική τους βιομηχανία, στη Ρωσία αυτή είναι σε κρατικά χέρια. Όλα τα κέρδη από τις πωλήσεις όπλων πηγαίνουν στη Ρωσική κυβέρνηση, όχι σε κατασκευαστές ή τις πολυεθνικές. Οι κατασκευαστές όπλων είναι [πρακτικά] μέρος της κυβέρνησης.”

“Ακριβώς όπως στις ΗΠΑ, δεν υπάρχει χρηματοοικονομική λογιστική της λειτουργίας τους, αλλά υπάρχουν οικονομικές αναφορές που εξετάζονται κάθε χρόνο από το υπουργείο αμύνης και επιπλέον από τον πρόεδρο και τον πρωθυπουργό – δηλαδή, από ανθρώπους που είναι υπόλογοι στο εκλεκτορικό σώμα, και όχι μόνο στην αριστοκρατία των μεγαλομετόχων.”

Πρόσφατες εκτιμήσεις από τον Αμερικανικό Σύνδεσμο Μηχανικών (American Society of Civil Engineers) θέτουν το έλλειμα των εθνικών υποδομών της Αμερικής πάνω από $3,6 τρισεκατομμύρια που απαιτείται για την εγκατάσταση ή την αντικατάσταση πεπαλαιωμένων συστημάτων ύδρευσης, καλωδίων μεταφοράς ηλεκτρισμού, εθνικών οδών, σιδηροδρομικών γραμμών, συστημάτων υπονόμων. Αυτό περιλαμβάνει περισσότερο από το 10% όλων των γεφυρών που είναι προβληματικές, ένα τρίτο των εθνικών οδών, αεροδρομίων και διαδρόμων απογείωσης/προσγείωσης. Στην κατάσταση αυτή, θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε πώς θα αντιδράσουν οι ψηφοφόροι αν ο Ντόναλτ Τράμπ ή οποιοσδήποτε υποψήφιος για την Προεδρία των ΗΠΑ έχει το σθένος ή τη λογική να προτείνει μια μετατόπιση των εθνικών οικονομικών προτεραιοτήτων μακριά από τη διεξαγωγή πολέμων με τη Ρωσία, την Κίνα τη Συρία και την επιστροφή αυτών των υπέρ του προϋπολογισμού  “σπαθιών” του Πενταγώνου σε υνιά. Θα έπρεπε να το είχαμε κάνει το 1990 όταν η Σοβιετική Ένωση έπαψε να υφίσταται ως αντίπαλος.

Αυτά είναι τα βάσανα ενός χρεοκοπημένου ηγεμόνα σήμερα.

Πηγή: F. William Engdahl 

Παγκόσμια Χρηματοοικονομική Αναταραχή: Σοβαρή παγκόσμια ύφεση το 2016-17

“Είθε να ζεις σε ενδιαφέρουσες εποχές.” Δημοφιλής ύβρις,  φημολογούμενη ότι είναι μετάφραση μιας παραδοσιακής κινεζικής ύβρεως.

“Οι πηγές του αποπληθωρισμού δεν είναι μυστήριο. Ο αποπληθωρισμός είναι σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις μια παρενέργεια της κατάρρευσης της συνολικής ζήτησης – μια πρώση στις δαπάνες τόσο δρυμεία που οι παραγωγοί πρέπει να μειώνουν συνεχώς τις τιμές για να βρουν αγοραστές. Ομοίως, οι οικονομικές επιπτώσεις ενός αποπληθωριστικού επεισοδίου είναι περισσότερο παρόμοιες με κάθε άλλη απότομη πτώση στις συνολικές δαπάνες – συγκεκριμένα την ύφεση, την αυξανόμενη ανεργία, και τις χρηματοοικονομικές δυσχέρειες.” Ben S. Bernanke (1953- ), στις 21 Νοεμβρίου 2002.

“Είμαι έτοιμος να επαναλάβω αυτό που είπα αυτή τη στιγμή πέρυσι και πρόπερσι… Αργά ή γρήγορα ένα κραχ έρχεται και μπορεί να είναι τρομακτικό. Ο κακοήθης κύκλος θα είναι σε πλήρη ισχύ και το αποτέλεσμα θα είναι μια σοβαρή επιχειρηματική ύφεση. Μπορεί να υπάρξει πανικός πωλήσεων που θα υπερβεί οτιδήποτε έχει δει το Χρηματιστήριο Μετοχών. Σοφοί είναι εκείνοι οι επενδυτές που τώρα βγαίνουν από το χρέος. Roger Babson (1875-1967), στις 5 Σεπτεμβρίου 1929.

Η είσοδος του 2016 υπήρξε πολύ χαοτική για τις παγκόσμιες χρηματοοικονομικές αγορές, με μια έως τώρα σοβαρή διόρθωση της αγοράς μετοχών. Μάλιστα, ο πρώτος μήνας του 2016 έχει γίνει μάρτυρας της πιο απότομης πτώσης ιστορικά πτώσης στις μετοχές, με τον δείκτη MSCI All-Country World Stock Index, που μετρά τις κυριότερες αναπτυσσόμενες και αναπτυγμένες αγορές μετοχών, να υποχωρεί περισσότερο από 20% σε σύγκριση με τις αρχές του 2015. Με βεβαιότητα, θα υπάρξουν ξεπουλήματα τις επόμενες εβδομάδες ή μήνες, αλλά μπορεί κανείς να αναμένει πολλούς ακόμη επερχόμενους κινδύνους.

Πολλοί σχολιαστές λένε ότι το επίκεντρο αυτής της χρηματοοικονομικής και οικονομικής κρίσης που ξεδιπλώνεται είναι στην Κίνα, με τον δείκτη Shanghai Composite Index να αρχίζει να κατρακυλά στην αρχή του έτους. Κατά τη γνώμη μου, η πραγματικότητα είναι πιο πολύπλοκη και ακόμη και αν τα προβλήματα της Κίνας συνεισφέρουν στην κατάρρευση των εμπορευμάτων, το επίκεντρο της κρίσης είναι ακόμη στην Ουάσιγκτον, D.C.

Αυτό συμβαίνει διότι η τρέχουσα εκτυλισσόμενη κρίση είναι βασικά η συνέχεια της χρηματοοιονομικής κρίσης του 2007-08, η οποία έχει ανασταλεί προσωρινά και έχει ωθηθεί προς το μέλλον από την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, την Fed, με την επιθετική και ανορθόδοξη νομισματική πολιτική της από πολλαπλούς γύρους ποσοτικής χαλάρωσης (QE), δηλαδή, την αγορά τεραστίων ποσοτήτων χρεογράφων από εμπορικές μεγα-τράπεζες και άλλα ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένων και των χρεογράφων υποστηριζομένων από υποθήκη (σ.τ.μ. mortgage-backed securities) με φρεσκοκομμένο χρήμα. Κατά συνέπεια, ο ισολογισμός της Fed πήγε από λίγο πιο πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια το 2008 σε περίπου τέσσερα και μισό τρισεκατομμύρια δολάρια όταν το πρόγραμμα της ποσοτικής ελάφρυνσης τελείωσε τον Οκτώβριο του 2014. Άλλες κεντρικές τράπεζες έχουν ακολουθήσει το παράδειγμα της Fed, ειδικά η κεντρική τράπεζα της Ιαπωνίας και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, οι οποίες επίσης υιοθέτησαν πολιτική ποσοτικής χαλάρωσης στη νομισματοποίηση μεγάλων ποσοτήτων χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων.

Γιατί η Fed του Bernanke υιοθέτησε τέτοια επιθετική νομισματική πολιτική το 2008; Βασικά για τρεις λόγους: Πρώτον, η κυβέρνηση πρόβατο του Μπους το 2008 δεν είχε ιδέα τι να κάνει με τη χρηματοοικονομική κρίση που είχε αρχίσει με την εκ των πραγμάτων κατάρρευση της Bear Stearns την Άνοιξη του 2008 και της Merrill Lynch νωρίς το 2008, και κορυφώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου του 2008, με την κατάρρευση της μεγάλης παγκόσμιας επενδυτικής τράπεζας Lehman Brothers. Έτσι, η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ αισθάνονταν ότι έπρεπε να παρέμβει. Μάλιστα, χρηματοδότησε τη συγχώνευση των δύο πρώτων πτωχευμένων μεγα-τραπεζών με την JPMorgan Chase Bank και την Bank of America, αντίστοιχα. (Για διαφορετικούς λόγους, δεν παρενέβη με τον ίδιο τρόπο όταν χρεοκόπησε η Lehman Brothers.)

Δεύτερον, οι τραπεζίτες που έχουν τεράστια επιρροή στον τρόπο διοίκησης της Fed δεν ήθελαν η αμερικανική κυβέρνηση να εθνικοποιήσει τις αμερικανικές μεγα-τράπεζες που είχαν χρηματοοικονομικές δυσκολίες, όπως είχε γίνει το 1989 όταν η κυβέρνηση Τζωτζ Η. Μπους ίδρυσε τον κρατικής ιδιοκτησίας φορέα Resolution Trust Corporation (RTC) να αναλάβει κάπου 747 χρεοκοπημένα στεγαστικά ταμιευτήρια (σ.τ.μ. savings and loan).

Τρίτον, η Fed του Bernanke ανησυχούσε ότι η τραπεζική κρίση του 2007-08 θα οδηγούσε σε έναν αποπληθωρισμό τύπου Ιαπωνίας, που θα δημιουργούσε καταστροφή σε μια υπερχρεωμένη οικονομία. Η ελπίδα ήταν να αποφευχθεί μια καταστροφική οικονομική ύφεση χρέους-αποπληθωρισμού όπως αυτή που διαδραματίστηκε στη δεκαετία του 1930.

Κάνοντας ενέσεις τόσης ρευστότητας στο σύστημα, η Fed του Bernanke δημιούργησε μια γιγαντιαία χρηματοοικονομική φούσκα σε μετοχές και ομόλογα, αν και η πραγματική οικονομία αναπτύχθηκε με ένα κάπως ελπιδοφόρο ρυθμό 2%. Οι τιμές των μετοχών εκτοξεύτηκαν στη στρατόσφαιρα ενώ τα επιτόκια υποχώρησαν καθώς οι τιμές των ομολόγων αυξήθηκαν. Στις 16 Δεκεμβρίου 2015, η Fed ανακοίνωσε επίσημα ότι δεν θα συνεχίσει άλλο να φουσκώνει τις χρηματοοικονομικές φούσκες και ότι αύξανε τα βραχυπρόθεσμα επιτόκια για πρώτη φορά μετά τη χρηματοοικονομική κρίση, θέτοντας στόχο για το εύρος της ομοσπονδιακής χρηματοδότησης μεταξύ 1/4 και 1/2 τοις εκατόν. Αυτό ήταν σήμα ότι το χρηματοοικονομικό πάρτυ τελείωσε. Και επιπλέον, αυτό σημαίνει ότι η αγορά των μετοχών και η αγορά των ομολόγων θα πάνε ξανά σε διαφορετικές κατευθύνσεις, αντικατοπτρίζοντας την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, ανεξάρτητα από το τι κάνει η Fed.

Από το 2008, η Fed των ΗΠΑ χρωματίστηκε σε μια χρηματοοικονομική γωνία από την οποία νόμιζα προσωπικά ότι θα ήταν δύσκολο να απαγκιστρωθεί. Πράγματι, θα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο να διορθώσει τις χρηματοοικονομικές φούσκες που δημιούργησε – ως άσκοπη συνέπεια της διάσωσης των μεγα-τραπεζών δημιουργώντας τρισεκατομμύρια δωρεάν χρήμα – χωρίς να καταστρέψει την πραγματική οικονομία της παραγωγής και της απασχόλησης. Εάν τα παγκόσμια χρηματιστήρια μετοχών καταρρεύσουν και αν επιταχυνθεί ο αποπληθωρισμός, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολο οι καταναλωτές, οι εταιρείες και τα κράτη να αποπληρώσουν το χρέος τους, μπορούμε να φοβούμαστε μια επανάληψη σε μεγαλύτερη κλίματα αυτού που συνέβη στην Ιαπωνία για τα τελευταία εικοσιπέντε χρόνια. Αυτό ως ελάχιστη συνέπεια, θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια παγκόσμια ύφεση το 2016-17. Αν πάμε πίσω στην ιστορία, θα μπορούσε επίσης να είναι επανάληψη του κράχ και της ύφεσης του 1937-38, οκτώ χρόνια μετά το κραχ και τη χρηματοοικονομική κρίση του 1929-32.

Ένα πράγμα μπορεί να γίνει σαφές: Η δημιουργία της Fed το 1913, ως μια ημι-κρατική αμερικανική κεντρική τράπεζα, δεν έχει εμποδίσει την πραγματοποίηση των χρηματοοικονομικών κρίσεων. Έχει όμως αποβεί θαυμάσια κερδοφόρα για τις μεγάλες τράπεζες γιατί έχει χρησιμεύσει ως εργαλείο για να κοινωνικοποιούν τις ζημιές τους.

Παραμείνατε συντονισμένοι.

Ο Δρ. Rodrigue Tremblay, οικονομολόγος είναι συγγραφέας του βιβλίου “The Code for Global Ethics, Ten Humanist Principles

Πηγή