H τουρκία ηττήθηκε πριν καν εισβάλλει στη Συρία

Οι στρατιωτικές επιτυχίες των συριακών κυβερνητικών δυνάμεων και των Κούρδων μαχητών στην βόρεια Συρία, που υποστηρίζονται από τις ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις, εναντίον των μισθοφόρων της Ουάσιγκτον, της Άγκυρας, του Ριάντ και του Τελ Αβίβ κάνουν πραγματικότητα τον εφιάλτη δεκαετιών της Τουρκίας. Η πολιτική της Άγκυρας για την Συρία θρυμματίζεται και μαζί της γίνονται θρύψαλα τα σχέδια των Αμερικανοσιωνιστών.

Η αποκοπή των τζιχαντιστών από το βόρειο μέτωπο ανεφοδιασμού των που είναι η Τουρκία δημιουργεί για τον Ερντογάν και τον Νταβούτογλου, δυο από τους κύριους χορηγούς των ισλαμοσυμμοριτών μαζί με τους Ομπάμα, Νετανιάχου και Σαλμάν, τεράστιο στρατηγικό πρόβλημα με προεκτάσεις στο εσωτερικό της τουρκικής επικράτειας. Οι επιτυχίες των Κούρδων μαχητών του PYD (πρόκειται περί του PKK της Συρίας) εναντίον των τζιχαντιστών βάζουν τις βάσεις για μια ανεξάρτητη κουρδική ζώνη στο έδαφος της Συρίας, μια κουρδική ζώνη που εν δυνάμει δημιουργεί αποσχιστικές τάσεις στις κουρδικές νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας.

Η Άγκυρα για να αποφύγει τα τετελεσμένα και έχοντας ως πρόσχημα τις προ ημερών βομβιστικές επιθέσεις στο κέντρο της πρωτεύουσας, που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο και τον τραυματισμό πολλών τούρκων αξιωματικών, συγκεντρώνει μεγάλες δυνάμεις στα σύνορα με την Συρία. Σύμφωνα με τελευταίες πληροφορίες έχει παρατάξει στα σύνορα 18.000 στρατιώτες και εκατοντάδες άρματα. Η Τουρκία είναι λοιπόν έτοιμη για εισβολή, το ερώτημα για αυτήν όμως είναι αν θα μπορέσει να βγει ζωντανή από το έδαφος της Συρίας. Και εξηγούμε γιατί.

Όταν πριν από τρεις μήνες (24 Νοεμβρίου) η Άγκυρα κατέρριψε το ρωσικό μαχητικό Su-24 στον εναέριο χώρο της Συρίας, υιοθέτησε ταυτόχρονα με αυτή της την ενέργεια μια πορεία αντιπαράθεσης με την Μόσχα. Όμως τον Νοέμβριο έκανε το λάθος αυτή την αντιπαράθεση να μην την προεκτείνει πέραν του διπλωματικού πεδίου, τουτέστιν να μην την προεκτείνει στο στρατιωτικό πεδίο αντιπαράθεσης στην Συρία. Την εποχή της κατάρριψης η Ρωσία στην αεροπορική βάση της Λατάκια (Χμεϊμίμ) διέθετε μόνο 30 μαχητικά αεροσκάφη, ενώ η βάση δεν υποστηριζόταν από αντιαεροπορικά-αντιπυραυλικά συστήματα μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς. Έκτοτε όμως αυτά τα κενά καλύφθηκαν, συστήματα S-400, Buk-M2 και Pantsir-S έχουν εγκατασταθεί στην βάση Χμεϊμίμ, ενώ ο στόλος των μαχητικών έχει τριπλασιαστεί με Su-27SM, Su-30SM και Su-35S, τα οποία είναι ικανά να κονιορτοποιήσουν οποιαδήποτε απόπειρα εισβολής τουρκικών στρατευμάτων, ενώ τα αντιπυραυλικά-αντιαεροπορικά συστήματα S-400 κάνουν αδύνατη την επέμβαση της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Ταυτόχρονα οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις στοχεύουν με πυραύλους cruise και με μεγάλης ακτίνας δράσης βομβαρδιστικά Tu-214 και Il-20 στρατιωτικές εγκαταστάσεις και βάσεις σχεδόν σε όλη την τουρκική επικράτεια. Χαρακτηριστικό είναι ότι ρωσικά βομβαρδιστικά έχουν μετασταθμεύσει σε βάση της Αρμενίας που απέχει ολίγα χλμ από τα ανατολικά τουρκικά σύνορα.

Η δύναμη της ρωσικής πολεμικής αεροπορίας και των ρωσικών οπλικών συστημάτων σε συνδυασμό με τις κυβερνητικές ένοπλες δυνάμεις της Συρίας, των Ιρανών πολιτοφυλάκων και της Χεζμπολάχ κάνουν αδύνατη την τουρκική επίθεση στην Συρία. Ουσιαστικά οι ρωσικές δυνάμεις βρίσκονται κάτω από την μύτη της Τουρκίας και πριν προλάβει αυτή να φταρνιστεί θα της κλείσουν την αναπνευστική οδό. Η Τουρκία θα εισβάλλει στην Συρία μόνο κατόπιν εντολής της Ουάσιγκτον και μόνο εφόσον οι ΗΠΑ θελήσουν να διακινδυνεύσουν μια στρατιωτική σύγκρουση με την Ρωσία. Στην περίπτωση δε των Ερντογάν-Νταβούτογλου ταιριάζει πολύ η παροιμία «όποιος σκάβει τον λάκκο του αλλουνού, πέφτει ο ίδιος μέσα». Θέλησαν να σκάψουν τον λάκκο της Συρίας, αλλά τελικά δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για την διάλυση της Τουρκίας.

Γ. Λιναρδής   

ΑΝΑΛΥΣΗ: Η “άνοιξη” που έγινε “χειμώνας”

Μετά την απολύτως αρνητική έκβαση της αμερικανοκίνητης «αραβικής άνοιξης» σε μια σειρά από αραβικές χώρες μια ακόμη «άνοιξη» φθάνει στο τέλος της. Είναι η «άνοιξη» της Συρίας, το αποτυχημένο τέλος της οποίας βυθίζει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους σε έναν ακόμη βαθύτερο «χειμώνα» από αυτόν που εδώ και πολύ καιρό έχουν εισέλθει.

Με το τέλος του «Ψυχρού Πολέμου» οι σιωνιστοκρατούμενες ΗΠΑ θεώρησαν ότι δεν έχουν πλέον αντίπαλο σε στρατιωτικό επίπεδο. Έτσι κατέληξαν στην εκτίμηση ότι τα στρατιωτικά μέσα που ήδη διέθεταν εκείνη τη στιγμή ήταν πολύ περισσότερα και ποιοτικά πολύ ανώτερα από αυτά που απαιτούνταν για να συντρίψουν οποιοδήποτε αντίπαλο.

Εκτίμησαν λοιπόν ότι για την επίτευξη του τελικού τους στόχου που ήταν η καθυπόταξη ολόκληρου του πλανήτη, αυτό που χρειάζονταν δεν ήταν η περαιτέρω ανάπτυξη της στρατιωτικής τους τεχνολογίας, αλλά η δημιουργία ελεγχόμενων από αυτούς τρομοκρατικών δικτύων. Δικτύων εξαπλωμένων σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου με τα οποία θα μπορούσαν να επιβάλουν τη θέλησή τους στις κυβερνήσεις «δύστροπων» κρατών χωρίς τη χρήση συμβατικών στρατιωτικών μέσων, αλλά με τη χρήση επιλεγμένων τρομοκρατικών χτυπημάτων.

Το ζήσαμε και εμείς αυτό με τις πυρκαγιές που κατέκαψαν ολόκληρη τη χώρα το 2007 για να έρθει στην εξουσία ο «εκλεκτός» του σιωνισμού Τζέφρυ και να φέρει στην Ελλάδα την Τρόικα και το ΔΝΤ με τα γνωστά επακόλουθα. Κάποιες «κακές γλώσσες» μάλιστα διαδίδουν ότι και ο θάνατος του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου δεν ήταν τυχαίος. Ακούγεται δηλαδή ότι το τμήμα δολοφονιών κάποιων μυστικών υπηρεσιών τον «καρκίνιασε» σκόπιμα με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι επιστήμονες εμφυτεύουν καρκίνο σε πειραματόζωα για να δοκιμάσουν την αποτελεσματικότητα νέων φαρμάκων. Και είναι αλήθεια, ότι με όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί γιατί αντί του μαχητικού Χριστόδουλου προτίμησαν τον «πράο» Ιερώνυμο.

Πάντως η εστίαση στην πολιτική χρήσης της τρομοκρατίας ως μοναδικού μέσου επιβολής της αμερικανοσιωνιστικής θέλησης, εκ του αποτελέσματος αποδείχτηκε εντελώς εσφαλμένη. Η Ρωσία, υπό τη σοφή καθοδήγηση του προέδρου Πούτιν «αποκοίμισε» για περισσότερο από μια δεκαετία τη Δύση, την στιγμή που ανέπτυσσε υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα κατά πολύ ανώτερα των δυτικών. Παράλληλα αναβάθμισε το πυρηνικό οπλοστάσιό της σε τέτοιο βαθμό που να μπορεί βάσιμα να ελπίζει ότι σε ένα γενικευμένο πυρηνικό πόλεμο αυτή μπορεί να καταστρέψει ολοσχερώς τον αντίπαλο, ενώ η ίδια να διασωθεί έστω και με βαρύτατες απώλειες.

Πάντως όποιος αμφισβητεί την υπεροχή των ρωσικών οπλικών συστημάτων έναντι των αμερικανικών και εν γένει των δυτικών, ας μπει στον κόπο να αντιπαραβάλλει τις επιδόσεις του καλύτερου όπλου κάθε κατηγορίας του ενός οπλοστασίου με το αντίστοιχο καλύτερο του άλλου. Και για τον πλέον δύσπιστο η σύγκριση θα αποβεί συντριπτική εις βάρος του δυτικού οπλοστασίου.

Κάτω από αυτό το συσχετισμό δυνάμεων λοιπόν οι αμερικανοσιωνιστές αποφάσισαν να ανατρέψουν τον φιλορώσο Άσαντ με τη δημιουργία του κτηνώδους ISIS και τη χρήση του εναντίον του Άσαντ. Και η τραγωδία του εμφυλίου στη Συρία ξεκίνησε.

Ο Άσαντ, για να αντιμετωπίσει τον αρχικά δυσμενή συσχετισμό ισχύος μεταξύ των κυβερνητικών δυνάμεων και των τρομοκρατών του ISIS που στηρίζονται με κάθε τρόπο από την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, αναγκάζεται να κάνει δυο πράγματα: πρώτον να καλέσει τη Ρωσία για άμεση βοήθεια, ζητώντας την συμμετοχή ρωσικών στρατιωτικών μέσων και προσωπικού και δεύτερον να ενεργοποιήσει τους Κούρδους της Βόρειας Συρίας εναντίον των αντικυβερνητικών δυνάμεων, υποσχόμενος σε αυτούς αυτονομία σε περίπτωση νίκης.

Η ενεργοποίηση όμως των Κούρδων της Συρίας πυροδότησε την ταυτόχρονη ενεργοποίηση και των Κούρδων της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα της ταυτόχρονης ενεργοποίησης των Κούρδων Συρίας και Τουρκίας έκανε ορατή τη δυνατότητα δημιουργίας Κουρδικού κράτους σε περίπτωση ένωσης των δυο αυτών μαχόμενων κλάδων. Ένα κράτος που θα παρεμβάλλεται μεταξύ Τουρκίας και τη Συρίας και θα εκτείνεται από τον κόλπο της Αλεξανδρέττας μέχρι το Ντιγιαρμπακίρ.

Έτσι η θεαματική επέμβαση της Ρωσίας και η καταστολή του ISIS από τη μια και η ρεαλιστική προοπτική δημιουργίας Κουρδιστάν από την άλλη, έφερε τα σημερινά συντριπτικά αποτελέσματα για την Τουρκία και τους Αμερικανούς. Αυτούς τους ανόητους αμερικανοσιωνιστές, οι οποίοι όταν άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι θα δημιουργηθεί Κουρδιστάν «ελέω» Ρωσίας και ότι στο τέλος της ημέρας θα χάσουν όχι μόνο τη Συρία αλλά δεν θα έχουν και καμιά επιρροή στο νεοπαγές κράτος των Κούρδων, «ανέκρουσαν πρύμνα».

Όπως κάποτε οι Εγγλέζοι έγιναν ξαφνικά φιλέλληνες και αναγκάσθηκαν να παρέμβουν υπέρ της δημιουργίας ελληνικού κράτους το 1821, όταν αντιλήφθηκαν ότι θα δημιουργηθεί τέτοιο κράτος ελέω Ρωσίας και ότι αυτοί θα έμεναν εκτός «νυμφώνος». Έτσι έγιναν ξαφνικά φιλοκούρδοι οι αμερικανοσιωνιστές.

Βέβαια, στο σημείο αυτό πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ότι έκαναν κάτι εξαιρετικά ευφυές. Και συγκεκριμένα, επειδή οι Τούρκοι σταθερά και διαχρονικά εκβιάζουν τη Δύση ζητώντας ανταλλάγματα για να μην συμμαχήσουν με τη Ρωσία, οι αμερικανοί πριν εκδηλώσουν την υποστήριξή τους προς τους Κούρδους φρόντισαν να δημιουργήσουν ακραία αντιπαλότητα και εχθρότητα μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας. Ενθάρρυναν δηλαδή τους Τούρκους να προβούν στην κατάρριψη του Ρωσικού μαχητικού προ δυο μηνών, έτσι ώστε να είναι αδύνατον να υπάρξει σύμπλευση με τη Ρωσία. Άρα η Τουρκία μετά την κατάρριψη έχασε το πλεονέκτημα που είχε να χρησιμοποιεί τη Ρωσία σαν το κρυφό χαρτί με το οποίο εκβίαζε μέχρι τώρα τη Δύση. Αντίθετα τώρα παρακαλάει τη Δύση για να τη στηρίξει στην επίθεση που ετοιμάζει εντός της Συρίας, ώστε να εμποδίσει τη συνένωση των Κούρδων και να αποφύγει τον ακρωτηριασμό του τουρκικού κράτους και τη γεωπολιτική του υποβάθμιση.

Αλλά αφού το ΝΑΤΟ δεν είναι πρόθυμο να υποστηρίξει ενεργά την Τουρκία στην επίθεση που ετοιμάζει εντός της Συρίας, πως εξηγείται η παρουσία νατοϊκής δύναμης στο Αιγαίο με πρόσχημα το λαθρομεταναστευτικό;

Η απάντηση είναι η εξής: Η κυβέρνηση της Τουρκίας έχει περιέλθει σε τραγικό αδιέξοδο και ουσιαστικά το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να παρακολουθεί τον ακρωτηριασμό της χωρίς να μπορεί να παρέμβει. Ωστόσο, επειδή η περίπτωση ενός απονενοημένου εγχειρήματος δεν είναι απίθανη, το ΝΑΤΟ για προληπτικούς λόγους θέλει να βρίσκεται κοντά και σε ετοιμότητα.

Διότι η Τουρκία έχει μεταφέρει τόσο μεγάλες δυνάμεις στα σύνορα με τη Συρία, οι οποίες σε περίπτωση εισβολής, ο μόνος τρόπος να αναχαιτισθούν είναι η χρήση τακτικών πυρηνικών όπλων κυρίως μέσω των πυραύλων ISKADER. Και αυτό επειδή η Ρωσία και η Συρία στο συγκεκριμένο σημείο δεν έχουν τέτοιο όγκο συμβατικών δυνάμεων ικανών να αποκρούσουν μια τόσο ογκώδη επίθεση.

Άρα η Ρωσία για να ελέγξει την κατάσταση θα αναγκασθεί να χτυπήσει πολύ σκληρά και πολύ αιματηρά τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις. Και θα το κάνει αν χρειαστεί. Όμως την επόμενη μέρα δεν θα είναι δυνατόν να χρησιμοποιήσει τα Στενά για τη διέλευση των πλοίων της. Αυτό θα την υποχρεώσει να επεκτείνει τη σύρραξη σε τέτοιο βαθμό και με τέτοιο τρόπο, ώστε να υποχρεώσει την Τουρκία σε αποδοχή αλλαγής του καθεστώτος των Στενών του Βοσπόρου. Δηλαδή στην αλλαγή της συνθήκης του Μοντρέ. Στο σημείο όμως αυτό εμπλέκεται το ΝΑΤΟ. Η Δύση δεν θα δεχτεί τέτοιες τεκτονικές μεταβολές και για αυτό ανέπτυξε τη νατοϊκή δύναμη στο Αιγαίο και όχι μόνο.

Δεν γνωρίζω αν ο σουλτάνος είναι διατεθειμένος να βάλλει τη χώρα του σε τέτοια περιπέτεια προσδοκώντας μια υποχρεωτική, αλλά αβέβαια ενεργοποίηση των αντιρωσικών αντανακλαστικών του ΝΑΤΟ.

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι σε περίπτωση μιας τέτοιας κλιμάκωσης, είναι αδιανόητο για την Ελλάδα να εμπλακεί εναντίον της Ρωσίας είτε άμεσα, είτε παρέχοντας διευκολύνσεις στους «συμμάχους».

Είναι αδιανόητο για την Ελλάδα να εμπλακεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο εναντίον της Ρωσίας για να υποστηρίξει την Τουρκία.

Έχουν καταγραφεί πολλές προδοσίες στην ιστορία αυτού του τόπου. Αυτή θα είναι η μεγαλύτερη όλων.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ

ΝΑΤΟ: Η μετεξέλιξη από αμυντική σε νεοϊμπεριαλιστική – αποσταθεροποιητική συμμαχία

Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949 ως μια αμυντική-στρατιωτική συμμαχία για να προστατεύσει τα κράτη-μέλη του από τον κομμουνιστικό επεκτατισμό. Η Ελλάδα και η Τουρκία εντάχθηκαν στην Βορειοατλαντική Συμμαχία το 1952. Ο στόχος του ΝΑΤΟ ήταν η θωράκιση της Δυτικής Ευρώπης από μια κομμουνιστική στρατιωτική εισβολή της Σοβιετικής Ενωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Παρ’ ότι η Σοβιετική Ενωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εναντίον των οποίων δημιουργήθηκε η Βορειοατλαντική Συμμαχία αυτοδιαλύθηκαν το 1990, η αυτοδιάλυση αυτή κατά παράδοξο τρόπο οδήγησε στην διεύρυνση της συμμαχίας και στην απόδοση ενός παγκόσμιου και καθαρά επιθετικού ρόλου.

Η νεοιμπεριαλιστική-αποσταθεροποιητική μετεξέλιξη του ΝΑΤΟ ξεκίνησε με την εγκληματική επίθεση κατά της Γιουγκοσλαβίας και συνεχίστηκε με την αιματηρή και δολοφονική κατοχή του Αφγανιστάν και του Ιράκ, με την επίθεση κατά της Λιβύης και την διάλυση αυτής της χώρας, καθώς και με τις αποσταθεροποιητικές ενέργειες κατά της νόμιμης κυβέρνησης της Συρίας, ενώ είχαν μεσολαβήσει το πραξικόπημα της συμμαχίας στην Ουκρανία και την Γεωργία με τα γνωστά αποτελέσματα. Από το τέλος του Ψυχρού Πολέμου ο στόχος της συμμαχίας που προΐστανται οι ΗΠΑ ήταν πάντα η νεοιμπεριαλιστική κυριαρχία στον πλανήτη στο πλαίσιο της Νέας Παγκόσμιας Τάξης, μια νεοιμπεριαλιστική κυριαρχία που συμπεριλαμβάνει την αποσταθεροποίηση της Ρωσίας, της Κίνας και του Ιράν για να ελεγχθούν οι φυσικοί πόροι της Ευρασίας.

Να υπενθυμίσουμε ότι στο μεταίχμιο της διάλυσης του Συμφώνου της Βαρσοβίας ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Bush (πατήρ) είχε συμφωνήσει με τον τότε πρόεδρο της Σοβιετικής Ένωσης Gorbachev την μη επέκταση του ΝΑΤΟ προς την Ανατολική Ευρώπη, τουτέστιν να μην συμπεριλάβει η συμμαχία ως νέα μέλη τις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και πρώην χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Η συμφωνία Bush-Gorbachev δεν τηρήθηκε ποτέ και σήμερα μόνο η Λευκορωσία και η Ουκρανία δεν είναι μέλη του ΝΑΤΟ, η τελευταία κατόπιν σφοδρής αντίδρασης των ρωσόφωνων αυτής της χώρας, παρ’ ότι το πραξικόπημα του ΝΑΤΟ είχε ως στόχο την ένταξη στην βορειοατλαντική συμμαχία (και στην ΕΕ).

Το ΝΑΤΟ διατείνεται σήμερα ότι προστατεύει παγκοσμίως την «ειρήνη» και την «δημοκρατία». Στην πραγματικότητα όμως προστατεύει τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του διεθνούς σιωνιστικού κατεστημένου. Ετσι η συμμαχία αυτή αντί να είναι αμυντική εξελίχθηκε σε μια μετωπική νεοιμπεριαλιστική και αποσταθεροποιητική οργάνωση. Το ΝΑΤΟ στο πέρασμα των δυο τελευταίων δεκαετιών έχει αποδείξει ότι ουδόλως είναι φύλακας της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας», αλλά η εμπροσθοφυλακή του νεοιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των Αμερικανοσιωνιστών.

Το σημερινό ΝΑΤΟ είναι μια πολιτική οργάνωση η οποία στο όνομα της δήθεν παγκόσμιας ασφάλειας διενεργεί επιθετικούς πολέμους και επεμβάσεις εκτός ορίων της συμμαχίας, με στόχο την εξασφάλιση των συμφερόντων του διεθνούς Σιωνισμού. Σε αυτό το πλαίσιο ανακαλύπτει υποθετικούς αντιπάλους και υποτιθέμενες πηγές παγκόσμιας ανασφάλειας, ούτως ώστε να δικαιολογεί στρατιωτικές επεμβάσεις σε διάφορες περιοχές και χώρες του πλανήτη. Το σημερινό ΝΑΤΟ έχει μετατραπεί σε μια οργάνωση ελέγχου της εθνικής και λαϊκής βούλησης, όπως επίσης και σε μια οργάνωση ελέγχου και διευκόλυνσης των λαθρομεταναστευτικών ροών.

Οσον αφορά την Πατρίδα μας, η εθνική μας κυριαρχία και ανεξαρτησία είναι αδιανόητη εντός του σημερινού ΝΑΤΟ, αφού αυτή η οργάνωση δεν μας προστατεύει από τον νεοοθωμανικό επεκτατισμό και πρακτικά προετοιμάζει την δομική επικυριαρχία της Τουρκίας στο Αιγαίο και την Κύπρο. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε μια αμυντική δίνη θανάτου, πέραν της οικονομικής και κοινωνικής. Το ότι το ενδοτικό «συνταγματικό τόξο» έχει υποστεί «αυτοπλύση εγκεφάλου» ουδόλως αλλάζει αυτή την αντικειμενική πραγματικότητα. Από αυτή την αμυντική δίνη θανάτου δεν θέλει να μας προστατεύσει το ΝΑΤΟ, ίσα-ίσα επενεργεί στο να γίνει αυτή η δίνη καταστροφική.

Για να μπορέσουμε να αποτρέψουμε την επερχόμενη καταστροφή οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της γενικότερης στρατηγικής κατάστασης και του γεωπολιτικού περιβάλλοντος, επαναπροσδιορίζοντας το αμυντικό μας δόγμα και επανεξετάζοντας την ένταξη μας στην νατοϊκή συμμαχία.

Γ. Λιναρδής

Η κομμουνιστική προδοσία (και) της Βορείου Ηπείρου

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος, Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός

Επί τη ευκαιρία, της επετείου ανακηρύξεως της αυτονομίας της Β. Ηπείρου, θα αποκαλύψουμε μια ακόμη προδοσία του ΚΚΕ (κι όταν λέμε του ΚΚΕ, εννοούμε ολοκλήρου αυτού του εσμού που αποκαλείται αριστερά και που μέχρι το 1968 είχε ενιαία έκφραση το ΚΚΕ). Μια προδοσία συνεχή και απροκάλυπτη , αλλά άγνωστη εν πολλοίς στο ευρύ κοινό.

Μέχρι την έναρξη του Β΄ Π.Π., το ΚΚΕ είναι αδιάφορο ως προς την Β. Ήπειρο, εφόσον η «μάνα των λαών» (ΕΣΣΔ) δεν είχε συμφέροντα εκεί. Αλλά, κατά την διάρκεια του πολέμου, αλλάζουν τα πράγματα. Το 1942, ακραιφνείς Έλληνες δημιουργούν το Μέτωπο Απελευθερώσεως Βορείου Ηπείρου (Μ.Α.Β.Η.), με σκοπούς προφανείς. Το Μέτωπο βρέθηκε από την αρχή εν μέσω δύο πυρών: των κομμουνιστών ανταρτών του Χότζα και των Τουρκαλβανών Τσάμηδων. Οι τελευταίοι, είχαν συμμετάσχει στον Ελληνο-ιταλικό πόλεμο με δύο τάγματα πεζικού, που είχαν ενσωματωθεί στον ιταλικό στρατό και κατά την διάρκεια της ιταλικής κατοχής σχημάτισαν συμμορίες και δρούσαν ως βοηθοί των κατακτητών, κυρίως στην περιοχή της Θεσπρωτίας, όπου ήταν η «βάση» τους. Οι Ιταλοί είχαν υποσχεθεί ότι μετά τον πόλεμο θα παραχωρούσαν την Ήπειρο στους Τουρκαλβανούς, για την δημιουργία της «Μεγάλης Αλβανίας», δορυφόρου της «Μεγάλης Ιταλίας». Οι Τσάμηδες αποδείχθησαν άντάξιοι της εμπιστοσύνης των Ιταλών. Ιδού τα εγκλήματά τους με αριθμούς: 630 δολοφονίες, 460 απαγωγές, 210 βιασμοί, 2.330 πυρπολήσεις κατοικιών (αφού πρώτα τα λεηλατούσαν…) και χιλιάδες αρπαγές ζώων. Όπως ήταν φυσικό κι επόμενο, μετά την φυγή των Ιταλών προστατών τους, έφυγαν (ή εκδιώχθηκαν) και οι Τσάμηδες, που εγκαταστάθηκαν στην Αλβανία, για να αποφύγουν τις συνέπειες των κακουργημάτων τους εις βάρος των Ελλήνων. Αργότερα, το 1947, με απόφαση της τότε κυβερνήσεως στερήθηκαν την ελληνική ιθαγένεια και δημεύθηκαν οι περιουσίες τους, οι οποίες αποδόθηκαν στα θύματά τους. Σήμερα έχουν συστήσει σύλλογο και με τις ευλογίες της αλβανικής κυβερνήσεως, ζητούν την αποκατάστασή τους και την απόδοση των περιουσιών τους! Αυτήν την στιγμή, αποτελούν την αιχμή του αλβανικού ανθελληνικού δόρατος…

Οι άνδρες του ΜΑΒΗ είχαν αποκτήσει επικοινωνία με τον ΕΔΕΣ του Ν. Ζέρβα και σε πολλές περιπτώσεις δρούσαν από κοινού. Μετά τις ύπουλες επιθέσεις του ΕΛΑΣ κατά των δυνάμεων του Ζέρβα (1943) και την αποδιοργάνωση που ακολούθησε, οι μαχόμενοι Βορειοηπειρώτες αδελφοί μας έμειναν εκτεθειμένοι στην δολοφονική μανία των Τσάμηδων, αλλά και των κομμουνιστών του Χότζα. Όμως, την χαριστική βολή, τους την έδωσε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, εκπρόσωποι του οποίου υπέγραψαν συμφωνίες συνεργασίας με τους σφαγείς του ελληνισμού και καλούσαν τους Βορειοηπειρώτες με την παρακάτω ανακοίνωση, να συνεργασθούν με τους σφαγείς τους!

Ιδού τα χάλια τους: «Προς τον λαόν της Ελληνικής μειονότητος εν Αλβανία

Στη σύσκεψη της 8ης Αυγούστου, απεφασίσθη όπως η μειονότης μετάσχη του αντιφασιστικού αγώνος περισσότερον ενεργώς. Κατέστη δε φανερόν πως για να επιτευχθεί τούτο, πρέπει να ιδρυθούν ομάδες της μειονότητος κάτω από την καθοδήγηση Αρχηγείου αποτελούμενον από Αλβανόν αντιπρόσωπον, αντιπρόσωπον της μειονότητος και αντιπρόσωπον της ελληνικής οργανώσεως (ΕΑΜ), της συνεργαζομένης με το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Αλβανίας. Ο ίδιος τρόπος καθοδηγήσεως απεφασίσθη και δια την πολιτικήν οργάνωσιν. Την 10η Αυγούστου δε, εις κοινήν σύσκεψιν αντιπροσώπων των συνεργαζομένων ελληνο-αλβανικών οργανώσεων, μελετήθηκαν τα προβλήματα του αγώνος, τα οποία παρουσιάζουν η μειονότης εν Αλβανία και η μειονότης εν Ελλάδι και κατάληξαν εις την δημοσιευμένην απόφασιν. Ελπίζομεν ότι ο λαός της μειονότητος θα κατανοήσει το κρίσιμο των περιστάσεων και τη λεπτότητα των μειονοτικών ζητημάτων. Χρειάζεται επομένως απόλυτη πειθαρχία στην καθοδηγητική επιτροπή. Ο λαός να προσέξει να μην αναθέσει υπεύθυνη θέση σε ανθρώπους που ανεμίχθησαν σε παλαιούς αγώνες κι έχουν δημιουργήσει παρεξηγήσεις. Επίσης, να μην αναθέσει υπεύθυνη θέση σε άτομα γνωστών σωβινιστικών φρονημάτων. Πάσα προπαγάνδα σωβινιστική και διασπαστική απαγορεύεται απολύτως. Ο λαός δέον να απομονώσει όσους θέλουν να τον παρασύρουν εις πράξεις εκτός της γραμμής του αντιφασιστικού αγώνος. Σήμερα γίνεται αγών των λαών και η νίκη θα είναι των λαών, η νίκη της λαϊκής δημοκρατίας» (πηγή: Α. Κύρου – «Εθνική Αντίστασις και Εθνική Μειοδοσία», σελ. 306).

Βλέπουμε, λοιπόν, πως το ΕΑΜ (ΚΚΕ) ανακάλυψε την ύπαρξη… αλβανικής μειονότητος στην Ελλάδα, από το 1943! Αυτή ήταν η «εθνική αντίσταση»!

Ωστόσο, μπορεί κάποιος να σας εμφανίσει άλλα έγγραφα του ΕΑΜ που να αναφέρονται στην Β. Ήπειρο. Πράγματι, τον πρώτο καιρό της κατοχής που το ΚΚΕ κρυβόταν πίσω από το «πατριωτικό» ΕΑΜ, υπήρξαν κάποιες ελάχιστες αναφορές στην Β. Ήπειρο. Προφανώς, για να πεισθεί ο κόσμος ότι το ΕΑΜ ήτο πράγματι «πατριωτική» οργάνωσις, που αποδεχόταν τις εθνικές διεκδικήσεις. Το «ενδιαφέρον» ήταν πέρα για πέρα ψεύτικο. Αναφέρει σχετικώς ο Ζαχαριάδης το 1949, όταν το ΚΚΕ δεν χρειαζόταν πλέον την μάσκα του «πατριωτισμού»: «Το λαϊκό επαναστατικό στρατόπεδο περνά μια περίοδο ανασυγκρότησης. Ξεκαθαρίζεται και το ιδεολογικό μέτωπο από τις παλιές αμαρτίες. Μαζί με το λαϊκοδημοκρατικό διαχωρισμό απαλλάσσεται το ΕΑΜ κι από τις λαθεμένες σωβινιστικές επιδράσεις, που εκφράζονταν με ότι στο διάστημα της κατοχής υιοθέτησε τα μεγαλοελλαδίτικα συνθήματα και ζητούσε εδαφικές παραχωρήσεις σε βάρος της Βουλγαρίας και της Αλβανίας» (πηγή: «Καινούργια κατάσταση – καινούργια καθήκοντα. Οι διαπιστώσεις, η γραμμή και οι αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ (9-10-1949)», έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ).

Το τέλος του πολέμου βρίσκει την Αλβανία στο κομμουνιστικό στρατόπεδο και την Ελλάδα στο Δυτικό. Την εποχή εκείνη, η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων αναμένει την εκπλήρωση των υποσχέσεων των «μεγάλων συμμάχων» μας, με την παραχώρηση των Δωδεκανήσων, της Κύπρου, της Β. Ηπείρου, της Ρωμυλίας. Το κλίμα είναι πατριωτικό και διεκδικητικό. Το ΚΚΕ, που εκείνη την εποχή παίζει το χαρτί του πατριωτισμού («εθνική αντίσταση» κ.τ.λ.), διστάζει να πάει ανοικτά κόντρα στο λαϊκό αίσθημα, αφήνοντας «στον πάγο» τις παλαιότερες θέσεις του για την Μακεδονία, αν και εκφράζει την… ανησυχία του για την αποχώρηση των Βουλγάρων από την Μακεδονία: «Άρχισε η αποχώρηση του βουλγαρικού στρατού από την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη. Οι Έλληνες σύντροφοι ανησυχούν πολύ…» – Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov – μέλους της Κ.Ε. του Κ.Κ. Βουλγαρίας προς τον Dimitrov για την αποχώρηση του βουλγαρικού στρατού από την Ανατολική Μακεδονία και τη Δυτική Θράκη και τις ανησυχίες των Ελλήνων συντρόφων , 12/10/1944- (πηγή: «Εμφύλιος Πόλεμος- Έγγραφα από τα γιουγκοσλαβικά και βουλγαρικά αρχεία», σελ. 199, εκδόσεις «Βήμα») και εκλιπαρεί τους Βουλγάρους να μην ανακινήσουν προς ώρας το Μακεδονικό: «Για το ζήτημα της Μακεδονίας υποστηρίζουν ότι η ανακίνησή του τώρα θα σήμαινε καταστροφικό πλήγμα στο Κόμμα τους και θα έριχνε νερό στο μύλο των εθνικιστών»  – Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov προς τον Dimitrov για την άφιξη του Αναστασιάδη στη Σόφια, 13/11/1944 – (πηγή: ό. π., σελ. 201)

Ωστόσο, υπάρχουν ανοικτά θέματα εθνικών διεκδικήσεων, σε Β. Ήπειρο, Κύπρο και Δωδεκάνησα, οπότε οφείλει να λάβει κάποια θέση. Και λαμβάνει, όπως πάντα εις βάρος των πόθων του ελληνισμού, με σύνθημα «Όχι αλλαγή των συνόρων του 1939-Δεν ζητάμε τίποτα» . Και για του λόγου το αληθές, ιδού το επίμαχο σημείο του λόγου του Ν. Ζαχαριάδη για την εξωτερική πολιτική, κατά το κλείσιμο των εργασιών της 12ης Ολομέλειας (25 έως 27/06/1945):«Όπως δεν αναγνωρίζουμε στους άλλους το δικαίωμα να έχουν εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος μας, έτσι κι εμείς δεν μπορούμε να θέτουμε παράλογες απαιτήσεις σε βάρος τους. Είμαστε αντίθετοι σε κάθε βίαιη αλλαγή των συνόρων του 1939, ανεξάρτητα από ποια πλευρά αυτή προέρχεται… Αυτή η αρχή ισχύει και για τα Δωδεκάνησα και για την Κύπρο και για τη Βόρεια Ήπειρο» – (πηγή: ό. π., σελ. 63). Και τελικώς, η θέση του προδοτικού ΚΚΕ περνάει, με εξαίρεση τα Δωδεκάνησα! Η διεκδίκηση της Κύπρου και της Β. Ηπείρου εγκαταλείπεται…

Λίγον καιρό αργότερα, αρχίζει ο «Τρίτος Γύρος» και πλέον το ΚΚΕ σταματάει να κρύβεται. Στο πλευρό του πολεμούν ήδη οι λεγόμενοι «Σλαβομακεδόνες» (βλέπε Κομιτατζήδες), αλλά δεν φθάνουν. Υπάρχει μεγάλη ανάγκη σε έμψυχο υλικό. Στο ΚΚΕ καταλήγουν στην απόφαση να ζητήσουν –δια στόματος Μάρκου Βαφειάδη- από τον κομμουνιστή δικτάτορα της Αλβανίας, Ενβέρ Χότζα, να τους στείλει μερικές χιλιάδες από τους φανατικούς ανθέλληνες Τσάμηδες –που έχουν εκδιωχθεί κακήν – κακώς από την Ελλάδα- για να τους εντάξει στον Δ.Σ.Ε. («Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος», δηλαδή, συμμορίτες…). Προφανώς, για να καταλήξει το ΚΚΕ σε μια τέτοια απόφαση, ήταν έτοιμο και για το αντάλλαγμα: την πλήρη δικαίωση των Τσάμηδων, άρα και την παραχώρηση και της Νοτίου Ηπείρου στην Αλβανία! Ευτυχώς, είτε ο Χότζα δεν συνειδητοποίησε την μεγάλη ευκαιρία που του παρουσιάστηκε, είτε πράγματι δεν είχε εμπιστοσύνη στους Τσάμηδες και αρνήθηκε. Ιδού και το σχετικό έγγραφο: «Έκθεση του Hoxha (Ενβέρ Χότζα) προς τον Tito για την επίσκεψη του Βαφειάδη στα Τίρανα (24/09/1947) – Σας πληροφορώ για την επίσκεψη στα Τίρανα του στρατηγού Μάρκου. Ήρθε χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση. Για το λόγο αυτό δεν συναντήθηκα μαζί του. Εξουσιοδότησα έναν σύντροφο από το Πολιτικό Γραφείο να συζητήσει μαζί του. Έθεσε τα ακόλουθα ερωτήματα:

1ον) Να αποσταλούν 3.000-4.000 Τσάμηδες για τον Δημοκρατικό Στρατό, από τις 18.000 που ζουν στην Αλβανία, διωγμένοι από την Ελλάδα από τις δυνάμεις του Ζέρβα.

… Όσον αφορά τους Τσάμηδες, θεωρούμε ότι προς το παρόν δεν μπορούν να αποτελέσουν παράγοντα βοήθειας. Για μεγάλο χρονικό διάστημα βρέθηκαν υπό την επίδραση της αντίδρασης. Δεν θα θελήσουν να πάνε να πολεμήσουν, αλλά και για εκείνους που θα θελήσουν να πάνε υπάρχει ο κίνδυνος να περιπέσουν σε αμερικανική επίδραση. Για το λόγο αυτό απαντήσαμε ότι προς το παρόν αυτό είναι αδύνατο, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα του Δημοκρατικού Στρατού, αλλά ότι θα κάνουμε ότι μπορούμε να στείλουμε την κατάλληλη στιγμή αυτούς που έχουν τη δυνατότητα…» – (πηγή: ό. π., σελ. 104).

Βεβαίως, η μη αποστολή Τσάμηδων στους συμμορίτες, δεν σήμαινε ότι αν κέρδιζε ο ΔΣΕ δεν θα υποχρεώνονταν οι συμμορίτες από τον «μεγάλο πατερούλη» Στάλιν, να παραχωρήσουν εδάφη στην Αλβανία… Μετά το τέλος του συμμοριτοπολέμου και την απόσχιση Τίτο από το σοβιετικό μπλοκ, δημιουργήθηκαν πολλαπλές εντάσεις στα ελληνο-αλβανικά σύνορα και το θέμα της Βορείου Ηπείρου ξαναφούντωσε. Τότε, το ΚΚΕ –δια στόματος του αρχηγού του Ζαχαριάδη- υπερασπίστηκε για μια ακόμα φορά το αλβανικό μόρφωμα από την «επιθετικότητα» της Ελλάδος και του Τίτο: «Άμεσος στόχος Ελλάδας και Γιουγκοσλαβίας είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας. Ενδεικτικό γι’ αυτό είναι όχι μόνο οι ατελείωτες μοναρχοφασιστικές πολεμικές προκλήσεις στα σύνορα, η διεκδίκηση της Νότιας Αλβανίας, η ακατάπαυστη λυσσασμένη προπαγάνδα ενάντια στην Αλβανία, μα και το γεγονός ότι ο Τίτο κατάγγειλε τελευταία τη συνθήκη φιλίας και αμοιβαίας βοήθειας με τη Λ.Δ. της Αλβανίας» – (πηγή: «Καινούργια κατάσταση – καινούργια καθήκοντα. Οι διαπιστώσεις, η γραμμή και οι αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ (9-10-1949)», έκδοση της Κ.Ε. του ΚΚΕ) .

Εν συνεχεία και παρά την ανεξαρτητοποίηση της Αλβανίας από την ΕΣΣΔ, ουδέποτε το ΚΚΕ αναφέρθηκε στο βορειοηπειρωτικό ζήτημα, ζητώντας έστω ανθρώπινα δικαιώματα για τους κατατρεγμένους Βορειοηπειρώτες. Μάλιστα, όταν κατέφτασαν εδώ οι πρώτοι φυγάδες, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, το ΚΚΕ υποδέχθηκε τους κατατρεγμένους αδελφούς μας με το σύνθημα: «Επαγγελματίες Βορειοηπειρώτες, κάτω τα χέρια από την σοσιαλιστική Αλβανία». Ακόμα και σήμερα, που εμφανίζεται ξανά με «πατριωτική» λεοντή, για το ΚΚΕ βορειοηπειρωτικό ζήτημα δεν υφίσταται! Βεβαίως, από τους μονίμους προδότες της πατρίδος, δεν περιμέναμε τίποτε καλύτερο…

Πηγή

Πώς η Βουλγαρία προμήθευε ναρκωτικά και όπλα στην Αλ Κάιντα και το Ντάες/Daesh

Τα καλύτερα μυστικά έχουν τέλος. Η μαφιόζική σύμπραξη που κυβερνά τη Βουλγαρία πιάστηκε ενώ προμήθευε, κατόπιν αιτήματος της CIA, ναρκωτικά και όπλα στην Αλ Κάιντα και το Ντάες/Daesh, τόσο στη Λιβύη όσο και στη Συρία. Η υπόθεση είναι ακόμη πιο σοβαρή καθώς η Βουλγαρία είναι μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Φαίνεται ότι όλα ξεκίνησαν τυχαία. Για τριάντα χρόνια, η φενετυλίνη (fenetylline) χρησιμοποιούταν ως ντοπάρισμα στους δυτικο-γερμανικούς αθλητικούς κύκλους. Σύμφωνα με τον προπονητή Peter Neururer, περισσότεροι από τους μισούς παίκτες την έπαιρναν κανονικά [1]. Βούλγαροι διακινητές το είδαν σαν μια καλή ευκαιρία. Από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης μέχρι την είσοδο της Βουλγαρίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, άρχισαν να την παράγουν και να την εξάγουν παράνομα στη Γερμανία με την επωνυμία Captagon.

Δύο μαφιόζικες ομάδες επιδόθηκαν σε ισχυρό ανταγωνισμό, η Vasil Iliev Security (VIS) και η Security Insurance Company (SIC), από την οποία εξαρτιόταν ο καρατέκα Μπόικο Μπορίσοφ. Αυτός ο κορυφαίος αθλητής, καθηγητής στην Αστυνομική Ακαδημία, ίδρυσε μια εταιρεία προστασίας VIPs και έγινε σωματοφύλακας τόσο του πρώην προ-σοβιετικού πρόεδρου Τοντόρ Ζίβκοφ όσο και του φιλο-αμερικανού Συμεών Β’ της Saxe-Cobourg-Gotha. Μόλις ο τελευταίος έγινε πρωθυπουργός, ο Μπορίσοφ διορίστηκε κεντρικός διευθυντής του υπουργείου εσωτερικών, και στη συνέχεια εξελέγη δήμαρχος της Σόφιας.

Το 2006, ο πρέσβης των ΗΠΑ στη Βουλγαρία (και μελλοντικά πρεσβευτής στη Ρωσία), Τζον Μπέιρλε, τον απεικονίζει σε ένα εμπιστευτικό τηλεγράφημα που αποκαλύφθηκε από τα Wikileaks. Τον παρουσιάζει ως συνδεδεμένο με δύο μεγάλους αρχηγούς της μαφίας, τους Mladen Mihalev (τον λεγόμενο «Madzho») και Ρούμεν Νικόλοφ (τον λεγόμενο «Πασάς») [2], τους δυο ιδρυτές της SIC.

Το 2007, με βάση την έκθεση που συντάχτηκε από μια μεγάλη ελβετική εταιρεία, η U.S. Congressional Quarterly βεβαιώνει ότι είχε πνίξει πολλές έρευνες στο υπουργείο εσωτερικών και ότι ο ίδιος εμπλεκόταν σε 28 δολοφονίες της μαφίας. Φέρεται να έγινε συνεργάτης του John E. McLaughlin, του αναπληρωτή διευθυντή της CIA. Φέρεται επίσης να έχει εγκαταστήσει μια μυστική φυλακή της CIA στη Βουλγαρία και να έχει βοηθήσει για την εγκατάσταση μιας στρατιωτικής βάσης στα πλαίσια του σχεδίου επίθεσης στο Ιράν, συνέχιζε η εφημερίδα [3].

Το 2008, ο Γερμανός ειδικός για το οργανωμένο έγκλημα, Jürgen Roth, χαρακτηρίζει τον Μπόικο Μπορίσοφ ως «Βούλγαρο Αλ Καπόνε» [4].

Αφού ο ίδιος έγινε Πρωθυπουργός, ενώ η χώρα του ήταν ήδη μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, του ζήτησε η CIA αρωγή για το μυστικό πόλεμο εναντίον του Μουαμάρ Ελ Καντάφι.

Ο Μπόικο Μπορίσοφ προμήθευσε Captagon που κατασκευάζεται από την SIC, στους τζιχαντιστές της Αλ Κάιντα στη Λιβύη. Η CIA έκανε πιο ελκυστικό και αποτελεσματικό αυτό το ναρκωτικό προϊόν χημικής σύνθεσης αναμειγνύοντας το με ένα φυσικό ναρκωτικό, το χασίς, γεγονός που επέτρεψε πιο εύκολα τη χειραγώγηση των μαχητών και να τους καταστήσουν πιο τρομακτικούς, στη γραμμή των έργων του Bernard Lewis [5]. Αργότερα, ο Μπορίσοφ επέκτεινε την αγορά του στη Συρία.

Αλλά το πιο σημαντικό, ήρθε όταν η CIA, χρησιμοποιώντας τις ιδιαιτερότητες ενός κράτους πρώην μέλους του Συμφώνου της Βαρσοβίας που εντάθηκε στο ΝΑΤΟ, του αγόρασε για 500 εκατομμύρια δολάρια στρατιωτικού εξοπλισμού σοβιετικού τύπου και το μετέφερε στη Συρία. Ήταν κυρίως 18.800 φορητοί εκτοξευτές αντιαρματικών χειροβομβίδων και 700 αντιαρματικά πυραυλικά συστήματα Konkurs.

Όταν η Χεζμπολάχ έστειλε μια ομάδα στη Βουλγαρία για να πληροφορηθεί για τη διακίνηση αυτή, ένα λεωφορείο Ισραηλινών παραθεριστών έγινε αντικείμενο μιας επίθεσης στη Μπουργκάς, κάνοντας 32 τραυματίες. Αμέσως, οι Benjamin Netanyahu και Μπόικο Μπορίσοφ κατηγόρησαν την λιβανική αντίσταση, ενώ τα ατλαντιστικά μέσα μαζικής ενημέρωσης μετάδωσαν πολλές κατηγορίες κατά του φερόμενου βομβιστή αυτοκτονίας της Χεζμπολάχ. Τελικά, ο ιατροδικαστής, Δρ Γκαλίνα Mileva, παρατήρησε ότι η σορός του δεν ταίριαζε με τις περιγραφές των μαρτύρων· ένας υπεύθυνος της αντι- κατασκοπείας, ο συνταγματάρχης Lubomir Ντιμιτρόφ, σημείωσε ότι δεν επρόκειτο για βομβιστή αυτοκτονίας, αλλά για έναν απλό μεταφορέα, και ότι η βόμβα είχε πυροδοτηθεί εξ αποστάσεως, μάλλον εν αγνεία του· ενώ ο τύπος κατηγορούσε δύο Άραβες με καναδική και αυστραλιανή υπηκοότητα, το Πρακτορείο Sofia News Agency επικαλέστηκε έναν Αμερικανό συνεργό γνωστό με το ψευδώνυμο Ντέιβιντ Τζέφερσον.

Έτσι ώστε, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέλαβε την υπόθεση για να χαρακτηρίσει τη Χεζμπολάχ «τρομοκρατική οργάνωση», ο Υπουργός Εξωτερικών στη διάρκεια του σύντομου χρονικού διαστήματος ώσπου ο Μπορίσοφ δεν βρισκόταν στην εκτελεστική εξουσία, ο Kristian Vigenine, υπογράμμισε ότι, στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν στοιχεία που να συνδέουν την επίθεση με την Λιβανική Αντίσταση [6].

Από το τέλος του 2014, η CIA σταμάτησε τις παραγγελίες της και αντικαταστάθηκε από τη Σαουδική Αραβία η οποία μπορούσε έτσι να αγοράσει όπλα, όχι πλέον σοβιετικού τύπου, αλλά εξοπλισμό του ΝΑΤΟ, όπως συρματο-κατευθυνόμενα αντιαρματικά βλήματα BGM-71 TOW. Σύντομα, το Ριάντ θα υποστηριχθεί από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα [7]. Τα δύο κράτη του Κόλπου εξασφάλισαν εξ ιδίων τις παραδόσεις των φορτίων στην Αλ Κάιντα και στο Ντάες/Daesh, μέσω των Saudi Arabian Cargo et Etihad Cargo, είτε στο Ταμπούκ στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας και Ιορδανίας, είτε στη κοινή αμερικανο-γαλλο-εμιρατική βάση της Dhafra.

Τον Ιούνιο του 2014, η CIA πρόσθεσε άλλο ένα στρώμα. Αυτή τη φορά ήτανε να απαγορεύσει στη Βουλγαρία να αφήσει να περάσει στο έδαφός της το ρωσικό αγωγό South Stream που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει τη Δυτική Ευρώπη με φυσικό αέριο [8].

Η απόφαση αυτή, η οποία στερεί τη Βουλγαρία από πολύ σημαντικά έσοδα, επιτρέπει αφενός να επιβραδύνει την ανάπτυξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σύμφωνα με το σχέδιο Γούλφοβιτς [9]· αφετέρου, να εφαρμοστούν οι ευρωπαϊκές κυρώσεις κατά της Ρωσίας που λαμβάνονται υπό το πρόσχημα της ουκρανικής κρίσης· στη συνέχεια να αναπτυχτεί η τεχνολογία του σχιστολιθικού φυσικού αερίου στην Ανατολική Ευρώπη [10], και, τέλος, να διατηρηθεί το ενδιαφέρον για την ανατροπή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, δυνητικού σημαντικού εξαγωγέα φυσικού αερίου [11].

Στις τελευταίες ειδήσεις, η Βουλγαρία –κράτος-μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ- εξακολουθεί να προμηθεύσει παράνομα ναρκωτικά και όπλα στην Αλ Κάιντα και το Ντάες/Daesh παρά του πρόσφατου ψηφίσματος 2253 που εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Τιερί Μεϊσάν

Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά

[1] „Doping war im Fußball gang und gäbe“, Frankfürter Allgemeine Zeitung, 13. Juni 2007.

[2] “Bulgaria’s most popular politician: great hopes, murky ties”, John Beyrle, May 9, 2006.

[3] “Bush’s Bulgarian Partner in the Terror War Has Mob History, Investigators Say”, Jeff Stein, U.S. Congressional Quarterly, May 2007.

[4] Die neuen Dämonen, Jürgen Roth, 2008.

[5] The Assassins: A Radical Sect in Islam, Bernard Lewis, Weidenfeld & Nicolson, 1967.

[6] « La Bulgarie ne tient pas le Hezbollah responsable de l’attentat de Burgas », Réseau Voltaire, 7 juin 2013.

[7] « Mise à jour d’une nouvelle filière de trafic d’armes pour les jihadistes », par Valentin Vasilescu, Traduction Avic, Réseau Voltaire, 24 décembre 2015.

[8] « Le sabotage du gazoduc South Stream », par Manlio Dinucci, Tommaso di Francesco, Traduction Marie-Ange Patrizio, Il Manifesto (Italie), Réseau Voltaire, 10 juin 2014.

[9] « US Strategy Plan Calls For Insuring No Rivals Develop » and « Excerpts from Pentagon’s Plan : «Prevent the Re-Emergence of a New Rival » », Patrick E. Tyler, New York Times, March 8, 1992. « Keeping the US First, Pentagon Would preclude a Rival Superpower », Barton Gellman, The Washington Post, March 11, 1992.

[10] « South Stream bloqué, la «claque» des États-Unis à l’Union européenne », par Manlio Dinucci, Traduction Marie-Ange Patrizio, Il Manifesto (Italie), Réseau Voltaire, 5 décembre 2014.

[11] « La Syrie, centre de la guerre du gaz au Proche-Orient », par Imad Fawzi Shueibi, Réseau Voltaire, 8 mai 2012.

 

Πηγή

 

Ρωσία και Κίνα: Πρόσεχε, Moody’s, ερχόμαστε!

Τα τελευταία σχεδόν 25 χρόνια της επονομαζόμενης οικονομικής παγκοσμιοποίησης, η ικανότητα της Γουώλ Στρητ να είναι η έδρα των μοναδικών εταιρειών βαθμολόγησης του αξιόχρεου του κόσμου έχει γίνει ένα από τα πιο αποτελεσματικά όπλα του χρηματοοικονομικού πολέμου στο οπλοστάσιο της Γουώλ Στρητ. Βαθμολογούν κράτη καθώς και ιδιωτικές εταιρείες. Τώρα έρχεται μια απάντηση στο μονοπώλιο των αμερικανικών Moody’s, Standard & Poors και Fitch. Όχι από την ΕΕ, όπου έχει αργήσει καιρό. Έρχεται από τη Ρωσία και την Κίνα, όπως και τόσες πολλές τολμηρές και απαιτητικές πρωτοβουλίες προσφάτως.
Σήμερα, παρά τις επαναλαμβανόμενες χρηματοοικονομικές κρίσεις όπου οι Μεγάλες Τρεις εταιρείες βαθμολόγησης είτε απέτυχαν ή ενήργησαν με ξεκάθαρη πολιτική μεροληψία στις βαθμολογίες, ένα σχεδόν απόλυτο μονοπώλιο διατηρείται από τις Moody’s, Standard & Poor’s και Fitch Ratings. Οι «Μεγάλες Τρεις» όπως αποκαλούνται, εξέδωσαν το 98% όλων των βαθμολογήσεων στις ΗΠΑ και σχεδόν το 95% παγκοσμίως. Αυτή είναι επιρροή, αδελφέ.
Το σύστημα που οι πιο σημαντικές τράπεζες της Γουώλ Στρητ ανέπτυξαν μετά το 1944 για να κάνουν τη Νέα Υόρκη το χρηματοοικονομικό κέντρο του κόσμου και το δολάριο αποθεματικό νόμισμα είχε αρκετές καλά επινοημένες πλευρές. Μετά το 1945, ήταν το γεγονός ότι η Federal Reserve των ΗΠΑ διακρατούσε κάπου 70% του παγκόσμιου νομισματικού χρυσού και έτσι το δολάριο ήταν τότε «καλό όσο και ο χρυσός». Τα κράτη της ηττημένης Ευρώπης αγωνίζονταν να πάρουν κάθε πιθανό δολάριο για να αγοράσουν αμερικανικά μηχανήματα και αγαθά για την μεταπολεμική αναδόμηση. Το σχέδιο Μάρσαλ σχεδιάστηκε σαφώς να χρησιμοποιήσει δολάρια των φορολογουμένων των ΗΠΑ για να δώσει δάνεια στις αναρρωνύουσες ευρωπαϊκές οικονομίες, σχεδόν $12 δις την περίοδο 1948-1951 που χρησιμοποιήθηκαν για να αγοραστούν βασικά αγαθά όπως το σιτάρι των ΗΠΑ και το αμερικανικό πετρέλαιο του Ροκφέλλερ και να αγοράσουν μηχανήματα των ΗΠΑ, όταν η Αμερική ήταν ο παγκόσμιος ηγέτης στα εργαλεία μηχανημάτων, για να ανοικοδομήσουν εργοστάσια και κατοικίες.
Το Σύστημα του Δολαρίου που περιγράφω λεπτομερώς στο βιβλίο μου «Gods of Money: Wall Street and the Death of the American Century (Der Untergang des Dollar-Imperiums)» έχει βρεθεί στο επίκεντρο της ισχύος των Τραστ του Χρήματος της Γουώλ Στρητ (όπως κάποτε σωστά ονομάζονταν) και των αμερικανών ολιγαρχών από τότε που δημιούργησαν τη Συνθήκη του Μπρέττον Γούντς το 1944.

Τώρα αυτό το ίδιο το σύστημα του δολαρίου αντιμετωπίζει μια υπαρξιακή κρίση και η δυνατότητα αυτών των ίδιων ολιγαρχών να αυξάνουν την ισχύ τους με πολέμους παντού – πολέμους που χρηματοδοτούνται από τις αποταμιεύσεις άλλων εθνών όπως της Γερμανίας, ή της Ιαπωνίας ή της Κίνας ή της Ρωσίας – απειλείται όπως ποτέ πριν. Για να επιβιώσουν, έχουν εξαπολύσει παγκόσμιους χρηματοοικονομικούς πολέμους κυρώσεων εναντίον χωρών όπως η Συρία, το Ιράν, η Ρωσία. Επίσης νομισματικούς πολέμους και τώρα εκ των πραγμάτων «πόλεμο των βαθμολογιών».
Μετά την ήττα της Γερμανίας και των δυνάμεων του Άξονα το 1945, οι οικογένειες που ήλεγχαν τις τράπεζες της Γουώλ Στρητ και του Κατωτέρου Μανχάταν – τις Chase Bank, Citibank, ή Morgan Stanley, Lehman Brothers, Merrill Lynch – έχτισαν μια εκ των πραγμάτων αυτοκρατορία στην οποία, σύμφωνα με τους κανόνες που επέβαλαν στον ηττημένο κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και μιας χρεοκοπημένης Βρετανίας, θα βασίζονταν στην ηγεμονία του δολαρίου των ΗΠΑ στον κόσμο.
Το 1945 ήταν εύκολο να συμφωνήσει η ηττημένη Ευρώπη στον Κανόνα του Χρυσού του Μπρέττον Γούντς, σύμφωνα με τον οποίο όλα τα νομίσματα θα συνδέονταν με το δολάριο των ΗΠΑ και μόνο το δολάριο θα συνδέονταν με τον χρυσό στα $35 η ουγκιά, όπου και παρέμεινε μέχρι που το σύστημα κατέρρευσε τον Αύγουστο του 1971 και ο Νίξον εγκατέλειψε τη μετατρεψιμότητα μεταξύ χρυσού και δολαρίου. Μέχρι τότε η Ευρώπη αναπτύσσονταν με σύγχρονη αναδιαρθρωμένη βιομηχανία και οι ΗΠΑ γίνονταν μια σκουριασμένη ζώνη. Η Γαλλία και η Γερμανία απαιτούσαν ράβδους χρυσού αντί για πληθωριστικά δολάρια και τα αποθέματα χρυσού των ΗΠΑ εξανεμίζονταν.
Μετά το 1971, το δολάριο πλημμύρισε τον κόσμο χωρίς τα δεσμά των απαιτήσεων των αποθεμάτων χρυσού και η στρατιωτική ισχύς των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ανάγκαζε την Ιαπωνία, τη Δυτική Ευρώπη και άλλους περιλαμβανομένου και του OPEC να δέχονται συνεχώς τα πληθωριστικά χάρτινα δολάρια ΗΠΑ.
Από το 1970 μέχρι περίπου το 2000 ο όγκος των δολαρίων στον κόσμο αυξήθηκε κάπου 2900%. Επειδή το δολάριο ήταν το «αποθεματικό νόμισμα» του κόσμου που το χρειάζονταν όλοι στο εμπόριο πετρελαίου, αγαθών, σιτηρών, ο κόσμος αναγκάστηκε να καταπιεί τον τερατώδη πληθωρισμό μετά το 1971.

Ένα διεφθαρμένο μονοπώλιο βαθμολόγησης

Οι παγιωμένες εταιρείες βαθμολόγησης της Νέας Υόρκης θα μπορούσαν να παίξουν στρατηγικό ρόλο στο μετά το 1971 σύστημα του δολαρίου. Κατά τη δεκαετία του 1970, η Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (Securities & Exchange Commission), επιφορτισμένη με την εποπτεία των αγορών μετοχών και ομολόγων, εξέδωσε έναν κανόνα δίδοντας στις τότε κυρίαρχες εταιρείες βαθμολόγησης αξιόχρεου – τις Moody’s και Standard & Poor’s (και κατόπιν την Fitch Ratings)— ένα εκ των πραγμάτων εγγυημένο μονοπώλιο σε μια μη ρυθμιζόμενη αγορά, όταν αποφάσισε ότι μόνο “Εθνικά Αναγνωρισμένοι Στατιστικοί Οργανισμοί Βαθμολόγησης” θα επιτρέπονταν να εκδίδουν κατάλληλες βαθμολογίες, δηλαδή, μόνο η Moody’s και η S&P. Η διαφθορά έγινε ενδημική στο παιχνίδι των βαθμολογήσεων στις ΗΠΑ και η Ουάσιγκτον ήταν μέρος αυτής της βρώμικης συμφωνίας.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970, χρησιμοποιώντας το απέραντο ποσό των «πετροδολαρίων» του OPEC από τα δύο σοκ του πετρελαίου το 1973 και το 1979, οι διεθνείς τράπεζες της Νέας Υόρκης, χρησιμοποιώντας επίσης το Λονδίνο, άρχισαν να δανείζουν τον υπόλοιπο κόσμο για να χρηματοδοτήσει τις εισαγωγές πετρελαίου και άλλα βασικά είδη. Οι εταιρείες βαθμολόγησης της Νέας Υόρκης, που προηγουμένως βαθμολογούσαν ομόλογα ανωνύμων εταιρειών στις ΗΠΑ, επεκτάθηκαν στις νέες ξένες αγορές χρέους ως οι μεγαλύτερες και οι μόνες αναγνωρισμένες εταιρείες βαθμολόγησης στη νέα φάση της δολαριοποίησης και διεθνοποίησης των κεφαλαιαγορών. Έστησαν υποκαταστήματα στη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιαπωνία, το Μεξικό, την Αργεντινή και άλλες αναδυόμενες αγορές σχεδόν όπως και οι Μεγάλες Πέντε λογιστικές εταιρείες των ΗΠΑ.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 οι εταιρείες βαθμολόγησης έπαιξαν ρόλο κλειδί στην υποβάθμιση του χρέους των χωρών της Λατινικής Αμερικής όπως το Μεξικό και η Αργεντινή. Οι βαθμολογήσεις τους καθόριζαν αν οι οφειλέτες χώρες μπορούσαν να δανειστούν ή όχι. Εσωτερικοί των χρηματοοικονομικών αγορών στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη μίλησαν ανοικτά για τις «πολιτικές» εταιρείες βαθμολόγησης που χρησιμοποιούσαν το εκ των πραγμάτων μονοπώλιό τους για να προωθήσουν την ατζέντα της Γουώλ Στρήτ και του Συστήματος του Δολαρίου πίσω από αυτήν.
Κατόπιν στη δεκαετία του 1990, οι εταιρείες βαθμολόγησης της Νέας Υόρκης έπαιξαν αποφασιστικό ρόλο διαδίδοντας την «Ασιατική Κρίση» του 1997-98. Με τον ακριβή συγχρονισμό των υποβαθμίσεων μπορούσαν να χειροτερέψουν τον πανικό επειδή είχαν παραμείνει ύποπτα σιωπηλές μέχρι ακριβώς το πρώτο δείγμα της κρίσης. Το αποτέλεσμα ήταν ότι οι τότε Ασιατικοί «Τίγρεις», οι οικονομίες της Ταϊλάνδης, της Νοτίου Κορέας και της Ινδονησίας για πρώτη φορά αναγκάστηκαν να υποκύψουν στις καταστροφικές απαιτήσεις του IMF, των οποίων το απώτατο αποτέλεσμα ήταν η μαζική εξαγωγή κεφαλαίου από την Ασία στα ομόλογα των ΗΠΑ που δημιούργησαν την ευημερία «Κλίντον». Πριν την Ασιατική Κρίση του 1997-98, δολάρια πλημμύριζαν τις οικονομίες Τίγρεις για να επενδύσουν. Μετά από αυτό κάπου $200 δις το χρόνο σύμφωνα με εκτίμηση της Τράπεζας Διεθνών Διακανονισμών, έρρευσαν στην αντίθετη κατεύθυνση σε ομόλογα του Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ, σπρώχνοντας τα επιτόκια των ΗΠΑ πολύ κάτω και τροφοδοτώντας έτσι τη φούσκα στις μετοχές των dot.com.
Περιέργως, όταν ήλθε στη δική τους γειτονιά, όπως με τη βαθμολόγηση του γίγαντα της ενέργειας Ένρον το 2001, η μεγαλύτερη μεταπολεμική εταιρική χρεοκοπία των ΗΠΑ, οι εταιρείες βαθμολόγησης ήταν παράξενα τυφλές. Έδιδαν στην Ένρον τις καλύτερες βαθμολογήσεις μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η Moody’s και οι φίλοι τους έκαναν το ίδιο με τη βαθμολόγηση τα ομόλογα “sub-prime” ακινήτων των ΗΠΑ – τα επονομαζόμενα Mortgage-backed securities (σ.τ.μ. ομόλογα υποστηριζόμενα από υποθήκη επί ακινήτων) στα πρώτα επτά χρόνια του νέου αιώνα. Ανακοίνωναν τις υψηλότερες βαθμολογίες τους AAA ratings μέχρι το ξέσπασμα του πανικού τον Μάρτιο του 2007. Το έκαναν αυτό παρότι τα σημάδια της κρίσης ήταν παντού μέσα σε μια επαίσχυντη σύγκρουση συμφερόντων, καθώς οι ίδιοι εκδότες των ομολόγων αυτών της Γουώλ Στρητ, κάτω από τους αλλόκοτους κανόνες του παιχνιδιού βαθμολόγησης των ΗΠΑ, πλήρωναν τους βαθμολογητές για να τους βαθμολογήσουν. Οι εταιρείες βαθμολόγησης έβγαζαν απροσδόκητα κέρδη βαθμολογώντας τα νέα χρεόγραφα υποστηριζόμενα από υποθήκη και δεν ήταν διατεθειμένες να “αποσύρουν το μπώλ με τον χυμό φρούτων ακριβώς όταν το πάρτυ γίνονταν καυτό.” Ούτε και ο Άλαν Γκρήνσπαν στη Fed ήταν διατεθειμένος, για τον ίδιο λόγο.
Αξιοσημείωτα μέχρι το παρόν, οι Μεγάλες Τρεις εταιρείες βαθμολόγησης των ΗΠΑ είναι σχεδόν μη ρυθμιζόμενες. Δεν χρειάζεται να φοβούνται νομικές ενέργειες εναντίον τους εξ αιτίας των βαθμολογήσεών τους, ακόμη και αν αυτές είναι πολιτικά μεροληπτικές, επειδή το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ αποφάσισε ότι οι βαθμολογήσεις ήταν απλώς μια έκφραση της πληροφορημένης γνώμης των εταιρειών, προστατευόμενης ως «ελευθερία του λόγου» υπό την Πρώτη Αναθεώρηση. Ακόμη το 2006, σχεδόν ως η υποκρισία της νομοθεσίας, ο παραπλανητικά ονομαζόμενος Νόμος Αναμόρφωσης των Εταιρειών Βαθμολόγησης Αξιόχρεου του 2006, ψηφίστηκε από το Κονγκρέσο και δεν είχε καμία ορατή επίδραση στο να αποτρέψει τις εταιρείες αυτές. Η αναμόρφωση ήταν σαφώς κοσμητικής φύσεως για να πείσει το εκλεκτορικό σώμα ότι το ανήκον στη Γουώλ Στρητ Κονγκρέσο έκανε κάτι για να εμποδίζει μια επανάληψη της κρίσης.
Στην κρίση του Ελληνικού κρατικού χρέους, ακριβώς τη στιγμή που οι κυβερνήσεις της ΕΕ ήταν έτοιμες να οριστικοποιήσουν μια συμφωνία για να σταθεροποιήσουν το χρέος του Ελληνικού κράτους, τον Απρίλιο του 2010, η Standard & Poor’s (S&P), ξαφνικά υποβάθμισε το ελληνικό χρέος κατά τρεις ολόκληρες βαθμίδες στο επίπεδο βαθμολογίας «σκουπιδιών» (σ.τ.μ, “junk” rating), πράγμα που ανάγκασε τα περισσότερα συνταξιοδοτικά ταμεία ανά τον κόσμο να ρευστοποιήσουν τα ομόλογα, σπρώχνοντας τα επιτόκια της Ελλάδος πάνω από το 10%. Η πράξη αυτής της βαθμολόγησης δημιούργησε την κρίση του Ευρώ. Επίσης έσωσε το δολάριο των ΗΠΑ που έπεφτε την καρδιά του Συστήματος του Δολαρίου της Γουώλ Στρητ, του Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ και της Ομοσπονδιακής Τράπεζας.

Η αποτυχία βαθμολόγησης της ΕΕ

Ο κραυγαλέος πολιτικός συγχρονισμός εκείνης της ελληνικής υποβάθμισης εκ μέρους της S&P του Απριλίου του 2010 έπεισε πολλές κυβερνήσεις της ΕΕ για την επείγουσα ανάγκη για μια πραγματικά ανεξάρτητη Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Βαθμολόγησης. Αξιοσημείωτη είναι η ανικανότητα της ΕΕ να δράσει επ’ αυτού και κάπου επτά χρόνια μετά το ξέσπασμα της χρηματοοικονομικής κρίσης του 2007-08, η ΕΕ δεν έχει κάνει τίποτα για να αμυνθεί τα συμφέροντα των δικών της κρατών και να έχει μια ανεξάρτητη υπηρεσία βαθμολόγησης πιστοληπτικής ικανότητας. Τον Απρίλιο του 2012, η προσπάθεια να επινοήσει μια ευρωπαϊκή οντότητα βαθμολόγησης αξιόχρεου η οποία, αντίθετα με το μοντέλο των ΗΠΑ δεν θα χρηματοδοτούνταν από τις κυβερνήσεις ή τις εταιρείες που βαθμολογούνταν, εξέπνευσε λόγω έλλειψης υποστήριξης και λόγω διακριτικών πιέσεων της Ουάσιγκτον σύμφωνα με ενημερωμένες αναφορές. Η Ουάσιγκτον και η Γουώλ Στρήτ δεν θα εγκαταλείψουν τέτοια στρατηγικά μονοπώλια.

Οι βαθμολογήτριες απειλούν τη Ρωσία

Τώρα οι ΗΠΑ προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τις εταιρείες βαθμολόγησης για να οδηγήσουν τη Ρωσία του Πούτιν στον γκρεμό της κρατικής χρεοκοπίας.
Πριν από τα Χριστούγεννα, στις 23 Δεκεμβρίου 2014, όταν ο περισσότερος κόσμος στόλιζε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο του ή αγόραζε δώρα, η Standard & Poor’s, η ίδια βαθμολογήτρια που πυροδότησε την Ελληνική κρίση του Απριλίου του 2010, ανακοίνωσε ότι υπήρχε «τουλάχιστον 50% πιθανότητα» ότι η Ρωσία θα υποβαθμίζονταν στα σκουπίδια εντός 90 ημερών. Η S&P θα εκδώσει τη βαθμολόγησή της στο τέλος του Ιανουαρίου λένε. Στις 12 Ιανουαρίου, η Fitch, η μικρότερη από τις Τρεις Μεγάλες βαθμολογήτριες των ΗΠΑ ακολούθησε την S&P με την ίδια υποβάθμιση ένα σκαλί πάνω από την κατηγορία σκουπιδιών. Η Moody’s Investors Service κατέταξε τη Ρωσία ένα βήμα ψηλότερα από τις S&P και Fitch. Τον Απρίλιο, με το που άρχισε ο χρηματοοικονομικός πόλεμος της Ουάσιγκτον μέσω του Θησαυροφυλακίου των ΗΠΑ εναντίον της Ρωσίας, η S&P χαμήλωσε τη βαθμολόγηση του χρέους της Ρωσίας ένα επίπεδο τον Απρίλιο σε BBB-. Εν συντομία, το βαθμολογικό καρτέλ της Νέας Υόρκης κρατά μια Δαμόκλεια Σπάθη πάνω από τη Ρωσία.
Η βαθμολογία σκουπιδιών θα ανάγκαζε τα περισσότερα διεθνή συνταξιοδοτικά ταμεία και τους επενδυτικούς θεσμικούς να ξεφορτωθούν τα ρωσικά κρατικά ομόλογα ακριβώς όπως έγινε στην κρίση του 1998 με το Ρούβλι, μια κρίση όπου ο δισεκατομμυριούχος των κεφαλαίων αντιστάθμισης, ο George Soros, έπαιξε έναν κεντρικό άθλιο ρόλο και φημολογείται ότι κέρδισε πολλά.
Ειδικά ο ίδιος ο Soros σήμερα λέει με έπαρση σε όλους και σε άρθρα γνώμης στα κυριότερα χρηματοοικονομικά ΜΜΕ ότι η ΕΕ και οι ΗΠΑ και άλλες κυβερνήσεις πρέπει επειγόντως να προστρέξουν στη διάσωση της Ουκρανίας και να μην επιτρέψουν μια αθέτηση πληρωμών που θα ζημίωνε τους ιδιώτες Ουκρανούς ομολογιούχους. Ο Soros επίσης κρούει τα τύμπανα του πολέμου εναντίον της Ρωσίας του Πούτιν.
Φήμες της αγοράς λένε ότι ο Soros καιροσκοπικά αγόρασε μεγάλη ποσότητα φτηνών ουκρανικών ομολόγων, πιστεύοντας ότι η ΕΕ θα πήγαινε για τη διάσωση. Δεν πήγε. Τώρα η παλιά αλεπού εμφανίζει σημάδια πανικού. Στις 13 Ιανουαρίου πήγε στο Κίεβο για να συναντηθεί με τον Ουκρανό δισεκατομμυριούχο Πρόεδρο Petro Poroshenko. Στο Κίεβο ο Soros δήλωσε «Η Ουκρανία αγωνίζεται να προστατέψει όχι μόνον τον εαυτό της, αλλά επίσης και την Ευρώπη (αυτολεξί!). Έτσι, η Ευρώπη πρέπει να βοηθήσει την Ουκρανία να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για τη χώρα».
Ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Juncker πυροδότησε τον πανικό του Soros στις 17 Δεκεμβρίου όταν ανακοίνωσε ότι δεν θα δίδονταν νέα χρήματα της ΕΕ για να διασωθεί η Ουκρανία για τουλάχιστον τα επόμενα δύο χρόνια.  Η ΕΕ είχε άλλα ψάρια να ψήσει, είπε. Κρίμα για τις ρόδινες υποσχέσεις του Φεβρουαρίου 2014 της ΕΕ για δισεκατομμύρια χρηματοοικονομικής υποστήριξης στο ανατρεπτικό καθεστώς των νέο-ναζί το οποίο αυτοί και η Ουάσιγκτον παράνομα εγκαθίδρυσαν στο Κίεβο με την κούφια προσφορά για ένα χαρακτηρισμό Συνδεδεμένου Μέλους της ΕΕ.

Η Ρωσία και η Κίνα δρουν

Αντίθετα με την πολιτικά ανίκανη ΕΕ, όμως, η Ρωσία σήμερα δεν είναι η Ρωσία της διεφθαρμένης εποχής του Yeltsin της δεκαετίας του 1990. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Ξι της Κίνας έχουν συμφωνήσει να δημιουργήσουν τη δική τους εταιρεία βαθμολόγησης που σχεδίαζε να ανοίξει για δουλειές το 2015.
Η Universal Credit Rating Group (UCRG) σχεδιάζει να αρχίσει επισήμως τις ανεξάρτητες βαθμολογήσεις για να προκαλέσει το μονοπώλιο βαθμολογιών των Moody’s, S&P και Fitch, σύμφωνα με τον Διευθυντή της RusRating, Aleksandr Ovchinnikov.
Η νέα εταιρεία έχει τη βάση της στο Χονγκ Κονγκ. Ενδιαφέρον έχει ότι υπάρχει και τρίτος ισοδύναμος συνέταιρος της Ρωσίας και της Κίνας στην UCRG. Επιπροσθέτως με την εταιρεία της Κίνας Dagon Credit Rating Agency, της Ρωσίας RusRating, η ανεξάρτητη Egan-Jones Ratings με έδρα τις ΗΠΑ είναι συνέταιρος στη νέα UCRG. Κάθε μέλος θα κατέχει ίσο μερίδιο στην επιχείρηση με μια αρχική επένδυση $9 εκατομμυρίων. Στην ουσία, τρεις ήδη καλά καταξιωμένες εθνικές ανεξάρτητες εταιρείες βαθμολόγησης σχηματίζουν τη νέα κοινή εταιρεία UCRG. Είναι σοβαρή πρόκληση στο μονοπώλιο των Μεγάλων Τριών της Νέας Υόρκης.
Η εταιρεία Egan-Jones Ratings, επίσης γνωστή ως EJR, ιδρυθείσα το 1995, είναι ένας πολύ ενδιαφέρων συνέταιρος για τις εταιρείες βαθμολόγησης της Ρωσίας και της Κίνας. Είναι μοναδική ανάμεσα σε αναγνωρισμένους οργανισμούς στατιστικής βαθμολόγησης στις ΗΠΑ (NRSROs), επειδή υποστηρίζεται εξ ολοκλήρου από επενδυτές, και όχι χρηματοδοτούμενη από πελάτες, εξαφανίζοντας την τεράστια σύγκρουση συμφερόντων των Μεγάλων Τριών. Στις 5 Απριλίου του 2012, η Egan-Jones ήταν η πρώτη εταιρεία που υποβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα των ΗΠΑ. Επιπλέον, η Egan-Jones ήταν επίσης η πρώτη που υποβάθμισε τις WorldCom και Enron.
Η UCRG δημιουργήθηκε επισήμως τον Ιούνιο του 2013 και από τότε οριστικοποιεί την επιχειρησιακή δομή της. Ο Ovchinnikov πρόσθεσε ότι «Όταν τέθηκε το θέμα της δημιουργίας μιας εταιρείας εναλλακτικής των ‘Μεγάλων Τριών’, στην πραγματικότητα προσφέραμε ένα έργο που ήταν έτοιμο να ξεκινήσει και υποστηρίζονταν από τις κυβερνήσεις της Ρωσίας και της Κίνας». Αναφέρθηκε ξεκάθαρα στη μεροληψία των Μεγάλων Τριών βαθμολογητριών των ΗΠΑ, ότι ήταν υπερβολικά «γενναιόδωρες» με τους πελάτες τους από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, ενώ μεροληπτούσαν εναντίον αναπτυσσόμενων ή αναδυόμενων χωρών όπως οι BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα, Νότιος Αφρική).
Τώρα με μια ανεξάρτητη εταιρεία βαθμολόγησης αξιόχρεου, μια τράπεζα των BRICS, την Infrastructure Bank των $100 δις, και στρατηγικές συμφωνίες σε τοπικό νόμισμα , η Ρωσία και η Κίνα, σταδιακά χτίζουν την αρχιτεκτονική μιας γνήσιας εναλλακτικής λύσης στο νέο-αποικιακό ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα και στην τυραννία του συστήματος του δολαρίου της Γουώλ Στρήτ. Το έτος 2015 θα είναι πραγματικά ενδιαφέρον. Ο καημένος ο κ. Soros ίσως πρέπει να ψάξει για άλλη δουλειά.

Πηγή

O μετασχηματισμός της Μέσης Ανατολής άρχισε

Είναι λυπηρό, αλλά η διαδικασία της αναδιανομής της περιοχής της Μ. Ανατολής που ιδρύθηκε μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας πριν από εκατό χρόνια, έχει αρχίσει πάλι. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ιράκ και η Συρία πρόκειται να είναι αυτές που θα επηρεαστούν περισσότερο. Η αποσύνθεση του Ιράκ έχει προβλεφθεί από κάποιους πριν από καιρό και έχει εξεταστεί από διάφορους αναλυτές. Αλλά τώρα έχει μπει σε δράση από τις ΗΠΑ, την Τουρκία και τη Σαουδική Αραβία.
Έτσι, στις 2 Φεβρουαρίου 2016, ο Πρόεδρος του Ιρακινού Κουρδιστάν, Massoud Barzani, πρότεινε δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Κουρδικής Αυτόνομης Περιοχής (KAR) και το δικαίωμα των Κούρδων να επιζητήσουν αυτοδιάθεση. Εντούτοις, διατήρησε την επιφύλαξη, ότι το βήμα αυτό, δεν ισοδυναμεί με ανακήρυξη κράτους, αλλά αντίθετα αποσκοπεί να δείξει τη βούληση του κουρδικού λαού για ανεξαρτησία. Αλλά ταυτόχρονα, ο Barzani εξέφρασε την πεποίθησή του ότι η αυτοδιάθεση είναι κάτι που δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, είναι ένα «φυσικό δικαίωμα που δώρισε ο Θεός». Επίσης τόνισε ότι πολλοί τοπικοί πολιτικοί έχουν προσφάτως οδηγηθεί σε λανθασμένα συμπεράσματα για τα δικαιώματα των Κούρδων και τόνισε ότι ένα κουρδικό κράτος στη Μέση Ανατολή είναι η πραγματικότητα και μπορεί να προσδιορίσει τα δικαιώματά του από μόνο του. Ο επικεφαλής του Ιρακινού Κουρδιστάν κάλεσε τους Κούρδους λέγοντας ότι ενώ περιμένουν κάποιον να έλθει και να τους δώσει το δικαίωμα της ανεξαρτησίας, κανένας δεν θα έλθει και επομένως πρέπει να το απαιτήσουν μόνοι τους.
Τα τελευταία δυο χρόνια, η κουρδική περιοχή του Ιράκ αναζητεί τρόπους να αυξήσει τα εδάφη που έχει στον έλεγχό της μέσω της κατάκτησης αραβικής γης στην περιοχή της Μοσούλης και του Κιρκούκ, συμπεριλαμβανομένων αυτών του πλουσίου βορείου κοιτάσματος πετρελαίου, μαζί με τρόπους για την ενδυνάμωση της χρηματοοικονομικής της ανεξαρτησίας μέσω της κατασκευής ενός νέου αγωγού προς την Τουρκία. Αλλά οι επιχειρήσεις του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ, μαζί με την παγκόσμια υποχώρηση των τιμών του πετρελαίου έχει οδηγήσει την περιοχή σε χρεοκοπία.
Οι ΗΠΑ έχουν από καιρό αναπτύξει την ιδέα αυτή, αλλά τους έλλειπε η τόλμη να την πραγματοποιήσουν. Πρόσφατα όμως, δεξαμενές σκέψης της Ουάσιγκτον ανακάλυψαν μια νέα ιδέα για ένα ανεξάρτητο Κουρδιστάν, σύμφωνα με το οποίο η κουρδική αυτονομία δεν να καταλαμβάνει τις περιοχές του Ιράκ με κουρδικό πληθυσμό, αλλά εκείνες της Συρίας επίσης, θεωρώντας ότι η κεντρική κυβέρνηση της Δαμασκού έχει εκ των πραγμάτων χάσει τον έλεγχο επί αυτών εξαιτίας του συνεχιζόμενου πολέμου. Αμερικανοί αναλυτές τρέφουν ελπίδες ότι συν τω χρόνω ένα Ιρανικό Κουρδιστάν επίσης θα γίνει μέρος ενός κουρδικού κράτους. Εντούτοις, είναι πολύ πιο δύσκολο με την Τουρκία, όπου σχεδόν 40% του πληθυσμού είναι Κούρδοι στην εθνικότητα και κατοικούν σε ολόκληρη την περιοχή της Νοτιοανατολικής Ανατολίας και κατά μήκος των συνόρων με τη Συρία εκτεινόμενη μέχρι την ακτή της Μεσογείου.
Για σχεδόν ένα χρόνο τώρα, η Τουρκία διεξάγει πλήρους κλίμακος πόλεμο εναντίον των Κούρδων στα Νοτιοανατολικά της χώρας. Για να καταπιέσει τον πληθυσμό που παραδοσιακά καταλαμβάνει αυτές τις περιοχές, η Άγκυρα έχει αποστείλει ολόκληρο το 2ο Σώμα Στρατού, το πιο ικανό μαχητικά τμήμα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, παράλληλα με αστυνομικές διμοιρίες και δυνάμεις ασφαλείας. Κάθε μέρα, Τούρκοι στρατιώτες σκοτώνονται στην περιοχή αυτή. Όμως, είναι γνωστή πραγματικότητα ότι τα περισσότερα όπλα που χρησιμοποιούνται από τους πολεμιστές του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK), τα έχουν προμηθεύσει οι ΗΠΑ και οι χώρες της ΕΕ. Τα όπλα αυτά είχαν δοθεί στην κυβέρνηση της κουρδικής αυτόνομης περιοχής στο Ιράκ. Πολλοί ηγέτες του PKK βρήκαν καταφύγιο σε χώρες της ΕΕ και τα χρήματα που έλαβαν από αυτές τις χώρες αποστέλλονται στην Τουρκία. Φυσικά, η υποστήριξη που η Δύση παρέχει στο PKK δεν περιορίζεται μόνο σε όπλα, επειδή οι ΗΠΑ έχουν επίσης παράσχει εκπαίδευση σε πολλούς πολεμιστές του PPK. Αν και η Τουρκία είναι κράτος μέλος του NATO, η Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα ήταν ευχαριστημένοι να την εξασθενίσουν, ακόμη αποκόπτοντας ένα μέρος της περιοχής της για να δημιουργήσουν κουρδική αυτονομία εκεί, τιθασεύοντας έτσι έναν ασυμβίβαστο σύμμαχο. Δεν είναι τυχαίο που το NATO παρέσυρε την Άγκυρα στη διαμάχη της Συρίας, φέρνοντάς την αντιμέτωπο με τη Ρωσία. Είναι σαφές ότι οι Τούρκοι ηγέτες δεν υπολόγισαν καλά τα βήματά τους και βρέθηκαν παγιδευμένοι.
Όλως περιέργως, αντί να ψάχνουν για τρόπους να πετύχουν συμφιλίωση με τη Μόσχα, αποκαθιστώντας έτσι μια αξιόλογη συνεργασία και τη ροή των τουριστών από τη Ρωσία, οι Τούρκοι ηγέτες συνεχίζουν να φιλονικούν με τη Ρωσία και φαίνονται ακόμη και έτοιμοι να έλθουν αντιμέτωποι με τον ρωσικό στρατό πιο μακριά εντός της Συρίας. Επιπλέον, στις 4 Φεβρουαρίου 2016, ο Πρωθυπουργός της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, σχολίασε τις δηλώσεις του Ρωσικού Υπουργείου Αμύνης που έγιναν σχετικά με τις συνεχιζόμενες προετοιμασίες του τουρκικού στρατού να παρέμβει στη Συρία, λέγοντας ότι η Ρωσία διαπράττει ένα είδος «εγκλημάτων» στην Αραβική Δημοκρατία της Συρίας. Νωρίτερα, ο επίσημος εκπρόσωπος του Ρωσικού Υπουργείου Αμύνης, ο Υποστράτηγος Igor Konashenkov, είπε ότι υπήρχαν εύλογα στοιχεία για να υποψιάζονται έντονες προετοιμασίες στην Τουρκία για μια στρατιωτική εισβολή στην περιοχή της Αραβικής Δημοκρατίας της Συρίας, περιλαμβανομένου ενός ασυνήθιστα ακριβούς βομβαρδισμού περιοχών της Latakia, παράλληλα με την άρνησή τους να επιτρέψουν μια ρωσική αποστολή παρατήρησης να πετάξει πάνω από τουρκικές περιοχές, πράγμα το οποίο είναι απευθείας παραβίαση της Συνθήκης Ανοιχτών Ουρανών. Ο Αχμέτ Νταβούτογλου δήλωσε επίσης ότι «η Τουρκία έχει το δικαίωμα να λάβει οποιαδήποτε μέτρα για να προστατέψει την ασφάλειά της», προσθέτοντας ότι με τέτοιες δηλώσεις η Μόσχα προσπαθεί να αποστρέψει τη διεθνή προσοχή από τις «εγκληματικές δραστηριότητές της» στη Συρία.
Οι πομπώδεις ισχυρισμοί της Άγκυρας επαναβεβαιώθηκαν στο Ριάντ, όπου αναφέρθηκε ότι και οι Ένοπλες Δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας ετοιμάζονται να λάβουν μέρος σε μια στρατιωτική επιχείρηση εδάφους στη Συρία. Σύμφωνα με τη δήλωση του Ταξιάρχου Ahmed Asiri, η Σαουδική Αραβία θα είναι μέλος της διεθνούς συμμαχικής προσπάθειας υπό την ηγεσία των ΗΠΑ. Υποτίθεται ότι οι ενέργειες εκείνες πρόκειται να έχουν ως στόχο τους μαχητές του Ισλαμικού Κράτους. Νωρίτερα ο Υπουργός Εξωτερικών του Βασιλείου, Adel al-Jubeir, τόνισε επανειλημμένως το γεγονός ότι το Ριάντ ποτέ δεν ισχυρίστηκε ότι αποκλείει το ενδεχόμενο μιας ένοπλης λύσης στη συνεχιζόμενη κρίση στη Συρία.
Σύμφωνα με το σχέδιο της συμμαχίας, η Συρία πρόκειται να χωριστεί σε κομμάτια με την ίδρυση μιας ελεγχόμενης από Αλεβίτες ζώνης κατά μήκος της Μεσογειακής ακτής, με τον Βορρά να πηγαίνει υπό τον έλεγχο της Άγκυρας. Το Αλέπο, η Χομς, η Χαμά και το κεντρικό μέρος της χώρας να καταλαμβάνεται από Σουνιτικές δυνάμεις ελεγχόμενες από τη Σαουδική Αραβία, ενώ οι περιοχές του Κουρδιστάν θα γίνουν μέρος της Κουρδικής Αυτόνομης Περιοχής. Επιπροσθέτως, το Ισραήλ έχει ήδη προσαρτήσει τα Υψίπεδα του Γκολάν.
Χαρακτηριστικά, οι τουρκικές και οι σαουδαραβικές δηλώσεις έλαβαν χώρα εντός μιας ημέρας μετά την αποτυχία των συνομιλιών της Γενεύης. Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: Ότι πρόκειται να υπάρξει ένας νέος πόλεμος στη Συρία σύντομα. Καθένας αντιλαμβάνεται ότι με τη στενή υποστήριξη από αέρος που παρέχεται από τα αεροσκάφη της Ρωσίας, ο συριακός στρατός μαζί με τους Ιρανούς Επαναστατικούς Φύλακες και τη Λιβανική Χεζμπολλά θα μπορέσουν να καθαρίσουν την περιοχή της Συρίας από τρομοκράτες μέχρι το Καλοκαίρι, λαμβάνοντας υπό τον πλήρη έλεγχό τους τα συριο-τουρκικά σύνορα και βάζοντας τέλος στη ροή όπλων, μισθοφόρων και φορτηγών γεμάτων με πετρέλαιο. Και αυτό θα είναι το τέλος της επονομαζόμενης «επανάστασης» στη Συρία.
Για αυτό και η Άγκυρα και το Ριάντ βιάζονται, ακόμη και αν η εισβολή στη Συρία μπορεί να τους θέσει απρόβλεπτες δυσκολίες, επειδή η Τουρκία συνεχίζει τον πόλεμό της εναντίον των Κούρδων, ενώ η Σαουδική Αραβία μάχεται ακόμη τους Χούτι στην Υεμένη.
Αλλά οι ΗΠΑ πιέζουν πολύ τις δύο αυτές χώρες, που επιθυμούν να παραμένουν σε κίνδυνο, ενώ πιέζουν τη Ρωσία και τη Συρία μέσω των ενεργειών τους. Όμως, αυτό το γεγονός ίσως οδηγήσει σε έναν μεγάλο πόλεμο, εάν οι Ρωσικές δυνάμεις δεχθούν πυρά και Ρωσία έχει αρκετή αποφασιστικότητα να εκτοξεύσει ανταποδοτικά χτυπήματα, ξεκινώντας την κατάρρευση των καθεστώτων τόσο στην Τουρκία όσο και στην Σαουδική Αραβία.
Πηγή