Εκστρατεία εκφοβισμού των Βρετανών ψηφοφόρων από το CFR και τα μέσα ενημέρωσης

 https://i2.wp.com/www.thenewamerican.com/media/k2/items/cache/91ff57ddd1dfcfc1f93bec27966fcdb5_M.jpg

Το δημοψήφισμα της Βρετανίας στις 23 Ιουνίου για την έξοδό της από την ΕΕ (το “Brexit”) έχει  κάνει τις δυνάμεις της Νέας Τάξης Πραγμάτων στην ΕΕ, στο Συμβούλιο για τις Διεθνείς Σχέσεις (Council on Foreign Relations, CFR), την Τριμερή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο για τις Διεθνείς Σχέσεις και τα διάφορα διεθνιστικά κέντρα να θρηνούν και να τρίζουν τα δόντια τους. Όπως αναφέραμε πριν λίγες ημέρες, ένα πρόσφατο έγγραφο της WikiLeaks αποκάλυψε μια τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ κορυφαίων αξιωματούχων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου που πρότειναν να προκληθεί ένα αποσταθεροποιητικό χρηματοπιστωτικό «γεγονός» συνδεδεμένο με τη συμφωνία χρέους μεταξύ του ΔΝΤ και της Ελλάδος πριν το δημοψήφισμα για το Brexit. Ακολούθησαν πολλές δημόσιες δηλώσεις από την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ που προειδοποιούσε για τις καταστροφικές συνέπειες του Brexit.

Στις 7 Απριλίου του 2016, το Συμβούλιο για τις Διεθνείς Σχέσεις (CFR) εξέδωσε ένα ενημερωτικό άρθρο με τίτλο, “Ο διάλογος για το Brexit”, το πιο πρόσφατο ξέσπασμα του οργανισμού σε μια σειρά από επιθέσεις του που αποσκοπούν στο να εμποδίζουν τον Βρετανικό λαό από το να απαιτήσει την ελευθερία του, την εθνική του ακεραιότητα και την ανεξαρτησία του. Τα τελευταία δύο χρόνια, καθώς κλιμακώνονταν η δυναμική υπέρ του Brexit – και ειδικά από την αρχή του έτους αφότου ο Πρωθυπουργός Ντέιβιντ Κάμερον ανακοίνωσε ότι η ψηφοφορία για το Brexit θα γίνει τον Ιούνιο – το CFR και οι σύμμαχοί του προωθούν μια αδιάκοπη εκστρατεία για να τρομάξουν τις βρετανικές επιχειρήσεις, τους Βρετανούς εργαζομένους και τους Βρετανούς συνταξιούχους για να μην υποστηρίξουν το Brexit.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο για το Project Syndicate (μια πρωτοβουλία μέσων ενημέρωσης του Τζώρτζ Σόρος) με τίτλο «Το Brexit και η Ειδική Σχέση» ο πρόεδρος του CFR Ρίτσαρντ Χάας επανέλαβε την προειδοποίηση ότι η ψήφιος για την έξοδο από την ΕΕ θα έθετε σε κίνδυνο την ειδική σχέση του Η.Β. με τις ΗΠΑ. Ο Χάας παραδέχτηκε ότι είναι ένας «ξένος», και ότι την απόφαση «αν θα παραμείνουν στην ΕΕ θα την πάρει ο βρετανικός λαός και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί του.» Εντούτοις, δήλωσε ο Χάας, «πολλοί άλλοι Αμερικανοί» συμμερίζονται την άποψη ότι «η απόφαση του Ηνωμένου Βασιλείου να αποχωρήσει από την ΕΕ θα ήταν ανεπιθύμητη – στην πραγματικότητα πολύ ανεπιθύμητη.»

Ο Χάας βέβαια είναι πράγματι ένας ξένος, επειδή δεν είναι πολίτης του ΗΒ. Αλλά ως πρόεδρος του CFR είναι ο μυημένος των μυημένων. Επιπλέον, το CFR ως οργανισμός και τα κορυφαία μέλη του – που δραστηριοποιούνται τόσο στον ιδιωτικό τομέα και ως αξιωματούχοι της κυβέρνησης των ΗΠΑ – έχουν παίξει κεντρικό και ουσιαστικό ρόλο σε κάθε στάδιο της οικοδόμησης της ΕΕ, από το μεταπολεμικό σχέδιο Μάρσαλ και την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα μέχρι τις Συνθήκες του Μάαστριχτ και της Λισαβώνας και μέχρι τις τρέχουσες κρίσεις τις χρηματοοικονομικές και τις μεταναστευτικές. Παραθέσαμε εκτενή ιστορική επισκόπηση της σχέσης CFR-ΕΕ στο από το 1989 άρθρο μας με τίτλο “Οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.”

Έτσι λοιπόν, ας γίνουμε σαφείς: Όταν ο Χάας λέει «πολλοί άλλοι Αμερικανοί” θεωρούν το Brexit ως «πολύ ανεπιθύμητη» απόφαση δεν μιλάει για ένα σημαντικό ποσοστό του γενικού πληθυσμού της Αμερικής. Μιλάει βέβαια για την κλίκα της ελίτ την οποία εκπροσωπεί. Το ενημερωτικό άρθρο με τίτλο, “Ο διάλογος για το Brexit” από τον οικονομικό συγγραφέα Τζέημς Μακμπράιντ προειδοποιεί:

Η εγκατάλειψη της ΕΕ θα φέρει μεγάλους κινδύνους. Το ΗΒ θα αντιμετωπίσει μεταξύ άλλων την πιθανότητα να χάσει την προνομιακή πρόσβασή της στον μεγαλύτερο εμπορικό της συνεταίρο και τη διαταραχή του μεγάλου της χρηματοοικονομικού τομέα. Εν τω μεταξύ, το Brexit θα μπορούσε να επιταχύνει τα εθνικιστικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη, από τη Σκωτία στην Ουγγαρία, με απρόβλεπτες συνέπειες για το ευρωπαϊκό εγχείρημα. 

Ά! Ναι, «το ευρωπαϊκό εγχείρημα», η κωδική φράση που χρησιμοποιούσαν μέχρι πρόσφατα μεταξύ τους οι μυημένοι του CFR με τους ομόλογούς τους στην ΕΕ  όταν αναφέρονταν στον μυστικό τους σκοπό της σταδιακής δημιουργίας ενός υπερκράτους σε όλη την ήπειρο, ενώ δημοσίως ισχυρίζονταν ότι απλώς προωθούν το ελεύθερο εμπόριο, την κινητικότητα και την ευημερία.

«Το ΗΒ δεν έλαβε μέρος στην ΕΟΚ μέχρι το 1973», παρατηρεί ο Μακμπράιντ. «Ο βρετανικός λαός ενέκρινε τη συμμετοχή σε ένα δημοψήφισμα του 1975, αλλά η καχυποψία απέναντι στην πολιτική ένωση με την υπόλοιπη Ευρώπη παρέμεινε έντονη. Οι επικριτές ισχυρίζονταν ότι το ευρωπαϊκό εγχείρημα προχωρούσε ήδη πέρα από την απλή οικονομική ολοκλήρωση και προς ένα ερωπαϊκό ‘υπερκράτος.’»

Και οι επικριτές είχαν απόλυτο δίκιο, όπως αποδεικνύει η ιστορία. «Καθώς βάθαινε η ολοκλήρωση τις δεκαετίες του 1980 και του 1990, οι ηγέτες του ΗΒ προωθούσαν τις εξαιρέσεις», συνεχίζει ο Μακμπράιντ του CFR. «Το ΗΒ δεν συμμετείχε στο ενιαίο νόμισμα ή στην χωρίς σύνορα περιοχή Σένγκεν και διαπραγματεύτηκε μια μειωμένη συνεισφορά στον προϋπολογισμό. Η Πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ δήλωσε το 1988 ότι ‘δεν μειώσαμε τα όρια του κράτους στη Βρετανία μόνο και μόνο για να τα δούμε να επιβάλλονται ξανά σε ευρωπαϊκό επίπεδο.’»

Ο Μακμπράιντ προειδοποιεί ότι το Brexit θα έχει σοβαρές οικονομικές συνέπειες. «Το ΗΒ είναι στενά συνδεδεμένο με την υπόλοιπη ΕΕ από πλευράς εμπορίου, επενδύσεων, μετανάστευσης και χρηματοοικονομικών υπηρεσιών» λέει. «Η πλευρά υπέρ της παραμονής προειδοποιεί να μη διακινδυνέψει το ΗΒ αυτή τη σχέση: Ο Κάμερον προειδοποιεί για ένα ‘άλμα στο κενό’, ενώ ο υπουργός οικονομικών Τζώρτζ Όσμπορν προβλέπει ένα ‘παροξυσμικό επεισόδιο.’”

«Για τον Άνταμ Πόσεν, πρόεδρο του ιδρύματος Peterson Institute for International Economics και πρώην μετά ψήφου μέλος της Τράπεζας της Αγγλίας, τα οικονομικά επιχειρήματα υπέρ του Brexit είναι μια ‘φαντασία,’» λέει ο Μακμπράιντ.  Ο Πόσεν είναι κάθε άλλο παρά αμερόληπτη ή έγκυρη πηγή για να τον αναφέρει. Ως μέλος του CFR, εκτελεστικό μέλος στο διοικητικό συμβούλιο της Τριμερούς Επιτροπής, και πρόεδρος του Ιδρύματος Peterson, ο Πόσεν είναι σημαντικός μυημένος και προωθεί την παγκόσμια «ολοκλήρωση» με τον απώτερο σκοπό την παγκόσμια κυβέρνηση. Το βιογραφικό του στην ιστοσελίδα του Peterson Institute αναφέρει ότι το 2009 ο Πόσεν διορίστηκε ως «εξωτερικό μετά ψήφου μέλος της Επιτροπής Νομισματικής Πολιτικής (MPC) που καθορίζει τα επιτόκια στην Τράπεζα της Αγγλίας. Κατά την κρίσιμη αυτή περίοδο της παγκόσμιας οικονομίας, ήταν εξέχων υπερασπιστής της ενεργού πολιτικής αντίδρασης στη χρηματοοικονομική κρίση και οδήγησε με επιτυχία την MPC στην ποσοτική χαλάρωση». Δεν είναι καθόλου «φαντασία» να λέμε ότι οι οικονομική και νομισματική πολιτική που προώθησε ο Πόσεν – συμπεριλαμβανομένης και της διάσωσης πολλών εταιρειών και της ατέρμονης ποσοτική χαλάρωσης εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών — υπήρξε τόσο καταστροφική για τους φορολογούμενους και τους αποταμιευτές όσο υπήρξε κερδοφόρα για τους αποδέκτες τραπεζίτες και τους υπέρμαχους των εταιρειών.

Η μετακίνηση πληθυσμών μεταμφιεσμένη ως μετανάστευση

Ο Μακμπράιντ του CFR αναγνωρίζει ότι η ανησυχία στο ΗΒ για την κρίση την μεταναστευτική/προσφυγική κρίση της ΕΕ είναι μια κινητήρια δύναμη της εκστρατείας υπέρ του Brexit, αλλά λέει ότι αυτές οι ανησυχίες είναι υπερβολικές. Πάλι κάνει αναφορά στον υπέρμαχο της παγκοσμιοποίησης μέλος των CFR/Τριμερούς Επιτροπής/Ιδρύματος Peterson Institute Άνταμ Πόσεν, που ισχυρίζεται ότι «η μετανάστευση είναι κινητήριος δύναμη της ανάπτυξης». Αυτό προφανώς είναι καθοριστική απάντηση στη διαδεδομένη ανησυχία στη Βρετανία και την Ευρώπη σχετικά με τους προβληματισμούς για την ασφάλεια και το οικονομικό κόστος της αντιμετώπισης του μεταναστευτικού/προσφυγικού τσουνάμι που πλημμυρίζει την ήπειρο.

Αποσκοπεί επίσης στην ενίσχυση της ψευδούς κατηγορίας ότι οι προσπάθειες για το Brexit στο ΗΒ και παρόμοιες προσπάθειες αλλού, κινούνται από τη μισαλλοδοξία, τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Εντούτοις, οι περισσότεροι υποστηρικτές του Brexit δεν αντιτίθεται στη μετανάστευση. Αντιτίθενται στη μαζική, αχαλίνωτη μετακίνηση πληθυσμών και στα σχέδια της ελίτ των Ηνωμένων Εθνών και της ΕΕ να επιβάλουν την αποδοχή εκ μέρους της ΕΕ των εκατομμυρίων (κυρίως Μουσουλμάνων) «προσφύγων».

Η παραδοχή: Οι «μεταρρυθμίσεις» της ΕΕ του Κάμερον είναι «κυρίως επουσιώδεις» και «ασήμαντες»

Ο Μακμπράιντ και άλλοι φλύαροι του CFR που έχουν γεμίσει ασφυκτικά τα ιστολόγια, τα δελτία ειδήσεων, τις τηλεοπτικές εκπομπές και τις σελίδες γνώμης στα έντυπα, αναφέρονται στις «μεταρρυθμίσεις» που διαπραγματεύτηκε ο Πρωθυπουργός Κάμερον ως έγκυρο λόγο για τους Βρετανούς να απορρίψουν το Brexit. Όμως, ακόμη και οι ίδιοι ειδικοί του CFR παραδέχονται ότι οι «μεταρρυθμίσεις» του Κάμερον είναι απλώς «πολιτικό θέατρο», «κυρίως επουσιώδεις» και «είναι αμελητέου μεγέθους στην πράξη.»

Ένα άρθρο υπέρ της ΕΕ και εναντίον του Brexit στο περιοδικό του CFR, Foreign Affairs (Διεθνείς Υποθέσεις) στις 28 Φεβρουαρίου 2016 με τίτλο «Πρέπει να μείνει ή πρέπει να φύγει; Η υπαρξιακή κρίση του Brexit»  βασικά επιβεβαιώνει αυτό που έλεγαν πάντα οι επικριτές του Κάμερον στο στρατόπεδο υπέρ της εξόδου της Βρετανίας. Γραμμένο από τους καθηγητές R. Daniel Kelemen (Πανεπιστήμιο Ράντγκερς) και Matthias Matthijs (Πανεπιστήμιο Τζωνς Χόπκινς), το άρθρο με ειλικρίνεια ευγενικά the Foreign Affairs article candidly παραδέχεται τα παρακάτω για το παραμύθι του Κάμερον:

… Οι μεταρρυθμίσεις που συμφωνήθηκαν την περασμένη εβδομάδα είναι κυρίως επουσιώδεις αλλά οι διαπραγματεύσεις μεταξύ του ΗΒ και των συνεταίρων του στην ΕΕ δεν ήταν και ποτέ ουσιώδεις. Η συνάντηση κορυφής ήταν γενικά μια παρωδία οργανωμένη για βρετανική εσωτερική κατανάλωση. Ενάντια στις προβλέψεις η συντηρητική κυβέρνηση του Κάμερον ανήλθε στην εξουσία πέρυσι υποσχόμενη να διαπραγματευτεί «μια καινούργια συμφωνία για τη Βρετανία στην Ευρώπη» πριν κάνει δημοψήφισμα για το αν το Ην. Βασίλειο θα παραμείνει μέλος της ΕΕ. Ο Κάμερον ήλπιζε ότι στη βάση της νέας αυτής συμφωνίας, τα περισσότερα συντηρητικά μέλη του Κοινοβουλίου θα τον ακολουθούσαν στην υποστήριξη της «εντός της ΕΕ» εκστρατείας του. Τελικά ο Κάμερον θέλει τον βρετανικό λαό να ψηφίσει για να διατηρήσει τη χώρα του μέσα στην Ένωση. Έτσι το πολιτικό θέατρο που περιέβαλλε τη συνάντηση κορυφής την περασμένη εβδομάδα σχεδιάστηκε για να μπορεί ο Κάμερον να ισχυριστεί ότι είχε παλέψει με νύχια και με δόντια για τα βρετανικά συμφέροντα και ότι είχε κερδίσει σημαντικές υποχωρήσεις από την ΕΕ — ακόμη και αν οι μεταρρυθμίσεις δεν σημαίνουν τίποτα στην πράξη. Με τις επαναδιαπραγματεύσεις ολοκληρωμένες επιτέλους, η πραγματική μάχη έχει τώρα αρχίσει ειλικρινά.

Η εκστρατεία Vote Leave (ψηφίστε να φύγουμε), μια ομάδα υπέρ του Brexit, ορθώς παρατηρεί ότι όχι μόνο οι υποχωρήσεις προς τον Κάμερον είναι «ασήμαντες» αλλά επίσης δεν είναι δεσμευτικές. «Ο βρετανικός λαός θέλει να τελειώνει η υπεροχή του νόμου της ΕΕ και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και να ξαναπάρει τον έλεγχο των συνόρων μας, της οικονομίας μας και της δημοκρατίας μας» τονίζει η εκστρατεία του Vote Leave

«Η συμφωνία της κυβέρνησης δεν αποφέρει τίποτα από όλα αυτά», συνεχίζει η Vote Leave. «Ο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο είναι αρμόδιο ακριβώς για τα ίδια πράγματα μετά τη συμφωνία όπως ήταν και πριν τη συμφωνία». Η ιστοσελίδα του Vote Leave τονίζει:

Πριν τις γενικές εκλογές, ο Πρωθυπουργός υποσχέθηκε «θεμελιώδη αλλαγή» στη σχέση μας με την ΕΕ και την «ολοσχερή αλλαγή της Συνθήκης» πριν το δημοψήφισμα. Αυτό το πράγμα δεν συμβαίνει.

Το μόνο που έλαβε ο Κάμερον είναι μια υπόσχεση από άλλους ηγέτες ότι θα σκεφτούν να συμπεριλάβουν κάποιες ασήμαντες αλλαγές στις Συνθήκες της ΕΕ σε λίγα χρόνια, 1) αν είναι ακόμη ηγέτες, που μπορεί να μην είναι, και 2) αν οι Συνθήκες μπορούν να αλλάξουν, που μπορεί να μην αλλάξουν δεδομένου ότι η μεταβολή μιας Συνθήκης απαιτεί ομόφωνη απόφαση μεταξύ των 28 μελών, πράγμα το οποίο είναι αδύνατον να το εγγυηθεί κανείς εκ των προτέρων. Δεν ξέρουμε καν ποιοι θα είναι επικεφαλής των χωρών αυτών σε πέντε χρόνια – πόσο μάλλον ότι θα συμφωνήσουν κιόλας…

Με άλλα λόγια, η φαρσοκωμωδία των «διαπραγματεύσεων» του Κάμερον είναι ξεπούλημα και προδοσία – τόσο του Συντηρητικού Κόμματος όσο και του έθνους του – με τον ίδιο τρόπο που οι ρεπουμπλικάνοι ηγέτες στις ΗΠΑ (οι Dole, Gingrich, Boehner, Bush Sr., Bush Jr., McConnell, Hatch, Ryan και άλλοι) έχουν επανειλημμένως προδόσει τους συντηρητικούς και τον αμερικανικό λαό για δεκαετίες σε μια «συμφωνία» μετά την άλλη.

Έχοντας ήδη εκτοξεύσει σχεδόν κάθε πιθανή απειλή στους βρετανούς ψηφοφόρους, και χωρίς καινούργια επιχειρήματα, οι υπέρμαχοι της παγκοσμιοποίησης θα πρέπει να στραφούν προς την αύξηση της έντασης και του ρυθμού στον ιερό τους πόλεμο (τζιχάντ) εναντίον του Brexit, ελπίζοντας ότι η επανάληψη και η υποστήριξη από τις διασημότητες θα σταματήσουν την έξοδο. Εντούτοις, αν φανεί ότι αυτή η πορεία δράσης αποτυγχάνει, μπορούν πάντα να στραφούν σε πιο δραστικά μέτρα, όπως να προκαλέσουν μια οικονομική κρίση ή μια κρίση εθνικής ασφάλειας για να σαμποτάρουν το Brexit. Μην εκπλαγείτε αν αυτό συμβεί.

 William F. Jasper

Σχόλιο ΕΘ: Η τελευταία φράση του συγγραφέα για τη δημιουργία κρίσεων όταν πρόκειται να ληφθούν σοβαρές αποφάσεις σε μια χώρα έχει αποδειχθεί και ιστορικά. Απομένει να δούμε πώς θα υλοποιηθεί μέχρι το δημοψήφισμα, δηλαδή, ποιες θα είναι οι προετοιμασίες που χρειάζονται για να επιτευχθεί η κρίση. Οι πρόσφατες συνομιλίες μεταξύ των στελεχών του ΔΝΤ για μια τεχνητή κρίση στην Ελλάδα, προοιωνίζουν τις αδίστακτες ενέργειες της ευρύτερης κλίκας του CFR. 

Advertisements