Ο ψευτοπόλεμος της Ουάσιγκτον εναντίον του ISIS «μετακομίζει» στη Λιβύη

https://i0.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/04/ht_isis_parade_libya_03_jc_150219_4x3_992-300x225.jpg

Η Λιβύη είναι ένα μέρος όπου οι χορηγοί του «Ισλαμικού Κράτους» νομίζουν ότι η Ρωσία δεν μπορεί να τους βρει. Το 2011, μια συμμαχία του NATO υπό την ηγεσία των Ηνωμένων Πολιτειών χρησιμοποίησε τη δική της επιχείρηση της πολιτικής αποσταθεροποίησης, την «Αραβική Άνοιξη» ως πρόφαση για να παρέμβει στρατιωτικά πρώτα απ’ ευθείας στη Λιβύη και με πιο έμμεσο τρόπο στη Συρία. Οι δυνάμεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης επίσης επενέβησαν «αθόρυβα» σε πολλές άλλες χώρες, συμπεριλαμβανομένου και του Μαλί και την Ακτή του Ελεφαντοστού εν μέσω αυτής της πύρινης λαίλαπας στην περιοχή.

Ακόμη και το 2011, ήταν σαφές στους γεωπολιτικούς αναλυτές ότι η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη ήταν μια προσπάθεια να διαιρέσει και να καταστρέψει τη χώρα, δίδοντας στις ΗΠΑ και στους συνεργούς της μια επιχειρησιακή βάση να διαταράξει και να αναδιοργανώσει την περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής (MENA). Σχεδόν αμέσως μετά τους βομβαρδισμούς των ΗΠΑ στη Λιβύη, συντονισμένους με τρομοκρατικές φατρίες στο έδαφος, που ανέτρεψαν την Λιβυκή κυβέρνηση, όπλα και μαχητές εστάλησαν στη Συρία μέσω της Τουρκίας, ενός κράτους μέλος του ΝΑΤΟ. Το από το 2012 άρθρο του CNN με τίτλο «αντάρτες της Λιβύης μετακινούνται στο πεδίο μάχης της Συρίας,» ανέφερε ότι:

Ο πόλεμός τους για την ελευθερία στη Λιβύη μπορεί να τελείωσε, αλλά σχεδόν ένα έτος αφού κέρδισαν τη μάχη για τη λιβυκή πρωτεύουσα, μια ομάδα μαχητών έχουν ένα νέο πεδίο μάχης: Τη Συρία. Υπό τις διαταγές ενός από τους πιο γνωστούς αντάρτες διοικητές της Λιβύης, του AlMahdi alHarati, περισσότεροι από 30 Λίβυοι μαχητές έχουν πάει στη Συρία για να υποστηρίξουν τους αντάρτες του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (Free Syrian Army) στον πόλεμό τους εναντίον του καθεστώτος του Προέδρου Μπάσαρ αλ-Άσσαντ.

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι η ανακρίβειες του CNN στην αναφορά αυτή δεν ήταν σκόπιμη. Πολύ μακριά από τον «πόλεμο για την ελευθερία» είναι σαφές ότι ο Al-Mahdi al-Harati ηγείτο ενός από τους πολλούς εξουσιοδοτημένους στρατούς που δημιούργησαν οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους του Περσικού Κόλπου. Η ομάδα αυτή χαρακτηρίζεται από μια εξτρεμιστική χροιά που αναπαράγεται από τη σύμμαχο των ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία, και με κανέναν τρόπο δεν αντιπροσωπεύει ούτε τον λαό της Λιβύης ούτε τον λαό της Συρίας, εκ μέρους του οποίου ισχυρίζονταν ότι πολεμούσε. Ο Al-Harati είναι τώρα «δήμαρχος» της Τρίπολης και αποτελεί ένα μόνο παράδειγμα που όμως εξηγεί πολλά για το συνεχιζόμενο χάος στο οποίο έχει βυθιστεί η χώρα. Κυριολεκτικά, τρομοκράτες που χρηματοδοτούνται από το εξωτερικό κυβερνούν τη χώρα. Κατά ειρωνεία της τύχης, το ίδιο το CNN που το 2012 πανηγύριζε τη διάδοση του «πόλεμος για την ελευθερία», ανέφερε σε ένα πιο πρόσφατο άρθρο του με τίτλο “Οι μαχητές του ISIS στη Λιβύη αυξάνονται δραματικά καθώς η ομάδα υφίσταται απώλειες στη Συρία και στο Ιράκ,” ότι:

Μπορεί να υπάρχουν τώρα έως και 6.500 μαχητές του ISIS στη Λιβύη, διπλάσιοι από ό,τι νομίζονταν προηγουμένως σύμφωνα με πολλούς αξιωματούχους πληροφοριών των ΗΠΑ. Απέδωσαν την αύξηση στην ανάλυση των ΗΠΑ ότι το ISIS αποσπούν περισσότερους μαχητές στη Λιβύη από τη Συρία – και από την Τουρκία όταν δεν μπορούν να πάνε μέσα στη Συρία.  

Είναι ειρωνεία επειδή το επονομαζόμενο «Ισλαμικό Κράτος» (IS) χρησιμοποιεί ακριβώς τα ίδια υλικοτεχνικά και χρηματοοικονομικά δίκτυα για να διοχετεύσει στη Λιβύη τους «μαχητές της ελευθερίας» του CNN, τα οποία δίκτυα χρησιμοποίησε για να τους πάει στη Συρία αρχικά. Μάλιστα, είναι ξεκάθαρο ότι η Λιβύη απορροφά τις μισθοφορικές δυνάμεις που οργανώθηκαν και εστάλησαν στη Συρία εν μέρει μέσω της απ’ ευθείας υποστήριξης των ΗΠΑ στη Λιβυκή πρωτεύουσα της τρομοκρατίας, την Βεγγάζη, από το τέλος του 2011 και μετά.

Γιατί η Ουάσιγκτον καλωσορίζει τον επαναπατρισμό του Ισλαμικού Κράτους

Καθόλου ανησυχητική για τα ειδικά συμφέροντα των ΗΠΑ και τη Ευρώπης, η άφιξη του ΙΚ στην πολεμική ζώνη της ανομίας στη Λιβύη καλωσορίστηκε με ανακούφιση για τον ουσιαστικά μισθοφορικό στρατό της Ουάσιγκτον, του Λονδίνου και των Βρυξελλών.

Η Συρία δεν είναι πλέον ασφαλής για το ΙΚ. Και αυτό βέβαια όχι λόγω της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της, αλλά λόγω των επιτυχών επιχειρήσεων της Μόσχας, της Τεχεράνης και των συμμάχων τους στη Δαμασκό. Πράγματι, με τις γραμμές ανεφοδιασμού κομμένες, το ΙΚ απωθείται σε όλα τα μέτωπα στη Συρία. Παρομοίως και στο Ιράκ, οι δήθεν επιχειρήσεις των ΗΠΑ εναντίον του ΙΚ αντικαθίστανται από τη συνεργασία μεταξύ Βαγδάτης, Τεχεράνης και Δαμασκού.

Η μετακίνηση των μισθοφορικών δυνάμεων του ΙΚ από την περιοχή είναι σημαντική για να εξασφαλισθεί «η επιβίωσή τους για να πολεμήσουν άλλη ημέρα». Τοποθετώντας τους στη Λιβύη, η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί τους ελπίζουν ότι δεν θα τους φτάνει η αυξανόμενη συμμαχία που πραγματικά τους πολεμά στον Λεβάντε. Επιπλέον, η τοποθέτησή τους στη Λιβύη επιτρέπει άλλα «έργα» που περίσσεψαν από την «Αραβική Άνοιξη» να επανεξεταστούν, όπως η αποσταθεροποίηση και η καταστροφή της Αλγερίας, της Τυνησίας και ίσως ακόμη άλλη μια προσπάθεια να αποσταθεροποιηθεί και να καταστραφεί η Αίγυπτος.

Η παρουσία του ΙΚ στη Λιβύη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πρόφαση για μια ατέρμονη και εκτεταμένη στρατιωτική επέμβαση σε όλη την Αφρική από δυνάμεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους της Ευρώπης και του Περσικού Κόλπου. Όπως έχουν κάνει οι ΗΠΑ στη Συρία, όπου διεξήγαγε επιχειρήσεις για ενάμισι χρόνο χωρίς αποτέλεσμα, αλλά κατάφερε να ενισχύσει τις εντεταλμένες δυνάμεις και συνεχίζουν να απειλούν και να υπονομεύουν συγκεκριμένες χώρες, το ίδιο θα κάνουν και με το ΙΚ στη Λιβύη και την αναπόφευκτη και προβλέψιμη επέκτασή του παραπέρα.

Παρά τις ατέλειωτες υποσχέσεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης για την αντιμετώπιση του ΙΚ στη Λιβύη, δεν παραδέχθηκαν ότι οι δικές τους ενέργειες το 2011 οδήγησαν στην άνοδο του ΙΚ εξαρχής. Παρά τον προβλέψιμο κίνδυνο που αντιπροσώπευε για την Ευρώπη η αποσταθεροποίηση και καταστροφή της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένης και μιας πλημμυρίδας από πρόσφυγες που φεύγουν για να αποφύγουν τον πόλεμο στη Λιβύη όπως είχαν προβλέψει πολλοί αναλυτές ακόμη και πριν τους βομβαρδισμούς του NATO, οι ΗΠΑ και η Ευρώπη συνέχισαν με τη στρατιωτική τους επέμβαση.

Συμπεραίνει κανείς ότι οι ΗΠΑ και η Ευρώπη επεδίωκαν σκοπίμως να δημιουργήσουν το χάος αυτό, σχεδίαζαν να το εκμεταλλευτούν τόσο στις χώρες τους όσο και στο εξωτερικό για να συνεχίσουν την εκστρατεία για την αναδιάταξη της ΜΕΝΑ.

Σήμερα παρακολουθούμε τις «αναποτελεσματικές» προσπάθειες να αντιμετωπιστεί η αυξανόμενη απειλή που  δημιούργησαν σκοπίμως οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Λιβύη. Στην πραγματικότητα, όπως απέδειξε η Ρωσία στη Συρία, μια αποφασιστική και σχετικά μικρή στρατιωτική εκστρατεία μπορεί να δώσει ένα καίριο πλήγμα στο ΙΚ. ΟΙ ΗΠΑ και η Ευρώπη είναι αρκετά ικανές να εκτελέσουν μια τέτοια στρατιωτική επέμβαση, αλλά σκόπιμα την αποφεύγουν. Και όχι λόγω της έλλειψης πολιτικής βούλησης, αλλά επειδή η συλλογική τους πολιτική βούληση επιδιώκει πολύ μεγαλύτερο χάος που θα τους επιτρέψει εν λευκώ να δρουν στην περιοχή με ατέλειωτες στρατιωτικές παρεμβάσεις.

Ulson Gunnar

 

Advertisements