Η Λιβύη πρέπει να πέσει: Η πλάνη της απαρχής του νέου κόσμου

https://i1.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/04/4987-3-300x169.jpg

Αλλαγή καθεστώτος, ο όρος που εκατομμύρια ανθρώπων ακούν στις βραδινές ειδήσεις φαίνεται αθώος από την επανάληψη. Αλλά η αλλαγή καθεστώτος συνοδεύεται σχεδόν πάντα από θάνατο και καταστροφή και επιπτώσεις που μας επηρεάζουν όπου και αν συμβαίνει η αλλαγή. Η ανατροπή του ηγέτη της Λιβύης Μουαμάρ Καντάφι το 2011 από έναν Αμερικανό πρόεδρο και ;συνωμότες είναι πράγματι μια περίπτωση για το διεθνές δικαστήριο.  Ακολουθεί ο κατάλογος των πειστηρίων.

Κάθε φορά που σκέφτομαι την πρώην Υπουργό Εξωτερικών  (Secretary of State) των ΗΠΑ Χίλαρι Κλίντον στην κυβέρνηση του Μπαράκ Ομπάμα, η εικόνα της να κομπάζει και να υπερηφανεύεται για τη Λιβύη πλημμυρίζει το μυαλό μου. Μετά μου έρχεται στον νου η εικόνα ενός ανθρώπου σε έναν αγωγό δίπλα σε ένα χαντάκι στην πόλη της Σύρτης, γεμάτου μώλωπες και αιμόφυρτο να κοιτάζει αυτούς που τον συνέλαβαν να τον κλωτσούν και να τον χτυπούν και μετά να γεμίζουν το σώμα του με σφαίρες και ίσως  εκείνη τη στιγμή η ζωή του Μουαμάρ Μωχαμάντ Αμπού Μινγιάρ αλ-Καντάφι νε πέρασε μπροστά από τα μάτια του. Μέσα σε ένα δευτερόλεπτο ο πιο ισχυρός άνδρας στην Αφρική ανετράπη και η Μέση Ανατολή άρχισε να φλέγεται. Η ιστορία θα ρωτήσει «Ποιοι ήταν αυτοί που άφησαν έναν ολόκληρο λαό έρμαιο στον κόσμο;» Λοιπόν, έχω την απάντηση της ιστορίας.

Πειστήριο Α: Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ παραπλανεί τον λαό του

Στις 28 Μαρτίου του 2011, ο Λευκός Οίκος του Ομπάμα εξέδωσε αυτό το κείμενο της ομιλίας του Αμερικανού προέδρου προς τον λαό τον οποίο ορκίστηκε να κυβερνά και  να προστατεύει. Μέσα σ’ αυτήν την προσβλητική και παραπλανητική ομιλία, υπάρχουν πολλά ψεύδη και διαστροφή της αλήθειας, αλλά υπάρχουν επίσης και μεγάλες αλήθειες. Για παράδειγμα, οι χώρες συνεργοί στο βίαιο πραξικόπημα στη Λιβύη που κατονομάστηκαν από τον Ομπάμα ήταν: Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Δανία, η Νορβηγία, η Ιταλία, η Ισπανία, η Ελλάδα, η Τουρκία και το Κατάρ μαζί με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα. Κάθε μια από αυτές τις χώρες. Τα συμφέροντα κάθε μιας από αυτές τις χώρες στη Λιβύη και τον Καντάφι μπορούν να αναζητηθούν στις μεγάλες επιχειρήσεις ή στις ΗΠΑ. Η ανάμιξη των ΗΠΑ του ΗΒ και των Ευρωπαίων αντιπροσώπων μέσα στη Λιβύη καθώς και οι μηχανισμοί που στήθηκαν για να ανατραπεί η Λιβυκή κυβέρνηση μόλις τώρα βγαίνουν στο φως.  Θα φωτίσω αυτά τα θέματα παρακάτω αλλά τώρα προέχει να η αδικαιολόγητη θρασύτητα του Μπαράκ Ομπάμα που όχι μόνο παραπλάνησε τον αμερικανικό λαό στις 28 Μαρτίου 2011, αλλά καυχήθηκε για το πόσο γρήγορα και αποφασιστικά είχε δράσει. Όσον αφορά την εντολή για την ανατροπή του Καντάφι ο πρόεδρος είπε:

«Είναι αλήθεια ότι η Αμερική δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει το στρατό μας οπουδήποτε υπάρχει καταπίεση. Και δεδομένου του κόστους και του κινδύνου της επέμβασης πρέπει πάντα να συνυπολογίζουμε τα συμφέροντά μας με την ανάγκη για δράση. Αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι δικαιολογία για να μην υπερασπιζόμαστε το σωστό. Στη συγκεκριμένη χώρα – τη Λιβύη – στη συγκεκριμένη στιγμή ήμασταν αντιμέτωποι με το ενδεχόμενο της βίας σε τρομακτική κλίμακα.»

Η δήλωση αυτή είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε την αλήθεια όχι μόνο της Λιβύης, αλλά και της Συρίας, της Ουκρανίας, ακόμη και για πολιτικές που πάνε πίσω στην ατζέντα του ΝΑΤΟ στη Βοσνία. Σε μια προειδοποίηση σχετικά με αυτό, ο Ομπάμα επίσης θέτει το πλαίσιο μιας κρυφής στρατηγικής συζητώντας αυτό που τώρα ξέρουμε ως τη μεγαλύτερη ευρωπαϊκή τραγωδία. Ο πρόεδρος ισχυρίζεται ότι «τα συμφέροντά μας» εξυπηρετήθηκαν εμποδίζοντας:

«Μια σφαγή (που) θα έσπρωχνε χιλιάδες επιπλέον πρόσφυγες στα σύνορα της Λιβύης δυσχεραίνοντας σε τεράστιο βαθμό την ειρηνική – αλλά εύθραυστη – μετάβαση της Αιγύπτου και της Τυνησίας.» 

Όχι μόνο προώθησε ο Ομπάμα και η κυβέρνησή του το ψεύδος αυτό στον αμερικανικό λαό αλλά διέπραξε και το χειρότερο πολιτικό του σφάλμα:

«Βέβαια, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Λιβύη – και ο κόσμος – θα ωφελούνταν περισσότερο χωρίς τον Καντάφι στην εξουσία. Εγώ, μαζί με πολλούς άλλους ηγέτες του κόσμου έχουμε αγκαλιάσει τον σκοπό αυτόν και θα τον επιδιώξουμε ενεργά με μη στρατιωτικά μέσα. Αλλά διευρύνοντας τη στρατιωτική μας αποστολή έτσι ώστε να περιλαμβάνει αλλαγή καθεστώτος θα ήταν λάθος.»

Σημειώστε ότι αυτά ήταν το 2011. Η ομάδα του Ομπάμα όχι μόνο δήλωνε ανοιχτά ένα σχέδιο των ΗΠΑ και των συμμάχων να ανατρέψουν τον Καντάφι, αλλά προέβλεπαν ένα μεγαλύτερο σχέδιο, την Αραβική Άνοιξη και τον δυτικό επεκτατισμό που συσφίγγει τον κόσμο σήμερα. Βία σε τρομακτική κλίμακα, που προκλήθηκε από τις κυβερνήσεις Μπους και Ομπάμα. Οι προσφυγικές κρίσεις, που σαφώς ορίστηκαν στα παραπάνω λόγια ως «προειδοποιήσεις», ήταν στην πραγματικότητα μέρος ενός σχεδίου  αποσταθεροποίησης.

Πειστήριο Β: Ομπάμα – ο Μικρός Μεγάλος Άνθρωπος 2016

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δεν σφάλλει συχνά, αλλά η δήλωσή του την περασμένη εβδομάδα για το ότι ο Μπαράκ Ομπάμα ήταν αρκετά «δυνατός» για να παραδεχθεί το λάθος στη Λιβύη είναι εντελώς εσφαλμένη. Ο Μπαράκ Ομπάμα δεν είναι καθόλου δυνατός. Είναι ένας μέτριος ηθοποιός και μπορεί να διαβάζει τον τηλεϋποβολέα καλύτερα από τον καθένα. Το να είναι δυνατός κατά την έννοια του Πούτιν σημαίνει να υπηρετείς τον λαό σου και όχι τους κρυφούς  κυρίαρχους του σύμπαντος χάραξης πολιτικής. Σε μια πλέον διάσημη συνέντευξη με τον Chris Wallace του δικτύου ειδήσεων Φοξ, ο Ομπάμα παραδέχεται ότι το μεγαλύτερο λάθος της προεδρίας του ήταν ότι δεν είχε σχέδιο για τη μετέπειτα εποχή από την ανατροπή του Καντάφι. Ο Ομπάμα όταν τον ρώτησε ο Wallace «το χειρότερο λάθος;» λέει (στο γραπτό κείμενο):

«Ίσως το ότι απέτυχα να σχεδιάσω για την επόμενη ημέρα από την επέμβαση στη Λιβύη, η οποία επέμβαση νομίζω ότι ήταν σωστή πράξη.»

Αυτή δεν είναι δήλωση ενός δυνατού προέδρου, είναι ασθενής και αξιοθρήνητη από πολλές πλευρές. Ο άνθρωπος δεν μπορεί καν να αντιληφθεί την πραγματικότητα, πόσο μάλλον να αναλάβει τις ευθύνες του. «Ίσως», «σωστή πράξη», “νομίζω», είναι όλες οι νύξεις που καλύπτουν το ψεύδος ή τη λάθος κατεύθυνση. Ο Wallace δεν επανήλθε στο κυρίως θέμα για τον ρόλο της Αμερικής στην παγκόσμια τρομοκρατία και την αναταραχή. Τα «γεγονότα» της ατζέντας του Ομπάμα για αλλαγή καθεστώτος αντικρούουν οποιαδήποτε πρόταση ότι η υπόθεση της Λιβύης ήταν απλώς ένα λάθος. Οι περισσότεροι Αμερικανοί αγνοούν εντελώς τη μάχη στο Κονγκρέσο των ΗΠΑ για τη ματαίωση του πραξικοπήματος.

«Παρά την αποτυχία της να λάβει νόμιμη έγκριση από το Κονγκρέσο, η Κυβέρνηση του Ομπάμα συνέχισε να παρέχει την περισσότερη στρατιωτική βοήθεια για την επιχείρηση του NATO μέχρι την ανατροπή του Καντάφι τον Οκτώβριο. Πριν τον επίσημο τερματισμό της Επιχείρησης Ενωμένος Υπερασπιστής, ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος των ΗΠΑ στο Ivo Daalder είπτε ότι “οι Ηνωμένες Πολιτείες ηγήθηκαν της επιχείρησης αυτής… Ηγήθηκε ου σχεδιασμού της επιχείρησης, ηγήθηκε της εντολής για την επιχείρηση και ηγήθηκε της εκτέλεσης της επιχείσησης… οι Ηνωμένες Πολιτείες διεξήγαγαν περισσότερους βομβαρδισμούς από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην επιχείρηση αυτή, είκοσι έξι τοις εκατό.”»

Ο Μπαράκ Ομπάμα, με την ανυποχώρητη υποστήριξη εκ μέρους της Υπουργού Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον, των Νεοσυντηρητικών όπως ο Γερουσιαστής της Αριζόνα John McCain, καθώς και το σκυλάκι σαλονιού του στρατιωτικού βιομηχανικού συμπλέγματος, ο Γερουσιαστής του Μίσιγκαν Carl Levin, εκτόπισαν τον Καντάφι και βραχυκύκλωσαν τον λαό των ΗΠΑ. Για όσους αναρωτιούνται για το πάθος των σχολίων μου, η General Dynamics και το Ναυτικό των ΗΠΑ nδώσει το όνομα του Levin σε ένα νέο αντιτορπιλικό, σε περίπτωση που υπάρχουν αναγνώστες επιφυλακτικοί προς τους  ισχυρισμούς μου. Η αλαζονεία και η θρασύτητα των ανθρώπων αυτών είναι πέρα από τη φαντασία αλλά πρέπει να ενοχοποιήσω άλλο ένα συστατικό των επαναστάσεων που εξάγει η Αμερική. Ο Ομπάμα δεν ξεγλίστρησε απλά από έναν πουλημένο δημοσιογράφο του Φοξ στο θέμα του λάθους για τη Λιβύη. Ο μόνος λόγος που απάντησε καν την ερώτηση ήταν να θέσει το στοιχείο της άρνησης για αργότερα.

Αποδεχθείτε την Ανοιχτή Κοινωνία ή αλλιώς…

Δεν εκπλήσσει κανέναν η ανάμιξη σ’ αυτή την αλλαγή καθεστώτος των Ιδρυμάτων Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος. Ο άνθρωπος που βασικά επέφερε την εκλογή του Ομπάμα, τόσον αυτός όσο και η ΜΚΟ του έχουν εμπλακεί σε πολλές πολιτικές μηχανορραφίες. Αυτό το άρθρο γνώμης της Arizona Daily Independent ρίχνει δριμύτατο φως πάνω στον John McCain, τον Levin και ένα σύστημα νεοσυντηρητικών που οι περισσότεροι γνωρίζουν αλλά δεν γνωρίζουν πώς να τους αντιμετωπίσουν. Δεν έχω χώρο για να επεκταθώ στο σκοτεινό παρελθόν του McCain, αλλά η μορφή του στην κρίση έχει αναγνωριστεί επαρκώς. Ήταν η σχέση του Σόρος με τον πρωταθλητή αυτόν των στρατιωτικών δαπανών που τράβηξε την προσοχή μου.

Το δώρο του Τζώρζ Σόρος των $100 εκατομμυρίων στην Human Rights Watch δεν ήταν μεγάλη είδηση το 2010. Όμως η Human Rights Watch ενθουσιάστηκε. Λίγους μήνες μετά, η Human Rights Watch κατέθεσε στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων, ICC) κατηγορώντας και τον Μουαμάρ Καντάφι και τον γιό του Saif al-Islam Gaddafi για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Η θέση της Human Rights Watch στην τραγωδία αυτή ήταν να επικυρώσει και να προτείνει προέδρους για το δικαστήριο αυτό, τουλάχιστον κατά τη γνώμη μου. Το μαρτυρά η παρακάτω αναφορά από την HRW:

«Εάν το δικαστήριο εκδώσει ένταλμα σύλληψης του Καντάφι, δεν θα είναι το πρώτο ένταλμα για έναν επικεφαλής χώρας εκ μέρους ενός διεθνούς δικαστηρίου. Το 1999 το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων για την Πρώην Γιουγκοσλαβία εξέδωσε το πρώτο του ένταλμα για τον Πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς για εγκλήματα πολέμου εναντίον της ανθρωπότητας που διεπράχθησαν στο Κοσσυφοπέδιο.»

Σχεδόν αμέσως μετά, ο κορυφαίος εισαγγελέας του ICC Moreno Ocampo εξέδωσε ένα ένταλμα σύλληψης για τον Καντάφι στις 7 Ιουνίου του 2011 και 30 χώρες αναγνώρισαν τους Λίβυους αντάρτες του NTC ως τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας. Κλειδί για να κατανοήσει κανείς πώς οι συνεργίες και η επιρροή σχετίζεται με τις εξεγέρσεις είναι να κατανοήσει πώς λειτουργούν οι δωρεές και οι συναντήσες των Ιδρυμάτων της Ανοιχτής Κοινωνίας. Κεντρικής σημασίας στη νομιμοποίηση της ανατροπής του Καντάφι ήταν η εντύπωση ότι ήταν τύραννος και δολοφόνος. Η νομιμοποίηση της ατζέντας του Λευκού Οίκου έρχεται σε πολλές μορφές.

Νομιμότητα: Το υπέρτατο ψεύδος

Τον Δεκέμβριο του 2005, ο Εισαγγελέας του Διεθνούς Δικαστηρίου Εγκλημάτων Luis Moreno-Ocampo, ήταν μέλος σε μια σειρά στρογγυλής τραπέζης υποστηριζόμενης από τον Σόρος, η οποία ήταν πρωτοβουλία του OSI και της Πρωτοβουλίας για την Ασφάλεια και την Ειρήνη (Security and Peace Initiative), που είναι κοινή πρωτοβουλία του Κέντρου για την Αμερικανική Πρόοδο (Center for American Progress) και μια ενδιαφέρουσα δεξαμενή σκέψης, το Ίδρυμα του Αιώνα (Century Foundation). Ο σκοπός των οργανωτών αυτών φαινομενικά περιγράφονταν στον τίτλο των δημοσιευμένων άρθρων της  αφρόκρεμας των δεξαμενών σκέψης ως «Αποκαθιστώντας την Αμερικανική Ηγεσία: 13 Βήματα για να Βελτιωθεί η Διεθνής Συνεργασία». Πιστεύω όμως ότι ο πραγματικός σκοπός των συνεδριάσεων αυτών ήταν να εδραιωθεί η νομιμοποίηση του Moreno Campo και γενικότερα η θέση του στα πράγματα. Μετά τις συνεδριάσεις αυτές και μετά τις συναντήσεις των Ηνωμένων Εθνών τότε, το ICC έπαιξε έναν αυξανόμενο και ενδιαφέροντα ρόλο. Παρακαλώ να θυμηθούμε ότι το Κέντρο της την Πρόοδο της Αμερικής χρηματοδοτείται όχι μόνον από τον Σόρος, αλλά και από τον Μπιλ και Μελίντα Γκέητς, τεράστιες εταιρείες και ακόμη και την κυβέρνηση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Τα ΗΑΕ πρέπει  να σας θυμίζουν κάτι για το ρόλο τους στη συμμαχία για την ανατροπή του Καντάφι.

Η ρητορική και η πολιτική που επακολούθησε εκ μέρους των Ιδρυμάτων της Ανοιχτής Κοινωνίας μας έδειξαν την αποστολή του ICC. Πρώτα στην Ουγκάντα, μετά στην κρίσιμη περίπτωση του Σουδάν, το ICC φημολογείται ότι έγινε το εργαλείο του Σόρος και των ανθρώπων πίσω από αυτόν. Ενώ δεν συμφωνώ πάντα με τον αμφιλεγόμενο ακτιβιστή Lyndon LaRouche, δεν αρνούμαι ότι η διορατικότητά του και οι έρευνές του συχνά καρποφορούν. Στην από το 2008 έκθεσή του οι συνέπειες είναι ξεκάθαρες σ’ αυτό το δελτίο τύπου:

«Η οργάνωση του Σόρος επίσης χρηματοδότησε απ’ ευθείας άλλη μια αντιπροσωπεία στη Χάγη, το Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων για την Πρώην Γιουγκοσλαβία, που άσκησε δίωξη και δολοφόνησε μέσω δικαστηρίου τον Γιουγκοσλάβο Πρόεδρο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.»

Η Γιουγκοσλαβία εγείρεται από την ομίχλη άλλη μια φορά. Έχω επαναλάβει την άποψη για τα «πρότυπα» που θεσπίστηκαν από τη δυτική ηγεσία για τις δεξαμενές σκέψης και τον ρόλο τους και η Γιουγκοσλαβία στην εποχή του Κλίντον  ήταν ένα κρίσιμο σημείο καμπής. Η «νομιμότητα» σ’ όλη την υπόθεση, το μεγάλο ψεύδος της δημοκρατίας ως μια νέα ημι-θρησκευτική σταυροφορία αποτελεί το σημείο συνάντησης της χρηματοδότησης του Σόρος, του ρόλου που υποδύεται η αμερικανική ηγεσία και της αλλαγής καθεστώτος. Ο Καντάφι βασικά δολοφονήθηκε. Ο γιός του τώρα είναι υπό θανατική καταδίκη στη Λιβύη και οι πολεμιστές της παλιάς σχολής από τον Ψυχρό Πόλεμο θέλουν να ενθρονίσουν έναν βασιλιά στη θέση του. Πρόκειται για μια ανομία που την κάνουν να φαίνεται νόμιμη, ο Σόρος ο πρώην υποστηρικτής των Ναζί που μετετράπη σε φιλάνθρωπο και ο Μπαράκ Ομπάμα ο βραβευμένος με τον Νόμπελ και μεγαλύτερος φονιάς αθώων πολιτών από την εποχή του Ίντι Αμίν.

Συμπερασματικά, η ερώτηση με την οποία ξεκίνησα παραμένει: «Ποιοι ήταν αυτοί που άφησαν έναν ολόκληρο λαό έρμαιο στον κόσμο;» Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που ορκίζονται να μας προστατεύουν. Η πρωταθλητές της βιομηχανίας, οι φιλάνθρωποι, οι πληρωμένες δεξαμενές σκέψης, τα χρήματα έχουν κατασκευάσει ένα ολόκληρο δημοκρατικό σύστημα διακυβέρνησης. Αλλά πεθαίνουν άνθρωποι άδικα. Η αποστολή του Σόρος, της ΜΚΟ του και της αφρόκρεμας στην εξουσία της Δύσης είναι η εξάλειψη της ιδέας του κυρίαρχου κράτους. Η δολοφονία του Καντάφι ήταν στο επίκεντρο του σκοπού αυτού.

Phil Butler

 

Advertisements