Πως οι συνδεόμενες με το NATO ομάδες προβληματισμού ελέγχουν την προσφυγική πολιτική της ΕΕ

https://i2.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/04/Merkel_2567932k-300x187.jpg

Η πλημμύρα των ανεξέλεγκτων προσφύγων πολέμου από τη Συρία, τη Λιβύη, την Τυνησία και άλλες Ισλαμικές χώρες, οι οποίες αποσταθεροποιήθηκαν από τις Έγχρωμες Επαναστάσεις «Αραβικής Άνοιξης» της Ουάσιγκτον, έχει δημιουργήσει τη μεγαλύτερη κοινωνική παρεκτόπιση σε όλη την ΕΕ από τη Γερμανία έως τη Σουηδία και την Κροατία από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Μέχρι τώρα έχει γίνει σαφές στους πιο πολλούς ότι κάτι καταχθόνιο βρίσκεται σε εξέλιξη, κάτι που απειλεί να καταστρέψει την κοινωνική συνοχή του ίδιου του πυρήνα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Εκείνο που λίγοι αντιλαμβάνονται είναι ότι ολόκληρο το δράμα ενορχηστρώνεται όχι από την Καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ ή τους απρόσωπους γραφειοκράτες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Βρυξελλών. Ενορχηστρώνεται από μια κλίκα συνδεομένων με το ΝΑΤΟ ομάδων προβληματισμού (σμτφ, think tanks, ομάδες προβληματισμού, ομάδες μελετών).

Στις 8 Οκτωβρίου του 2015, εν  μέσω μιας μεγάλης ροής από εκατοντάδες χιλιάδες προσφύγων που πλημμύρισαν τη Γερμανία από τη Συρία, την Τυνησία, τη Λιβύη και άλλες χώρες, η με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε σε δημοφιλές γερμανικό τηλεοπτικό πρόγραμμα, «Έχω σχέδιο». Άδραξε την ευκαιρία να πετάξει το καρφί στον συνεταίρο του συνασπισμού, τον επικεφαλής του βαυαρικού κόμματος CSU, Horst Seehofer, έναν ένθερμο επικριτή της πολιτικής ανοιχτής αγκάλης προς τους πρόσφυγες της Μέρκελ από την Άνοιξη του 2015 που έφερε την είσοδο στη Γερμανία πάνω από ένα εκατομμύριο προσφύγων μόνο το 2015.

Από το σημείο εκείνο, με σιδερένια αποφασιστικότητα, η Γερμανίδα Καγκελάριος έχει υπεραμυνθεί το εγκληματικό καθεστώς του Ερντογάν στην Τουρκία και βασικό της συνεταίρο στο «σχέδιό της».

Ο περισσότερος κόσμος παρακολουθούσε με έκπληξη καθώς η Μέρκελ αδιαφορούσε για τις αρχές της ελευθερίας του λόγου και αποφάσισε να ασκήσει δημόσια δίωξη σε έναν γνωστό κωμικό της γερμανικής τηλεόρασης, τον Jan Böhmermann, για τα σατιρικά του σχόλια αναφορικά με τον Τούρκο Πρόεδρο. Έμειναν εμβρόντητοι καθώς το σύμβολο της ευρωπαϊκής δημοκρατίας, η Γερμανίδα Καγκελάριος, επέλεξε να αγνοήσει τη φυλάκιση από τον Ερντογάν των δημοσιογράφων της αντιπολίτευσης και το κλείσιμο των αντιπολιτευτικών μέσων ενημέρωσης στην Τουρκία καθώς (ο Ερντογάν) προχωρούσε με τα σχέδιά του να εγκαθιδρύσει μια εκ των πραγμάτων δικτατορία μέσα στην Τουρκία. Απορούσαν καθώς η κυβέρνηση του Βερολίνου επέλεξε να αγνοήσει τα ακατανίκητα πειστήρια ότι ο Ερντογάν και η οικογένειά του βοηθούσαν εμπράκτως και υπέθαλπαν τους τρομοκράτες του ISIS εντός της Συρίας, οι οποίοι στην πραγματικότητα δημιουργούσαν την κρίση των προσφύγων. Έμειναν εμβρόντητοι καθώς την έβλεπαν να προωθεί τη δέσμευση της ΕΕ να δώσει στο καθεστώς του Ερντογάν δισεκατομμύρια ευρώ για να αντιμετωπίσει υποθετικά τη ροή των προσφύγων από τα κέντρα φιλοξενίας προσφύγων της Τουρκίας προς την Ελλάδα και πιο πέρα.

Το σχέδιο της Μέρκελ

Όλες αυτές οι προφανώς ανεξήγητες ενέργειες από την κάποτε πραγματίστρια Γερμανίδα ηγέτιδα φαίνεται ότι έχουν αφετηρία το γεγονός ότι υιοθέτησε ένα κείμενο 14 σελίδων που ετοίμασε ένα δίκτυο ομάδων προβληματισμού υπέρ του NATO, επαίσχυντα τιτλοφορημένο «Το Σχέδιο Μέρκελ».

Εκείνο που η με ανανεωμένη αυτοπεποίθηση Γερμανίδα Καγκελάριος δεν είπε στην παρουσιάστρια Anne Will, ή στους ακροατές της ήταν ότι το σχέδιό «της» της δόθηκε μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα, στις 4 Οκτωβρίου, σε ένα κείμενο με έτοιμο τίτλο «Το Σχέδιο Μέρκελ» από μια νεοδημιουργηθείσα και προφανώς καλά χρηματοδοτούμενη διεθνή ομάδα προβληματισμού που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Σταθερότητας (European Stability Initiative ή ESI). Η ιστοσελίδα της ESI έδειχνε ότι είχε γραφεία στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες και την Κωνσταντινούπολη.

Είναι ύποπτο ότι οι συγγραφείς του σχεδίου της ESI τιτλοφόρησαν το σχέδιό τους σαν να είχε προέλθει από το γραφείο της Γερμανίδας Καγκελαρίου και όχι από αυτούς. Πιο ύποπτα είναι τα ίδια τα περιεχόμενα του «Σχεδίου της Μέρκελ» της ESI. Επιπροσθέτως με την αποδοχή των ήδη ενός εκατομμυρίου προσφύγων το 2015, η Γερμανία έπρεπε «να συμφωνήσει στην απόδοση ασύλου σε 500,000 Σύριους πρόσφυγες που ήταν καταγεγραμμένοι στην Τουρκία τους επόμενους 12 μήνες.» Επιπλέον, «η Γερμανία έπρεπε να δεχθεί τις απαιτήσεις της Τουρκίας… και να παρέχει ασφαλή μεταφορά στους επιτυχείς αιτούντες… που ήδη ήταν καταγεγραμμένοι από τις τουρκικές αρχές…» Και τέλος, «Η Γερμανία έπρεπε να συμφωνήσει να βοηθήσει την Τουρκία να εξασφαλίσει δυνατότητα ταξιδιού χωρίς βίζα  το 2016.»

Εκείνο το επονομαζόμενο Σχέδιο Μέρκελ ήταν προϊόν των ομάδων προβληματισμού που συνδέονται με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και των κυβερνήσεων των χωρών του NATO ή υποψήφιων μελών. Το απόφθεγμα «ακολούθησε τα ίχνη του χρήματος» είναι διδακτικό στην περίπτωση αυτή για να δούμε ποιος πραγματικά κυβερνά την ΕΕ σήμερα.

Η ESI

Η ESI προέκυψε από τις κατευθυνόμενες από το ΝΑΤΟ προσπάθειες για τον μετασχηματισμό της Νοτιοανατολικής Ευρώπης μετά τον πόλεμο που προκάλεσαν οι ΗΠΑ στη Γιουγκοσλαβία κατά τη δεκαετία του 1990 και που κατέληξε στη βαλκανιοποίηση της χώρας και την ίδρυση μιας μεγάλης αεροπορικής βάσης του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, το Camp Bond Steel (Στρατόπεδο Δεσμός Ατσάλι) στο Κοσσυφοπέδιο.

Ο σημερινός Πρόεδρος της ESI απ’ ευθείας υπεύθυνος για το τελικό κείμενο του Σχεδίου της Μέρκελ είναι ο Αυστριακός κοινωνιολόγος με έδρα την Κωνσταντινούπολη, Gerald Knaus. Ο Knaus είναι επίσης μέλος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τις Εξωτερικές Σχέσεις (European Council on Foreign Relations, ECFR) και μέλος της Ανοιχτής Κοινωνίας.

Ιδρυθέν στο Λονδίνο το 2007, το ECFR είναι μια απομίμηση του έχοντος επιρροή Συμβούλιο για τις Εξωτερικές Σχέσεις (Council on Foreign Relations, CFR) της Νέας Υόρκης, της ομάδας προβληματισμού που ιδρύθηκε από τον Ροκφέλλερ και τους τραπεζίτες της JP Morgan κατά τη διάρκεια των ειρηνευτικών συνομιλιών των Βερσαλλιών το 1919 για να συντονίσει την Αγγλο-αμερικανική εξωτερική πολιτική. Ιδιαίτερα, ο δημιουργός και λεφτάς για το ECFR είναι ο Αμερικανός πολύ-δισεκατομμυριούχος και χρηματοδότης των Χρωματιστών Επαναστάσεων, Τζωρτζ Σόρος. Κυριολεκτικά σε κάθε Χρωματιστή Επανάσταση που υποστηρίζεται από το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, συμπεριλαμβανομένης και αυτής στη Σερβία το 2000, στην Ουκρανία, στη Γεωργία, στην Κίνα, στη Βραζιλία και στη Ρωσία, ο Τζώρτζ Σόρος και οι παραφυάδες των Ιδρυμάτων της Ανοιχτής Κοινωνίας του υπήρξαν οι σκιώδεις χρηματοδότες των «δημοκρατικών» ΜΚΟ και των ακτιβιστών για την εγκαθίδρυση καθεστώτων υπέρ της Ουάσιγκτον και υπέρ του ΝΑΤΟ.

Τα επίλεκτα μέλη, ονομαζόμενα Μέλη του Συμβουλίου ή συνεργάτες, του εδρεύοντος στο Λονδίνο ECFR περιλαμβάνουν τον αντιπρόεδρο του ECFR Γιόσκα Φίσερ, πρώην Υπουργό Εξωτερικών του γερμανικού Κόμματος των Πρασίνων, ο οποίος έστρεψε το κόμμα του να υποστηρίξει τον παράνομο βομβαρδισμό της Σερβίας το 1999 χωρίς τη στήριξη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών.

Άλλα μέλη του Συμβουλίου της ομάδας προβληματισμού του Σόρος ECFR περιλαμβάνουν τον πρώην Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Χαβιέ Σολάνα. Περιλαμβάνει τον ντροπιασμένο λογοκλόπο και πρώην Γερμανό Υπουργό Αμύνης Karl-Theodor zu Guttenberg; Την Annette Heuser, Διευθύνουσα Σύμβουλο της Bertelsmann Stiftung στην Ουάσιγκτον. Τον Wolfgang Ischinger, Πρόεδρο της Munich Security Conference; Τον Cem Özdemir, πρόεδρο της Bündnis90/Die Grünen; Τον Alexander Graf Lambsdorff, βουλευτή του γερμανικού Κόμματος των Φιλελευθέρων (FDP). Τον Michael Stürmer, Κορυφαίο Ανταποκριτή της Die Welt. Τον Andre Wilkens, Διευθυντή του ιδρύματος Mercator Foundation. Τον υπεραμυνόμενο της παιδεραστίας Daniel Cohn-Bendit του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Ο Cohn-Bendit, γνωστός και ως «ο Κόκκινος Ντάννυ» κατά τις γαλλικές εξεγέρσεις του Μαΐου του 1968 ήταν μέλος της αυτόνομης ομάδας Επαναστατικός Αγών (Revolutionärer Kampf) στην πόλη Rüsselsheim της Γερμανίας μαζί με τον κοντινό του σύμμαχο, τώρα πρόεδρο του ECFR, Γιόσκα Φίσερ. Οι δυό τους συνέχισαν να ιδρύσουν την πτέρυγα «realo» των Γερμανών Πρασίνων.

Τα Ιδρύματα της Ανοιχτής Κοινωνίας είναι ένα δίκτυο φοροαπαλλαγμένων ιδρυμάτων που «προάγουν τη δημοκρατία» και δημιουργήθηκαν από τον Τζωρτζ Σόρος με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης για να προάγουν «την ελεύθερη αγορά» υπέρ του ΔΝΤ στις πρώην κομμουνιστικές οικονομίες που άνοιξαν τις πόρτες τους για τη συστηματική καταλήστευση ανεκτίμητων μεταλλευτικών και ενεργειακών περιουσιακών στοιχείων στις χώρες εκείνες. Ο Σόρος ήταν ο κύριος χρηματοδότης της φιλελεύθερης οικονομικής ομάδας του Μπόρις Γιέλτσιν συμπεριλαμβανομένου οικονομολόγου της «Θεραπείας του Σόκ» από το Χάρβαρντ, Jeffrey Sachs, καθώς και ο φιλελεύθερος σύβουλος του Γιέλτσιν, Yegor Gaidar.

Ήδη γίνεται ξεκάθαρο ότι το «Σχέδιο Μέρκελ» ήταν στην πραγματικότητα Σχέδιο του Σόρος. Αλλά υπάρχουν και άλλα, αν θέλουμε να κατανοήσουμε το σκοτεινό πρόγραμμα πίσω από το σχέδιο αυτό.

Οι χρηματοδότες της ESI

Η ομάδα προβληματισμού Πρωτοβουλία για την Ευρωπαϊκή Σταθερότητα (European Stability Initiative)  του συνδεόμενου με τον Σόρος Gerald Knaus χρηματοδοτείται από έναν εντυπωσιακό κατάλογο δωρητών. Η ιστοσελίδα της τους καταγράφει.

Ο κατάλογος περιλαμβάνει μαζί με τα Ιδρύματα της Ανοιχτής Κοινωνίας του Σόρος, την συνδεόμενη με τον Σόρος γερμανική Stiftung Mercator και το ίδρυμα Robert Bosch Stiftung. Οι χρηματοδότες της ESI επίσης περιλαμβάνουν την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Μετά, όλως περιέργως ο κατάλογος των χρηματοδοτών για το Σχέδιο Μέρκελ περιλαμβάνει έναν οργανισμό με το Οργουελιανό όνομα Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών (The United States Institute of Peace).

Λίγη έρευνα αποκαλύπτει ότι το Ινστιτούτο Ειρήνης των Ηνωμένων Πολιτειών κάθε άλλο παρά ειρηνικό υπόβαθρο έχει. Στο Ινστιτούτο προεδρεύει ο Stephen Hadley, πρώην σύμβουλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ στη νέο-συντηρητική φιλοπόλεμη κυβέρνηση Bush-Cheney. Το Διοικητικό του Συμβούλιο περιλαμβάνει τον Ashton B. Carter, σημερινό – νέο-συντηρητικό γεράκι – Υπουργό Αμύνης του Ομπάμα. Τον Υπουργό Εξωτερικών John Kerry. Τον Υποστράτηγο Frederick M. Padilla, Πρόεδρο του Πανεπιστημίου Εθνικής Αμύνης των ΗΠΑ. Υπάρχουν μερικοί πολύ έμπειροι αρχιτέκτονες της στρατηγικής της Υπεροχής Πλήρους Φάσματος του αμερικανικού Πενταγώνου  για την παγκόσμια στρατιωτική κυριαρχία.

Οι συγγραφείς του «Σχεδίου Μέρκελ» στην Πρωτοβουλία για την Ευρωπαϊκή Σταθερότητα (ESI), επιπρόσθετα με τη γενναιοδωρία των ιδρυμάτων του Τζώρτζ Σόρος, αναφέρουν ως «κεντρικό» χρηματοδότη, το Γερμανικό Ταμείο Μάρσαλ (German Marshall Fund) των Ηνωμένων Πολιτειών. Όπως περιγράφω στο βιβλίο μου «Οι ομάδες προβληματισμού» είναι κάθε άλλο παρά γερμανικό. Με την έδρα του στην Ουάσιγκτον, όπως αναφέρω στο βιβλίο «Είναι μια ομάδα προβληματισμού με τα γραφεία της στην Ουάσιγκτον. Στην παραγματικότητα το πρόγραμμά του είναι η αποδόμηση της μεταπολεμικής Γερμανίας και ευρύτερα των κυρίαρχων κρατών της ΕΕ για να ταιριάζουν περισσότερο στο πρόγραμμα της παγκοσμιοποίησης της Γουώλ Στρήτ.»

Το Γερμανικό Ταμείο Μάρσαλ της Ουάσιγκτον έχει αναμιχθεί στο πρόγραμμα των ΗΠΑ μετά το 1990 για την αλλαγή καθεστώτων στον κόσμο σε συνεργία με το Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy) των ΗΠΑ, τα Ιδρύματα Σόρος και μια βιτρίνα της CIA ονομαζόμενη USAID. Όπως περιγράφω στο βιβλίο για τις ομάδες προβληματισμού, «Το επίκεντρο της προσοχής του Γερμανικού Ταμείου Μάρσαλ σύμφωνα με την Ετήσια Έκθεσή του το 2013, ήταν να υποστηρίζει το πρόγραμμα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ για τις επονομαζόμενες επιχειρήσεις δόμησης της δημοκρατίας στις πρώην κομμουνιστικές χώρες στην Ανατολική και Νότια Ευρώπη από τα Βαλκάνια έως τη Μαύρη Θάλασσα. Αξιοσημείωτο είναι ότι η εργασία τους περιελάμβανε και την Ουκρανία. Στις πιο πολλές περιπτώσεις, εργάζονταν μαζί με την USAID, ευρέως γνωστή ως βιτρίνα της CIA με δεσμούς με το Υπουργείο Εξωτερικών, και το ίδρυμα Stewart Mott Foundation που δίδει χρήματα στο χρηματοδοτούμενο επίσης από την Κυβέρνηση των ΗΠΑ Εθνικό Ίδρυμα για τη Δημοκρατία (National Endowment for Democracy.)»

Σημειωτέον ότι το ίδιο ίδρυμα Stewart Mott Foundation είναι επίσης χρηματοδότης του γραμμένου από την ESI Σχεδίου Μέρκελ, όπως είναι και το Ταμείο των Αδελφών Ροκφέλλερ (Rockefeller Brothers Fund).

Όλα αυτά μας επιτρέπουν να σταματήσουμε και να σκεφτούμε σε ποιόν και για ποιους σκοπούς απευθύνεται η συμφωνία Merkel-Erdogan για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης της ΕΕ. Σκοπεύει η φατρία των Ροκφέλλερ-Μπους-Κλίντον στις ΗΠΑ να το χρησιμοποιήσει ως μέγα πείραμα κοινωνικής μηχανικής για να δημιουργήσει χάος και κοινωνική σύγκρουση σε όλη την ΕΕ την ίδια στιγμή που οι ΜΚΟ τους όπως το NED, το Freedom House και τα Ιδρύματα Σόρος ανακατεύουν τα πράγματα στη Συρία και στη Λιβύη και σ’ ολόκληρο τον Ισλαμικό κόσμο; Είναι η Γερμανία, όπως την ονόμασε ο πρώην προεδρικός σύμβουλος των ΗΠΑ και φίλος του Ροκφέλλερ, Zbigniew Brzezinski, μια «υποτελής» της δύναμης των ΗΠΑ στον μετά το 1990 κόσμο; Μέχρι στιγμής τα στοιχεία είναι ισχυρά ότι αυτό συμβαίνει. Ο ρόλος των συνδεομένων με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ ομάδων προβληματισμού είναι βασικός για να κατανοήσουμε πώς η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας και η Ευρωπαϊκή Ένωση ελέγχονται ουσιαστικά πίσω από το ατλαντικό παραπέτασμα.

William Engdahl

 

Advertisements