Άλλος ένας λόγος για το Brexit: Η ΕΕ ήταν «έργο της CIA από την αρχή»

https://i0.wp.com/cdn1.img.sputniknews.com/images/102664/32/1026643267.jpg

Αν οι υπέρμαχοι της εξόδου του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχουν αρκετούς λόγους να ψηφίσουν υπέρ της εξόδου, τώρα έχουν άλλον έναν λόγο: Σύμφωνα με τον συντάκτη της Τέλεγραφ Αμβρόσιο Έβανς-Πρίτσαρντ, το ευρωπαϊκό έργο ήταν εξαρχής μια μηχανορραφία εμπνευσμένη από την CIA.

Σε ένα πρόσφατο άρθρο του για την Τέλεγκραφ, που σχολίαζε το ταξίδι του Προέδρου Ομπάμα στο ΗΒ νωρίτερα τον μήνα αυτόν για να επιχειρήσει να πείσει το νησιώτικο έθνος να ψηφίσει εναντίον του Brexit, ο Έβανς-Πρίτσαρντ θυμήθηκε ότι «όσοι είναι υπέρ της εξόδου της Βρετανίας, θα έπρεπε να έχουν προετοιμαστεί για τη συνταρακτική παρέμβαση των ΗΠΑ», επειδή «η Ευρωπαϊκή Ένωση πάντα ήταν ένα αμερικανικό έργο (project).»

Στην πραγματικότητα, είπε ο συντάκτης, κοιτάζοντας πίσω στην ιστορία των αρχείων, βρίσκει κανείς ότι «η Ουάσιγκτον ήταν αυτή που οδήγησε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στο τέλος της δεκαετίας του 1940» και ότι η Ουάσιγκτον «τη χρηματοδότησε κρυφά υπό τις κυβερνήσεις Τρούμαν, Αϊσενχάουερ, Κέννεντι, Τζόνσον και Νίξον.»

Αντίθετα με την κοινή άποψη μερικών στην Ευρώπη ότι οι ΗΠΑ ίσως έβλεπαν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση ως απειλή, το έργο αυτό αντιμετωπίζονταν ως «άγκυρα για τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή παράλληλα με το ΝΑΤΟ» από την απαρχή του.

Ο Έβανς-Πρίτσαρντ θυμήθηκε ότι η Διακήρυξη Σουμάν του 1950, η πρόταση από τον Γάλλο Υπουργό Εξωτερικών Ρομπέρ Σουμάν για τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, η οποία «έδωσε τον τόνο στην Γαλλο-Γερμανική συμφιλίωση – και θα οδηγούσε σταδιακά στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα – μαγειρεύτηκε από τον Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Ντήν Άτσεσον σε μια συνάντηση στο Foggy Bottom» (περιοχή της Ουάσιγκτον).

Και ήταν η κυβέρνηση Τρούμαν «που εκφόβισε τους Γάλλους να καταλήξουν σε μια συμβιβαστική λύση με τη Γερμανία στα πρώιμα μεταπολεμικά χρόνια, ακόμη και απειλώντας να διακόψει την βοήθεια Μάρσαλ των ΗΠΑ  σε μια θυελλώδη συνεδρίαση με τους ατίθασους Γάλλους ηγέτες αν αντιστέκονταν τον Σεπτέμβριο του 1950.»

Το κίνητρο του Τρούμαν την εποχή εκείνη ήταν προφανές, λέει ο συντάκτης. «Η συμφωνία της Γιάλτας με την Σοβιετική Ένωση διαλύονταν» και ο Τρούμαν «ήθελε ένα ενωμένο μέτωπο για να αποτρέψει το Κρεμλίνο από περαιτέρω μεγέθυνση» καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν υπ’ ατμόν.

Όσο για τη μορφή του Ζαν Μοννέ, του Γάλλου οικονομολόγου και διπλωμάτη που θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές πατέρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, «καραδοκεί απειλητικά στο ομοσπονδιακό πάνθεον της υπερεθνικής ατιμίας» μεταξύ των ευρωσκεπτικιστών αλλά «λίγοι γνωρίζουν ότι πέρασε την περισσότερη ζωή του στην Αμερική και υπηρέτησε ως οι οφθαλμοί και τα ώτα του Φράνκλιν Ρούζβελτ την εποχή του πολέμου.»

Στην πραγματικότητα, ο Σάρλ ντε Γκωλ ένας αντίπαλος της υπερεθνικής Ευρώπης και ένθερμος υποστηρικτής της γαλλικής κυριαρχίας, «πίστευε ότι ο Μοννέ ήταν ένας κατάσκοπος των Αμερικανών, όπως πράγματι ήταν κατά μια χαλαρή έννοια.» Η ογκώδης, 1000 σελίδων βιογραφία  του Μοννέ από τον Γάλλο ιστορικό Έρικ Ρουσέλ που δεν έχει μεταφραστεί ακόμη στα Αγγλικά «αποκαλύπτει πώς εργάζονταν στενά με τις διαδοχικές κυβερνήσεις.»

Δυστυχώς, γράφει ο Έβανς-Πρίτσαρντ, πολλοί Βρετανοί και άλλοι Ευρωπαίοι έχουν άγνοια των αποχαρακτηρισμένων εγγράφων από το αρχείο του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ «που δείχνουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ χρηματοδότησαν το ευρωπαϊκό κίνημα μυστικά για δεκαετίες και εργάζονταν δυναμικά στο παρασκήνιο για να ωθήσουν τη Βρετανία στο έργο αυτό.»

Για παράδειγμα «ένα υπόμνημα με ημερομηνία 26 Ιουλίου, 1950, αποκαλύπτει μια εκστρατεία για την προώθηση ενός πλήρως ολοκληρωμένου ευρωπαϊκού κοινοβουλίου. Υπεγράφη από τον Στρατηγό Γουίλιαμ Ντόνοβαν, επικεφαλής του αμερικανικού Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) κατά τον πόλεμο, το οποίο γραφείο ήταν πρόδρομος της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (CIA).»

Στην πραγματικότητα, «η κύρια πρόσοψη της CIA ήταν η Αμερικανική Επιτροπή για την Ενωμένη Ευρώπη (American Committee for a United Europe, ACUE), στην οποία προήδρευε ο Ντόνοβαν. Ένα άλλο έγγραφο δείχνει ότι παρείχε 53,5 τοις εκατό των χρημάτων του ευρωπαϊκού κινήματος το 1958. Το διοικητικό συμβούλιο [της ACUE] περιλάμβανε τον Walter Bedell Smith και τον Allen Dulles, διευθυντές της CIA στη δεκαετία του 1950, και έναν κατάλογο πρώην αξιωματούχων του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών (OSS) που μπαινόβγαιναν στη CIA

Τα αρχεία, προσθέτει ο Έβανς-Πρίτσαρντ, δείχνουν ότι η CIA ουσιαστικώς «μεταχειρίζονταν κάποιους από τους ‘θεμελιωτές πατέρες’ της ΕΕ ως έμμισθους», ακόμη και «τους εμπόδιζαν ενεργά να βρουν εναλλακτική χρηματοδότηση που θα διέκοπτε την εξάρτηση από την Ουάσιγκτον.»

Την ίδια στιγμή, σημειώνει ο συντάκτης, «υπήρξαν φοβερά σφάλματα κρίσης κατά την πορεία,» με «ένα υπόμνημα της 11ης Ιουνίου 1965 που έδιδε εντολή στον αντιπρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας να επιδιώξει τη νομισματική ένωση κρυφίως, καταπιέζοντας τον διάλογο μέχρις ότου ‘η υιοθέτηση τέτοιων προτάσεων θα ήταν κυριολεκτικά αναπόφευκτη’. Αυτό επίσης ήταν κατά το ήμισυ ευφυές, καθώς μπορούμε να δούμε σήμερα από τις παγίδες του αποπληθωριμού λόγω χρέους και τη μαζική ανεργία στη Νότια Ευρώπη.»

«Υπό μίαν έννοια», σημειώνει ο Έβανς-Πρίτσαρντ, «τα έγγραφα αυτά αποτελούν  αρχαία ιστορία.» Αλλά «δείχνουν ότι το αμερικανικό ‘βαθύ κράτος’ ήταν μέσα μέχρι το λαιμό» στο έργο αυτό, το οποίο έχει τώρα μεταμορφωθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 28-χωρών.

«Είναι αλήθεια ότι η Αμερική είχε αμφιβολίες για την ΕΕ όταν οι ιδεολογικοί φανατικοί κυριάρχησαν προς το τέλος της δεκαετίας του 1980, μεταπλάθοντας την ένωση ως μια αντίπαλη υπερδύναμη με φιλοδοξίες να προκαλέσει και να ξεπεράσει τις ΗΠΑ. Ο Τζων Κόρνμπλουμ, επικεφαλής ευρωπαϊκών υποθέσεων του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ στα 1990, λέει ότι ήταν εφιάλτης να προσπαθείς να συνεννοηθείς με τις Βρυξέλλες,» ιδιαίτερα σε θέματα στρατιωτικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας και άμυνας.

Ταυτόχρονα, γράφει ο συντάκτης, η άποψη του Κόρνμπλουμ «είναι ενδιαφέρουσα, αλλά είναι η άποψη της μειοψηφίας στους κύκλους της πολιτικής των ΗΠΑ. Η απογοήτευση πέρασε όταν η Πολωνία και το πρώτο κύμα των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης ενώθηκαν με την ΕΕ το 2004, φέρνοντας μέσα έναν θίασο κυβερνήσεων υπέρ της Ατλαντικής Συμμαχίας.»

«Γνωρίζουμε ότι δεν είναι ιστορία αγάπης. Ένας κορυφαίος αξιωματούχος των ΗΠΑ πιάστηκε πριν από δύο χρόνια σε μια τηλεφωνική συνομιλία να απορρίπτει τις Βρυξέλλες κατά τη διάρκεια της ουκρανικής κρίσης ακριβολογώντας ‘γ_ την ΕΕ, f*** the EU’. (Σμτφ: Στις 4-2-2014 διέρρευσε μια τηλεφωνική επικοινωνία της Victoria Nuland και του πρέσβη των ΗΠΑ στην Ουκρανία που αναρτήθηκε εδώ.) Παρόλα αυτά, η διάχυτη άποψη είναι ότι η δυτική φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων είναι υπό τριπλή επίθεση και η ΕΕ πρέπει να υποστηριχθεί.»

Αυτή η τριάδα των απειλών, ισχυρίζεται ο Έβανς-Πρίτσαρντ, περιλαμβάνει την τρομοκρατία των τζιχαντιστών και την «αλυσίδα των κατεστραμμένων κρατών σε όλη την περιοχή του Μάγκρεμπ και του Λεβάντε.» Περιλαμβάνουν (με αμφιλεγόμενο τρόπο) επίσης τη Ρωσία και την Κίνα, που επιδεικνύουν τη δύναμή τους και ‘δοκιμάζουν τη συμμαχική δομή των ΗΠΑ’.

Τελικά, ισχυρίζεται, αν το στρατόπεδο υπέρ του Brexit θέλει μια πραγματική πιθανότητα να επιτύχει, «πρέπει να κάνει σχέδια για να αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες του ΗΒ κατά το ήμισυ έως το 3% του ΑΕΠ, υποσχόμενο να προωθήσει τη Βρετανία σε ηγετική θέση ως την αδιαμφισβήτητη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης» και να «δέσει τη χώρα αυτή πιο κοντά στη Γαλλία σε μια στενότερη συμμαχία ασφαλείας. Οι κινήσεις αυτές θα πλήξει τουλάχιστον ένα από τα μεγαλύτερα όπλα του Έργου Φόβος.» (Το Έργο Φόβος – Project Fear – είναι στην καθομιλουμένη το όνομα της εκστρατείας για την παραμονή της Βρετανίας στην ΕΕ.)

Ενώ το επιχείρημα του Έβανς-Πρίτσαρντ για το ότι η Ρωσία αποτελεί απειλή για τη μη ενωμένη Ευρώπη είναι αμφισβητήσιμο, τα ερωτήματα που θέτει για τον ρόλο της CIA στη δημιουργία του ευρωπαϊκού υπερεθνικού έργου είναι πολύ σημαντικά. Πώς μπορεί οποιοσδήποτε Βρετανός που σέβεται τον εαυτό του ή Ευρωπαίος για τον ίδιο λόγο, να υποστηρίζει ένα έργο που μαγειρεύτηκε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού με σκοπό να διατηρήσει την ψυχροπολεμική ηγεμονία των ΗΠΑ;

Πηγή

 

 

Advertisements