Ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος του Λονδίνου: Ένας αριστερός που αποκαλούσε τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους «μπάρμπα Θωμάδες»

https://i1.wp.com/www.thenewamerican.com/media/k2/items/cache/5ff516b162c49bd40e0ef2c5cc3b62ef_M.jpg

Κάνε στην άκρη, Μπαράκ Ομπάμα. Υπάρχει ένας νεοφερμένος στο βασίλειο των «πρώτων»: Ο Sadiq Khan (εικονιζόμενος), πολιτικός του Εργατικού Κόμματος, μόλις έγινε ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος μιας Δυτικής πρωτεύουσας, κερδίζοντας τις εκλογές του Λονδίνου της 5ης Μαΐου. Επίσης είναι ο πρώτος δήμαρχος του Λονδίνου που έχει αποκαλέσει τους «μετριοπαθείς» Μουσουλμάνους «μπάρμπα Θωμάδες (Uncle Toms)». (Σημ. Ε.Θ: Η έκφραση προέρχεται από το βιβλίο «Η καλύβα του μπάρμπα Θωμά» αλλά χρησιμοποιείται με προσβλητικό τρόπο για όσους μαύρους ή σκουρόχρωμους επιδεικνύουν δουλοπρεπή συμπεριφορά απέναντι στους λευκούς.)

Όπως ο Ομπάμα, ο σαρανταπεντάχρονος Khan φαίνεται ως ένας αφοσιωμένος αριστερός με απρεπείς και ακραίες σχέσεις. Όπως και με τον Ομπάμα, (οι σχέσεις αυτές) δεν ήταν αρκετές να εκτροχιάσουν την υποψηφιότητά του. Στην πραγματικότητα, ο Khan συγκέντρωσε έναν πρωτοφανή αριθμό ψήφων στις εκλογές της 5ης Μαΐου – 1.310.143 – νικώντας τον συντηρητικό Zac Goldsmith κατά περισσότερες από 13 ποσοστιαίες μονάδες. Η καταγωγή του Goldsmith, ο παππούς του από την πλευρά του πατέρα του ήταν Εβραίος, προσέθεσε μια ειρωνική πλοκή που  τονίστηκε από τους Times of Israel πέρυσι όταν διερωτήθηκε αν ο αγώνας για τη δημαρχία θα ήταν «Εβραίος εναντίον Μουσουλμάνου.» Και σε μια εξέλιξη που προκαλεί περισσότερο έκπληξη από ειρωνεία, οι αποτυχίες της ψήφου στο έντονα Εβραϊκό δημοτικό διαμέρισμα του Λονδίνου, το Barnet, έκανε τους κατοίκους να απέχουν  από τις εκλογές και κόστισε ψήφους στον Goldsmith. (Σημείωση: Δεν θα ξεπερνούσε το περιθώριο νίκης του Khan ακόμη και αν όλοι οι κάτοικοι των δημοτικών διαμερισμάτων ψήφιζαν για τον συντηρητικό.)

Αλλά περισσότερο προκαλούν έκπληξη οι σχέσεις του Khan. Όπως η Breitbart London ανέφερε την περασμένη εβδομάδα:

Το 2001 (ο Khan) ήταν δικηγόρος για το Έθνος του Ισλάμ στην επιτυχή προσπάθειά του στο Ανώτατο Δικαστήριο να ανατρέψει την δεκαπενταετή απαγόρευση για τον αρχηγό του, Louis Farrakhan.

Το 2005 και το 2006, επισκέφθηκε τον κατηγορούμενο για τρομοκρατία Babar Ahmad στη φυλακή του Γούλχιλ. Ο κ. Ahmed εκδόθηκε στις ΗΠΑ το 2012 εκτίοντας ποινή στη φυλακή πριν επιστραφεί στο Ηνωμένο Βασίλειο το 2015. Ο κ. Ahmed δήλωσε ένοχος για τρομοκρατικά εγκλήματα συνωμοσίας και για την παροχή υλικής υποστήριξης στους Ταλιμπάν.

Και ο κ. Khan επίσης έκανε εκστρατεία για την απελευθέρωση και τον επαναπατρισμό του Shaker Aamer, του τελευταίου κρατουμένου της Βρετανίας στο Γκουαντάναμο, ο οποίος επέστρεψε στο Η.Β. τον Νοέμβριο.

Το Gatestone Institute πρόσθεσε στην εικόνα την Κυριακή, γράφοντας, «Το 2008, ο Khan έδωσε μια ομιλία στο Συνέδριο για την Παγκόσμια Ειρήνει και Ενότητα, μια εκδήλωση που οργανώθηκε από το Islam Channel (Κανάλι του Ισλάμ) που έχει απαγορευτεί επανειλημμένως από τις βρετανικές εποπτικές αρχές για τα μέσα ενημέρωσης λόγω εξτρεμισμού. Μαγνητοσκοπημένα στιγμιότυπα δείχνουν μέλη του ακροατηρίου να ανεμίζουν τη μαύρη σημαία της τζιχάντ ενώ μιλούσε ο  Khan… Το 2009 όταν ο Khan ήταν ο Υπουργός Συνοχής των Κοινοτήτων υπεύθυνος για τις κυβερνητικές προσπάθειες να ξεριζώσει τον εξτρεμισμό, έδωσε μια συνέντευξη στην υποστηριζόμενη από το Ιράν Press TV. Περιέγραψε τους μετριοπαθείς Μουσουλμάνους ως «μπάρμπα Θωμάδες.»

Η Gatestone επίσης ανέφερε τον Zac Goldsmith, ο οποίος είπε σε μια συνέντευξη του Απριλίου στην London Evening Telegraph:

«Για να είμαι σαφής, ποτέ δεν είπα ότι [ο Khan] είναι εξτρεμιστής αλλά χωρίς καμία αμφιβολία έδωσε βήμα, οξυγόνο και κάλυψη σε ανθρώπους που είναι εξτρεμιστές.

Νομίζω ότι παίζει με τη φωτιά. Τα ερωτήματα είναι γνήσια και σοβαρά. Έχουν να κάνουν με την προθυμία του να μοιραστεί βήμα με ανθρώπους που θέλουν να «πνίξουν κάθε ισραηλινό Εβραίο στη θάλασσα.»

Έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι απασχόλησε κάποιον που πίστευε ότι η δολοφονία του Lee Rigby [Βρετανός στρατιώτης που φονεύθηκε από Μουσουλμάνους στο Λονδίνο] ήταν κατασκευασμένος. Έχουν να κάνουν με τη σταδιοδρομία του πριν γίνει βουλευτής, συμβουλεύοντας ανθρώπους πώς να κάνουν μηνύσεις στην αστυνομία.»

Η τελευταία σειρά αναφέρεται στον ρόλο του Khan ως “δικηγόρο ανθρωπίνων δικαιωμάτων,” που μας φέρνει στην αληθινή του φύση. Για να είμαστε δίκαιοι, μερικοί μπορεί να πουν ότι έχει ενσωματωθεί στη βρετανική κουλτούρα – και απορρόφησε το χειρότερο από αυτήν: Την πολιτική ορθότητα.

Ενώ η περισσότερη από την επικριτική (ειδησεογραφική) κάλυψη για τον «πρώτο Μουσουλμάνο δήμαρχο του Λονδίνου» έχει δικαιολογημένα επικεντρωθεί στον φόβο ότι θα υπάρχει ένας τζιχαντιστής στο τιμόνι, ο Khan εμφανίζεται ως αριστερός και όχι ως Σαλαφιστής. Γιός Πακιστανών γονέων, ο Khan μπορεί να αυτοαποκαλείται θρησκευόμενος Μουσουλμάνος – τηρούσε το Ραμαζάνι, τη νηστεία και όλα – αλλά η αντίληψή του για την πίστη μάλλον δεν θα κερδίσει την έγκριση του τοπικού ιμάμη. Υποστηρίζει τον ψευδογάμο (τον επονομαζόμενο και «γάμο μεταξύ ομοφυλοφύλων»), μια θέση που τονίζει τον γενικό του φιλελευθερισμό και οδήγησε σε σε απειλές θανάτου εναντίον του από θρήσκους Μουσουλμάνους. Μάλιστα, εξηγώντας ότι είχε μια fatwa (θανατική καταδίκη) εκδόθηκε εναντίον του, θεώρησε σκόπιμο να προσλάβει σωματοφύλακες για τη γυναίκα του και για τα δύο του παιδιά.

Ο Khan έχει επίσης εκφράσει την ανησυχία του για γυναίκες που φορούν παραδοσιακό Μουσουλμανικό ένδυμα. Όπως είπε  σε μα συνέντευξη με την London Evening Standard τον περασμένο μήνα «Όταν ήμουν νεότερος δεν έβλεπες ανθρώπους με μαντήλες και με νικάμπ, ούτε ακόμη και στο Πακιστάν όταν επισκέφθηκα την οικογένειά μου. Στο Λονδίνο προχωρήσαμε και όλοι ντύνονται το ίδιο. Αυτό που βλέπεις τώρα είναι άνθρωποι που γεννήθηκαν και μεγάλωσαν εδώ και οι οποίοι επιλέγουν να φορούν μαντίλα και νικάμπ. »

Ο Khan συνέχισε λέγοντας ότι υπάρχει «ένα ερώτημα για το τι συμβαίνει σε εκείνα τα σπίτια,» θρηνώντας ότι οι άνθρωποι μπορεί να «αρχίσουν να σκέφτονται ότι είναι σωστό να μεταχειρίζονται διαφορετικά τις γυναίκες» και ότι οι γυναίκες και τα παιδιά ίσως «αναγκάζονται να δεχθούν έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής.»

Βεβαίως, αυτό είναι ένα αριστερό στερεότυπο. Στην πραγματικότητα, όλοι οι πολιτισμοί αντιμετωπίζουν τους άνδρες και τις γυναίκες διαφορετικά κατά κάποιον τρόπο και στα παιδιά πάντα επιβάλλεται ο ένας ή ο άλλος τρόπος ζωής από τους γονείς τους (αυτό δεν σημαίνει ότι εγκρίνουμε το Μουσουλμανικό μοντέλο.) Το θέμα είναι απλώς αν τα κριτήρια αντικατοπτρίζουν την Αλήθεια ή ένα ψέμα. Παρόλα αυτά, ο  Khan έκρουσε μια φιλελεύθερη νότα όταν ρωτήθηκε αν οι γυναίκες στο Λονδίνο θα πρέπει να καλύπτουν τα πρόσωπά τους λέγοντας «Δεν μπορώ να πω στις γυναίκες τι θα φορούν. Αλλά πιστεύω ότι στις δημόσιες υπηρεσίες θα πρέπει να μπορούμε να δούμε τα πρόσωπα ο ένας του άλλου. Η επαφή με τα μάτια έχει σημασία. Πρέπει να μπορείς να δεις το πρόσωπο.»

Έτσι, αντιπροσωπεύει αυτό το αληθινό πρόσωπο του Khan; Έτσι φαίνεται. Γιος ενός οδηγού λεωφορείου ο Khan μεγάλωσε με επτά αδέλφια σε ένα επιδοτούμενο από το κράτος διαμέρισμα αλλά τώρα απολαμβάνει μάσκες προσώπου και μανικιούρ και ψωνίζει από τα Banana Republic. Είπε επίσης στην Standard ότι δεν υπάρχει «άλλη πόλη στην οποία θα ήθελε να μεγαλώσει τα παιδιά του από το Λονδίνο. Έχουν δικαιώματα, έχουν προστασία, το δικαίωμα να φορούν ό,τι τους αρέσει, να πιστεύουν ό,τι τους αρέσει, να κάνουν παρέα με όποιον τος αρέσει, να σπουδάζουν ότι τους αρέσει, περισσότερο από κάθε άλλη χώρα.» Βέβαια, αυτό δεν αληθεύει δεδομένης των νόμων της Βρετανίας περί ρητορικής μίσους που καταπνίγουν την Αλήθεια. Αλλά αυτό ακριβώς θα περιμέναμε από έναν αριστερό, ότι η ελευθερία να είσαι αριστερός σημαίνει να έχεις όλη την ελευθερία που έχει σημασία.

Έτσι ο Goldsmith κάνει λάθος: Ο Khan είναι εξτρεμιστής στο ότι αντικατοπτρίζει τον άκρως αποκλίνοντα αριστερισμό της Δύσης )αν και μάλλον είναι μετριοπαθής αριστερός για τα μέτρα της Βρετανίας). Ακόμη και οι απρεπείς σχέσεις του είναι ακριβώς αυτό που θα περίμενε κανείς από τους αριστερούς , κατ’ αντιστοιχία με τους δικούς μας τους φιλελεύθερους που συντρώγουν με την La Raza ή το Συμβούλιο για τις Αμερικανο-Ισλαμικές σχέσεις (Council on American-Islamic Relations, CAIR). Όσο για το σχόλιο περί μπάρμπα Θωμά, για το οποίο αργότερα ζήτησε συγγνώμη, παρατηρήστε ότι δεν χαρακτήρισε τους «μετριοπαθείς» Μουσουλμάνους ως αποστάτες, όπως το έχουν συνήθειο οι τζιχαντιστές. Χρησιμοποίησε έναν χαρακτηρισμό τυπικό για αριστερούς δημαγωγούς.

Συνεπώς, το κύριο πρόβλημα δεν είναι ότι ο Khan (και άλλοι αριστεροί) εκμεταλλεύεται τους ακραίους Μουσουλμάνους ψηφοφόρους. Είναι ότι ο αριστερισμός – μέσω του πολυπολιτισμού και της μεταναστευτικής πολιτικής που διαρρηγνύει πολιτισμούς – έχει δημιουργήσει αυτούς τους ψηφοφόρους, οι οποίοι ταυτόχρονα δίνουν εξουσία και χρησιμοποιούνται από τους δημαγωγούς.

Έτσι, οι σκεπτικιστές έχουν δίκιο που ρωτούν για τις συμπάθειες του Khan προς τους τζιχαντιστές, παρά την επιμονή του ότι έχει αφιερώσει «όλη του τη ζωή ως ενήλικας πολεμώντας τον εξτρεμισμό» και ότι θα συνεχίσει με τον τρόπο αυτόν. Αλλά δεν είναι τόσο επειδή αντιπροσωπεύει μια ομάδα που τοποθετεί βόμβες – είναι περισσότερο επειδή αντιπροσωπεύει την ομάδα που εξ αρχής τοποθέτησε μια ωρολογιακή βόμβα εντός της Δυτικής Ευρώπης.

Πηγή

 

 

Advertisements