Ο δυτικός επεκτατισμός “πρέπει να φύγει”

https://i2.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/05/Bashar-al-Assad-008-300x180.jpg

Για χρόνια τώρα, η Δυτική αφρόκρεμα προωθεί ασταμάτητα το σύνθημα ότι “ο Άσσαντ πρέπει να φύγει”. Υπό το πρόσχημα της απομάκρυνσης ενός ‘διαβολικού’ δικτάτορα και της βοήθειας του λαού της Συρίας, η Δύση έχει χρηματοδοτήσει, έχει εξοπλίσει και έχει εκπαιδεύσει μια σειρά από θυγατρικές της Αλ-Κάιντα λεγεώνες για να αλλάξει με τη βία το καθεστώς στη χώρα. Αντί να βοηθήσει τον λαό της Συρίας όμως, αυτό επέφερε τον πόνο, την εξαθλίωση και την τραγωδία στη Συρία.

Ακόμη και ο πρώην Υπουργός Αμύνης των ΗΠΑ, ο Τσακ Χέιγκελ, παραδέχθηκε ότη η επιμονή στο “ο Άσσαντ πρέπει να φύγει” έχει παραλύσει κάθε λογική στρατηγική για τη Συρία. Όποτε η Δύση έχει απομακρυνθεί από την απαίτηση αυτή σε διαπραγματεύσεις, πάντα φαίνεται να επανέρχεται σε μελλοντικές συνομιλίες. Η εμμονή στην προσπάθεια να επιρριφθεί η ευθύνη για τη συριακή κρίση στον Βασάρ Αλ Άσσαντ δεν εξυπηρετεί σε τίποτα εκτός από το να αποσπά την προσοχή από το κεντρικό πρόβλημα της σύγκρουσης. Δηλαδή τον δυτικό επεκτατισμό. Η Συρία δεν είναι παρά το πιο πρόσφατο εγχείρημα επεκτατιστμού που επιδιώκει η δυτική κλίκα μετά τις καταστροφές της Ουκρανίας, της Λιβύης, του Ιράκ και του Αφγανιστάν (για να αναφέρουμε μερικές).

Η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ: Πλάσματα του βρετανικού επεκτατισμού

Η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ είναι δύο από τα πιο βάρβαρα, δεσποτικά και διεφθαρμένα κράτη στον κόσμο που έχουν τον ίδιο κύριο. Τη Βρετανική Αυτοκρατορία. Μετά το τέλος του Μεγάλου Πολέμου, η Βρετανία ήταν κυριαρχικά στο απόγειό της. Εκτεινόμενη από τις βραχώδεις κορυφές του Καναδά στο διαμαντένιο στέμμα, την Ινδία. Οι ενέργειες των βρετανών σχεδιαστών στρατηγικής γύρω από την εποχή του Μεγάλου Πολέμου έχουν επηρεάσει βαθιά τον σύγχρονο χάρτη της Μέσης Ανατολής και το Δυτικό κατεστημένο προσπαθεί πάλι να ξανασχεδιάσει τον χάρτη σήμερα.

Βοηθώντας τον Ίμπν Σαούντ

Για τον έλεγχο της Αραβίας, η Βρετανία υποστήριξε και τον Χουσεΐν μπιν Αλή και τον Αμπτουλαζίζ  Ίμπν Σαούντ κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και μετά. Ο Χουσεΐν ήταν σημαντική μορφή στην Αραβική Εξέγερση εναντίον της οθωμανικής κυριαρχίας, που άρχισε το Καλοκαίρι του 1916, αμέσως μόλις υπογράφηκε η συμφωνία Σάικς-Πικό για το μοίρασμα της Μέσης Ανατολής μεταξύ της Βρετανίας και της Γαλλίας. Τόσο το Λονδίνο όσο και το Παρίσι έστειλαν πράκτορες για να βοηθήσουν στην εξέγερση περιλαμβανομένου και του Τόμας Έντουαρντ Λώρενς (πιο γνωστού ως ο Λώρενς της Αραβίας).

Η εξέγερση επιτάχυνε τη διαίρεση και την τελική πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και οδήγησε στη σύγκρουση δύο υποψηφίων ηγετών για τον έλεγχο της περιοχής. Αρχικά οι Βρετανοί ευνοούσαν τη νίκη του Χουσεΐν για τον έλεγχο της Αραβίας. Αλλά όταν ο Ίμπν Σαούντ νίκησε τον Χουσεΐν κατά τη δεκαετία του 1920, το Λονδίνο υποστήριξε πλήρως τον ιδρυτή της Σαουδικής Αραβίας. Όπως έγραψε ο βρετανός συγγραφέας και ιστορικός, Μαρκ Κέρτις, στο βιβλίο του “Μυστικές Υποθέσεις: Η Σύγκρουση της Βρετανίας με το Ακραίο Ισλάμ”:

“Η Βρετανία είχε ήδη παράσχει όπλα και χρήματα στον Ίμπν Σαούντ κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπογράφοντας μια συνθήκη μαζί του το 1915… Μέχρι το τέλος του πολέμου, λάμβανε μια βρετανική επιχορήγηση 5.000 λιρών μηνιαίως – πολύ λιγότερα από τις 12.000 μηνιαίως που δίδονταν στον Χουσεΐν, τον οποίο στην αρχή συνέχιζε να ευνοεί η βρετανική κυβέρνηση… Το 1919 το Λονδίνο χρησιμοποίησε αεροσκάφη στην ΧΙτζάζ προς υποστήριξη της σύγκρουσης του Χουσεΐν με τον Ίμπν Σαούντ. Μάταια όμως: Αφού δέχθηκε μια προσωρινή παύση πυρός το 1920, οι 150.000 Ικχουάν του Ίμπν Σαούντ (σμτφ: Ikhwan, δηλαδή, οι Αδελφοί, ανταρτικό θρησκευτικό σώμα Βαχαμπιστών νομάδων) προήλαυσαν ανηλεώς και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1920 είχαν υπό την κυριαρχία τους την Αραβία, περιλαμβανομένης και της Χιτζάζ και των Αγίων Τόπων, κατανικώντας τον Χουσεΐν για την κυριαρχία στην περιοχή. Ο Ίμπν Σαούντ θεμελίωσε τη Σαουδική Αραβία σε ένα όργιο φόνων… Η Βρετανοί αναγνώρισαν τον έλεγχο του Ίμπν Σαούντ επί της Αραβίας και μέχρι το 1922 η επιχορήγησή του είχε αυξηθεί στις 100.000 λίρες ετησίως από τον Γραμματέα για τις Αποικίες, Γουίνστον Τσώρτσιλ.”

Οι Βρετανοί γνώριζαν καλά ότι ο Ίμπν Σαούντ ήταν βαθύτατα επηρεασμένος από τον Βαχαμπισμό, έναν ακραίο κλάδο του Σουνιτικού Ισλάμ. Σήμερα, η Σαουδική Αραβία είναι μια από τις κύριες δυνάμεις που συμμετέχουν στη χρηματοδότηση και τον οπλισμό τρομοκρατικών ομάδων – συμπεριλαμβανομένων και των τρομοκρατών στη Συρία. Το ιστορικό της Σαουδικής Αραβίας όσον αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι φρικτό, και ίσως δεν συναγωνίζεται κανένα άλλο κράτος στη Γη. Αλλά ως δυτικό ανδρείκελο, του επιτρέπεται να λειτουργεί με απόλυτη ατιμωρησία.

Το Νέο Ώλστερ

Το Ισραήλ είναι άλλο ένα προϊόν του βρετανικού επεκτατισμού. Οι παραβιάσεις της διεθνούς νομοθεσίας από το Ισραήλ είναι ανελέητες και η αυξανόμενη γενοκτονία που συντελείται από το ισραηλινό καθεστώς εναντίον του λαού της Παλαιστίνης είναιι ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα της εποχής μας. Παρόμοια με τη Σαουδική Αραβία και πολλές άλλες δυνάμεις που είναι μέλη της κλίκας της Δύσης, το Ισραήλ έχει επίσης παίξει έναν βρώμικο ρόλο στην αποσταθεροποίηση της Συρίας.

Ιδρυθέν το 1948, ένα από τα πιο σημαντικά έγγραφα στη δημιουργία του Ισραήλ είναι η Διακήρυξη Μπαλφούρ – μια επιστολή από τον Υπουργό Εξωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας, Άρθουρ Μπαλφούρ – στον τραπεζίτη και κορυφαίο Σιωνιστή, Γουώλτερ Ρόθτσιλντ. Η Διακήρυξη Μπαλφούρ δήλωνε ότι η βρετανική κυβέρνηση υποστήριζε σθεναρά τη δημιουργία μιας «εθνικής πατρίδας για τον Εβραϊκό λαό» στην Παλαιστίνη.

Παρά το γεγονός ότι η περισσότερη συζήτηση γύρω από το Ισραήλ επικεντρώθηκε σε θρησκευτικά επιχειρήματα  και τη φρίκη που προκλήθηκε στον Εβραϊκό λαό για χιλιετίες, ένα σημαντικό ιστορικό στοιχείο συνήθως παραλείπεται. Ο Ρόναλντ Στόρς, ο πρώτος Βρετανός Κυβερνήτης της Ιερουσαλήμ αναφέρθηκε σε ένα πιθανό Εβραϊκό κράτος το 1937 ως ένα «μικρό πιστό Εβραϊκό Ώλστερ.» Το σχόλιο του Στόρς είναι σημαντικό, καθώς αποκαλύπτει ότι η δημιουργία του Ισραήλ σχεδιάστηκε από τη σύλληψή του να είναι ανταγωνιστικό και διχαστικό.

Το Ώλστερ βεβαίως είναι η επαρχία στη Βόρειο Ιρλανδία που ήταν σημαντικό τμήμα της στρατηγικής της Αγγλίας για τον εποικισμό της Ιρλανδίας. Στις αρχές του δεκάτου εβδόμου αιώνα, οι Σκωτσέζοι και οι Άγγλοι έποικοι (κυρίως προτεστάντες) μεταφέρθηκαν στο Ώλστερ, εκτοπίζοντας πολλούς από τους γηγενείς. Πριν την εγκατάσταση, οι κάτοικοι του Ώλστερ ήταν κατά κύριο λόγο Καθολικοί και μιλούσαν Γαελικά και το Ώλστερ ήταν μια από τις ισχυρότερες περιοχές στην Ιρλανδία που αντιστέκονταν στην Αγγλική κυριαρχία. Πλημμυρίζοντας το Ώλστερ με πιστούς υπηρέτες στον Βασιλέα Τζέημς Ι, ήταν μια προσπάθεια να αραιώσουν την Γαελική κουλτούρα και το ανθενωτικό αίσθημα που κυριαρχούσε τόσο στην περιοχή εκείνη, επιπλέον οξύνοντας και δημιουργώντας νέους διχασμούς εντός της Ιρλανδίας.

Παρά τις προσπάθειες της Δύσης να κατηγορήσουν τον Άσσαντ για τη συριακή κρίση, η κατηγορία θα έπρεπε αντίθετα να απευθύνεται εναντίον του δυτικού επεκτατισμού. Για αιώνες, ο δυτικός επεκτατισμός προκαλούσε καταστροφή σε όλον τον κόσμο καθώς οι αποικιακές δυνάμεις κατέστρεφαν και λεηλατούσαν κάθε περιοχή της Γης. Δύο από τα πιο δεσποτικά καθεστώτα στη Γη είναι απευθείας δημιουργία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας, τόσο η Σαουδική Αραβία όσο και το Ισραήλ που είναι εμπόδια στη σταθερότητα της Μέσης Ανατολής. Ο λαός της Συρίας θα έπρεπε να αποφασίζει αν ο ΄Ασσαντ μένει ή φεύγει – όχι η πολιτική αφρόκρεμα οποιασδήποτε ξένης χώρας. Ο δυτικός επεκτατισμός «πρέπει να φύγει» όμως, αν είναι να επιτευχθεί ειρήνη στον κόσμο.

Steven MacMillan

Πηγή

 

 

Advertisements