ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο ισλαμιστής Ερντογάν εναντίον του ισλαμιστή Γκιουλέν

ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΑΤΑΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ: Ο ισλαμιστής Ερντογάν εναντίον του ισλαμιστή Γκιουλέν

Ο Ρετζέμπ Ταγίπ Ερντογάν έχει καταστήσει υπεύθυνο του πρόσφατου αποτυχημένου πραξικοπήματος στην Τουρκία τον Φετουλάχ Γκιουλέν χωρίς να υπάρχει προς τούτο καμία απόδειξη, αφού είναι βέβαιο ότι οι πραξικοπηματίες ανήκουν στον πυρήνα του κεμαλικού κατεστημένου των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων.

Ο Τούρκος πρόεδρος άδραξε την ευκαιρία που του έδωσε το αποτυχημένο πραξικόπημα για να ξεκινήσει ένα πογκρόμ εναντίον των πολιτικών του αντιπάλων, μεταξύ των οποίων οι κυριότεροι είναι οι οπαδοί του Γκιουλέν, του πρώην συνοδοιπόρου του Ερντογάν. Ο Γκιουλέν είναι για τον Τούρκο πρόεδρο ο υπ’ αριθμόν ένα εχθρός του τουρκικού κράτους, κάτι που δεν συνέβη πρόσφατα και επειδή ο Ερντογάν κατέστησε υπεύθυνο του πραξικοπήματος τον πρώην ισλαμιστή συνοδοιπόρο του.

Η ιστορία μεταξύ των δυο ισλαμιστών ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν ο Ερντογάν έκανε τα πρώτα βήματα του στην τουρκική πολιτική σκηνή εκλεγόμενος δήμαρχος Κωνσταντινούπολης. Οι δυο άνδρες από τότε ήταν συναγωνιστές και φίλοι στο κόμμα AKP, που στόχο είχε την κατάκτηση της εξουσίας και την εγκαθίδρυση ενός ισλαμιστικού κρατικού προτύπου στην Τουρκία.

Ο Γκιουλέν γεννήθηκε το 1941 σε ένα χωριό κοντά στην πόλη Ερζουρούμ της Ανατολίας. Από μικρός ήθελε να γίνει ιεροκήρυκας όπως ήταν και ο πατέρας του, κάτι που κατάφερε σε νεαρή ηλικία αφού ανέλαβε ως εικοσαετής καθήκοντα ιμάμη σε τζαμί της Σμύρνης, όπου και κατάφερε σε σύντομο χρονικό διάστημα να αποκτήσει την φήμη ενός χαρισματικού ισλαμιστή ρήτορα. Ο Γκιουλέν πρεσβεύει ένα σουνιτικό Ισλάμ με σαλαφιστικές επιρροές και υπό αυτή την έννοια και υπό την οπτική γωνία του δογματικού παρασκηνίου η φιλία του με τον Ερντογάν θα έπρεπε να προκαλεί ερωτηματικά και εντύπωση, διότι ο Ερντογάν ανήκει στο κίνημα Μιλί Γκιορούς (Milli Görüş) το οποίο αποσπάστηκε από τον σαλαφισμό λόγω των διαφορετικών αντιλήψεων περί της άσκησης της πολιτικής εξουσίας και της εξωτερικής πολιτικής.

Πάντως κοινό χαρακτηριστικό του σαλαφισμού και του κινήματος Milli Görüş είναι η απόλυτη αντιπαλότητα και εχθρότητα με το κοσμικό-κεμαλικό κρατικό σύστημα της Τουρκίας. Εξ άλλου θα πρέπει να ενθυμούμαστε ότι ο πρώτος που επιδοκίμασε και υποστήριξε τους σαλαφιστές του Μόρσι στην Αίγυπτο, όταν αυτοί με την βοήθεια του κινήματος «αραβική άνοιξη» απομάκρυναν την κοσμική κυβέρνηση του Μουμπάρακ και ανήλθαν στην εξουσία, ήταν ο Ερντογάν.

Στο σημείο αυτό θεωρούμε επιβεβλημένο να αναφερθούμε στις βασικές έννοιες «σαλαφισμός» και «βαχαμπισμός» έτσι ώστε να μην υφίστανται από τον αναγνώστη οποιασδήποτε μορφής ερωτηματικά. Οι σαλαφιστές και οι βαχαμπιστές (ή ουαχαμπιστές) ανήκουν στο σουνιτικό δόγμα του μουσουλμανισμού. Υπάρχουν όμως κάποιες διαφορές μεταξύ των δυο πιο ριζοσπαστικών αυτών ομάδων του σουνιτικού Ισλάμ, του Σαλαφισμού και του Βαχαμπισμού.

Οι σαλαφιστές πιστεύουν ότι για την αναμόρφωση και συνέχιση της θρησκείας και των πεποιθήσεων τους οι σημερινοί μουσουλμάνοι πρέπει να απευθυνθούν στην πρώιμη περίοδο του Ισλάμ (σαλάφ σημαίνει το παρελθόν ή το προηγούμενο). Ο όρος βαχαμπισμός εκπορεύεται και εδράζεται στον σεΐχη Μοχάμεντ μπιν Αμπντέλ  Βαχάμπ, τον ιδρυτή αυτού του δόγματος που είναι σήμερα η κυρίαρχη θρησκεία της Σαουδικής Αραβίας, αλλά και των τζιχαντιστών του Ισλαμικού Κράτους και της Αλ Κάιντα.  

Ο σαλαφισμός είναι ένα κίνημα που καλεί τους Μουσουλμάνους να επιστρέψουν στο Ισλάμ του σαλάφ, δηλαδή στο Ισλάμ των παραδόσεων, καθώς θεωρεί ότι η ταχύτητα εξάπλωσης του Ισλάμ της πρώιμης εποχής οφείλεται στην πνευματική  καθαρότητα των ανδρών που το διέδιδαν, κάτι που έχει χαθεί λόγω της πολιτιστικής μόλυνσης που προκαλείται από άλλες κοινωνίες και από διαφορετικές πολιτιστικές ιδιαιτερότητες, και το πλέον σημαντικό κάτι που έχει χαθεί λόγω της  αποσύνδεσης του Ισλάμ από τις πηγές του που είναι το Κοράνι και τα άλλα ιερά κείμενα (Χαντίθ, Σούνα). Ο σαλαφισμός θεωρεί στοιχεία όπως η δημοκρατία, ο κομμουνισμός, ο καπιταλισμός ή άλλα σύγχρονα κοινωνικά συστήματα ως επικίνδυνα και επιβλαβή στοιχεία για το Ισλάμ. Ο σαλαφισμός είναι μια φονταμενταλιστική πίστη του Ισλάμ η οποία επιδιώκει την επιστροφή στις ρίζες του ένδοξου παρελθόντος του χρησιμοποιώντας όλα τα ενδεδειγμένα μέσα, της δολοφονίας, της βίας και της τρομοκρατίας μη εξαιρουμένης.

Ο ακρογωνιαίος λίθος του βαχαμπισμού είναι επίσης η βία, η δολοφονία και η τρομοκρατία. Ο Αμπντέλ Βαχάμπ και οι μαθητές του ήταν σαλαφιστές οι οποίο ξεκίνησαν να κηρύττουν τον σαλαφισμό στην Αραβική Χερσόνησο με στόχο να επιστρέψουν οι Μουσουλμάνοι στις πρακτικές των πρώτων αιώνων του Ισλάμ. Τα κείμενα Κιτάμπ και Ταβχίντ του σεΐχη Βαχάμπ αποτελούν σήμερα βασική βιβλιογραφία των σαλαφιστών και αναφέρονται συχνότατα στα ιεροδιδασκαλεία τους. Ο Αμπντέλ Βαχάμπ διατεινόταν και κατηγορούσε τους άλλους μουσουλμάνους ότι μόνο όσοι ακολουθούν τις διδασκαλίες του είναι αληθινοί και πραγματικοί πιστοί του Ισλάμ, διότι μόνο αυτός εξακολουθεί να ακολουθεί την οδό που χάραξε ο Αλλάχ. Κατηγορώντας κάποιον ότι δεν είναι αληθινός μουσουλμάνος είναι σημαντικό, επειδή το Κοράνι απαγορεύει να σκοτώσει ένας μουσουλμάνος άλλον ομόθρησκό του. Αλλά αν κάποιος δεν είναι πραγματικός μουσουλμάνος η θανάτωση του σε πόλεμο ή δια τρομοκρατικής πράξεως γίνεται νόμιμη και δεν τιμωρείται με βάση το Κοράνι. Ουδόλως πρέπει να υποτιμηθεί η σπουδαιότητα αυτής της αρχής του Βαχαμπισμού για τους σύγχρονους εξτρεμιστές και τρομοκράτες του Ισλάμ και σε σχέση με τον συμμοριτοπόλεμο στην Συρία και το Ιράκ.

Ο Σαλαφισμός και ο Βαχαμπισμός είναι μεν δυο ξεχωριστά κινήματα, αλλά και τα δυο πρεσβεύουν το φονταμενταλιστικό σουνιτικό Ισλάμ, απορρίπτουν τις σύγχρονες κοινωνικές και πολιτικές επιρροές και είναι υπέρ της φονταμενταλιστικής ερμηνείας του Κορανίου. Διασταυρώνονται και τα δυο κινήματα στην ιδέα του πανισλαμισμού και στην επικράτηση του με όλα τα μέσα στις μη μουσουλμανικές κοινωνίες.

Στην δεκαετία του 1990 η πολιτική άνοδος του Ερντογάν ήταν ασταμάτητη, χάριν της βοήθειας που του παρείχε ο Γκιουλέν μέσω των κηρυγμάτων στα τζαμιά της επιρροής του. Χαρακτηριστικό αυτής της περιόδου είναι ένα απόφθεγμα του Ερντογάν από ομιλία του, ένα απόφθεγμα που έχει δανειστεί από τον ισλαμιστή ποιητή Ζιγιά Γκιοκάλπ (Ziya Gökalp): «Η δημοκρατία είναι ένα τρένο στο οποίο έχουμε επιβιβαστεί για να κατακτήσουμε την εξουσία. Τα τζαμιά είναι τα στρατόπεδα μας, οι μιναρέδες οι λόγχες μας, οι θόλοι τα κράνη μας και οι πιστοί είναι οι στρατιώτες μας». Ο Ερντογάν λοιπόν πριν από περίπου 20 χρόνια ήδη είχε προαναγγείλει με ακρίβεια τι σκόπευε να πράξει ανερχόμενος στην εξουσία και στο ύπατο αξίωμα της Τουρκίας. Η αναφορά των στίχων του προαναφερθέντος ποιήματος έστειλαν τον Ερντογάν στην φυλακή για 10 μήνες, με την κατηγορία της ισλαμιστικής δημαγωγίας από το τότε πανίσχυρο κεμαλικό κράτος. Κατηγορίες συστηματικής αποσταθεροποίησης του τουρκικού κράτους αντιμετώπισε την ίδια περίοδο και ο Γκιουλέν, κάτι που τον ανάγκασε να διαφύγει στις ΗΠΑ όπου και ζει μέχρι των ημερών μας.

Ο Γκιουλέν συνέχισε από τις ΗΠΑ να εξαπλώνει το ισλαμιστικό του δίκτυο στην Τουρκία, ένα δίκτυο που φέρει τον τίτλο Χιζμέτ (Hizmet σημαίνει προσφορά). Το δίκτυο Hizmet περιλαμβάνει σχολεία, φροντιστήρια για τις ανώτατες σχολές, νοσοκομεία και ιατρεία, εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς. Μέσω αυτού του δικτύου ανδρώθηκε πολιτικά ο Ερντογάν και κατάφερε το κόμμα του AKP να κατακτήσει την εξουσία και να παραμείνει σε αυτή από το 2003 έως σήμερα, με τον ίδιο να διατελεί  πρωθυπουργός και πρόεδρος της Τουρκίας.

Οι πρώτες διαφορές μεταξύ των δυο ισλαμιστών έγιναν αισθητές το 2010, όταν ο Ερντογάν θέλησε να διασπάσει τον αποκλεισμό της Γάζας από το Ισραήλ με το γνωστό επεισόδιο του πλοιαρίου Μαβί Μαρμαρά. Ο Γκιουλέν καταδίκασε από τις ΗΠΑ αυτή την ενέργεια της Άγκυρας με αποτέλεσμα ο Ερντογάν να αντιδράσει απολύοντας από τon κρατικό μηχανισμό οπαδούς του δικτύου Hizmet. Κατά την διάρκεια ταραχών και διαδηλώσεων εναντίον του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη, γνωστές και ως κίνημα Γκεζί (Gezi), οι οπαδοί του Γκιουλέν κατηγορήθηκαν ότι συμμετείχαν ενεργά στις ταραχές, κάτι που είχε ως αποτέλεσμα και πάλι διώξεις εναντίον τους.

Την ίδια περίοδο είδαν το φως της δημοσιότητας από τις εφημερίδες του δικτύου Hizmet στοιχεία για ένα τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο της οικογένειας Ερντογάν. Ο Τούρκος πρόεδρος κατηγόρησε τον Γκιουλέν για συνωμοσία και ακολούθησε μια μαζική απομάκρυνση οπαδών του από την αστυνομία, το δικαστικό σώμα και από τον υπόλοιπο δημόσιο τομέα. Μετά τις προεδρικές εκλογές του 2014 και τις βουλευτικές του 2015 ο Ερντογάν συνέχισε τις διώξεις εναντίον των οπαδών του Γκιουλέν, με συλλήψεις στελεχών του και αφαίρεση αδείας λειτουργίας από εφημερίδες και τηλεοπτικούς σταθμούς του δικτύου Hizmet.

Το πλήρες ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον Γκιουλέν επήλθε με το πρόσχημα του αποτυχημένου πραξικοπήματος, το οποίο ο Ερντογάν σκοπίμως το χρέωσε στον πιο ισχυρό του εσωτερικό αντίπαλο. Σύμφωνα με πληροφορίες 10.000 οπαδοί και μέλη του δικτύου Hizmet συνελήφθησαν και περίπου 60.000 απολύθηκαν από τον κρατικό μηχανισμό, αν και ο Γκιουλέν καταδίκασε το πραξικόπημα και δήλωσε ότι θα ήταν αδύνατο να υποστηρίξει ως ισλαμιστής τους κεμαλικούς πραξικοπηματίες.

Ο Ερντογάν στον δρόμο του προς την απολυταρχική εξουσία τύπου «χαλιφάτου» κατάφερε να εξουδετερώσει με πρόσχημα το πραξικόπημα έναν ισχυρό αντίπαλο του ιδίου ισλαμιστικού βεληνεκούς. Όμως ο Γκιουλέν παραμένει στις ΗΠΑ απ’ όπου μπορεί να κινεί τα νήματα σύμφωνα και με τις επιταγές αυτών που τον φιλοξενούν. Η νίκη  επί των εσωτερικών του αντιπάλων ενσταλάζει στον Ερντογάν την πεποίθηση επιτυχίας και δύναμης, ασχέτως αν το φάντασμα ενός επομένου πραξικοπήματος πλανάται πάνω του.

Γ. Λιναρδής 

Η διοίκηση κατά τον «Οικονομικό» του Ξενοφώντα

Η διοίκηση κατά τον Ξενοφώντα και η συνεργασία ανάμεσα σε μια ομάδα ατόμων είναι η αρχή και το τέλος σε οτιδήποτε και αν κάνουμε, ένα νοικοκυριό, μια επιχείρηση, η δημιουργία ή η συνέχιση ενός κράτους. Δημιουργώντας μια καλή συνεργασία μεταξύ ατόμων και επιλέγοντας να ακολουθήσεις μια καλή ‘’τακτική’’ διοίκησης κατορθώνεις σημαντικά επιτεύγματα για το κοινό καλό.

Ξεκινώντας λοιπόν, τον προσδιορισμό της έννοιας ‘’διοίκηση’’ ‘’συνεργασία’’ μας δίνει ένα απλό παράδειγμα μέσα από την καθημερινότητα του κάθε ανθρώπου όπου είναι η οργάνωση του σπιτιού του.
Ανάμεσα σε ένα ανδρόγυνο θα πρέπει να υπάρχει η ‘’συνεργασία’’ ώστε να καταφέρνουν να δημιουργήσουν ένα υγιές νοικοκυριό όπου θα ζουν και θα απολαμβάνουν την καθημερινότητα τους, τα αγαθά. Συμφωνεί επίσης, ότι η γυναίκα και ο άνδρας παίζουν έναν ισότιμο ρόλο μέσα στο σπίτι, αφού ο άνδρας θα βγει έξω, θα δουλέψει, θα φέρει χρήματα και διάφορα άλλα αγαθά ενώ η γυναίκα θα πρέπει να τα διαχειριστεί όλα με τον σωστό τρόπο για να έρθουν εις πέρας όλα τα έξοδα, φόροι και άλλα που χρειάζονται. Εάν η γυναίκα δεν κάνει σωστή διαχείριση των κερδών του ανδρός της και κοιτάξει μόνο την σπατάλη τους σε λούσα, ενδυμασίες και κοσμήματα τότε ο άνδρας οφείλει να την συνετίσει, εάν δεν συνετιστεί τότε δικαίως μπορεί να την κατηγορήσει.
Σε κάθε περίπτωση που ο άνδρας δεν υποδείξει τον δρόμο τον σωστό στην γυναίκα του τότε θα ευθύνεται ο ίδιος.
Αφότου αναλυθεί η διοίκηση ενός νοικοκυριού, εμβαθύνει στην ουσία τον λεγόμενών του μέσω ενός πιο αναλυτικού παραδείγματος, την πολεμική τέχνη και την γεωργία, καθώς είναι η πιο όμορφη και η πιο απαραίτητη ενασχόληση για να προνοήσει το κράτος για τους πολίτες, για την ομαλή και συνεχή λειτουργία του. Αυτές οι δύο τέχνες είναι υψίστης σημασίας διότι η μία προστατεύει ολόκληρο το κράτος και η άλλη δίνει τα πολυτιμότερα αγαθά για την επιβίωση των φρουρών και της υπόλοιπης κοινωνίας. Το παράδειγμα που μας δίνει πρόκειται για τον βασιλιά τον Περσών, όπου είχε οργανώσει εξαιρετικά τα στρατεύματα του, φροντίζει για τα πολεμικά του έργα με ζήλο.
Είχε δώσει διαταγές στους άρχοντες των φυλών των υποτελών, ιππείς, τοξότες, σφεδονηστές και γεροφόρους πολλούς, να έχουν στα όπλα, για περίπτωση εχθρικής εισβολής ώστε να μπορούν να υπερασπιστούν την χώρα και ξεχωριστά είχε μια άλλη προσωπική φρουρά. Την επίβλεψη των φρουρών την είχε αναλάβει ένας εντεταλμένος άρχοντας, ο δε βασιλιάς επιθεωρούσε κάθε χρόνο τους μισθοφόρους και αυτούς όπου έχουν διαταχτεί να είναι οπλισμένοι σε συγκεκριμένο χώρο τον οποίο ονομάζανε σύλλογο. Τους φρουράρχους (δηλ. οι στρατιωτικοί διοικητές),τους χιλιάρχους (δηλ. ταγματάρχης) και σατράπες (δηλ. στρατιωτικός και πολιτικός διοικητής όπου αντιπροσωπεύει τον βασιλιά στην επαρχία) τους αντάμειβε με μεγαλειώδης τιμές και με δώρα αξίας, τους χιλιοπλούτιζε εάν και εφόσον παρουσιάζανε εφοδιασμένους στρατιώτες και είχαν έτοιμη προσδιορισμένη στρατιωτική δύναμη. Εάν όμως έπιανε άρχοντες να παραμελούν φρουρούς ή να κερδοσκοπούν, αφενός τους τιμωρούσε αυστηρά αφετέρου έχαναν κάθε αξίωμα και διόριζε άλλους στην θέση τους. Επίσης όσοι άρχοντες του παρουσιάζανε τον τόπο που κατείχαν ανεπτυγμένο με περισσότερους κατοίκους, καλλιέργειες και γεμάτο από δένδρα, σε αυτούς έδινε και άλλο τόπο και άλλα δώρα και τους τιμούσε με θέσεις περιζήτητες. Εναντιθέση με αυτούς όπου κράταγαν ένα ύφος υβριστικό, σκληρό ή με έναν τόνο αμέλειας για τους κατοίκους του τόπου είτε είχαν παραμελήσει τις καλλιέργειες τους αφαιρούσε κάθε αξίωμα και διόριζε άλλους.

Όταν φροντίσει για αυτά και για άλλα πολλά περί της τέχνης του πολέμου, ας μην ξεχνάμε ότι φροντίζει για την καλλιέργεια του τόπου μιας και όπως είχαμε πει την θεωρούσε εξίσου σημαντική.
Σε κάθε τέχνη είχε διορισμένους διαφορετικούς άρχοντες οι οποίοι θα πρέπει να εργάζονται και να συνεργάζονται για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, έτσι και στον τομέα της καλλιέργειας υπήρχαν άλλοι άρχοντες οι οποίοι φρόντιζαν και για την συλλογή τον φόρων. Η επιρροή της μίας τέχνης στην άλλη είναι άμεση διότι εάν δεν φροντίζει ο στρατιωτικός διοικητής για την άμυνα της χώρας τότε ο πολιτικός διοικητής έχει κάθε δικαίωμα να τον κατηγορήσει γιατί οι γεωργοί δε θα μπορούν να παράγουν εάν δεν υπάρχει ασφάλεια. Εάν ο στρατιωτικός διοικητής διατηρεί την ασφάλεια αλλά ο πολιτικός διοικητής παρουσιάσει έναν παραμελημένο τόπο, τότε έχει κάθε δικαίωμα να τον κατηγορήσει γιατί κατά αυτόν τον τρόπο ούτε δυνάμεις μπορεί να συντηρήσει μα ούτε και φόρους θα μπορεί να εισπράξει και σε εκείνο το σημείο διορίζει τον στρατιωτικό διοικητή υπεύθυνο και για τις δύο τέχνες.

Εν κατακλείδι, ο Ξενοφών με τις απλές διδαχές του μας δίνει να καταλάβουμε το πώς θα έπρεπε να λειτουργούμε από την οργάνωση του σπιτιού μας, μέχρι την οργάνωση ενός κράτους, πως θα έπρεπε άνδρες και γυναίκες να συνεργάζονται, η τέχνη με την τέχνη και τους τρόπους που θα έπρεπε να διοικούνται όλα αυτά για την επίτευξη του σκοπού, δηλαδή την άνοδο, την πρόοδο, το κοινό καλό.

Πηγή

Το Πόκεμον Γκόου, η CIA, ο «ολοκληρωτισμός» και το μέλλον της παρακολούθησης

https://i2.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/07/CnLLlWSVYAM8NTZ-300x170.jpg

Πώς συνδέονται το Pokémon Go, η Γκούγκλ, και τα Υπουργεία Εξωτερικών και Αμύνης των ΗΠΑ.

Η εταιρεία πίσω από το Pokémon Go είναι μια εταιρεία ανάπτυξης λογισμικού του Σαν Φρανσίσκο που ονομάζεται Niantic, Inc και ιδρύθηκε το 2010 από την Γκουγκλ. Ο θεμελιωτής και σημερινός πρόεδρος της Niantic είναι ο John Hanke που έχει διασυνδέσεις με το Υπουργείο Εξωτερικών όσο και με τη CIA.

Ο Hanke προηγουμένως είχε εργαστεί  για το Υπουργείο Εξωτερικών στην Μιανμάρ. Ο Hanke επίσης ίδρυσε την Keyhole, Inc το 2001, μια εταιρεία που εξειδικεύεται σε εφαμογές απεικόνισης γεωσκοπικών δεδομένων (geospatial data visualization applications.) Η Γκούγκλ εξαγόρασε την εταιρεία το 2004, της οποίας εταιρείας πολλές εφαρμογές είναι ενσωματωμένες στη γνωστή εφαρμογή Google Maps και Earth. Το 2003, η εταιρεία κεφαλαίου επιχειρηματικών συμμετοχών (venture capital firm) της CIA, In-Q-Tel, επένδυσε στην Keyhole, ενώ η ίδια ιστοσελίδα της CIA  υπερήφανα ανακοίνωνε την επένδυση αυτή:

«Η βοηθούμενη από τη CIA τεχνολογία που είναι ίσως η πιο γνωστή σας και που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι είναι το Google Earth. Τον Φεβρουάριο του 2003, η χρηματοδοτούμενη από τη CIA εταιρεία κεφαλαίου επιχειρηματικών συμμετοχών In-Q-Tel έκανε μια στρατηγική επένδυση στην Keyhole, Inc., πρωτοπόρα εταιρεία στη διαδραστική τρισδιάστατη απεικόνιση και δημιουργό του ρηξικέλευθου συστήματος χαρτογράφησης EarthViewer. Η CIA εργάστηκε στενά με άλλους οργανισμούς της Κοινότητας των Μυστικών Υπηρεσιών (Intelligence Community)  για να προσαρμόσει τα συστήματα της Keyhole’s στις ανάγκες τους. Το τελικό προϊόν έχει μετασχηματίσει τον τρόπο με τον οποίο οι αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών χειρίζονται τις γεωγραφικές πληροφορίες και την απεικόνιση της γης.”

Ένας άλλος οργανισμός πληροφοριών με τον οποίο συνεργάστηκε η CIA ήταν η Εθνική Υπηρεσία Γεωσκοπικών Πληροφοριών (National Geospatial-Intelligence Agency- NGA), η οποία τελεί εν μέρει υπό τον έλεγχο του Υπουργείου Αμύνης των ΗΠΑ.

Έτσι έχουμε έναν κάπως αινιγματικό πρώην υπάλληλο του Υπουργείου Εξωτερικών με διασυνδέσεις με τη CIA και το Υπουργείο Αμύνης να είναι πρόεδρος μιας εταιρείας που δημιούργησε ένα προφανώς γελοίο και αβλαβές παιχνίδι. Τι συμβαίνει;

Η πώληση και η κοινή χρήση των στοιχείων σας

Το Pokémon Go συγκεντρώνει συνεχώς πληροφορίες για τον χρήστη και μετά παραδέχεται ανοιχτά ότι θα μοιραστεί τα στοιχεία αυτά με οποιονδήποτε τα ζητήσει.

Όπως παρατήρησε ο James Corbett σε ένα άρθρο με τίτλο Η εφαρμογή Pokémon Go της CIA κάνει αυτό που ο Νόμος Patriot Act δεν μπορεί, η πολιτική απορρήτου  της συγκεκριμένης εφαρμογής δηλώνει ότι η Niantic θα μοιραστεί όλες της πληροφορίες που συγκεντρώνει (και είναι πολλές) με κρατικούς και ιδιωτικούς οργανισμούς:

«Συνεργαζόμαστε με αξιωματούχους της κυβέρνησης και της επιβολής του νόμου ή με ιδιωτικά μέρη για να επιβάλλουμε και να συμμορφωθούμε με τον νόμο. Ενδέχεται να αποκαλύψουμε οποιαδήποτε πληροφορία για εσάς (ή για το παιδί σας) που βρίσκεται στην κατοχή ας ή στον έλεγχό μας στην κυβέρνηση ή στους αξιωματούχους της επιβολής του νόμου ή σε ιδιωτικά μέρη όπως εμείς, κατά τη δική μας αποκλειστικά κρίση, πιστεύουμε ότι είναι απαραίτητο ή κατάλληλο.”

Ο Corbett επίσης εξηγεί με λεπτομέρεια πώς το παιχνίδι απαιτεί από τον χρήστη να δώσει εκτεταμένη πρόσβαση στην Niantic/CIA/NGA/Υπουργείο Αμύνης (περιλαμβανομένης και της πρόσβασης στον λογαριασμό Γκούγκλ του χρήστη και στην κάμερά του).

Ο Oliver Stone για το Πόκεμον Γκόου: «Ολοκληρωτισμός» και «Νέο επίπεδο εισβολής»

Το περιοδικό Vulture magazine ανέφερε ότι ο Stone καταδίκασε το παιχνίδι ως «ένα νέο επίπεδο εισβολής» και μια νέα μορφή «ολοκληρωτισμού:»

«Είναι ένα νέο επίπεδο εισβολής… Κανείς δεν έχει δει στην ιστορία του κόσμου κάτι σαν την Γκούκλ. Είναι η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη επιχείρηση και έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στην παρακολούθηση, που είναι εξόρυξη στοιχείων… Εξορύσσουν στοιχεία για κάθε άνθρωπο, για το τι αγοράζεις, τι σου αρέσει και πάνω από όλα τη συμπεριφορά σου. Το Pokémon Go υπεισέρχεται σ’ αυτό. Είναι παντού και αποτελεί αυτό που μερικοί αποκαλούν καπιταλισμό της παρακολούθησης . Είναι το πιο καινούργιο σκηνικό. Θα δείτε ένα νέο είδος, ειλικρινά, μιας κοινωνίας ρομπότ, όπου θα ξέρουν πώς θα συμπεριφερθείτε και να φτιάχνουν το κατάλληλο τέχνασμα που ταιριάζει με τη συμπεριφορά σας και θα σας ταΐζουν με αυτό. Ονομάζεται ολοκληρωτισμός.»

Η πρόβλεψη της ανθρώπινης συμπεριφοράς

Είναι ενδιαφέρον ότι ο Stone δεν προειδοποιεί μόνο για την εμπορική πλευρά της εξόρυξης δεδομένων, αλλά για το γεγονός ότι όσο πιο πολλά στοιχεία συλλέγουν οι κυβερνήσεις και οι ιδιωτικές εταιρείες για τους πολίτες του κόσμου, τόσο διευκολύνεται η πρόβλεψη της συμπεριφοράς τους. Και δεν είναι μόνο ο Stone. Στις αρχές του 2015, ο ίδιος ο επίτροπος παρακολούθησης, Tony Porter, αποκάλυψε πώς τα στοιχεία που συλλέγονται από κάμερες κλειστού κυκλώματος τηλεόρασης (CCTV) μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την «πρόβλεψη της συμπεριφοράς

Με τις μυστικές υπηρεσίες να μπορούν να προβλέψουν και να χειραγωγήσουν τον λαό με μεγαλύτερες δυνατότητες που προσφέρουν τα τεχνολογικά μέσα, έχουμε φτάσει πολύ μακρύτερα από όσο μπορούσε να φανταστεί ο George Orwell. Και ο αγώνας για το ιδιωτικό απόρρητο να γίνεται πεδίο μάχης σ’ αυτόν τον αιώνα για όσους εκτιμούν την ελευθερία.

Το Pokémon Go μοιάζει περισσότερο σαν Δούρειος Ίππος της CIA και του ευρύτερου συμπλέγματος του Μεγάλου Αδελφού, παρά σαν ένα αθώο παιχνίδι. Με όλες αυτές τις διασυνδέσεις με το Υπουργείο Εξωτερικών, τη CIA και το Υπουργείο Αμύνης των ΗΠΑ, δεν αποτελεί έκπληξη ότι πολλές χώρες σκέφτονται  να απαγορέψουν το παιχνίδι αυτό.

Steven MacMillan

Αρχική Πηγή. Διασκευή/συντόμευση: ΕΘ.


 

Τα γαλλικά ΜΜΕ αποκρύπτουν την ταυτότητα των Ισλαμιστών δραστών

https://apfeurope.com/wp-content/uploads/2016/07/france-nice-truck-inset.jpg

Με την οργή του λαού  για τις Ισλαμιστικές τρομοκρατικές επιθέσεις να έχει φτάσει σε επίπεδα παροξυσμού, η φιλελεύθερη αφρόκρεμα στη Γαλλία βρήκε μια νέα λύση – τη συγκάλυψη των δραστών!

Πολλά γαλλικά ενημερωτικά μέσα έχουν πει ότι δεν θα δημοσιεύουν πλέον φωτογραφίες ή ονόματα αυτών που είναι υπεύθυνοι για τρομοκρατικές δολοφονίες. Ο λόγος που δόθηκε είναι να αποφύγουν την «μετά θάνατον δόξα» προς τους δράστες.

Αυτό θα είχε κάποια λογική, αλλά αν τα ΜΜΕ δεν αντικαταστήσουν αυτές τις κρίσιμες πληροφορίες με την ξεκάθαρη ταυτοποίηση του θρησκευτικού και εθνικού υποβάθρου για κάθε μελλοντικό δολοφόνο, τότε θα γίνει σαφές ότι ο λόγος είναι άλλος. Μάλλον ο σκοπός είναι να αφήσουν τον κόσμο στο σκοτάδι για το ποιος ευθύνεται για τις επιθέσεις.

Βέβαια κανείς δεν ξεγελιέται. Το μήνυμα που παίρνουν οι άνθρωποι συνήθως από τα φιλελεύθερα μέσα είναι ότι: «Νομίζουμε ότι είστε τόσο ανόητοι που δεν μπορείτε να αντιληφθείτε μόνοι σας τα πράγματα, γι’ αυτό σας αφήνουμε στο σκοτάδι και σας ταΐζουμε με ανοησίες.»

Η νέα τακτική ήρθε στην επιφάνεια όταν η εφημερίδα Le Monde δημοσίευσε ένα άρθρο γνώμης μετά την πρόσφατη επίθεση, τον φόνο ενός γέρου ιερέα σε μια εκκλησία κοντά στη Rouen από δύο άνδρες που ισχυρίζονταν ότι ήταν αφοσιωμένοι στο Ισλαμικό Κράτος (ISIS). Υπό τον τίτλο «Αντιστεκόμενοι στη στρατηγική του μίσους», η Le Monde ισχυρίστηκε την Τετάρτη ότι όλα τα στοιχεία της κοινωνίας έπρεπε να συμμετάσχουν στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας και ότι τα ΜΜΕ είχαν ένα ρόλο να παίξουν.

«Οι ιστοσελίδες και οι εφημερίδες που παράγουν αυτήν την πληροφόρηση δεν μπορούν να βρουν δικαιολογία για την [αποφυγή] της αυτοεξέτασης σε διάφορα μέτωπα. Από τότε που η τρομοκρατία του ISIS πρωτοεμφανίστηκε, η Le Monde έχει αλλάξει τις πρακτικές της πολλές φορές,» έγραφε η εφημερίδα.

Η πρώτη της επιλογή ήταν να μη δημοσιεύσει εικόνες από τα έγγραφα της προπαγάνδας του ISIS. Κατόπιν, μετά την επίθεση στη Νίκαια στις 14 Ιουλίου, όταν ένα φορτηγό έπεσε πάνω στα πλήθη που απολάμβαναν την εθνική εορτή της Ημέρας της Βαστίλης, η Le Monde είπε ότι είχε αποφασίσει ότι «δεν θα δημοσίευε πλέον φωτογραφίες των δραστών των φόνων, για να αποφύγει την ενδεχόμενη επίδραση της μετά θάνατον ηρωοποίησης.»

Ο τηλεοπτικός σταθμός BFM-TV και η Καθολική εφημερίδα La Croix είπαν ότι επέλεξαν την ίδια πορεία δράσης. «Αποφασίσαμε χθες το βράδυ να μη δείχνουμε πλέον φωτογραφίες των τρομοκρατών μέχρι νεωτέρας, είπε ο διευθυντής σύνταξης του BFM-TV Hervé Béroud στην  Agence France-Presse. «Το σκεφτόμασταν για καιρό. Η απόφασή μας επιταχύνθηκε από τη Νίκαια, από τις επαναλαμβανόμενες τραγωδίες.»

Το ραδιόφωνο της Europe 1 είπε ότι δεν θα αναπαράγει τις φωτογραφίες των δραστών στις τρομοκρατικές δολοφονίες και δεν θα ανακοίνωνε τα ονόματά τους. Ο τηλεοπτικός σταθμός France 24 αναμένεται επίσης να ανακοινώσει ότι δεν θα δείχνει πλέον φωτογραφίες στις εκπομπές του.

Το πρόβλημα πάει πιο μακριά από την απλή συγκάλυψη των υπαιτίων. Η πολιτική επίσης θα αρνηθεί το δικαίωμα των ανθρώπων να βρουν κατά πόσον η αυξανόμενη τρομοκρατική επιθετικότητα στην Ευρώπη έχει να κάνει με τις λανθασμένες αποφάσεις της εξωτερικής πολιτικής και της μετανάστευσης από τις ίδιες τους τις κυβερνήσεις.

Δείτε για παράδειγμα αυτά τα δύο ζεύγη φωτογραφιών:

https://www.knightstemplarinternational.com/wp-content/uploads/2016/07/two-faces.png

Επάνω, ο βομβιστής αυτοκτονίας στο Ansbach (δεξιά). «Δεν υπάρχει σύνδεση με την τρομοκρατία» λένε οι γερμανικές αρχές, αν και στα αριστερά βλέπουμε τον ίδιο όταν ήταν «μετριοπαθής επαναστάτης» στη Συρία!

terrorist refugee

Επάνω, να άλλος ένας για τον οποίον πολύ πιθανόν να ξανακούσουμε στο μέλλον. Αριστερά, κάνοντας αυτό που αρέσει στους ανθρώπους αυτούς στη Συρία. Δεξιά, σε ένα ελληνικό αεροδρόμιο καθ’ οδόν προς οπουδήποτε έχει διαταχθεί να επιτεθεί.

Πώς μπορεί να είναι σωστό να αποκρύπτεται από το κοινό αυτό το σαφές στοιχείο για την καταστροφική, εσφαλμένη κρίση εκ μέρους της αφρόκρεμας της εξουσίας; Όταν από τη μια μεριά ενθαρρύνουν την τρομοκρατία στη Συρία και μετά επιτρέπουν σε τέτοια τέρατα να πηγαίνουν στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και στον Καναδά;

Αυτή η προσπάθεια απλώς θα εξοργίσει το κοινό ακόμη περισσότερο. Και πρέπει να σταματήσει: Πρέπει να πουν την αλήθεια και να πάρουν αποτελεσματικά μέτρα εναντίον των τρομοκρατών και των Σαουδαράβων υποστηρικτών τους. Τίποτε άλλο δεν είναι αρκετό!

Πηγή

Η φωτογραφία που δεν δείχνουν τα ΜΜΕ

https://www.knightstemplarinternational.com/wp-content/uploads/2016/07/welcome.jpg

Παιδιά που αναγκάστηκαν να πάνε στην εκδήλωση υποδοχής των προσφύγων (#Refugees Welcome) για τον σφαγέα του γερμανικού τραίνου, ο οποίος είχε συλληφθεί στην Ουγγαρία.

Ο Ισλαμιστής που επιτέθηκε σε επιβάτες στο τραίνο του Wurzburg συνελήφθη από την Ουγγρική αστυνομία πέρυσι, αλλά οι κανόνες της ΕΕ ανάγκασαν την Ουγγρική κυβέρνηση να τον στείλει σε ένα κέντρο για «ασυνόδευτα παιδιά» από το οποίο δραπέτευσε και πήγε στη Γερμανία. Όταν ήταν εκεί, καλωσορίστηκε από αριστερούς που οργάνωσαν πάρτι με τα λεφτά των φορολογουμένων. Τα κύρια ΜΜΕ στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και άλλες χώρες αρνούνται να δημοσιεύσουν αυτά τα δραματικά γεγονότα.

Ο Muhammad Riyadon κρατήθηκε στα ουγγρικά σύνορα στις 23 Ιουνίου, 2015 όπου υπέβαλε αίτηση ασύλου πριν πάει στη Γερμανία.

Η αποκάλυψη έγινε από τον κύριο σύμβουλο εσωτερικής ασφάλειας στον Ούγγρο Πρωθυπουργό, György Bakondi, την Παρασκευή.

Ο Bakondi είπε ότι οι γερμανικές αρχές είχαν ζητήσει βοήθεια με την ταυτοποίηση του δράστη που ονομάζονταν Muhammad Riyad.

Μετά από έλεγχο των αρχείων της, η ουγγρική συνοριοφυλακή ανακάλυψε ότι ο πρόσφυγας τρομοκράτης είχε κρατηθεί στα σύνορα κοντά στην πόλη Ásotthalom περυσι τον Ιούνιο ως μέλος μιας ομάδας 54 εισβολέων, τους οποίους εντόπισε μια περίπολος που είχε οργανωθεί από τον σκληροπυρηνικό Δήμαρχο.

Ο Riyad πρώτα καταγράφηκε στην Ουγγαρία στις 24 Ιουνίου 2015. Ισχυρίστηκε ότι ήταν ανήλικος που είπε ότι είχε ξεκινήσει μόνος του κάπου δυόμισι μήνες πριν από το Αφγανιστάν.

Είχε κάνει αμέσως αίτηση για άσυλο και παραδόθηκε στο Γραφείο Μετανάστευσης και Εθνικότητας στις 25 Ιουνίου 2015 για θεώρηση της αποδοχής του ως ένας «ασυνόδευτος ανήλικος» Η αστυνομία επίσης του είχε πάρει τα αποτυπώματα.

Τοποθετήθηκε στο Κέντρο για Παιδιά Károlyi István στην πόλη Fót, που βρίσκεται εντός της μητροπολιτικής περιοχής της Βουδαπέστης. Ακριβώς την επόμενη μέρα, δραπέτευσε.

Οι έρευνες για να εντοπιστεί πάλι ο Riyad από την Ουγγρική αστυνομία απέβησαν άκαρπες, πρόσθεσε ο Bakondi και ως αποτέλεσμα η αίτησή του για άσυλο στην Ουγγαρία ακυρώθηκε και η άδειά του για προσωρινή παραμονή αποσύρθηκε.

Ο Bakondi επίσης αποκάλυψε ότι ο Riyad είχε κάνει αίτηση για άσυλο στην Ουγγαρία με άλλο όνομα – και επειδή δεν είχε μαζί του έγγραφα είχε καταγραφεί με το διαφορετικό όνομα που έδωσε.

Μόλις έφτασε στη Γερμανία, ο πρόσφυγας-τρομοκράτης έδωσε το όνομα Riyad. Και μόνον όταν έγινε έρευνα για τα δακτυλικά του αποτυπώματα αποκαλύφθηκε ότι ήταν το ίδιο άτομο που είχε κάνει αίτηση στην Ουγγαρία και στη Γερμανία.

Αυτόν τον αιμοσταγή δολοφόνο υποδέχθηκαν γερμανόπουλα που αναγκάστηκαν να πάνε και να καλωσορίσουν τους «πρόσφυγες» με δώρα και τραγούδια στο κέντρο προσφύγων στην Ochsenfurt. Η παραπάνω φωτογραφία ελήφθη κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης αυτής με το χαμογελαστό πρόσωπο του τρομοκράτη να φαίνεται ξεκάθαρα.

Σε οποιοδήποτε επίσημο κράτος, οποιαδήποτε στιγμή, η κυβέρνηση που επέβαλε τη μαζική μετανάστευση στη Γερμανία πέρυσι θα έπρεπε να αναγκαστεί να παραιτηθεί. Πόσα ακόμη «Παιδιά της Μέρκελ» πρέπει να δολοφονηθούν και πόσοι ακόμη Γερμανοί ή άλλο Ευρωπαίοι, πριν η Γερμανία επιστρέψει στην κανονικότητα;

Για ενημερώσεις από την πρώτη γραμμή των ουγγρικών συνόρων πατήστε LIKE https://www.facebook.com/search/top/?q=custodela

Πηγή

 

Η επίδραση του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην τουρκία στις σχέσεις Άγκυρας – Τελ Αβίβ

Η επίδραση του αποτυχημένου πραξικοπήματος στην τουρκία στις σχέσεις Άγκυρας - Τελ Αβίβ

Η σχετικά πρόσφατη απόφαση της τουρκικής και ισραηλινής κυβέρνησης για την αναθέρμανση των σχέσεων και την επαναπροσέγγιση των δυο χωρών ουδόλως επηρεάστηκε από το αποτυχημένο πραξικόπημα. Τουναντίον φαίνεται ότι η αποτυχία του στρατιωτικού πραξικοπήματος θα οδηγήσει σε περαιτέρω σύσφιξη των σχέσεων Άγκυρας-Τελ Αβίβ και σε ένα πολύ θερμό κλίμα εκατέρωθεν. Και τούτο διότι η Άγκυρα  βραχυπρόθεσμα βρίσκεται σε δύσκολη κατάσταση και χρειάζεται επειγόντως την συνεργασία των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ και την στρατιωτική του συνεργασία, τόσο για να αποσοβήσει κινδύνους στο εσωτερικό μέτωπο, όσο και στα σύνορα με την Συρία και το Ιράκ. Δηλαδή η ίδια λογική που υπήρχε για την συμφιλίωση-αναθέρμανση των σχέσεων πριν από το πραξικόπημα, τώρα αυτή η λογική είναι ακόμη πιο ισχυρή.

Ο Ερντογάν εκμεταλλευόμενος το πραξικόπημα φιμώνει και εξουδετερώνει-εξαφανίζει από την πολιτική σκηνή τους αντιπάλους του, κυρίως αυτούς που πρόσκεινται στον πρώην μέντορα του και ισλαμιστή Φετουλάχ Γκιουλέν που είναι ο ισχυρότερος του εχθρός, μετατρέποντας την Τουρκία σε ένα προεδρικό χαλιφάτο. Ο εσωτερικός πόλεμος εναντίον του Γκιουλέν και των κεμαλικών αξιωματικών σε συνδυασμό με τα ανοικτά μέτωπα που έχει η Άγκυρα με τους Κούρδους και τον Άσαντ αναγκάζουν τον Ερντογάν να ισχυροποιήσει στο έπακρο τις καλές του σχέσεις με το Ισραήλ.

Οι εκκαθαρίσεις στις τάξεις των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, κυρίως στις τάξεις της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας όπου ήταν επικεντρωμένο το πραξικόπημα, δεσμεύουν τον Ερντογάν έτι περαιτέρω στην σύσφιξη των σχέσεων Άγκυρας-Τελ Αβίβ, καθώς εφόσον υπάρξει αναγκαιότητα το Ισραήλ μπορεί να καλύψει τα νώτα της Τουρκίας και τα κενά που δημιουργεί η προσωρινή ένδεια στελεχών στην Türk Hava Kuvvetleri ως αποτέλεσμα των φυλακίσεων και των διώξεων μετά το πραξικόπημα. Θυμίζουμε ότι ιδιαίτερα οι σχέσεις των πολεμικών αεροποριών των δυο χωρών ανέκαθεν ήταν θερμότατες έως αδελφικές.

Το Ισραήλ γνωρίζει πολύ καλά, αφού επί δεκαετίες οι ένοπλες δυνάμεις του είχαν στενή συνεργασία με τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις, ότι το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία ήταν αποτέλεσμα της σημαντικής συσσώρευσης δυσαρέσκειας των κεμαλικών αξιωματικών, οι οποίοι πίστευαν και εξακολουθούν να πιστεύουν ότι η χώρα τους απομακρύνεται από τις αρχές και τις αξίες που είχε θεσπίσει ο ιδρυτής του νεοτουρκικού κράτους.

Το Τελ Αβίβ τείνοντας χείρα βοηθείας προς την Άγκυρα θέλει να ισχυροποιήσει τον Ερντογάν, διότι ένας ισχυρός Ερντογάν είναι καλύτερος σύμμαχος για το Ισραήλ από έναν αδύναμο, ένας ισχυρός Ερντογάν θα συνεχίσει να αμφισβητεί τα σύνορα με την Συρία και τον εχθρό του που κυβερνά στην Δαμασκό, ενώ θα εξακολουθήσει την τροφοδότηση των τζιχαντιστών που αποσταθεροποιούν τους εχθρούς του Ισραήλ, κάτι που πιθανότατα δεν θα έπραττε το κεμαλικό κατεστημένο της Τουρκίας.

Το Ισραήλ ενεργώντας σοφά για τα συμφέροντα του χρησιμοποιεί το αποτυχημένο πραξικόπημα για να ενισχύσει περαιτέρω τις μακροχρόνιες καλές πολιτικοστρατιωτικές σχέσεις με την Τουρκία, γνωρίζοντας ότι η Τουρκία του ισχυροποιημένου Ερντογάν είναι ο καλύτερος σύμμαχος και διεκπεραιωτής των σιωνιστικών σχεδίων για την Μέση Ανατολή.

Γ. Λιναρδής

Καύκασος – Κεντρική Ασία Οι φλόγες της αστάθειας εξαπλώνονται

Χωρίς τίτλο.jpg

Καθώς συνεχίζουν κλιμακούμενες οι πολιτικοδιοικητικές εκκαθαρίσεις στο τουρκικό κράτος ως συνακόλουθο του αποτυχημένου (ή και κατευθυνόμενου) στρατιωτικού πραξικοπήματος, ηγέτες διαφόρων χωρών αποπειρώνται να υπερασπιστούν και να παγιώσουν στην έδρασή τους στην εξουσία.

Ένας οξυδερκής παρατηρητής δεν χρειάζεται παρά να εποπτεύσει την άμεση περιφέρεια της Τουρκίας στην περιοχή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας για να διαπιστώσει τα πειστικά προς τούτο δεδομένα. Ο πρόεδρος του Αρζερμπαϊτζάν Ιλχάμ Αλίγιεφ απεκάλυψε τις συνταγματικές τροποποιήσεις που επέφερε ώστε να παρατείνει τους όρους της προεδρικής του θητείας από 5 σε 7 χρόνια. Εν τω μεταξύ ο Τουρκμένος πρόεδρος Γκουρμπαγκουλί Μπερντιμουχαμέντοφ καθόρισε ημερομηνιακά μία παρόμοια επέκταση της προεδρικής του θητείας που θα ενεργοποιηθεί στην πατρίδα του.

Δεν είναι σύμπτωση το γεγονός ότι οι ηγέτες του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν προσπαθούν να συγκροτήσουν ολοένα και κεντρικότερη εξουσία, όπως ακριβώς έπραξε αντίστοιχα στα πρόσφατα χρόνια ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν. Εν μέρει μία αντίληψη αναγκαστικής επαγρύπνησης για αυξημένες εξωτερικές απειλές ασφαλείας καθοδηγεί τις προσπάθειες περαιτέρω συγκεντρωτικότητας στις χώρες αυτές.

Η ανάδυση του Ισλαμικού Κράτους, αν και αυτό αποτελεί περισσότερο άμεσο πρόβλημα της Τουρκίας κυρίως, δοθέντος του ρόλου του στην Συριακή διαμάχη, εκλόνισε επίσης τις ισορροπίες στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία. Το Αζερμπαϊτζάν και τα Κεντροασιατικά κράτη απεδείχθησαν γόνιμο έδαφος στρατολόγησης για την ψευδοκρατική στρατευμένη ισλαμική οντότητα και εκατοντάδες πολιτών από τις χώρες αυτές εισέρρευσαν στις τάξεις των Ισλαμιστών του ISIS στην Συρία και στο Ιράκ. Ανησυχώντας σχετικά με την απειλή την οποία ενδεχομένως να συγκροτήσουν αυτοί οι μαχητές επιστρέφοντας στις πατρίδες τους, οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών πολλαπλασίασαν τις προσπάθειές τους για την αποτροπή και καταστροφή της Ισλαμικής στράτευσης εντός των συνόρων τους.

Όμως στην Τουρκία η απειλή των εξτρεμιστών αποτελεί ένα μόνο μέρος της συνολικής ιστορίας. Καθώς οι κυβερνήσεις σε ολόκληρη την μείζονα περιοχή χρησιμοποιούν συχνά τον κίνδυνο του στρατευμένου Ισλάμ για να δικαιολογήσουν τα συντριπτικά πλήγματα εναντίον των πολιτικών αντιπάλων τους, η πραγματική έκταση που αντιπροσωπεύει το Ισλαμικό Κράτος και άλλες στρατευμένες μαχόμενες Ισλαμικές ομάδες εναντίον της εν λόγω περιοχής είναι ασαφής. Στην πραγματικότητα τα κυβερνώντα σώματα αυτών των χωρών μάλλον ανησυχούν και κατατρίβονται περισσότερο με την εξασφάλιση της ισχύος τους και την εξάλειψη των στοιχείων της εσωτερικής τους αντιπολιτεύσεως, παρά με την κατανίκηση του ξενοκίνητου τζιχαντισμού.

Σ’ όλες αυτές τις χώρες αυξάνονται οι διαμαρτυρίες ενάντια στις περιοριστικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες. Τα μειούμενα ημερομίσθια, οι περιοριζόμενες αμοιβές και η ανιούσα ανεργία συστήνουν μια αυξανόμενη δυσφορία σε όλη την περιοχή, δυσφορία τροφοδοτούμενη από τις χαμηλές τιμές του πετρελαίου και την επιστροφή των μεταναστών από την Ρωσσία. Σε απόκριση προς την κατάσταση αυτή τα κράτη της περιοχής στηρίχθηκαν στις ανάγκες ασφαλείας και αυξημένης εκτελεστικής εξουσίας ώστε να αντιμετωπίσουν την πολυποίκιλα κλιμακούμενη δημόσια αναταραχή. Ήδη πριν από την επέλευση των συνταγματικών διαφοροποιήσεων ή των προτάσεων για αυτές στο Αζερμπαϊτζάν και το Τουρκμενιστάν, το Τατζικιστάν τροποποίησε το σύνταγμά του αίροντας τα όρια των εξουσιαστικών θητειών. Εν τω μεταξύ η Αρμενία μεταβαίνει προς ένα κοινοβουλευτικό σύστημα σχεδιασμένο ώστε να εξασφαλίζει την επιρροή του προέδρου της Σερζ Σαρκισιάν επάνω στις μελλοντικές αρμενικές κυβερνήσεις. Η εξουσία δεν άλλαξε χέρια στο Καζακστάν και στο Ουζμπεκιστάν από την περίοδο της Σοβιετικής κατάρρευσης, ενώ οι γηράσκοντες πρόεδροι αυτών των Εθνών μηχανεύονται σχέδια διαδοχής τους τα οποία θα περιχαρακώσουν ασφαλιστικά την κυριαρχία των οικογενειών και των φατριών τους για πολλά μελλοντικά χρόνια.

Καθώς τα ελλείμματα και οι ρήξεις ασφαλείας καθίστανται συνηθέστερα στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία οδηγούν μετά βεβαιότητος, μόνο σε μεγαλύτερη πολιτικοκοινωνική ρευστότητα. Αφότου οι Καζακστανές αρχές έθεσαν υπό περιορισμό περισσότερους από 1000 ανθρώπους τον περασμένο Ιούνιο, ενόψει διαδηλώσεων που είχαν προκηρυχθεί, η χώρα εβίωσε δύο μαζικές επιθέσεις λαϊκών μαζών ενάντια στις δυνάμεις ασφαλείας. Οι Αρμενικές δυνάμεις ασφαλείας είναι ακόμη εμπεπλεγμένες σε μία διαρκή συγκρουσιακή κατάσταση εναντίον των μελών του κινήματος «Ιδρυτικό Κοινοβούλιο», τα οποία κατέλαβαν πρόσφατα ένα αστυνομικό κτίριο απαιτώντας την παραίτηση του Σαρκισιάν λόγω της προσπάθειάς του για κλιμακούμενο συγκεντρωτισμό της εξουσίας. Η εν λόγω ομάδα απέδωσε επίσης εν μέρει την δραστηριοποίησή της και τις πρακτικές της στην απώλεια εκ μέρους της Αρμενίας της περιοχής του Ναγκόρνο-Καραμπάχ κατά την διάρκεια της πρόσφατης εκεί στρατιωτικής κλιμάκωσης. Καθώς η άλλη πλευρά σε εκείνη την ρήξη, το Αζερμπαϊτζάν, επιδιώκει με την δράση του στο Καραμπάχ να αποτρέψει την προσοχή του Έθνους του από την εσωτερική του πολιτική και οικονομική αστάθεια με την επίτευξη μιας στρατιωτικής νίκης.

Όπως η Τουρκία, αναλόγως τα κράτη κατά μήκος του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας παλεύουν ανταποκρινόμενα στις αυξομειούμενες απειλές εναντίον της εθνικής ασφαλείας τους. Ασχέτως αν είναι υπόλογοι για την αύξηση αυτών των απειλών η αυξανόμενη πολιτική αστάθεια και αναταραχή ή η δραστηριότητα του μαχόμενου στρατευμένου Ισλάμ, τα κράτη σε ολόκληρη την περιοχή αναζητούν ως αντίδοτο την πολιτική συγκεντρωτικότητα και την καταστολή με δυνάμεις ασφαλείας ώστε να περιορίσουν αυτή την αύξηση. Αλλά όπως καταδεικνύουν σαφώς τα πρόσφατα βίαια γεγονότα στην Αρμενία και στο Καζακστάν, καθώς και η αιματηρή απόπειρα του ατελούς πραξικοπήματος στην Τουρκία προσπάθειες και πρακτικές αυτού του είδους μπορούν απλά να χειροτερέψουν τα πράγματα στο σύνολό τους.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΕΤΡΙΤΗΣ

Πηγή