48 ώρες στην Τουρκία: Διπλωματική νίκη και ήττα ακολούθησαν μια τρομοκρατική επίθεση

https://i0.wp.com/ru.journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/07/erdogan-300x200.jpg

Οι πρώτες δύο ημέρες της τελευταίας εβδομάδας είδαν δύο μνημειώδεις εξελίξεις στο διπλωματικό μέτωπο στην τουρκική σκηνή. Αλλά μετά, την Τρίτη το βράδυ γίναμε μάρτυρες μιας απαίσιας τρομοκρατικής επίθεσης που κλόνισε τη χώρα. Το κυβερνόν Κόμμα της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP), του Πρωθυπουργού Μπινάλι Γιλντιρίμ (επίσης γνωστού ως ο Δύσμοιρος) και φλογερά υποστηριζόμενος από τον υποθετικά ουδέτερο Πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν (επίσης γνωστού ως ο Πρόεδρος – the Prez), εμφανίστηκε σοκαρισμένο μετά την τριπλή επίθεση αυτοκτονίας στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ στην Κωνσταντινούπολη… αλλά θα μπορούσαν αυτά τα εκ πρώτης όψεως τυχαία και ασυσχέτιστα γεγονότα να είναι κάπως συνδεδεμένα μεταξύ τους;

Η περασμένη Δευτέρα και Τρίτη (27-28 Ιουνίου 2016) αποτέλεσαν τις πιο σημαντικές 48 ώρες για την Τουρκία. Από την αρχή της εβδομάδας, τα πράγματα φαίνονταν καλά στα τουρκικά ΜΜΕ (διάβαζε, τον μηχανισμό της κρατικής προπαγάνδας) που ανέφεραν ότι το Ισραήλ είχε επιτέλους αποφασίσει να προβεί σε επανορθώσεις και να αποκαταστήσει τις φιλικές σχέσεις του με την Τουρκία, σχέσεις που υπήρξαν ετοιμόρροπες από τη θεατρική παράσταση του «Ενός Λεπτού» του τότε Πρωθυπουργού Ερντογάν στο Νταβός (στις 30 Ιανουαρίου 2009) και το επακόλουθο φονικό επεισόδιο του Μαβί Μαρμαρά (στις 31 Μαΐου 2010). Αργότερα την ίδια ημέρα εμφανίστηκαν ειδήσεις ότι η Τουρκία με τη σειρά της είχε κάνει προσέγγιση προς τη Ρωσία, σε μια προσπάθεια να τα βρει η Άγκυρα με τη Μόσχα, μεταξύ του Ταγίπ Ερντογάν και του Βλαντιμίρ Πούτιν. Μετά από αυτές τις δύο σημαντικές εξελίξεις, τόσο ειδικοί αναλυτές όσο και το κοινό ήταν απασχολημένοι με το να μηρυκάζουν τα στοιχεία όταν την Τρίτη το βράδυ προς τις 10:00 μ.μ., τρομοκράτες χτύπησαν στην κεντρική αρτηρία συγκοινωνίας της Κωνσταντινούπολης  το Αεροδρόμιο Ατατούρκ, το μεγαλύτερο στη χώρα και το τρίτο στην Ευρώπη, σε λειτουργία από το 1924, που εξυπηρέτησε περισσότερα από 60 εκατομμύρια επιβάτες πέρυσι.

Το άνοιγμα προς το Ισραήλ

Εκείνες οι 48 ώρες άρχισαν τόσο καλά που η ένθερμη υποστηρίκτρια του AKP εφημερίδα Σαμπάχ έγραφε υπερήφανα στο πρωτοσέλιδό της ότι η Τουρκία ανάγκασε το Ισραήλ να άρει τον αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας. Ο δύσμοιρος Πρωθυπουργός της Τουρκίας Μπινάλι Γιλντιρίμ κατόπιν ανακοίνωσε στον κόσμο ότι «το εμπάργκο της Γάζας πρόκειται να αρθεί ως επί το πλείστον να αρθεί» προσθέτοντας μάλιστα ότι «Τουρκικά πλοία μεταφέροντας 10.000 τόνους βοήθειας θα κινηθούν προς το ισραηλινό λιμάνι του Ασντόντ την Παρασκευή.» Με τον τρόπο αυτόν, η Τουρκία ανακοίνωσε ότι είχε προφανώς κάνει το λίγο [που μπορούσε] για τους πολιορκημένους Παλαιστινίους που ζουν στη «μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου» καθώς το ισραηλινό εμπάργκο στη Γάζα έχει πλέον «ως επί το πλείστον αρθεί.» Οι ισραηλινές αρχές από την άλλη μεριά, όπως διατυπώθηκε από την εδρεύουσα στην Ιερουσαλήμ δημοσιογράφο Allison Deger, είχαν διαφορετική άποψη καθώς φαίνεται ότι έλεγαν ότι «ο αποκλεισμός πάνω στη Λωρίδα της Γάζας… θα παραμείνει ολοκληρωτικά.» Μάλιστα, ο Μπίμπι (όπως στο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο πλέον επιθετικός Πρωθυπουργός του Ισραήλ και προφανώς το εβραϊκό εναντιόμορφο είδωλο του ίδιου του Τούρκου Προέδρου, έκανε πολύ σαφές ότι «αυτό [το εμπάργκο της Γάζας] είναι το υπέρτατο θέμα ασφαλείας μας. Δεν ήμουν έτοιμος να συμβιβαστώ σ’ αυτό.» Παρόλα αυτά, για τουρκική εγχώρια κατανάλωση, οι στρεψόδικοι του AKP μετά χαράς είναι διατεθειμένοι να διαστρέψουν την αλήθεια και να εμφανίσουν τον Πρόεδρο και τον Δύσμοιρο ως τους υπέρτατους υποστηρικτές των καταπιεσμένων Μουσουλμάνων παγκοσμίως και ιδιαίτερα των Παλαιστινίων.

Το αγγλόφωνο αραβικό τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Τζαζίρα αναφέρει λεπτομερώς ότι «με τη συμφωνία το Ισραήλ θα παρέχει οικονομική αποζημίωση αξίας 20 εκατομμυρίων δολαρίων στις οικογένειες των 10 Τούρκων πολιτών που σκοτώθηκαν από ισραηλινές δυνάμεις που έκαναν επιδρομή στον στολίσκο των 6 πλοίων [Μαβί Μαρμαρά] που πήγαινε για να σπάσει την πολιορκία της Γάζας και να παράσχει ανθρωπιστική βοήθεια σε περίπου δύο εκατομμύρια Παλαιστινίους που ζουν εκεί. Επιπροσθέτως, η συμφωνία θα επιτρέψει στην Τουρκία να διανείμει την ανθρωπιστική βοήθεια, να χτίσει ένα νοσοκομείο 200 κρεβατιών, ένα κατασκευαστικό έργο κατοικιών και ένα εργοστάσιο αφαλάτωσης στη Γάζα, υπό τον όρο ότι τα υλικά θα περάσουν από το ισραηλινό λιμάνι του Ασντόντ πρώτα.» Αν και ο Δύσμοιρος το έκανε να φανεί σαν να είναι η τουρκική διανομή βοήθειας στο «ισραηλινό λιμάνι του Ασντόντ» ένα πρώτο βήμα για την άρση της ισραηλινής πολιορκίας της Γάζας, η πραγματικότητα είναι ότι η Τουρκία θα παραδώσει τη βοήθεια στους Παλαιστινίους μέσω των καλών γραφείων των δεσμωτών και κατακτητών, το Κράτος του Ισραήλ. Παρόλα αυτά, οι δεσμοί μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ θα αποκατασταθούν, οδηγώντας σε ανανεωμένους εμπορικούς δεσμούς και μια πιθανή εισροή Εβραίων τουριστών στη χώρα υπό την κυβέρνηση του AKP. Αυτοί οι εμπορικοί δεσμοί δεν θα περιλαμβάνουν συμφωνίες όπλων όμως, όπως εξήγησε ένας Ισραηλινός αξιωματούχος μιλώντας ανώνυμα: «Η συμφωνία αυτή δεν δίνει το πράσινο φως για να αποκαταστήσουμε την οικειότητα που γνωρίζαμε κάποτε μεταξύ των αμυντικών βιομηχανιών μας και των στρατιωτικών επιτελών μας, ακόμη και αν υπήρχε τέτοια επιθυμία στην Τουρκία, πράγμα αμφίβολο.» Συνολικά, μου φαίνεται ότι η συμφωνία Τουρκίας-Ισραήλ που υπεγράφη στη Ρώμη φαίνεται να είναι περισσότερο σαν μια άσκηση δημοσίων σχέσεων εκ μέρους του Προέδρου και του Δύσμοιρου, μια άσκηση δημοσίων σχέσεων που δίδει την εντύπωση μιας καθαρής τουρκικής νίκης πάνω στα κακώς πεπραγμένα του Ισραήλ, μια νίκη που ελαττώνει τα βάσανα των Μουσουλμάνων (όπως λέμε Παλαιστινίων).

Το άνοιγμα προς τη Ρωσία

Κατά τη διάρκεια της ίδιας της Δευτέρας, όταν ο Φεριντούν Σιρινλιόγλου βοηθός γραμματέα του Τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών και ο Δρ. Τζόζεφ Σιετσάνοβερ, ενεγώντας  εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης άρχισαν να διαπραγματεύονται τη συμφωνία στη Ρώμη, άλλες ειδήσεις εμφανίστηκαν στον ορίζοντα της Τουρκίας. Το πρακτορείο ειδήσεων Σπούτνικ ανέφερε ότι ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ είχε κάνει μια σημαντική ανακοίνωση: «Ο Πρόεδρος Πούτιν έχει λάβει μια επιστολή από τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν στην οποία ο Τούρκος ηγέτης εκφράζει ενδιαφέρον για την επίλυση της κατάστασης γύρω από την κατάρριψη ενός ρωσικού βομβαρδιστικού αεριωθουμένου.» Ο Πεσκώφ συνέχισε λέγοντας ότι στην επιστολή του ο Πρόεδρος δήλωσε ότι η Τουρκία «μοιράζεται τον πόνο με την οικογένεια του πιλότου που σκοτώθηκε κατά την κατάρριψη του Su-24,» μάλιστα κάνοντας λόγο για «τον πόνο της Τουρκίας.» Ο Ντμίτρι Πεσκώφ συνεχίζει «στην επιστολή, ο Τούρκος Πρόεδρος επίσης λέει ότι έβλεπε πάντα τη Ρωσία ως στρατηγικό συνεταίρο και φίλη.» Και ότι ο Ταγίπ Ερντογάν στην επιστολή του κυριολεκτικά είπε ότι «δεν σκοπεύαμε ποτέ να καταρρίψουμε το αεροσκάφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας.» Στην περίπτωση αυτή, ο Πρόεδρος φαίνεται ότι ταπεινώνεται σχετικά με τον Ρώσο ομόλογό του. Εντυπωσιακή αναστροφή από πέρυσι όταν ενεπλάκη σε μια λεκτική μονομαχία με τον Πούτιν. Εκείνον τον καιρό καμία πλευρά δεν έδειξε αυτοσυγκράτηση, χτυπώντας τον αντίπαλο ξανά και ξανά. Αλλά οι καιροί έχουν σαφώς αλλάξει τώρα και έχοντας εγκαταλείψει τη μεγαλοστομία του σε σχέση με τον Ρώσο Πρόεδρο, ο Ερντογάν προφανώς δεν δίστασε να ζητήσει να γραφεί μια συναισθηματική επιστολή εκ μέρους του.

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκώφ είπε στους δημοσιογράφους στη Μόσχα ότι το μήνυμα του Ταγίπ Ερντογάν «περιέχει και λόγια που εκφράζουν λύπη και τη λέξη ‘λυπάμαι.’» Αντίθετα, νωρίτερα και για την ακρίβεια την Πέμπτη στις 26 Νοεμβρίου 2015 για παράδειγμα, ο Τούρκος Πρόεδρος εμφατικά είπε στους δημοσιογράφους «Δεν θα από-λο-γη-θώ! Αλλά τώρα απολογείται και μάλιστα διαβεβαιώνει τον Ρώσο ομόλογό του ότι η Μόσχα και η Άγκυρα είναι στρατηγικοί εταίροι. Και συνεχίσει λέγοντας ότι η Τουρκία θα πληρώσει την αποζημίωση, καθώς η επιστολή του υπόσχεται ότι η Τουρκία θα κάνει όλα τα απαραίτητα βήματα για να «ανακουφίσει τον πόνο και τη δριμύτητα της βλάβης,» που προκλήθηκε στους συγγενείς του Ρώσου πιλότου Ολέγκ Πεσκώφ που σκοτώθηκε στον αέρα. Αφού εκτινάχτηκε από το αεροπλάνο του, ο πιλότος πυροβολήθηκε από ένα μέλος της τουρκικής υπερεθνικής παραστρατιωτικής ομάδας Γκρίζοι Λύκοι (προσκείμενης στο ακροδεξιό Κόμμα του Εθνικού Κινήματος – MHP), που προφανώς πολεμούσε στο πλευρό των Τουρκμάνων τρομοκρατών (ή, αν θέλετε, μαχητών της ελευθερίας) που μάχονται εναντίον του καθεστώτος Άσσαντ. Το όνομά του είναι Alparslan Çelik και οι τουρκικές αρχές τον συνέλαβαν μαζί με άλλους 16 υπόπτους στις 31 Μαρτίου 2016 στην περιοχή του Karabağlar στην παράλια πόλη της Σμύρνης. Αλλά καθώς συνέβαινε αυτό, τη Δευτέρα πριν τη δήλωση του Ντμίτρι Πεσκώφ αναφορικά με την επιστολή του Ερντογάν, η Ισλαμιστική και καθαρά υπέρ του AKP εφημερίδα Yeni Akit ανέφερε ότι ο προεδρεύων δικαστής είχε πάρει μια ενδιάμεση απόφαση, αποφυλάκισε επτά υπόπτους και τους απαγόρευσε την έξοδο από τη χώρα.

Ζήτημα συγχρονισμού: Είναι το φυσικό αέριο, ανόητε

Φαίνεται ύποπτο ότι αυτές οι δύο διπλωματικές εξελίξεις απλώς έτυχε να συμβούν την ίδια χρονική στιγμή. Και αμφότερα τα γεγονότα έχουν πολύ σημαντικό οικονομικό αντίκτυπο. Ένας κυνικός θα μπορούσε να πει ότι ο Πρόεδρος απλώς κατάπιε την υπερηφάνειά του επιχειρώντας να εξασφαλίσει την επιστροφή των Ρώσων τουριστών στο θέρετρο της Αττάλειας στη μεσογειακή ακτή της Τουρκίας. Ο τουρισμός της Τουρκίας υπέστη δραματικές απώλειες τους τελευταίους μήνες: «Ο αριθμός των Ρώσων τουριστών που επισκέπτονται το θέρετρο [της Αττάλειας] μεταξύ 1ης Ιουνίου και 16ης Ιουνίου έπεσε κατά 98,5 τοις εκατό και οι Γερμανοί τουρίστες κατά 45 τοις εκατό, συγκρινόμενος με την αντίστοιχη περίοδο του 2015.» Επίσης, δεν μπορεί να αγνοηθεί ούτε ο ενεργειακός παράγοντας καθώς η Τουρκία εισάγει σχεδόν 99% από το φυσικό αέριο που καταναλώνει. Πέρυσι, πριν τη διαβόητη κατάρριψη του ρωσικού Su-24, η Τουρκία εισήγαγε σχεδόν το 58% του φυσικού αερίου από τη Ρωσία (με το υπόλοιπο ποσοστό να είναι από το Ιράν κατά 18%, το Αζερμπαϊτζάν 12%, την Αλγερία 7,7% και τη Νιγηρία 2,4%).

Και η συμφωνία με το Ισραήλ θα μπορούσε επίσης να έχει μια καθοριστική χροιά φυσικού αερίου. Το Κράτος του Ισραήλ ίσως αλιεύει έναν δυνητικό πελάτη για τις εξαγωγές του. Η επίθεση του Ισραήλ το 2014 στη Λωρίδα της Γάζας, που έφερε το σχεδόν ποιητικό όνομα Επιχείρηση Προστατευτικό Πλεονέκτημα (από 8 Ιουλίου έως 26 Αυγούστου 2014) έλαβε χώρα κατά ένα μικρό μέρος για να εξασφαλίσει «τα πηγάδια του αερίου Marine-1 και Marine-2 εντός του πεδίου Λεβιάθαν και έξω από την ακτή της Γάζας.” Η εδρεύουσα στη Γενεύη Αναΐς Αντρεασιάν σωστά παρατηρεί στο Περιοδικό των Παλαιστινιακών Σπουδών του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας ότι ο μακροπρόθεσμος σκοπός του Ισραήλ είναι «να ενσωματώσει τα πεδία του αερίου έξω από τη Γάζα στις γειτονικές ισραηλινές παράκτιες εγκαταστάσεις.» Αλλά, όπως τονίζει εύστοχα ο πανεπιστημιακός και δημοσιογράφος της διεθνούς ασφάλειας Δρ. Ναφέζ Αχμέτ, το 2014 η «σύγκρουση Ισραήλ-Παλαιστίνης σαφώς και δεν είναι για τους πόρους. Αλλά σε μια εποχή ακριβής ενέργειας, ο ανταγωνισμός για την υπερίσχυση στους υδρογονάνθρακες της περιοχής επηρεάζουν όλο και περισσότερο τις κρίσιμες αποφάσεις που μπορούν να αναφλέξουν τον πόλεμο.»

Και εύλογα η Τουρκία θα ήταν παραπάνω από πρόθυμη παραλήπτρια του αερίου της Γάζας, μέσω της παρεχόμενης υποδομής από το Κράτος του Ισραήλ – όχι μόνο για την εγχώρια κατανάλωσή της αλλά επίσης για να εκπληρώσει τη φιλοδοξία της να γίνει ένας πραγματικός και βιώσιμος ενεργειακός κόμβος στην περιοχή. Οι προπαρασκευαστικές εργασίες για τη συμφωνία αυτή έγιναν όταν τον περασμένο μήνα η Τουρκία ανακάλεσε την αρνησικυρία της σε οποιαδήποτε ισραηλινή δραστηριότητα με το ΝΑΤΟ και ακολούθως επετράπη στο το Εβραϊκό Κράτος να ανοίξει γραφεία στην έδρα του ΝΑΤΟ στις Βρυξέλλες. Συνεπώς, δεν αποτελεί έκπληξη γιατί η Χαμάς, η πολιτική δύναμη επικεφαλής στη Λωρίδα της Γάζας, δεν ήταν μέρος της τρέχουσας συμφωνίας Ισραήλ-Τουρκίας. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα περίεργο, καθώς την Παρασκευή στις 17 Ιουνίου, ο αρχηγός της Χαμάς Χαλίντ Μεσάλ συναντήθηκε με τον Πρόεδρο στην Κωνσταντινούπολη. Ο Γενικός Γραμματέας της Παλαιστινιακής Εθνικής Πρωτοβουλίας, Μουσταφά Μαργκούτι, από πλευράς του, δεν έκρυβε την απογοήτευσή του: «Αν αληθεύει ότι η συμφωνία [Τουρκίας-Ισραήλ] σχετίζεται με μια μελλοντική συμφωνία αερίου, θα είναι πολύ επικίνδυνη και απογοητευτική,» προσθέτοντας ότι «ανησυχούμε πολύ για οποιαδήποτε χώρα συνεργάζεται με το Ισραήλ στις εξαγωγές αερίου. Είναι κερδοφόρο μέτρο και το βλέπουμε ως [πράξη] που ανταμείβει τον κατακτητή. Είναι απογοητευτικό, ειδικά από μια χώρα που λέει ότι υποστηρίζει την Παλαιστίνη.»

Αυτές οι συναρπαστικές εξελίξεις μεταξύ των τριών, Τουρκίας, Ρωσίας, Ισραήλ, αποτέλεσαν το μοναδικό θέμα ομιλίας κατά τη Δευτέρα και Τρίτη, αλλά μετά ξαφνικά στις 10:00 μ.μ. αυτές οι διπλωματικές μηχανορραφίες όλες έγιναν δευτερεύουσες, καθώς 3 αγνώστου ταυτότητας βομβιστές αυτοκτονίας επιτέθηκαν στο τερματικό των Αφίξεων Εξωτερικού στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης, φονεύοντας 41 (από τους οποίους οι δέκα ήταν ξένης εθνικότητας) και τραυματίζοντας περισσότερους από 200 αθώους παρισταμένους. Ήταν η τέταρτη βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας στην Κωνσταντινούπολη το 2016.

Ο Σιομπάν Ο’ Γκρέιντυ, αρθρογράφος στην Foreign Policy, σχολίασε ότι η «επίθεση έρχεται μόλις τρεις μήνες μετά από μια παρόμοια επίθεση μιας ομάδας μαχητών του Ισλαμικού Κράτους στην πτέρυγα των αναχωρήσεων του Αεροδρομίου των Βρυξελών, φονεύοντας 15 ανθρώπους. Η τουρκική κυβέρνηση έχει ήδη επιρρίψει την ευθύνη σε απροσδιόριστους τρομοκράτες αλλά δεν έχει κατονομάσει ποια οργάνωση πιστεύουν ότι ευθύνεται. Οι δύο πιθανότεροι ύποπτοι είναι το PKK (Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν) ή το Ισλαμικό Κράτος, που αμφότερα έχουν επανειλημμένως διεξάγει τρομοκρατικές επιθέσεις στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια.» Ο Πρόεδρος έσπευσε να προσθέσει και αυτός τα λόγια του, υπενθυμίζοντας στο εγχώριο και το διεθνές ακροατήριό του ότι η Τουρκία θα «συνεχίσει τη μάχη της εναντίον αυτών των τρομοκρατών μέχρι τέλους, αδιάκοπα και χωρίς φόβο.» Ο Δύσμοιρος Πρωθυπουργός ευθυγραμμίστηκε με το αφεντικό του και δήλωσε ότι «αυτή η επίθεση που στοχεύει αθώους ανθρώπους, είναι μια ελεεινή προμελετημένη τρομοκρατική ενέργεια. . . Τα ευρήματα των δυνάμεων ασφαλείας μας δείχνουν προς την οργάνωση Ντάες [ή το IS/ISIS/ISIL] ως τους δράστες αυτής της τρομοκρατικής επίθεσης.»

Η τριπλή επίθεση αυτοκτονίας: Άλλη μια επίθεση του χαλιφάτου ή κάτι πιο καταχθόνιο;

Αλλά αυτή η τριπλή επίθεση αυτοκτονίας, που έγινε από άτομα που ταξίδεψαν προς το αεροδρόμιο στο ίδιο ταξί, ήλθε αμέσως μετά από μια βομβιστική επίθεση αυτοκτονίας νωρίτερα αυτόν τον μήνα στη δημοφιλή γειτονιά της Κωνσταντινούπολης Βεζνεσιλέρ, φονεύοντας 11 ανθρώπους και τραυματίζοντας δεκάδες άλλους. Οι αρχές επίσης γρήγορα επέρριψαν ευθύνες στον Χαλίφη και τους Χαρούμενους Άνδρες (επίσης γνωστού ως Ισλαμικό Κράτος ή Ντάες/IS/ISIS/ISIL), αν και την ευθύνη δεν την ανέλαβε ποτέ καμιά τρομοκρατική οργάνωση. Αλλά το Ισλαμικό Κράτος είναι γνωστό ότι δημοσιεύει τις θρασύδειλες πράξεις του ευρέως μέσω διαδικτύου και άλλα κοινωνικά μέσα.

Την Τρίτη το βράδυ, τις ώρες που ακολούθησαν την τριπλή επίθεση αυτοκτονίας, το γερμανικό δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο ARD πέταξε την ιδέα ότι η τρομοκρατική ομάδα TAK (Τα Γεράκια της Ελευθερίας του Κουρδιστάν, Teyrêbazên Azadiya Kurdistan) θα μπορούσαν να ευθύνονται για το αίσχος. Και αυτό ίσως φαίνονταν πράγματι λογικό, λαμβάνοντας υπόψιν ότι τον συνεχιζόμενο πόλεμο της κυβέρνησης της Άγκυρας εναντίον μερίδων του κουρδικού πληθυσμού της Τουρκίας στα νοτιοανατολικά της χώρας. Σε προηγούμενη περίπτωση, επίσης αναφέρθηκα σ’ αυτήν την τρομοκρατική οργάνωση που δραστηριοποιείται στην Τουρκία. Αλλά ο Πρόεδρος και ο παρατρεχάμενός του ο Δύσμοιρος εμφανίζονται πρόθυμοι να αναμίξουν το Ισλαμικό Κράτος στον Πόλεμο-Εναντίον-της-Τρομοκρατίας της Τουρκίας, εκτρέποντας την προσοχή του κοινό από το Κουρδικό Ζήτημα και υπονοώντας ότι η σταθερή κυβερνητική πολιτική έχει σχεδόν αποτελειώσει κάθε πρωτοβουλία που μπορεί να είχαν οι κουρδικές τρομοκρατικές οργανώσεις στην Τουρκία.

Την ίδια στιγμή, η τελευταία τρομοκρατική επίθεση επίσης έφερε μερικές ομολογουμένως θετικές εξελίξεις αμέσως μετά. Για έναν λόγο, ο Βλαντιμίρ Πούτιν τηλεφώνησε στον Τούρκο ομόλογό του την Τετάρτη, 29 Ιουνίου, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά του και υποσχόμενος συνεργασία εναντίον τρομοκρατικών επιθέσεων συνολικά. Η τηλεφωνική επικοινωνία συνέβη για πρώτη φορά σε επτά μήνες. Και οι δύο άνδρες μίλησαν για 40 λεπτά. Αντί να χρειάζεται ο Ταγίπ Ερντογάν να κάνει ένα πρώτο άνοιγμα προς τη Μόσχα μετά την πλέον φημισμένη επιστολή του, η επίθεση στο Αεροδρόμιο Ατατούρκ παρακίνησε τον Πούτιν να σπάσει το πρωτόκολλο και να τείνει χείρα φιλίας – κάποια ελάχιστη διπλωματική νίκη για τον Τούρκο Πρόεδρο, αμφίβολα. Έλαβε βέβαια και άλλα τηλεφωνήματα, το πιο αξιοσημείωτο από τον Μπαράκ Ομπάμα. Ο εκπρόσωπος τύπου του Λευκού Οίκου Τζος Έρνεστ είπε σε ομάδα δημοσιογράφων στην Ουάσιγκτον ότι «αυτό το πρωί, ο πρόεδρος ήταν στο τηλέφωνο με τον Πρόεδρο Ερντογάν της Τουρκίας … [προσφέροντας διαβεβαιώσεις για] οποιαδήποτε υποστήριξη που θα μπορούσε να ωφελήσει τους Τούρκους καθώς διεξάγουν αυτήν την έρευνα.»

Αλλά μετά ο Φουάτ Αβνί έγραψε στο Τουίτερ την Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016, ότι «θα γίνουν ενέργειες που θα φέρουν τη χώρα στο χείλος του εμφυλίου πολέμου. Εκρήξεις, συνωμοσίες, το κάψιμο οχημάτων θα ακολουθήσουν αλληλοδιαδόχως.» Την ίδια στιγμή, ο εκπρόσωπος του CNN Türk στην Άγκυρα Χαντί Φιράτ δήλωσε στον αέρα ότι «στις αρχές Ιουνίου, περίπου είκοσι μέρες πριν, μονάδες των μυστικών υπηρεσιών είχαν στείλει μια γραπτή προειδοποίηση στα υψηλά κλιμάκια του κράτους και σε όλα τα τμήματα σε σχέση με την Κωνσταντινούπολη. Αυτό το έγγραφο περιείχε επίσης ονόματα τοποθεσιών.» Το αν το Αεροδρόμιο Ατατούρκ ήταν στη λίστα παραμένει άγνωστο όμως. Δείχνουν οι δηλώσεις τώρα των Φουάτ Αβνί και Χαντί Φιράτ ότι τα γεγονότα αυτών των 48 ωρών είχαν προσχεδιαστεί; Ότι η διπλωματική νίκη και ήττα από την αρχή θα εξουδετερώνονταν από ένα γεγονός πολύ μεγαλύτερης αμεσότητας και σπουδαιότητας, ένα γεγονός που θα επιτύγχανε να εκτρέψει την προσοχή από ενδεχομένως εξευτελιστικές λεπτομέρειες που θα έβλαπταν τον Πρόεδρο και την εικόνα του; Ή πρόκειται για άλλη μια θεωρία συνωμοσίας που έχει να κάνει με τον τόσο δημοφιλή αλλά εξ ίσου διχαστικό Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν;

Can Erimtan

Πηγή

 

 

Advertisements