Θα είναι η Ουγγαρία η επόμενη χώρα που θα εγκαταλείψει την ΕΕ;

https://i1.wp.com/ru.journal-neo.org/wp-content/uploads/2016/08/hungarian-prime-minister-viktor-orban-300x200.jpg

Θα είναι η Ουγγαρία η επόμενη χώρα που θα εγκαταλείψει τη δυσλειτουργική Ευρωπαϊκή Ένωση; Η ερώτηση δεν είναι τόσο απίθανη. Στις 2 Οκτωβρίου 2016, οι Ούγγροι θα συμμετάσχουν σε δημοψήφισμα για το αν συμφωνούν με την εγκατάσταση μεταναστών στην Ουγγαρία που τους έχει επιβάλει η ΕΕ ή όχι. Είναι μεγάλο ζήτημα στην Ουγγαρία, μια χώρα ενός υπερήφανου και με ανεξάρτητη βούληση λαού που έχει αντέξει 150 χρόνια Οθωμανικού ζυγού και πολέμους με την Αυστρία των Αψβούργων μέχρι τον Αυστρo-Ουγγρικό Συμβιβασμό του 1867 που δημιούργησε μια ειρηνική συνύπαρξη κάτω από τη δυαδική Μοναρχία της Αυστρίας-Ουγγαρίας. Μετά από αυτό, οι Ούγγροι ήταν υπήκοοι της Σοβιετικής Ένωσης από το 1945, αρχικά υπό τον τρομερό Mátyás Rákosi, μέχρι που έγινε η πρώτη κομμουνιστική χώρα του Συμφώνου της Βαρσοβίας που ανακηρύχθηκε συνταγματική δημοκρατία τον Οκτώβριο του 1989 και άνοιξε τα σύνορά της στην Αυστρία, βάζοντας σε κίνηση ντόμινο την πτώση της Ανατολικής Γερμανίας και μετά ολόκληρου του Συμφώνου της Βαρσοβίας και, τελικά, της Σοβιετικής Ένωσης. Όπως κάθε έθνος, [οι Ούγγροι] έχουν τη δική τους ξεχωριστή ιστορία.

Μπορεί να ειπωθεί ότι οι Ούγγροι, ένας λαός χωνευτήρι εθνοτήτων του οποίου το Κοινοβούλιο ψήφισε τους πρώτους στον κόσμο νόμους σχετικά με τα εθνοτικά και μειονοτικά δικαιώματα το 1849, δεν είναι λαός παθητικός όταν αισθάνονται ότι κάτι δεν πάει καλά με τον τρόπο που τους μεταχειρίζονται. Αυτό συμβαίνει σήμερα με την πρόταση των Βρυξελλών ότι η Ουγγαρία και άλλες χώρες της ΕΕ πρέπει να δεχθούν έναν αριθμό πολιτικών προσφύγων πολέμου από τη Μέση Ανατολή (αριθμό που καθορίζεται από τις Βρυξέλλες) και να πληρώσουν όλο το κόστος για αυτούς είτε τους θέλουν θέλουν είτε όχι. Οι χώρες που αρνούνται να δεχθούν το ποσοστό τους, θα αντιμετωπίσουν δριμύτατες ποινές. Το 2015 κάπου 400.000 πρόσφυγες έφτασαν στην Ουγγαρία πριν η χώρα στήσει έναν φράχτη τεσσάρων μέτρων με αγκαθωτό σύρμα στα σύνορα με τη Σερβία.

Περίπου οι μισοί, ή 200.000, επιχείρησαν να λάβουν άσυλο στην Ουγγαρία και μετά από κυβερνητικές διαδικασίες, μόνο σε 264 αποδόθηκε πολιτικό άσυλο. Από την ανέγερση του φράχτη η εισροή μέσω της επονομαζόμενης Βαλκανικής Οδού δεν σταμάτησε. Η Αυστριακή κυβέρνηση επίσης αποφάσισε να συνεργαστεί με την κυβέρνηση του [Πρωθυπουργού] Ορμπάν στις κοινές περιπολίες των κοινών τους συνόρων.

Την Ουγγαρία ακολούθησαν στην αντίθεσή τους με την πρόταση της υποχρεωτικής αποδοχής των ποσοστώσεων μεταναστών η Δημοκρατία της Τσεχίας, η Σλοβακία και η Πολωνία – που σχηματίζουν την ομάδα των Τεσσάρων Χωρών του Βίσεγκραντ. Μέχρι στιγμής μόνο η Ουγγαρία έχει αποφασίσει να διεξάγει ένα εθνικό δημοψήφισμα για το θέμα. Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι πάνω από το 66% αντιτίθεται στις υποχρεωτικές ποσοστώσεις, περιλαμβανομένου και του Ορμπάν, που έχει ταχθεί υπέρ του Όχι.

Ο ευθύς Πρωθυπουργός της Ουγγαρίας, Βίκτωρ Ορμπάν, ο μόνος πρωθυπουργός από το 1989 που υπηρέτησε ολόκληρη θητεία και επανεξελέγη, είναι πολύ δημοφιλής μεταξύ των Ούγγρων για το γεγονός ότι εκφράζεται ελεύθερα εναντίον των εσφαλμένων πολιτικών που εκπορεύονται από τις Βρυξέλλες. Πολλοί Ούγγροι των βλέπουν σαν τον σύγχρονο Δαϋίδ που αντιστέκεται στον πολύ μεγαλύτερο Γολιάθ, την απρόσωπη, μη εκλεγμένη Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Στις 2 Οκτωβρίου οι Ούγγροι θα ψηφίσουν για ένα μοναδικό ερώτημα σε ένα ειδικό δημοψήφισμα: «Θέλετε η Ευρωπαϊκή Ένωση να υπαγορεύει την υποχρεωτική εγκατάσταση μη-Ούγγρων πολιτών στην Ουγγαρία ακόμη και χωρίς τη συναίνεση του Κοινοβουλίου;»

Ορμπάν: «Κίνδυνος τρομοκρατίας κάθε ένας μετανάστης…»

Στο θέμα των προσφύγων πολέμου ο Ορμπάν δεν μασά τα λόγια του: «Η Ουγγαρία δεν χρειάζεται ούτε έναν μετανάστη για να λειτουργήσει η οικονομία της, ή για τον πληθυσμό της να συντηρήσει τον εαυτό του ή για τη χώρα να έχει μέλλον,» είπε σε μια πρόσφατη συνέντευξη. Αντίθετα, δήλωσε, «Κάθε ένας μετανάστης αντιπροσωπεύει έναν δημόσιο κίνδυνο ασφάλειας και τρομοκρατίας. Γι αυτό δεν υπάρχει ανάγκη για μια κοινή ευρωπαϊκή προσφυγική πολιτική. Όποιος χρειάζεται μετανάστες μπορεί να τους δεχθεί, αλλά μη μας τους επιβάλλετε, δεν τους χρειαζόμαστε.» Όσον αφορά την Ουγγαρία, δήλωσε σε μια συνέντευξη στο Russia Today, «η μετανάστευση δεν αποτελεί λύση, αλλά πρόβλημα… δεν το χρειαζόμαστε και δεν θα το καταπιούμε.» Η Ουγγρική κυβέρνηση επιμένει ότι το δικαίωμα να αποφασίζει τα προσφυγικά θέματα ανήκει αποκλειστικά στις εθνικές κυβερνήσεις.

Η Ουγγαρία και τρεις άλλες χώρες της Κεντρικής Ευρώπης που αποτελούν την Ομάδα Βίσεγκραντ αντιτίθενται στις υποχρεωτικές ποσοστώσεις που θέλει η ΕΕ να επιβάλει σε κάθε χώρα μέλος. Τον περασμένο Δεκέμβριο, η Ουγγαρία υπέβαλε μήνυση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για να ανακόψει την προσπάθεια της ΕΕ να αναδιανείμει τις εισερχόμενους μετανάστες σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η απόφαση θα πάρει χρόνια. Το δημοψήφισμα αποσκοπεί στο να δώσει [στην κυβέρνηση] μια ευρεία λαϊκή εντολή εναντίον των υποχρεωτικών ποσοστώσεων των Βρυξελλών.

Το πρώτο βήμα για την έξοδο από την ΕΕ;

Είναι ξεκάθαρο ότι οι Ούγγροι θα ψηφίσουν Όχι τις ποσοστώσεις για τους πρόσφυγες. Σο σημείο εκείνο το ερώτημα θα είναι αν οι Ούγγροι θα διεξάγουν δημοψήφισμα, όπως οι Βρετανοί πρόσφατα, όταν γίνει σαφές ότι οι Βρυξέλλες θα αγνοήσουν την Ουγγρική ψήφο με τη συνηθισμένη της εκκωφαντική σιωπή. Η ιδέα της Ουγγρικής εξόδου από την ΕΕ δεν είναι καθόλου ακραία, δεδομένου ότι η Βρετανία έχει δημιουργήσει προηγούμενο ότι η έξοδος είναι πιθανή.

Η κυβέρνηση Ορμπάν έως τώρα έχει κινηθεί με προσοχή για να δοκιμάσει τα όρια των κανόνων της ΕΕ. Πολύ διαφορετικός από τον «ακροδεξιό τύραννο», όπως τον απεικονίζουν οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών και τα μεγάλα ΜΜΕ της ΕΕ, ο σπουδασμένος στην Οξφόρδη Ορμπάν είναι πολύ εκπλεπτυσμένος, προφανώς όχι διεφθαρμένος (πραγματικός νεωτερισμός στη σημερινή πολιτική αν αληθεύει) γνήσιος δημοκράτης που πάντα στρέφεται προς τους ψηφοφόρους του στα σημαντικά θέματα πολιτικής, πράγμα που είναι ανάθεμα για την ολιγαρχία μη εκλεγμένων των Βρυξελλών.

Τις απόψεις του ο Ορμπάν για την τρέχουσα προσφυγική κρίση, την οποία τα μέσα ενημέρωσης ονομάζει ως μαζική μετανάστευση (επίτηδες να ακούγεται πιο καλοήθης) τις  ανέλυσε λεπτομερώς στη ομιλία του για την Κατάσταση της Χώρας στις 28 Φεβρουαρίου, στο μέσον της τρίτης θητείας του ως εκλεγμένος Πρωθυπουργός.

Αναφερόμενος στην πρόσφατη εμπειρία της χώρας του να απαγκιστρωθεί από δεκαετίες κομμουνιστικής εξουσίας, τώρα ως μέλος της ΕΕ από το 2004, τονίζει ο Ορμπάν, «ανησυχούμε πώς θα προστατεύσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.» Αυτό ακούγεται λογικό εκτός αν κανείς αντιληφθεί ότι ο σκοπός της ΕΕ ως θεσμός είναι ακριβώς το αντίθετο – τελικά να καταστρέψει όλα τα εθνικά συμφέροντα προς όφελος μιας αυταρχίας που θα εκπορεύεται από τους μη εκλεγμένους των Βρυξελλών.

Πραγματικά επιτεύγματα

Όσο για το πόσο τα πραγματικά επιτεύγματα της Ουγγαρίας και του Ορμπάν αγνοούνται ή διαστρεβλώνονται από τα ξένα ΜΜΕ, είναι χρήσιμο να παρατηρήσουμε τι κατάφερε ο Ορμπάν στην πρώτη του θητεία στο διάστημα 1998-2002 όταν το κόμμα Fidesz κέρδισε σε μια συνεργασία με το Ουγγρικό Δημοκρατικό Φόρουμ (MDF) και το Λαϊκό Κόμμα των  Ανερξάρτητων Μικρομεριδιούχων και Αγροτών (FKGP) στη πρώτη του κυβέρνηση πλειοψηφίας. Μετά από 8 χρόνια εκτός της κυβέρνησης, το κόμμα Fidesz του Ορμπάν κέρδισε την ευρύτατη λαϊκή εντολή του 53% των ψήφων και δύο τρίτα των κοινοβουλευτικών θέσεων το 2010 και την επανεκλογή του το 2014 έως σήμερα.

Όπως τονίζει ο Ορμπάν στην ομιλία του τον Φεβρουάριο, «μέσα σε τρία χρόνια έχουμε ισχυροποιήσει τον προϋπολογισμό, σταθεροποιήσαμε την οικονομία, αποφύγαμε την χρεοκοπία, περιορίσαμε τον πληθωρισμό και μειώσαμε την ανεργία από το 11,5% to 6,2%. Διώξαμε το ΔΝΤ, ξεπληρώσαμε το δάνειό μας πριν τη λήξη του και εφέτος θα ξεπληρώσουμε το τελευταίο ευρώ του χρέους μας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνολικά το 2014 ολοκληρώσαμε αυτήν την περίοδο της σταθεροποίησης με μια οικονομική ανάπτυξη του 3,7% και ανοίξαμε ένα νέο κεφάλαιο

Επιπλέον, στη θητεία του Ορμπάν, η κυβέρνηση κατάφερε «σε πέντε χρόνια να μειώσει τον προσωπικό φόρο από το 35% στο 15%, και αφήσαμε στις τσέπες των οικογενειών 1.300 δισεκατομμύρια φιορίνια. Μειώσαμε τους λογαριασμούς των του ηλεκτρικού ρεύματος κατά 25% και ο κατώτατος μισθός αυξήθηκε κατά 50%. Το καταφέραμε αυτό μαζί: Το κράτος και η αγορά, η κυβέρνηση και ο ιδιωτικός τομέας, οι εργαζόμενοι και οι εργοδότες, οι Ουγγρικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι τοπικές θυγατρικές των πολυεθνικών… Σε σύγκριση με το 2010, διανείμαμε 40% περισσότερα κονδύλια στην υγεία. Μειώσαμε τις λίστες αναμονής στο μισό. Χορηγήσαμε περισσότερα από πεντακόσια δισεκατομμύρια φιορίνια στην ανάπτυξη των νοσοκομείων μας

Αυτό είναι το υπόβαθρο της Ουγγρικής οικονομίας με την κυβέρνηση του Ορμπάν για να κατανοήσουμε γιατί ο λαός υποστηρίζει το κάλεσμά του υπέρ του Όχι στις υποχρεωτικές ποσοστώσεις για τους πρόσφυγες. Τώρα τα σχόλιά του για την προσφυγική κρίση αποκτούν νόημα.

«Το όνομα αυτού του κινδύνου είναι η μαζική μετανάστευση…»

Ο Ορμπάν συνεχίζει, «Θα ήθελα τώρα να εξηγήσω γιατί το είπα αυτό. Εν περιλήψει, είναι επειδή όλα αυτά τώρα βρίσκονται σε κίνδυνο. Η οικονομική σταθερότητα για την οποία εργαστήκαμε τόσο σκληρά βρίσκεται σε κίνδυνο… Η εθνικά-προσανατολισμένη εξωτερική πολιτική που δημιουργήθηκε με τόση επίπονη προσοχή στη λεπτομέρεια – βρίσκεται σε κίνδυνο. Η αποκατασταθείσα δημόσια τάξη και η δημόσια ασφάλεια χωρίς τρομοκρατικές απειλές βρίσκονται σε κίνδυνο. Και ο εθνικός μας πολιτισμός… επίσης είναι σε κίνδυνο

Και γίνεται πιο ακριβής: «Το όνομα του κινδύνου αυτού είναι η μαζική μετανάστευση… Το έτος 2015 έφερε ένα τέλος στην εποχή στην οποία, πιστεύοντας ότι ήταν υπό τον έλεγχο της Ευρώπης, θεωρούσαμε δεδομένη την προστασία και την ασφάλεια της ηπείρου μας. Πριν από ένα χρόνο, στην ίδια περίσταση, ήδη προειδοποιούσαμε ότι μια νέα εποχή μαζικής μετανάστευσης έχει αρχίσει. Μας χλεύασαν ανηλεώς και μας πρόσβαλαν, σύμμαχοι και φίλοι το ίδιο…. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι όλοι αυτοί που έρχονται εδώ δεν σκοπεύουν καθόλου να υιοθετήσουν τον τρόπο ζωής μας, γιατί βλέπουν τον δικό τους τρόπο ζωής ως πιο αξιόλογο… Και πράγματι, γιατί να τον αποχωριστούν; Η πραγματικότητα είναι ότι δεν θα παρέχουν το εργατικό δυναμικό που χρειάζονται τα εργοστάσια της Δυτικής Ευρώπης. Τα στοιχεία δείχνουν, ότι σε ολόκληρες γενιές, η ανεργία είναι πολύ υψηλότερη – ενίοτε και πολλές φορές υψηλότερη – μεταξύ αυτών που γεννήθηκαν έξω από την Ευρώπη. Η πραγματικότητα είναι ότι τα ευρωπαϊκά έθνη υπήρξαν ανίκανα να ενσωματώσουν ακόμη και τις μάζες που έφτασαν από την Ασία και την Αφρική σταδιακά, κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Πώς θα τα καταφέρουν να επιτύχουν την ενσωμάτωση αυτή τώρα, τόσο γρήγορα για τόσο μεγάλους αριθμούς;»

Όλα αυτά τα επιχειρήματα μπορούν να συζητηθούν. Αλλά εδώ βρίσκεται το κεντρικό σημείο στο οποίο ο Ορμπάν βασίζει τη στρατηγική του για το Δημοψήφισμα και ο υπέρτατος λόγος που κατόπιν θα αναγκαστεί μετά τις 2 Οκτωβρίου να αρχίσει να προετοιμάζει ένα «Huexit», δηλαδή, την έξοδο της Ουγγαρίας από την ΕΕ:

«… δεν θα πρέπει να θυμώνουμε με τους μετανάστες. Στην πλειοψηφία τους είναι επίσης θύματα: Θύματα των κυβερνήσεων στις χώρες τους που καταρρέουν, θύματα των κακών διεθνών αποφάσεων, θύματα των διακινητών ανθρώπων. Κάνουν ότι θεωρούν καλό για τα δικά τους συμφέροντα. Το πρόβλημα είναι ότι εμείς οι Ευρωπαίοι δεν κάνουμε αυτά που είναι για τα δικά μας συμφέροντα. Δεν υπάρχει καλύτερη λέξη για αυτό που κάνουν οι Βρυξέλλες από το «παράλογο». Είναι παρόμοιο με τον καπετάνιο ενός πλοίου που κινδυνεύει να συγκρουστεί, ο οποίος αντί να κάνει ελιγμό αποφυγής, ενδιαφέρεται περισσότερο να αποφασίσει σε ποιες σωσίβιες λέμβους θα απαγορεύεται το κάπνισμα. Είναι σαν, αντί να επιδιορθώνουμε μια διαρροή στο κύτος, να συζητάμε για το πόσο νερό θα πρέπει να πλημμυρίσει σε ποιες καμπίνες…»

Και ο Ορμπάν συνεχίζει:

«Είναι αρκετά μεγάλο πρόβλημα ότι οι Βρυξέλλες είναι ανίκανες να οργανώσουν την άμυνα της Ευρώπης, αλλά είναι ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα ότι στερούνται της βούλησης για να το πράξουν. Στη Βουδαπέστη, τη Βαρσοβία, την Πράγα και την Μπρατισλάβα είναι δύσκολο για εμάς να το κατανοήσουμε πώς φτάσαμε σε ένα σημείο, όπου εκείνοι που θέλουν να έλθουν εδώ από άλλες ηπείρους και άλλους πολιτισμούς μπορεί να τους επιτραπεί να μπουν χωρίς ελέγχους. Είναι δύσκολο να καταλάβουμε την εξασθένιση του φυσικού και θεμελιώδους ενστίκτου του πολιτισμού μας για την αυτοάμυνά μας και τη γη μας… Εδώ είναι Ευρώπη. Η Ευρώπη είναι Ελλάς, όχι Περσία. Είναι Ρώμη, όχι Καρχηδόνα. Είναι Χριστιανισμός όχι χαλιφάτο. Όταν το λέμε αυτό δεν ισχυριζόμαστε ότι είμαστε καλύτεροι, αλλά ότι είμαστε διαφορετικοί. Το να δείχνουμε προς την ύπαρξη ενός ανεξάρτητου ευρωπαϊκού πολιτισμού δεν σημαίνει ότι είναι καλύτερος ή χειρότερος. Σημαίνει μόνο ότι «μας αρέσει ότι είμαστε έτσι και εσείς είστε αλλιώς.» 

Η κίνηση αυτή από την Ουγγαρία, τον Πρωθυπουργό της και τον λαό της δεν είναι επιφανειακό τέχνασμα για να διαπραγματευτούν καλύτερη συμφωνία από τις Βρυξέλλες, όπως σκόπευε ο Ντέιβιντ Κάμερον με το φιάσκο του σχετικά με το Brexit (από τη δική του τη σκοπιά). Είναι μια ουσιώδης γραμμή στην άμμο ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης μεταξύ των χωρών που πιστεύουν σε μια διαλυμένη εθνική κυριαρχία προς όφελος της υπερεθνικής Ενωμένης Ευρώπης των Βρυξελλών και εκείνων των χωρών που σφορδά επιθυμούν με την έναρξη αυτής της προσφυγικής κρίσης και τις συνέπειές της να απαιτήσουν στοιχειώδη κυριαρχικά δικαιώματα.

Οι Βρυξέλλες και ξεκάθαρα ο Βερολίνο της Μέρκελ, θα είναι αντίθετες με την Ουγγαρία και θα υπεραμυνθούν της υπερεθνικής ιδέας τους με νύχια και με δόντια. Θα το κάνουν αυτό με την υποστήριξη του Τζωρτζ Σόρος και την ομάδα σκέψης του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του για τις Εξωτερικές Σχέσεις (European Council on Foreign Relations). Δεν αποτελεί έκπληξη που ο Βίκτωρ Ορμπάν έχει επανειλημμένα ανοιχτά αντιτεθεί στον κερδοσκόπο δισεκατομμυριούχο που γεννήθηκε Ούγγρος Τζωτζ Σόρος και τις ΜΚΟ του που προσπαθούν να αποσταθεροποιήσουν την Ουγγαρία. Τα χρήματα του Σόρος επίσης χρηματοδότησαν το έγγραφο που είναι γνωστό ως Σχέδιο Μέρκελ (Merkel Plan), που είναι εντελώς αντίθετο με την εθνική κυριαρχία του Ορμπάν και την άμυνα εναντίον της αποδοχής προσφύγων.

Στο σημείο αυτό, το άτυχο πείραμα που είναι γνωστό ως Ευρωπαϊκή Ένωση διαλύεται προς κάθε κατεύθυνση. Η Ουγγαρία μπορεί κάλλιστα να αναγκαστεί να ξανασκεφτεί την ταυτότητά της στην ΕΕ μετά τις 2 Οκτωβρίου αν όχι νωρίτερα όπως πάνε τα πράγματα και αυτό αναπόφευκτα θα τροφοδοτήσει τις δυνάμεις της διάλυσης στην ΕΕ, πράγμα που ίσως δεν αποτελεί άσχημη συνέπεια.

William Engdahl

Πηγή

 

 

Advertisements