Η σύγκρουση στην Υεμένη και η μεταβαλλόμενη στρατηγική ισορροπία στην Μέση Ανατολή

Η σύγκρουση στην Υεμένη και η μεταβαλλόμενη στρατηγική ισορροπία στην Μέση Ανατολή

Δυο περίπου έτη έχουν συμπληρωθεί από την έναρξη των συγκρούσεων στην Υεμένη μεταξύ των πολιτοφυλάκων Χούτι που έχουν καταλάβει καίριες περιοχές και μεγάλες πόλεις της χώρας και των σαουδαραβικών δυνάμεων και των υποστηρικτών τους, μεταξύ των οποίων και η Αλ Κάιντα. Η στρατιωτική ανάμιξη της Σαουδικής Αραβίας γίνεται με τις ευλογίες των ΗΠΑ και υπαγορεύθηκε από την άμεση απειλή μιας πλήρους κατάληψης της Υεμένης από τις δυνάμεις των Χούτι που έχουν την υποστήριξη μεγάλης μερίδας του λαού και μονάδων του στρατού.

Οι Χούτι ανήκουν στην σιιτική αίρεση των Ζαϊντί και η προοπτική ύπαρξης στην Υεμένη ενός καθεστώτος που συνδέεται στενά με το σιιτικό Ιράν και την σιιτική Χεζμπολάχ του Λιβάνου και το οποίο θα ελέγχει τα στενά της Ερυθράς Θάλασσας οδήγησε στην στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας και στην εν κρυπτώ εμπλοκή-συμμετοχή των ΗΠΑ.

Ο πόλεμος στην Υεμένη ουσιαστικά είναι ένας ξεχασμένος πόλεμος, παρ’ όλο που καθημερινά από τους βομβαρδισμούς της Σαουδικής Αραβίας σκοτώνονται εκατοντάδες αθώοι άνθρωποι και λιμοκτονούν παιδιά και γυναίκες, με τα δυτικά κράτη να συμμετέχουν ενεργά σε αυτά τα εγκλήματα πολέμου. Η Σαουδική Αραβία συστηματικά βομβαρδίζει νοσοκομεία, σχολεία και υποδομές της Υεμένης και οδηγεί τους Υεμενίτες σε ανθρωπιστική κρίση την ίδια ώρα που η Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ κρύβουν αυτή την ζοφερή κατάσταση, γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την διεθνή νομιμότητα, ενώ ο εντολοδόχος των Σιωνιστών γεν. γρ. του ΟΗΕ δικαιολογεί την στρατιωτική επέμβαση της Σαουδικής Αραβίας με τα ίδια επιχειρήματα των επεμβάσεων των Αμερικανοσιωνιστών στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, στην Λιβύη και στην Συρία.

Η σύγκρουση στην Υεμένη είναι ένας μεσολαβητικός πόλεμος, ένας πόλεμος δια αντιπροσώπων, μεταξύ του Ιράν που υποστηρίζει τους Χούτι και των ΗΠΑ που υποστηρίζουν την Σαουδική Αραβία και την Αλ Κάιντα. Η Σαουδική Αραβία τυγχάνει επίσης της υποστήριξης των μοναρχιών του Αραβικού Κόλπου (με εξαίρεση το Ομάν), της Γαλλίας και της Γερμανίας οι οποίες προμηθεύουν το Ριάντ με σύγχρονα οπλικά συστήματα και πυρομαχικά που είναι απαραίτητα για την επέμβαση τους στην Υεμένη. Παρ’ όλα αυτά οι Χούτι συνεχίζουν να εδραιώνονται στην Υεμένη, υπενθυμίζουμε ότι είναι αυθεντίες στον ανταρτοπόλεμο, ενώ οι Σαουδάραβες υπόκεινται σε ταπεινωτικές ήττες.

Σήμερα η κατάσταση για τους Σαουδάραβες στο πολεμικό μέτωπο της Υεμένης δεν είναι καθόλου κολακευτική. Ουσιαστικά με τις αεροπορικές τους επιδρομές και την εισβολή των μηχανοκίνητων μονάδων τους και των αρμάτων μάχης δεν έχουν επιτύχει στρατιωτικά απολύτως τίποτε. Έχουν τεράστιες απώλειες στρατιωτικού προσωπικού, κατεστραμμένα τεθωρακισμένα οχήματα και άρματα μάχης, ενώ είναι ορατός ο πολύ κακός συντονισμός των μονάδων τους στο μέτωπο. Η Υεμένη τείνει να γίνει ένα απέραντο νεκροταφείο για τους Σαουδάραβες, μια εν εξελίξει ολέθρια στρατιωτική επιχείρηση.

Η εν εξελίξει κατάσταση στην Υεμένη σε συνδυασμό με την αναμενόμενη πανωλεθρία των τζιχαντιστών και των συμμάχων τους στην Συρία και στο Ιράκ μετατοπίζει την στρατηγική ισορροπία στην Μέση Ανατολή, καθ’ όσον το Ιράν, μαζί με την Ρωσία, εξελίσσεται σε σημαντικό παράγοντα στην αρχιτεκτονική ασφαλείας και σταθερότητας της περιοχής. Το Ιράν επηρεάζει όλο και περισσότερο την Βηρυτό, την Δαμασκό, την Βαγδάτη και τώρα πλέον την Σαναά της Υεμένης. Ως αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων και της μετατόπισης της στρατηγικής ισορροπίας υπέρ του Ιράν, η Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ  συνασπίζονται με σκοπό την εξουδετέρωση της Τεχεράνης και των συμμάχων της στην περιοχή. Για να λειτουργήσει όμως μια τέτοια αντιιρανική συμμαχία η Σαουδική Αραβία θα πρέπει να φέρει υπό την ίδια συμμαχική σκεπή πέραν του Ισραήλ την Αίγυπτο, την Τουρκία και το Πακιστάν, παίζοντας το χαρτί του «σουνιτικού άξονα» εναντίον της Τεχεράνης, κάτι που υπό τις παρούσες γεωπολιτικές συνθήκες δεν μπορεί να ευδοκιμήσει και δεν φαίνεται ρεαλιστικό.

Η ανάληψη της εξουσίας στην Σαναά από μη φιλικές δυνάμεις προς την Ουάσιγκτον και το Ριάντ θα σημάνει αυτόματα και την απώλεια του ελέγχου των στενών της Ερυθράς Θάλασσας, του Κόλπου του Άντεν και των νήσων Σοκότρα, κάτι που θα επηρεάσει καταλυτικά την διεθνή ναυσιπλοΐα και κυρίως την μεταφορά πετρελαίου από τον Περσικό Κόλπο προς την Μεσόγειο και την Ευρώπη. Επηρεάζεται επίσης στρατιωτικά το Ισραήλ καθώς τα υποβρύχια του δεν θα μπορούν πλέον να προωθηθούν μέσω της Ερυθράς Θάλασσας προς τον Περσικό Κόλπο και να απειλήσουν το Ιράν, κάτι που ήδη έχει επισημάνει ο Νετανιάχου σε ομιλία του στο Αμερικανικό Κογκρέσο στις 3 Μαρτίου 2016.

Η ύπαρξη φιλοιρανικού καθεστώτος στην Υεμένη θα αποσταθεροποιήσει τις φιλοαμερικανικές βασιλικές δικτατορίες του Αραβικού Κόλπου και βέβαια θα αποδυναμώσει τον ρόλο των ΗΠΑ, διότι μια φιλοιρανική κυβέρνηση στην Σαναά θα επιτρέψει στην Ρωσία και Κίνα την εγκατάσταση στρατιωτικών πυραυλικών βάσεων στην Υεμένη, βάσεις οι οποίες θα εποπτεύουν την περιοχή. Η κατάσταση που διαμορφώνεται στην περιοχή είναι εξαιρετικά επωφελής για το Ιράν το οποίο ενισχύει σημαντικά την γεωπολιτική του θέση στην Αραβική Χερσόνησο. Η γεωστρατηγική αναμέτρηση της Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν το επόμενο διάστημα θα κλιμακωθεί και το αποτέλεσμα αυτής της αναμέτρησης δεν θα είναι κολακευτικό για τα συμφέροντα των ΗΠΑ  και του Ισραήλ στην περιοχή.

Γ. Λιναρδής

Advertisements