Η ανατροπή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή

Η ανατροπή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή

Η «αραβική άνοιξη» του 2010/2011, τουτέστιν το νεοιμπεριαλιστικό άρμα της Ουάσιγκτον για την διάλυση της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και ανασύσταση της υπό σιωνιστική ηγεμονία,  προσέφερε στην Τουρκία μια μοναδική ευκαιρία να επαναπροσδιορίσει την αμφίθυμη πολιτική της σε αυτή την περιοχή και να αναπροσαρμόσει την γεωστρατηγική της, παίρνοντας αναφανδόν μέρος υπέρ των εξεγερμένων σουνιτών μουσουλμάνων.

Στην περίπτωση της Τυνησίας και της Αιγύπτου η τουρκική κυβέρνηση του Ερντογάν πρότεινε στους ηγέτες των δυο χωρών Μπεν Αλί και Μουμπάρακ να παραιτηθούν υπέρ των εξεγερμένων εξτρεμιστών, παίρνοντας σαφή θέση υπέρ της Αλ Κάιντα και της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, ενώ στην περίπτωση της Λιβύης η Άγκυρα διαχώρισε την θέση της θέλοντας να παίξει τον ρόλο του διαμεσολαβητή, αφού τα οικονομικά συμφέροντα των Τούρκων βιομηχάνων σε αυτή την χώρα ήταν σημαντικότατα και η απομάκρυνση του Καντάφι τα έθετε σε κίνδυνο. Στην περίπτωση της Συρίας και του συμμοριτοπολέμου, ο Ερντογάν όχι μόνο απαίτησε την απομάκρυνση του Άσαντ από την εξουσία αλλά προσέφερε και καταφύγιο στους ισλαμοσυμμορίτες, εξ άλλου είναι γνωστό ότι τα τουρκοσυριακά σύνορα είχαν μετονομαστεί σε «λεωφόρο τζιχαντιστών». Στο διάστημα που η «αραβική άνοιξη» άνθιζε, η Τουρκία απολάμβανε λόγω αυτών των θέσεων της εξωτερικής της πολιτικής θετικότατη αντιμετώπιση και ιδιαίτερη μεταχείριση σε όλες τις διεθνείς της σχέσεις. Μάλιστα η Ουάσιγκτον έφτασε στο σημείο να θεωρεί την Τουρκία ως παράδειγμα κράτους που θα έπρεπε να μιμηθούν πολλές άλλες μουσουλμανικές χώρες.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας την περίοδο της «αραβικής άνοιξης», τουτέστιν την περίοδο των επεμβάσεων των ΗΠΑ στην Τυνησία, Λιβύη, Αίγυπτο, Συρία και στο Ιράκ, βασιζόταν στην δυναμική οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στις πολιτικές-ιστορικές σχέσεις της με τις αραβικές χώρες, καθώς και στις στενές σχέσεις δεκαετιών με το Ισραήλ. Η «αραβική άνοιξη» έδωσε στην Τουρκία την δυνατότητα να μετουσιώσει στην πράξη την εξωτερική πολιτική που είχε εμπνευστεί ο Νταβούτογλου, να μετατρέψει δηλαδή την πολιτική του «στρατηγικού βάθους» σε Realpolitik. Πίσω από την πολιτική του «στρατηγικού βάθους» κρυβόταν, και κρύβεται, το μοντέλο μιας εξωτερικής πολιτικής η οποία βασίζεται στην ιστορική, θρησκευτική, γεωγραφική και πολιτισμική κληρονομιά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ο στόχος αυτής της πολιτικής ήταν ο αναπροσανατολισμός της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας σε Οθωμανική «Κοινοπολιτεία», στα πρότυπα της Βρετανικής Κοινοπολιτείας, και με στόχο την μετεξέλιξη της Τουρκίας σε αναμφισβήτητη περιφερειακή δύναμη της Μέσης Ανατολής, της Κασπίας και των Βαλκανίων.

Στην ουσία η Τουρκία δια της «αραβικής άνοιξης» επαναπροσδιόρισε τα γεωπολιτικά της συμφέροντα, προσεγγίζοντας τον μεγάλο γερμανό επιστήμονα της γεωπολιτικής Karl Ernst Haushofer, ο οποίος ανέπτυξε την θεωρία του «ζωτικού χώρου». Με την συστηματική μετάδοση αυτής της θεωρίας στην πράξη, η Τουρκία θεμελίωσε την εξωτερική της πολιτική του «στρατηγικού βάθους» και την αναγκαιότητα να ηγηθεί της ιστορικής, θρησκευτικής και οικονομικής ολοκλήρωσης του μουσουλμανικού κόσμου της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, της Κασπίας και των Βαλκανίων.

Η «αραβική άνοιξη» προσέφερε στην Τουρκία την ιστορική ευκαιρία, το ιστορικό κλειδί, να μετατρέψει την θεωρία του «ζωτικού χώρου» σε πράξη. Η «αραβική άνοιξη» των Αμερικανοσιωνιστών έγινε για την Άγκυρα η λυδία λίθος της εξωτερικής της πολιτικής. Η Άγκυρα άδραξε την ευκαιρία ελπίζοντας ότι η Τυνησία, η Λιβύη, η Αίγυπτος, η Συρία και το Ιράκ θα μετεξελιχθούν με τις επεμβάσεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ και με τους μισθοφόρους τζιχαντιστές σε ισλαμικά-σουνιτικά θεοκρατικά κράτη ή κρατίδια στα οποία η Άγκυρα θα ασκούσε ηγεμονικό ρόλο.

Η τουρκική εξωτερική πολιτική τοποθετήθηκε στο βάθρο της «αραβικής άνοιξης» ενσωματώνοντας και  την πολιτική του «στρατηγικού βάθους». Όταν η «αραβική άνοιξη» έκανε την εμφάνιση της στην Συρία, πάντα με την συναυτουργία της Αλ Κάιντα και των παραφυάδων της,  η Τουρκία μετέβαλλε τις έως τότε φιλικές και στενές σχέσεις της προς την Δαμασκό και το καθεστώς Άσαντ. Όμως η τουρκική ελπίδα, πίστη ότι η εξουσία του σουνιτικού εξτρεμιστικού Ισλάμ θα μπορούσε να έχει διάρκεια είτε στην Συρία ή στις άλλες προαναφερθείσες χώρες αποδείχθηκε ως παραπλανητική. Τα μεγαλεπήβολα σχέδια της Άγκυρας για ηγεμονικό ρόλο στον μουσουλμανικό κόσμο της ευρύτερης Μέσης Ανατολής εκμηδενίστηκαν σχετικά γρήγορα. Μετά τα έκτροπα και εγκλήματα της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που είχε αναλάβει την διακυβέρνηση στο Κάιρο, οι αιγυπτιακές ένοπλες δυνάμεις υπό την ηγεσία του στρατηγού Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι επαναστάτησαν και απομάκρυναν από την εξουσία την σουνιτική εξτρεμιστική Αδελφότητα, στέλνοντας στην φυλακή τους ηγέτες της. Η Τουρκία, και ο Ερντογάν προσωπικά, υπερασπίστηκε την Μουσουλμανική Αδελφότητα και τον ηγέτη της Μούρσι αρνούμενη να αναγνωρίσει το καθεστώς του στρατηγού αλ Σίσι.

Με την έκρηξη του συμμοριτοπολέμου στην Συρία η Άγκυρα υποστήριξε τους ισλαμοσυμμορίτες της Αλ Κάιντα, Αλ Νούσρα και FSA. Όμως και αυτή η συμπόρευση της Άγκυρας με τους εξτρεμιστές σουνίτες αποδείχθηκε ως λανθασμένη και επικίνδυνη, ιδιαίτερα μετά την επέμβαση της Ρωσίας στην περιοχή, οι δε πρόσφατες εξελίξεις στο πολεμικό μέτωπο σαφώς και προεξοφλούν μια νίκη του Άσαντ εναντίον των τζιχαντιστών και αυτών που τους υποστηρίζουν. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο πολεμικό μέτωπο του Ιράκ, όπου οι κυβερνητικές δυνάμεις κατατροπώνουν τους ισλαμοσυμμορίτες στο τελευταίο προπύργιο τους της Μοσούλης. Ένα ακόμη ράπισμα δέχθηκε η τουρκική εξωτερική πολιτική της Άγκυρας από την Τυνησία, όπου το κόμμα Ενάχντα που πρόσκειται στην Μουσουλμανική Αδελφότητα έχασε με μεγάλη διαφορά τις εκλογές του 2014 και αναγκάστηκε να αναστείλει τα σχέδια του για θεοκρατικό καθεστώς στην Τύνιδα. Η δε κατάσταση που επικρατεί στην Λιβύη μέχρι στιγμής είναι μεν συγκεχυμένη, αλλά σίγουρα δεν αντανακλά μια θετική εξέλιξη για την εξωτερική πολιτική της Άγκυρας.

Η πολιτική και στρατιωτική αποδυνάμωση των τζιχαντιστών στα προαναφερθέντα μέτωπα μείωσε την επιρροή της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Συνεπακόλουθα εκμηδενίστηκε και το σχέδιο της Άγκυρας για ανάληψη ηγεμονικού ρόλου στην περιοχή. Η σουνιτική-ισλαμική διάσταση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας σε συνάρτηση με την «αραβική άνοιξη» οδήγησε σε  λάθος εκτιμήσεις στο γεωπολιτικό επίπεδο. Η επίδραση της σουνιτικής ιδεολογίας στην εξωτερική πολιτική πρακτικά αφαίρεσε από την Τουρκία την επιδίωξη ενός ηγεμονικού ρόλου στην Μέση Ανατολή και την οδήγησε, την οδηγεί, στον διεθνή κατήφορο. Μάλιστα αυτό γίνεται ορατό και στον πόλεμο της Υεμένης όπου μαίνεται η σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων που πρόσκεινται στο σιιτικό Ιράν και στην σουνιτική-βαχαμπιστική Σαουδική Αραβία. Παρ’ όλο που η Άγκυρα έχει ταχθεί πολιτικά υπέρ της Σαουδικής Αραβίας δεν κατάφερε να έχει καμία απολύτως επιρροή στα τεκταινόμενα.

Όσον αφορά την κουρδική απειλή, η Τουρκία με την πολιτική της και την μικρής έκτασης στρατιωτική της επέμβαση στις συνοριακές περιοχές Συρίας και Ιράκ απέδειξε ότι η συμμαχία της με τους τζιχαντιστές έχει και την διάσταση του αποκλεισμού δημιουργίας κουρδικής αυτόνομης-ανεξάρτητης ζώνης στα σύνορα της. Η πρόσφατη απονενοημένη προσπάθεια της να συμμετάσχει στην ανακατάληψη της Μοσούλης και του Χαλεπίου από τους ισλαμοσυμμορίτες αποδεικνύει αυτή την διάσταση, σε συνάρτηση βέβαια με τις ιστορικές, κατά την άποψη της, παρακαταθήκες στην περιοχή.

Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας  αναφορικά με την ευρύτερη Μέση Ανατολή αντιμετωπίζει την τρέχουσα περίοδο μια μοναξιά που απορρέει από την «στρατηγική του βάθους» και την «αραβική άνοιξη». Μια μοναξιά που αγγίζει τα όρια της απομόνωσης. Οι αρχές της εξωτερικής πολιτικής που θεσπίστηκαν από την κυβέρνηση Ερντογάν απέχουν παρασάγγας από την σημερινή πραγματικότητα. Ο Άσαντ τον οποίο ο Ερντογάν το 2008 χαρακτήριζε ως «αδελφό» του και τον οποίο ήθελε να απομακρύνει από το 2011 και μετά από την Δαμασκό, κατάφερε να εδραιώσει την εξουσία του και να βγει νικητής από τον συμμοριτοπόλεμο που οργάνωσαν οι ΗΠΑ και υποστήριξε η Τουρκία. Αυτό το παράδειγμα και μόνο δείχνει τις δυσκολίες και προκλήσεις που αντιμετωπίζει η Τουρκία στην Μέση Ανατολή, δυσκολίες οι οποίες είναι αδύνατον να ξεπεραστούν σε βραχύ χρονικό διάστημα και με πομφόλυγες όπως «προσέγγιση με την Ρωσία».

Η πολιτική των «μηδέν προβλημάτων» με τους γείτονες που ξεκίνησε να εφαρμόζει το κόμμα του Ερντογάν το 2002, σήμερα το 2016 εξελίχθηκε σε πολιτική «μόνο προβλήματα» με όλους τους γείτονες. Το «στρατηγικό βάθος» αποδείχθηκε ως «στρατηγικό κενό» και η εξωτερική πολιτική της Άγκυρας είναι πλέον άνευ νοήματος και σημασίας. Η πίστη ότι η Τουρκία με την επιτυχία της «αραβικής άνοιξης» θα μπορούσε να διαδραματίσει ηγεμονικό ρόλο στην Μέση Ανατολή ήταν παραπλανητική. Τα πρόσφατα γεγονότα στην Τουρκία, όπως το αποτυχημένο πραξικόπημα και η εξέγερση των Κούρδων, δείχνουν μια συγκρουσιακή πορεία τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο γειτονικό εξωτερικό.

Η Τουρκία, αφού ολοκληρωθεί η αναδιοργάνωση των ενόπλων της δυνάμεων, μια αναδιοργάνωση που είναι απόρροια των εκκαθαρίσεων μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, θα αυξήσει δραματικά την ένταση με την Ελλάδα και την Κύπρο, ούτως ώστε να αντισταθμίσει τις απώλειες από την πολιτική της στην Μέση Ανατολή, γνωρίζοντας ότι απέναντι της έχει ένα στρατιωτικά, οικονομικά και κοινωνικά διαλυμένο κράτος με ασυνάρτητη και επικίνδυνη ηγεσία, τόσο σε επίπεδο κυβέρνησης όσο και σε επίπεδο  μνημονιακής αντιπολίτευσης.

Η Τουρκία του Ερντογάν είναι ένα πληγωμένο ζώο και προσπαθεί να περισώσει το κύρος της μετά την πλήρη αποτυχία της πολιτικής της στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα ως ένα κράτος που τρεκλίζει θα πρέπει να λάβει πολύ σοβαρά υπόψη τον κίνδυνο εξ Ανατολών.

Γ. Λιναρδής

Advertisements

Πέραν του NATO

https://hellenicaffairs.files.wordpress.com/2016/10/31e46-1477640841325.jpg?w=660

Εισαγωγή

Ο Οργανισμός Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ) ιδρύθηκε στις 4 Απριλίου 1949 στην Ουάσιγκτον. Ο πρώτος του Γενικός Γραμματέας, ο Λόρδος Ισμέϊ, περιέγραψε τον σκοπό του με σπάνια ειλικρίνεια: «Για να κρατήσει τους Ρώσους εκτός, τους Αμερικανούς εντός και τους Γερμανούς κάτω.»[1]

Σήμερα, κάπου 67 χρόνια μετά την υπογραφή του συμφώνου και 77 χρόνια μετά τον πόλεμο που οδήγησε σ’ αυτό, είναι καιρός να εξετάσουμε προσεκτικά το ΝΑΤΟ και να καταλήξουμε σε ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα – πρέπει να φύγει.

Οι γεωπολιτικοί εχθροί, των οποίων η ύπαρξη δικαιολογούσε τη δημιουργία του ΝΑΤΟ – η Εθνικοσοσιαλιστική Γερμανία και η Σοβιετική Ένωση – έχουν εξαφανιστεί από την παγκόσμια σκηνή εδώ και πολύ καιρό. Έχουν αντικατασταθεί από νέες απειλές, τόσο συμβατικές όσο και μη συμβατικές, οι οποίες δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν επαρκώς μέσω του ΝΑΤΟ και, πράγματι, επιδεινώνονται από τον πεπαλαιωμένο αμυντικό προσανατολισμό του ΝΑΤΟ. Είναι αλήθεια η καυστική εκτίμηση του Richard Sakwa ότι η Ουάσιγκτον είναι παγιδευμένη σε ένα «μοιραίο γεωπολιτικό παράδοξο – ότι το ΝΑΤΟ υπάρχει για να διαχειρίζεται τους κινδύνους που δημιουργεί η ύπαρξή του.» [2]

Για το καλό των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων μας στην Ευρώπη, το ΝΑΤΟ πρέπει να διαλυθεί και να αντικατασταθεί από έναν καινούργιο, ανανεωμένο οργανισμό προετοιμασμένο για να αντιμετωπίσει τις προκλήσεις του 21ου αιώνα.

Η προέλευση του «Ατλαντισμού»

Το ΝΑΤΟ, όπως όλα τα Σύμφωνα είναι αναπόφευκτα προϊόν του καιρού του. Η Αντλαντισμική σχολή σκέψης βασίστηκε στην ιδέα του στρατηγικού δεσμού μεταξύ των ΗΠΑ, Καναδά και Δυτικής Ευρώπης.[3] Αλλά αυτό δεν έχει πλέον τη γεωπολιτική βάση που είχε στις ημέρες του Μεσοπολέμου και του Ψυχρού Πολέμου. Δεν υπάρχει πλέον μια εχθρική υπερδύναμη στην ανατολική άκρη της Ατλαντικής σφαίρας. Και το γνωστό δίπολο «Ελευθερία εναντίον Σοσιαλισμού» δεν είναι πλέον χρήσιμο μοντέλο για να περιγράψει τους ιδεολογικούς και πολιτικούς διαχωρισμούς στον σημερινό κόσμο.

Η πραγματικότητα έχει προχωρήσει, αλλά ο Ατλαντισμός έχει παραμείνει στο ίδιο σημείο.

  1. Η Γερμανία του Χίτλερ

Η Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ ήταν η κύρια απειλή για την ατλαντιστική (δηλαδή, τη βρετανική, γαλλική και αμερικανική) ισχύ μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου το 1945. Παρά την επιείκεια της Γερμανίας προς τις υποχωρούσες βρετανικές δυνάμεις κατά τις πρώτες μέρες του πολέμου και τις προσπάθειές της για συμφιλίωση με το Λονδίνο, η Βρετανία του Τσώρτσιλ ήταν βασικά ανίκανη να αποδεχθεί μια συμφωνία ειρήνης.[4]

Η συνέχιση του πολέμου απαιτούσε έναν πρόθυμο σύμμαχο στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο πρόσωπο του Προέδρου Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ.

Ο Νόμος Εκμισθώσεως και Δανεισμού του 1941 [ΕΘ: Νόμος που επέτρεπε τον δανεισμό, την εκμίσθωση και την παραχώρηση παντός αμερικανικού υλικού σε συμμάχους με αντάλλαγμα κατά την κρίση του Προέδρου] και ο Χάρτης του Ατλαντικού του 1941 ήταν πρώϊμες ενδείξεις αυτής της ατλαντικής συμμαχίας εναντίον μιας ηπειρωτικής δύναμης (που έδρευε στο Βερολίνο). Ο συνασπισμός των «Συμμάχων» και τα Ηνωμένα Έθνη ακολούθησαν και αποκρυσταλλώθηκαν στο μεταπολεμικό ΝΑΤΟ. Ο Ατλαντικός Χάρτης εγκρίθηκε από την Ουάσιγκτον και το Λονδίνο στις 14 Αυγούστου του 1941 – μήνες πριν την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ και την πλήρη είσοδο των Ηνωμένων Πολιτειών στον πόλεμο. Ο Νόμος Εκμισθώσεως και Δανεισμού, μέσω του οποίου παραδίδονταν στρατιωτικό υλικό στο Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γαλλία, την Κίνα και τη Σοβιετική Ένωση, ξεκίνησε ακόμη νωρίτερα, τον Μάρτιο του έτους εκείνου. Ενώ ο νόμος αυτός απέδειξε την αφοσίωση της Ουάσιγκτον να νικηθεί η Γερμανία, ο Ατλαντικός Χάρτης σκιαγραφούσε το αντλαντιστικό όραμα για τον κόσμο μετά τον πόλεμο:  Το ελεύθερο εμπόριο, την ελευθερία στις θάλασσες, την «αυτοδιάθεση» των χωρών μελών (που απηχεί την Κοινωνία των Εθνών και τον Woodrow Wilson), την παγκόσμια συνεργασία για την κοινωνική ευημερία, καθώς και τον αφοπλισμό των «επιθετικών χωρών.» [5]

Ενώ οι Σύμμαχοι συγκεντρώθηκαν πρωτίστως για να νικήσουν τη Γερμανία, το ΝΑΤΟ σχεδιάστηκε για να την κρατήσει ηττημένη. Και μετά από την σχεδόν ολοκληρωτική διάλυσή της το 1944-45, την αντικατάσταση των υπαρχόντων γερμανικών πολιτικών θεσμών με δημιουργημένους από τις ΗΠΑ θεσμούς και μια εκτεταμένη πολιτική «αποναζιστικοποίησης», η Δυτική Γερμανία έγινε προτεκτοράτο των ΗΠΑ. (Ανάλογη διαδικασία με την Ανατολική Γερμανία συνέβη και στη σοβιετική σφαίρα.) Για να το θέσουμε ωμά, η Γερμανία ντροπιάστηκε, χωρίστηκε και εξουδετερώθηκε. Ακόμη και μετά τη συνένωση το 1990, δεν αντιπροσώπευσε ποτέ πραγματικό κίνδυνο για τους σκοπούς της Ουάσιγκτον.

  1. Η Ρωσία του Στάλιν

Ενώ η Γερμανία ενέπνευσε τους προδρόμους του ΝΑΤΟ, η Σοβιετική Ένωση του Στάλιν ενέπνευσε το ίδιο το ΝΑΤΟ.[6] Μετά από εκτενή συνεργασία με τις ατλαντικές δυνάμεις κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η ΕΣΣΔ έγινε ο κύριος ανταγωνιστής των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βρετανίας και της Γαλλίας αμέσως μετά το 1945. Στον απόηχο της εκμηδένισης της Γερμανίας του Χίτλερ, η Σοβιετική Ένωση έγινε τέτοιος κίνδυνος που οι Σύμμαχοι ανέπτυξαν ένα εναλλακτικό σχέδιο «για να επιβάλουν στη Ρωσία τη θέληση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.»[7] Α Αν και το σχέδιο αυτό παρέμεινε ανεφάρμοστο λόγω της μικρής πιθανότητας επιτυχίας του – και δυνητικά τις καταστροφικές συνέπειές του – η γεωπολιτική ισορροπία δυνάμεων μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων (των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ) χαράχτηκε στην πέτρα για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε αρχίσει.

Προβλέψιμα οικονομικά, πολιτικά και ηθικά προβλήματα τελικώς οδήγησαν στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και στην χαοτική περίοδο του 1989-91.[8] Η Ρωσική Ομοσπονδία, το νομικό διάδοχο της ΕΣΣΔ κράτος, ήταν μισό του προκατόχου του όσον αφορά τον πληθυσμό. Τα αμερικανικά συμφέροντα γρήγορα εξαπέλυσαν οικονομικό πόλεμο στην εξασθενημένη Ρωσία, χειραγώγησαν σημαντικές εκλογές [9],  και επέκτειναν την επιρροή του NATO και των υποστηριζόμενων από τις ΗΠΑ οργανισμών όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τις πρώην σοβιετικές χώρες στα σύνορα της Ρωσίας.

Τον Φεβρουάριο του 1990 – μετά την αποξήλωση του Τείχους του Βερολίνου αλλά πριν από τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης – η Ουάσιγκτον και η Μόσχα διαπραγματεύτηκαν τη διαδικασία της επανένωσης για τη Γερμανία. Η Δυτική Γερμανία θα απορροφούσε ουσιαστικά την Ανατολική και η νέα χώρα θα εισέρχονταν στο ΝΑΤΟ. Εντούτοις, ο James Baker (Γενικός Γραμματέας του Στέητ Ντηπάρτμεντ του George H. W. Bush) προσέφερε «ακλόνητες εγγυήσεις ότι η δυνάμεις ή η δικαιοδοσία του ΝΑΤΟ δεν θα κινούνταν προς τα ανατολικά», σύμφωνα με αποχαρακτηρισμένα πλέον πρακτικά.[10]

Η υπόσχεση του Baker «Ούτε  μια ίντσα προς τα ανατολικά» ήταν μια υπόσχεση που η Ουάσιγκτον ήταν απρόθυμη να κρατήσει. Με την αλλαγή του αιώνα, συμμετοχή στο ΝΑΤΟ είχε προσφερθεί στην Ουγγαρία, στη Δημοκρατία της Τσεχίας και την Πολωνία, ακολουθούμενη λίγα χρόνια μετά από την Εσθονία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Σλοβακία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Αυτό συνοδεύτηκε από την «ανθρωπιστική» εκστρατεία βομβαρδισμού στη Γιουγκοσλαβία (έναν παραδοσιακό ρωσικό σύμμαχο) και τις προσπάθειες της Ουάσιγκτον, σε συνδυασμό με διάφορες μη κυβερνητικές οργανώσεις, για να εμπνεύσει τις αλλαγές καθεστώτος σε διάφορες χώρες της πρώην σοβιετικής σφαίρας (τις «Χρωματιστές Επαναστάσεις»).[11]

Είναι κατανοητό ότι οι χαράσσοντες την εξωτερική πολιτική της Ρωσίας βλέπουν το ΝΑΤΟ, όχι ως «αμυντικό» οργανισμό, αλλά ως οργανισμό αποφασισμένο να περικυκλώσει τη Ρωσία,, ίσως ακόμη και να εμπλακεί στην αλλαγή καθεστώτος στη Μόσχα. Επιπλέον, παρά την απεικόνιση της ρωσικής στρατιωτικής δραστηριότητας στην Ουκρανία και τη Συρία ως «επιθετική» από μέρους των αμερικανικών και ευρωπαϊκών μέσων ενημέρωσης, η γεωπολιτική πραγματικότητα είναι ότι αποτελούν ύστατες προσπάθειες για να εμποδιστεί η καταπάτηση από τις ΗΠΑ του απομείναντος κύκλου επιρροής της Ρωσίας γύρω από τα ίδια της τα σύνορα και από λίγες ξένες στρατιωτικές βάσεις. Η ρωσική εισβολή στη Δυτική Ευρώπη, πόσο μάλιστα του αμερικανικού εδάφους, είναι θέμα ενός πυρετικού εφιάλτη ή μιας ταινίας του Χόλυγουντ.

Νέοι εχθροί, νέες απειλές

Ενώ η Γερμανία έχει γίνει υποτακτική και η Ρωσία εκτοπίστηκε από τη θέση της υπερδύναμης,[12] οι απειλές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη δεν έχουν υποχωρήσει – έχουν πολλαπλασιαστεί. Οι νέες απειλές δεν προέρχονται από τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές μεγάλες δυνάμεις όμως, αλλά από πολλές μη-ευρωπαϊκές χώρες και μη συμβατικούς, μη κρατικούς παράγοντες. Η Ιστορία δεν έχει τελειώσει, όπως φαντάζονταν ο Francis Fukyama imagined στη δεκαετία του 1990,[13] αλλά έχει λάβει απρόοπτες και μη προβλέψιμες τροπές.

  1. Το φάντασμα του ριζοσπαστικού Ισλάμ

Το πρωΐ της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 σημάδεψε ένα σημείο καμπής στη θέση της Αμερικής στον κόσμο. Η ριζοσπαστική Ισλαμική τρομοκρατία – εμπνευσμένη από το Ουαχαμπιστικό Ισλάμ της Σαουδικής Αραβίας – εγκαθιδρύθηκε ως η κύρια απειλή στην Δυτική ηγεμονία και έθεσε τη σκηνή για την επόμενη δεκαετία της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.[14]

Η Ισλαμική τρομοκρατία, όπως γίνεται αντιληπτή σήμερα, δεν υπήρχε κατά τη δημιουργία του ΝΑΤΟ το 1949 και ήταν ουσιαστικά ασύλληπτη ως ιδέα. Οι αραβικές χώρες πέρασαν τον Ψυχρό Πόλεμο κυρίως ευθυγραμμιζόμενες με την αθεϊστική Σοβιετική Ένωση και φλερτάρισαν με τον κοσμικό παναραβικό εθνικισμό (το Κόμμα Μπάαθ, που ιδρύθηκε το 1947 και υπάρχει ακόμη σήμερα, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα). Δεν ήταν παρά μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970 που φυτεύτηκαν οι σπόροι της σύγχρονης Ισλαμικής τρομοκρατίας, κατά ειρωνικό τρόπο, κυρίως από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ.[15]

Ακόμη και πριν την εσφαλμένη είσοδο της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν το 1979, η Ουάσιγκτον είχε χρηματοδοτήσει και είχε εκπαιδεύσει ριζοσπαστικούς Μουσουλμάνους αντάρτες στην περιοχή.[16] Κατά τον 10-ετή Σοβιετο-Αφγανικό Πόλεμο, οι ΗΠΑ χρησιμοποίησαν αυτούς τους μη κρατικούς παράγοντες («τους Μουτζαχεντίν») ως πιόνια εναντίον μιας μεγαλύτερης δύναμης. Ήταν μια στρατηγική με φοβερές ακούσιες συνέπειες, καθώς τα δίκτυα και τα άτομα (που περιελάμβαναν τον Οσάμα Μπιν Λάντεν) σύντομα θα αντάλλασσαν τον έναν «Μεγάλο Σατανά» για έναν άλλον.

Μετά από δύο μεγάλους πολέμους των ΗΠΑ στον Μουσουλμανικό κόσμο και έναν διεθνή «Πόλεμο Εναντίον της Τρομοκρατίας» που συνεχίζονταν για περισσότερο από μια δεκαετία, ο ριζοσπαστικός Ισλαμισμός δεν έχει ηττηθεί. Έχει εκτοξευτεί.[17] Υποστηριζόμενος διακριτικά από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, το Μπαχρέιν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Τουρκία και τις Δυτικές μυστικές υπηρεσίες (ιδιαίτερα των ΗΠΑ) που αντιμετώπιζαν με χαλαρότητα τις Ισλαμικές οργανώσεις/αντιπροσώπους τους, οι Ισλαμιστές τρομοκράτες έχουν καταλάβει μια μεγαλύτερη θέση από ποτέ. Αυτή η επικίνδυνη στρατηγική είναι ιδιαιτέρως προφανής στον σημερινό πόλεμο της Συρίας.

Το πού φτάνουν τεκμηριώνεται από όλο και πιο συχνές, πιο βίαιες και πιο θρασείς επιθέσεις εναντίον πολιτών και στρατιωτικών στόχων στη Γαλλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο και το κύριο έδαφος των ΗΠΑ, όπως οι πρόσφατες θηριωδίες που διεπράχθησαν στο Παρίσι, τη Νίκαια και το Σαν Μπερναρντίνο. Η συμβατική στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ είναι ακατάλληλη να αντιμετωπίσει μη κρατικές απειλές όπως αυτές, για να το θέσουμε ήπια. Φρούρια που εκτείνονται σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο – που έκαναν το ΝΑΤΟ ισχυρό στην αντιμετώπιση της Σοβιετικής Ένωσης – είναι σχεδόν άχρηστα στην αντιμετώπιση της Ισλαμικής τρομοκρατίας.

  1. Τουρκία – ένας επικίνδυνος σύμμαχος

Το 1951, η Τουρκία μπήκε στο ΝΑΤΟ ως εισαγωγικό μέλος. Σήμερα, μια όλο και πιο Ισλαμιστική και επιθετική Τουρκία, υπό την ηγεσία του Προέδρου Ρεζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ονειρεύεται να ξαναδημιουργήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία.[18] Οι κινήσεις του Ερντογάν έχουν ευθέως υποστηρίξει και ενθαρρύνει τις ριζοσπαστικές Ισλαμικές οργανώσεις, έχουν αποσταθεροποιήσει τη Μέση Ανατολή και έχουν απειλήσει την ασφάλεια εκατομμυρίων Ευρωπαίων που υποτίθεται ότι είναι υπό την προστασία των ΗΠΑ.

Η σημαντική υποστήριξη της Τουρκίας προς το Ισλαμικό Κράτος (IS) και άλλες εγκληματικές οργανώσεις στη Συρία αποτελούν κοινό μυστικό.[19] Επιπλέον, η ανάμιξη της Τουρκίας στην «προσφυγική» κρίση του 2015-16 συνεχίζει να θέτει σε κίνδυνο Ευρωπαίους και Αμερικανούς. Ο έλεγχός της πάνω στη ροή εκατομμυρίων μη Ευρωπαίων μεταναστών που θέλουν να φτάσουν στην Ευρώπη είναι ένα απαράδεκτο διαπραγματευτικό χαρτί που έχει διαβρώσει την ευρωπαϊκή κυριαρχία και ασφάλεια. Η Άγκυρα έχει εκμεταλλευτεί τη γεωγραφική της θέση, υποσχόμενη να ανακόψει την προσφυγική ροή για δισεκατομμύρια ευρώ σε βοήθεια και επιτάχυνση των συνομιλιών για την είσοδό της στην ΕΕ.[20] Εάν το ΝΑΤΟ παραμείνει ως έχει, είναι αναμενόμενες οι προσπάθειες της Τουρκίας να ανακτήσει την επικράτησή της επί της Βαλκανικής Χερσονήσου (περιλαμβανομένης της Βουλγαρίας, Σερβίας, Κροατίας και Ελλάδος).

  1. Η διαχείριση της ανόδου της Κίνας

Μπλεγμένη σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο μέχρι το 1950, η Κίνα δεν ήταν άμεση απειλή στα συμφέροντα των ΗΠΑ ή της Ευρώπης, παρά την τελική νίκη των κομμουνιστικών δυνάμεων του Μάο Τσετούνκγ επί των εθνικιστικών Κουομιντάνγκ και την ευθυγράμμιση της Κίνας με τη Σοβιετική Ένωση.

Η τύχη της Κίνας γύρισε σημαντικά στη δεκαετία του 1970 υπό την ηγεμονία του Ντενγκ Χσιαοπίνγκ, μετά τον θάνατο του Προέδρου Μάο. Η Κίνα ήταν σε άνοδο από το 1971-72, με την μεταβίβαση της μόνιμης κινεζικής θέσης στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών από τη Δημοκρατία της Κίνας (Ταϊβάν) στη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας και την περίφημη «επίσκεψη στην Κίνα» του Ρίτσαρντ Νίξον.[21]

Σήμερα, με τον μεγαλύτερο πληθυσμό παγκοσμίως, η οικονομία της Κίνας είναι μεγαλύτερη από αυτή των ΗΠΑ σύμφωνα με κάποια μέτρα. [22] Η κινεζική ηγεσία χρησιμοποιεί στρατιωτικά την επανακτηθείσα δύναμή της, δοκιμάζοντας πόσο μακριά μπορεί να φτάσει στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας και αλλού.

Η εικασίες για μια κινεζική υπερδύναμη δεν είναι αθεμελίωτες. Αν και οι οικονομικές σχέσεις είναι καλές και η στρατιωτική σύγκρουση απίθανη, η τροχιά της Κίνας την τοποθετεί σε απ’ ευθείας σύγκρουση με την παρουσία των ΗΠΑ στην Ασία, με τη μορφή στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ιαπωνία και τη Νότια Κορέα. Πράγματι, δεδομένου ότι η Αμερική και η Κίνα έχουν επιτύχει τέτοια οικονομική αλληλεξάρτηση – μια σχέση γνωστή ως «Chimerica» [Κιναμερική θα λέγαμε στα Ελληνικά] – η Ουάσιγκτον πρέπει να σκεφτεί να συνεχίσει μια τέτοια παρουσία, την οποία το Πεκίνο  μπορεί μόνο να τη δει ως απειλή ή μια έκφραση υπεροχής.

Οι επιχειρήσεις των κινεζικών μυστικών υπηρεσιών και ο ηλεκτρονικός πόλεμος θα ενταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες και τις χώρες που συντάσσονται με το ΝΑΤΟ καθώς περνάει ο χρόνος. Όπως και με την τρομοκρατία, το ΝΑΤΟ δεν διαθέτει τα μέσα ούτε έχει σχεδιαστεί για αυτού του είδους την απειλή προερχόμενη από αυτήν την περιοχή του κόσμου.

  1. Η κατάρρευση του Μεξικού

Το Μεξικό δεν υπήρξε ποτέ ο παράγων της σταθερότητας και της ασφάλειας, αλλά η ολική κατάρρευση του Μεξικανικού κράτους και η παράδοσή του στους ναρκο-τρομοκράτες και τα καρτέλ των ναρκωτικών τα τελευταία 20 χρόνια είναι πρωτόγνωρες. Με σύνορα σχετικά αφύλακτα 2.000 μιλίων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, το κολοσσιαίο εμπόριο ναρκωτικών και η συνδεόμενη με αυτό βία έχουν μεταδοθεί στις ΗΠΑ. [23] Ένα τέτοιο χάος έχει καταστήσει μερικές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών ουσιαστικά ελεγχόμενες από μεξικανικά καρτέλ ναρκωτικών, σύμφωνα με την τοπική αστυνομία.[24] Αυτή η παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας θα έπρεπε να είναι ζήτημα υπέρτατης ανησυχίας, αλλά δεν συζητείται, ενώ η Ουάσιγκτον αναλώνει χρόνο και χρήμα στην Ανατολική Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.

Ο απαρχαιωμένος, ευρασιατικός προσανατολισμός του ΝΑΤΟ ευθύνεται για αυτήν την αποτυχία της αμυντικής πολιτικής. Η απειλή που αποτελούν οι μη κρατικοί παράγοντες στο Μεξικό για το κύριο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι απλώς εκτός των ορίων του ΝΑΤΟ αλλά και δεν αναγνωρίζεται από αυτό. Χωρίς μια μεγάλη αλλαγή στην αμυντική και εξωτερική πολιτική, ιδιαίτερα την πολιτική σχετικά με το ΝΑΤΟ, οι εισβολές κατά μήκος των συνόρων των ΗΠΑ δεν μπορεί παρά μόνο να αυξηθούν χωρίς να υπάρχει τρόπος να προσανατολιστούν οι αμυντικές δυνάμεις των ΗΠΑ από την Ευρασία προς την Κεντρική Αμερική.

Η αντικατάσταση του ΝΑΤΟ

Στις επτά δεκαετίες από τη δημιουργία του ΝΑΤΟ, οι μεγάλες απειλές για την ασφάλεια των ΗΠΑ και της Ευρώπης έχουν μετατοπιστεί από τη Ρωσία και τη Γερμανία στη Μέση Ανατολή, την Κίνα και το Μεξικό. Η διάλυση του ΝΑΤΟ θα απαιτούσε μια νέα συμφωνία ή ένα σύνολο από συμφωνίες για να επισημοποιηθεί μια εξωτερική πολιτική που είναι σύγχρονη με τις τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις.

Ο νέος αυτός προσανατολισμός θα απαιτούσε τις παρακάτω κύριες αρχές.

  1. Συνεργασία με τη Ρωσία

Η αμερικανική πολιτική προς τη Ρωσία από το 1991 υπήρξε σταθερά μια πολιτική επιθετικότητας, συνήθως καλυμμένη υπό την αμφίεση της οικονομικής και πολιτικής «ανάπτυξης». Βασισμένη γενικά στην αδράνεια του Ψυχρού Πολέμου, η πολιτική αυτή κορυφώθηκε με το υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα του 2013-14 στη γειτονική της Ρωσίας Ουκρανία, το οποίο έριξε τη χώρα στο χάος και επέφερε μια στρατιωτική απόκριση από τη Ρωσία.[25]

Η απειλή του πυρηνικού πολέμου – η Ρωσία κληρονόμησε ολόκληρο το οπλοστάσιο της Σοβιετικής Ένωσης – αποκλείει μια προσπάθεια να εκφοβιστεί ή να αναγκαστεί η Ρωσία να υποκύψει. Οι απειλές από την Ισλαμική τρομοκρατία, μια ανερχόμενη Τουρκία και μια ανερχόμενη Κίνα απαιτούν συνεργασία με τη μόνη σημαντική δύναμη στην περιοχή που έχει σημαντική έκθεση και στις τρεις – τη Ρωσία.

Η αναγνώριση των αλλαγών στην κατάσταση της ασφάλειας από το 1949 απαιτεί ειλικρινή συνεργασία με τη Ρωσία και την εκχώρηση της παραδοσιακής σφαίρας επιρροής της Ρωσίας στην Ανατολική Ευρώπη, τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Μια σταθερή ισορροπία δυνάμεων θα χρειαστεί να επιτευχθεί για την άμυνα εναντίον εξωτερικών απειλών κοινών τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για τη Ρωσία.

  1. Η αναβίωση της Δυτικής Ευρώπης

Η Δυτική Ευρώπη έχει εξαρτηθεί πάρα πολύ από τον στρατό και την άμυνα των ΗΠΑ από το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Το μέγεθος και οι δαπάνες του στρατού των ΗΠΑ είναι γιγαντιαίες σε σχέση με αυτές των στενότερων ευρωπαϊκών συμμάχων της Ουάσιγκτον και πρώην αποικιακών δυνάμεων.[26]

Με τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και την επιστροφή της Ρωσίας στο παραδοσιακό της καθεστώς, είναι επίσης καιρός να σπάσει η μη αναγκαία αμερικανική «αυτοκρατορία» στην Ευρώπη. Η διάλυση του ΝΑΤΟ πρέπει να στείλει ένα ισχυρό μήνυμα στη Βρετανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη ότι πρέπει να προστατεύσουν τον εαυτό τους.

Η άμυνα της Ευρώπης από τον Σοβιετικό Κομμουνισμό απαιτούσε τρομερή αμερικανική δύναμη και ενοποιημένη στρατιωτική διοίκηση, αλλά οι απειλές που αντιμετωπίζει η Ευρώπη σήμερα απαιτούν ισχυρούς εθνικούς στρατούς, μυστικές υπηρεσίες και σύνορα. Η συνεργασία μεταξύ ΗΠΑ, Ευρώπης και Ρωσίας πρέπει να γίνει στη βάση κυρίαρχων κρατών με κοινά συμφέροντα και όχι πελατών που εξυπηρετούν μεγαθήρια και μακρινές αυτοκρατορικές πρωτεύουσες.

Με τη σειρά του οι Ευρωπαίοι πρέπει να σκληρύνουν και να αναγνωρίσουν ότι η αμερικανική ασπίδα υπό την οποία έζησαν σχεδόν 70 χρόνια τελικώς θα εξαφανιστεί, λόγω της απροθυμίας της Ουάσιγκτον να διατηρήσει στρατιωτικές δομές της εποχής του Ψυχρού Πολέμου ή της χρεοκοπίας της.

  1. Με το βλέμμα στις κοινές απειλές

Οι απειλές στην ατλαντική ασφάλεια που σκιαγραφήθηκαν ανωτέρω – η Ισλαμική τρομοκρατία, η Τουρκία και η Κίνα – απειλούν επίσης τις χώρες της Ευρώπης και τη Ρωσία. (Το Μεξικό είναι Βορειοαμερικανικό πρόβλημα.)

Η Ευρώπη και η Ρωσία[27] είναι κύριοι στόχοι των Ισλαμιστών ριζοσπαστών στη Μέση Ανατολή, τόσο λόγω των παρεμβάσεων στη Μέση Ανατολή και των μεγάλων, προβληματικών Μουσουλμανικών μειονοτήτων στο έδαφός τους που παρέχουν ασφαλές καταφύγιο στους τρομοκράτες. Η διπολική σχέση της Ρωσίας με την Τουρκία του Ερντογάν είναι πολύ γνωστή, όπως είναι και ο επιθετικός διπλωματικός πόλεμος εναντίον του που αποτυγχάνει. Η Κίνα, αν και προσωρινός σύμμαχος της Ρωσίας, εποφθαλμιά την αραιοκατοικημένη Σιβηρία.[28] Το κινεζικό χρήμα ρέει ελεύθερα στην Ευρώπη αγοράζοντας ακίνητα και επιρροή.

Μια μετά το ΝΑΤΟ εξωτερική πολιτική χρειάζεται να βασίζεται στην καταπολέμηση των κοινών απειλών που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί μας και η Ρωσική Ομοσπονδία.

Συμπέρασμα

Η αλλαγή της γεωπολιτικής κατάστασης από το 1991 απαιτεί τη διάλυση του ΝΑΤΟ και μια κοινή πανευρωπαϊκή πολιτική άμυνας που επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες, την Ευρώπη και τη Ρωσία να συνεργαστούν ως σύμμαχοι εναντίον σαφών και ανερχόμενων απειλών από όλη την Υφήλιοι, αντί να επαναλαμβάνουν τη μη βιώσιμη και απαρχαιωμένη δυναμική του Ψυχρού Πολέμου.

Ενώ ο 20ός αιώνας ίσως απαιτούσε το ΝΑΤΟ, ο 21ος αιώνας απαιτεί κάτι πολύ διαφορετικό. Σχετικά με αυτό, βοηθά να επιστρέψουμε στη διάσημη τριλογία του Λόρδου Ισμέϊ, δηλαδή, «εκτός», «κάτω» και «εντός». Οι ΗΠΑ χρειάζεται να κρατήσουν εκτός Ευρώπης όχι τους Ρώσους, αλλά τους Ισλαμιστές ριζοσπάστες. Οι Γερμανοί δεν χρειάζεται να κρατηθούν κάτω, αλλά οι Τούρκοι και οι Κινέζοι οπωσδήποτε χρειάζεται. Και είναι αμφισβητήσιμο αν η Αμερική χρειάζεται να βρίσκεται καν εντός της Ευρώπης.

  1. Jospeh Nye, The Paradox of American Power (London: Oxford University Press, 2002), 33. ↩︎
  2. Richard Sakwa, Frontline Ukraine: Crisis in the Borderlands (London: I.B.Tauris, 2015), 4. ↩︎
  3. Tim Dunne, «‘When the shooting starts'»: Atlanticism in British security strategy,» International Affairs, Vol. 80, October 2004, 893–909. DOI: 10.1111/j. ↩︎
  4. Benjamin Schwarz, ”Rethinking Negotiation With Hitler,” New York Times, November 24, 2000, accessed October 1, 2016, http://www.nytimes.com/2000/11/25/arts/rethinking-negotiation-with-hitler.html. ↩︎
  5. Douglas Brinkley and David Facey-Crowther (Eds.), The Atlantic Charter, The World of the Roosevelts (New York: St. Martin’s Press, 1994). ↩︎
  6. “A Short History of NATO,” North Atlantic Treaty Organization, accessed October 1, 2016, http://www.nato.int/history/nato-history.html. ↩︎
  7. David Reynolds, From World War to Cold War: Churchill, Roosevelt, and the International History of the 1940s (Oxford: Oxford UP, 2006), 250. ↩︎
  8. Leon Aron, “Everything You Think You Know About the Collapse of the Soviet Union Is Wrong,” Foreign Policy, June 20, 2011, accessed October 1, 2016, http://foreignpolicy.com/2011/06/20/everything-you-think-you-know-about-the-collapse-of-the-soviet-union-is-wrong/. ↩︎
  9. Michael Kramer, “Rescuing Boris: The Secret Story of How Four U.S. Advisors Used Polls, Focus Groups, Negative Ads and All the Other Techniques of American Campaigning to Help Boris Yeltsin Win,” Time, July 15, 1996, Vol. 148, Issue 4, accessed October 1, 2016, http://people.bu.edu/tboas/Kramer.pdf. ↩︎
  10. Mary Elise Sarotte, “Not One Inch Eastward? Bush, Baker, Kohl, Genscher, Gorbachev, and the Origin of Russian Resentment toward NATO Enlargement in February 1990,” Diplomatic History, Vo. 34, No. 1, January 2010.
  1. Joshua Shifrinson, “»Not an Inch East»: How the West Broke Its Promise to Russia,” November 3, 2014, accessed October 1, 2016, http://russia-insider.com/en/germany_military_politics_ukraine_opinion/2014/11/05/04-31-59pm/not_inch_east_how_west_broke_its.
  1. See Andrew Korybko, “Hybrid Wars: Syria & Ukraine,” Oriental Review, March 11, 2016, accessed October 1, 2016, http://orientalreview.org/2016/03/11/hybrid-wars-2-testing-the-theory-syria-and-ukraine/. ↩︎
  2. Ashley Wiederhold, «Russia: Not The Super Power It Once Was,” World Policy Journal, World Policy Institute, April 25, 2014, accessed October 1, 2016, http://www.worldpolicy.org/blog/2014/04/25/russia-not-super-power-it-once-was. ↩︎
  3. Francis Fukuyama, The End of History and the Last Man (New York: Free Press, 1992). ↩︎
  4. George Friedman, «9/11 and the 9-Year War,” Stratfor Geopolitical Weekly, Stratfor Enterprises, September 8, 2010, accessed October 1, 2016, https://www.stratfor.com/weekly/20100907_911_and_9_year_war. ↩︎
  5. Deepak Tripathi, Breeding Ground: Afghanistan and the Origins of Islamic Terrorism (Washington, DC: Potomac Books, 2011). ↩︎
  6. Robert Gates, From the Shadows: The Ultimate Insider’s Story of Five Presidents and How They Won the Cold War (New York: Simon & Schuster, 1996), 145-46. ↩︎
  7. Lauren B. O’Brien, «The Evolution of Terrorism Since 9/11.» Federal Bureau of Investigation, September 8, 2011, accessed October 1, 2016, https://leb.fbi.gov/2011/september/the-evolution-of-terrorism-since-9-11. ↩︎
  8. Ishaan Tharoor, «Why Turkey’s President Wants to Revive the Language of the Ottoman Empire,” Washington Post, December 12, 2014, accessed October 1, 2016, https://www.washingtonpost.com/news/worldviews/wp/2014/12/12/why-turkeys-president-wants-to-revive-the-language-of-the-ottoman-empire/. ↩︎
  9. Nafeez Ahmed, “The elephant in NATO’s room: state-sponsorship of Daesh,” Medium, July 22, 2016, accessed October 1, 2016, https://medium.com/insurge-intelligence/turkeys-secret-pact-with-islamic-state-exposed-by-operative-behind-wave-of-isis-attacks-6b35d1d29e18#.nu9tjjkv7. ↩︎
  10. “EU, Turkey: In Search of a Lasting Migrant Deal,” Stratfor, June 9, 2016, accessed October 1, 2016, https://www.stratfor.com/analysis/eu-turkey-search-lasting-migrant-deal. ↩︎
  11. Margaret MacMillan, Nixon and Mao: The Week That Changed the World (New York: Random House, 2007). ↩︎
  12. Ben Carter, «Is China’s Economy Really the Largest in the World?» BBC News, British Broadcasting Corporation, December 16, 2014, accessed October 1, 2016, http://www.bbc.com/news/magazine-30483762. ↩︎
  13. Yelena Tuzova, “Cartels at war: Mexico’s drug-fueled violence and the threat to US national security,” Small Wars & Insurgencies, Vol. 24, Issue 4, 2013, 769-70. ↩︎
  14. Jerry Seper and Matthew Cella, “Signs in Arizona Warn of Smuggler Dangers,” Washington Times, August 31, 2010, accessed October 1, 2016, http://www.washingtontimes.com/news/2010/aug/31/signs-in-arizona-warn-of-smuggler-dangers/. ↩︎
  15. Conn Hallinan, «NATO’s Dangerous Game: Bear-Baiting Russia,” Foreign Policy In Focus, Institute for Policy Studies, May 2, 2016, accessed October 1, 2016, http://fpif.org/natos-dangerous-game-bear-baiting-russia/. ↩︎
  16. Adam Taylor and Laris Karklis, “This Remarkable Chart Shows How U.S. Defense Spending Dwarfs the Rest of the World,” Washington Post, February 9, 2016, accessed October 1, 2016, http://fpif.org/natos-dangerous-game-bear-baiting-russia/. ↩︎
  17. Gillis, Charlie. «Unwanted Exposure.» Maclean’s 127.2 (2014): 28-29. Academic Search Complete. Web. 17 Sept. 2016. ↩︎
  18. Frank Jacobs, “Why China Will Reclaim Siberia,” International New York Times, January 13, 2015, accessed October 1, 2016, http://www.nytimes.com/roomfordebate/2014/07/03/where-do-borders-need-to-be-redrawn/why-china-will-reclaim-siberia. ↩︎

Πηγή: The National Policy Institute

 

 

Μήνυμα Λάμπρου Φουντούλη για την Τελετή Μνήμης της 1ης Νοεμβρίου

και απάντηση στο κατάπτυστο ψήφισμα του δημάρχου Ηρακλείου.

To μήνυμα του συναγωνιστή Λάμπρου Φουντούλη για την εκδήλωση μνήμης των ηρωικών αδερφών μας Γιώργου και Μάνου την 1η Νοεμβρίου 2016.

Την 1η Νοεμβρίου του έτους 2013 το κόκκινο παρακράτος δολοφονεί άνανδρα δύο νεαρούς Εθνικιστές στο Νέο Ηράκλειο. Τρία χρόνια μετά, το αντεθνικό Κράτος, τα κόμματα της ξενοδουλείας, καθώς και οι εργολάβοι της ενημέρωσης που όπλισαν το χέρι των δολοφόνων θέλουν πάση θυσία να διαγράψουν τα ονόματα των Ηρώων της Εθνικής μας Αντίστασης.

Ούτε σε 10, ούτε σε 100, ούτε σε 1000 χρόνια δεν θα επιτρέψουμε να σβήσει η Ιερή Φλόγα της Μνήμης των αγαπημένων μας Συντρόφων!

Τρίτη 1 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2016

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Νέο Ηράκλειο

«Ας γνωρίζουν ότι μετά την 1η Νοεμβρίου του 2013 τίποτε πλέον δεν είναι ίδιο. Για Εμάς ο Αγώνας μέχρι την Τελική Νίκη είναι μονόδρομος»! Ν. Γ. Μιχαλολιάκος

Τα τύμπανα θα σημαίνουν πένθιμα όμως οι Καρδιές και οι Σημαίες μας θα είναι ολόρθες. Οι Δάδες θα λάμπουν στο σκότος όπως οι Ψυχές των Συναγωνιστών μας στα Ηλύσια Πεδία

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ

Δικαιοσύνη για τ’ αδέρφια μας και Τιμωρία των Ενόχων, Βροντοφωνάζοντας

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

ΜΑΝΟΣ ΚΑΠΕΛΩΝΗΣ: ΠΑΡΩΝ!

Οι πρόσφατες συλλήψεις τζιχαντιστών στην Ελλάδα αύξησαν τα επίπεδα συναγερμού στην ΕΛ.ΑΣ.

Οι πρόσφατες συλλήψεις τζιχαντιστών στην Ελλάδα αύξησαν τα επίπεδα συναγερμού στην ΕΛ.ΑΣ. - Στρατολογούνται ισλαμιστές και μέσα στις φυλακές!

Στρατολογούνται ισλαμιστές και μέσα στις φυλακές!

Μπορεί οι κυβερνώντες να παριστάνουν τους ανήξερους και να είναι έτοιμοι να γεμίσουν τα σχολεία των Ελλήνων με ενήλικους ισλαμιστές, που δηλώνουν ψευδώς «ανήλικοι», δεν συμβαίνει το ίδιο όμως στην Ελληνική Αστυνομία, η οποία διαρκώς αυξάνει το επίπεδο του συναγερμού και της ετοιμότητάς της, προκειμένου να καταστεί έτοιμη να αντιμετωπίσει το «τσουνάμι» όταν παρθεί η απόφαση στα «κεντρικά» του Ισλαμικού Χαλιφάτου να μεταφερθεί ο «Ιερός Πόλεμος» και στην Ελλάδα.

Οπως αναφέρει, λοιπόν η Real News, τα καμπανάκια κινδύνου άρχισαν να χτυπούν προς πάσα κατεύθυνση λόγω της εισροής αυξανόμενου αριθμού λαθρομεταναστών, μεταξύ των οποίων ήδη έχουν εντοπιστεί στελέχη ισλαμικών ριζοσπαστικοποιημένων ομάδων ενταγμένων στον ISIS. Η ΕΛ.ΑΣ. προχώρησε πρόσφατα στη σύλληψη δύο τζιχαντιστών, σε Θεσσαλονίκη και Ορεστιάδα. Ο ένας είναι «γάλλος» που περιλαμβανόταν στη λίστα της γαλλικής Αντιτρομοκρατικής για τη σφαγή στο «Μπατακλάν» και ο άλλος ένας «γερμανός», που κατηγορείται για δολοφονική επίθεση κατά αστυνομικού στο Ανόβερο.

Με αφορμή και αυτά τα περιστατικά, όπως αναφέρει η εφημερίδα, εδώ και λίγους μήνες ξεκίνησαν προγράμματα εκπαίδευσης προσωπικού πρώτης γραμμής -σωφρονιστικών υπάλληλων, λιμενικών, τελωνειακών, αστυνομικών- για την κατανόηση του φαινομένου, την αναγνώριση σχετικών ενδείξεων και τη στενή παρακολούθηση του διαδικτύου, αφού, όπως έχει αποδειχθεί, αποτελεί την πλέον δημοφιλή και αποδοτική μέθοδο στρατολόγησης νέων με στόχο την εμπλοκή τους σε εξτρεμιστικές δράσεις. Μάλιστα, έχει ήδη δημιουργηθεί μια «δεξαμενή» 62 εκπαιδευτών, οι οποίοι εκπαίδευσαν 130 στελέχη από συναρμόδιες υπηρεσίες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Μυτιλήνη, Χανιά, Αλεξανδρούπολη.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στα σωφρονιστικά καταστήματα της χώρας, καθώς, όπως επισημαίνεται από ειδικούς που παρακολουθούν την εξέλιξη του φαινομένου, οι φυλακές παρέχουν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη τέτοιων θυλάκων. Ετσι οι κρατούμενοι που θεωρούνται πιο «ευάλωτοι» σε έναν τέτοιο κίνδυνο μπαίνουν στο μικροσκόπιο επαγγελματικής παρακολούθησης τόσο πριν όσο και μετά την αποφυλάκισή τους.

Παράλληλα, καταρτίζονται εξειδικευμένα προγράμματα αποριζοσπαστικοποίησης στις φυλακές με μακροπρόθεσμη προοπτική και απώτερο στόχο την απομάκρυνση – απεμπλοκή αυτών των ατόμων από ακραίες ιδεολογίες και την επανένταξή τους στο κοινωνικό σύνολο. Στις ελληνικές φυλακές ένα ποσοστό κρατουμένων, που ανέρχεται ήδη σε 5%, προέρχεται από χώρες στις οποίες οι τζιχαντιστές έχουν αυξημένη δύναμη, όπως είναι η Συρία, η Αλγερία, το Ιράκ, το Μαρόκο και η Λιβύη.

Όλα αυτά, βεβαίως, παρότι ανεβάζουν το επίπεδο της ετοιμότητας δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα σταματήσουν ένα ενδεχόμενο πολύνεκρο τρομοκρατικό χτύπημα, αφού υπάρχει υπάρχουν αναρίθμητοι ισλαμιστές στην Ελλάδα και αντιστοίχως δεν υπάρχει, ούτε μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε ειλικρινής συνεργασία των κοινοτήτων τους με την ΕΛ.ΑΣ.

Επίδειξη δύναμης Πούτιν: Η ρωσική αρμάδα με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο “Ναύαρχος Κουζνέτσοφ” καταλαμβάνει την Ανατολική Μεσόγειο

Επίδειξη δύναμης Πούτιν: Η ρωσική αρμάδα με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο “Ναύαρχος Κουζνέτσοφ” καταλαμβάνει την Ανατολική Μεσόγειο

Ο διάπλους της Μεσογείου από την μεγαλύτερη ρωσική αρμάδα από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου προκαλεί δέος.

Είναι μια ξεκάθαρη επίδειξη δύναμης του Πούτιν προς όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές, όπως το ΝΑΤΟ και η Τουρκία. Στην μέση του ρωσικού ναυτικού σχηματισμού ξεχωρίζει το αεροπλανοφόρο “Admiral Kuznetsov – Адмира́л фло́та Сове́тского Сою́за Кузнецо́в” που επιτελεί χρέη ναυαρχίδας.

Ειδικότερα το ρωσικό αεροπλανοφόρο είναι φορτωμένο με την τελευταία λέξη της ρωσικής πολεμικής βιομηχανίας, όπως τα μαχητικά Sukhoi 33, που είναι η ναυτική έκδοση του τύπου Su-27, και τα ελικόπτερα κρούσεως Ka-52K Katran. Μα αυτό που ξεχωρίζει το Κουζνέτσοφ από όλα τα άλλα αεροπλανοφόρα είναι η δυνατότητα του για αυξημένη δυνατότητα αυτοπροστασίας. Για παράδειγμα φέρει συστοιχίες αντιπλοικών πυραύλων, όπως τους P-700 Granit, βόμβες βυθού από εκτοξευτήρες τύπου Udav και αυτόματα όπλα προστασίας AK-630. Η υπόλοιπη αξιόλογη ρωσική δύναμη αποτελείται από επίσης πυρηνοκίνητα καταδρομικά με επίσης τεράστια δύναμη πυρός.

Τρομοκρατημένο το ΝΑΤΟ άσκησε πιέσεις στην Ισπανία να μην δεχτεί επ’ ουδενί λόγο τον ανεφοδιασμό της ρωσικής δύναμης στα λιμάνια της. Με την δικαιολογία ότι η ρωσική δύναμη κατευθύνεται στην Συρία που εκεί θα συνδράμει την νόμιμη Συριακή κυβέρνηση του Προέδρου Άσσαντ να προστατευτεί από κάθε είδους τρομοκρατικό στοιχείο, είτε αυτό προέρχεται από την Τουρκία είτε προέρχεται από υπονομευτικές δράσεις μυστικών υπηρεσιών τρίτων χωρών και άλλων ηπείρων.

Αυτή η ισχυρή επίδειξη ισχύος της σημαίας της Ρωσίας στην Μεσόγειο είναι όμοια με το γεγονός της επικείμενης επίσκεψης του Ρώσου Υπουργού Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ την Τρίτη 2 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Αφού και ο Λαβρόφ στην ουσία έρχεται μόνο για να υπενθυμίσει και διπλωματικά σε όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές ότι η Ρωσική σημαία κυματίζει επιβλητικά και στα θέματα ενέργειας στην Ελλάδα και στις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Σίγουρα ο Λαβρόφ δεν περιμένει να επιτύχει μια εποικοδομητική συνομιλία με μαριονέτες των δυτικών τοκογλύφων όπως τον Κοτζιά και τον Τσίπρα που λυμαίνονται την κυβέρνηση στην Ελλάδα με όλο και πιο καταστροφικές συνέπειες, καθώς οι μέρες περνούν. Για παράδειγμα υπάρχει περίπτωση ο αριστερονεοφιλελεύθερος ΣΥΡΙΖΑ να άρει το εμπάργκο των ελληνικών προϊόντων προς την Ρωσία που έχει τόσο αποδυναμώσει και την οικονομία της Ελλάδος αλλά και τις φιλικές μας σχέσεις με την Ρωσία; Υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάποια στάση του ΣΥΡΙΖΑ προς το θέμα της Ουκρανίας, όταν σύμβουλος του Τσίπρα ήταν στην λίστα του Σόρος;

Η Ρωσική διπλωματία γνωρίζει καλά ότι μόνο με μια Εθνική Κυβέρνηση της Χρυσής Αυγής στην Ελλάδα θα μπορέσει να συνεννοηθεί για τα φλέγοντα επίκαιρα θέματα με τρόπο ωφέλιμο και για τις δυο πλευρές. Δεν έχουμε παρά να περιμένουμε μόνο λίγο ακόμη για να υπάρξει πραγματικά αντίστοιχος Έλληνας υπουργός εξωτερικών στην κυβέρνηση της χώρας μας.

Λευκά Κράνη: Προπαγανδιστές και απατεώνες

https://i1.wp.com/russia-insider.com/sites/insider/files/styles/s400/public/cats.jpg

Τα Λευκά Κράνη (White Helmets) δεν έχουν καμία σχέση με την αληθινή Πολιτική Άμυνα της Συρίας και είναι επινόηση του Λονδίνου και της Ουάσιγκτον.

Τα μεγάλα ΜΜΕ της Δύσης χαρακτηρίζουν τα Λευκά Κράνη (ΛΚ) ως ήρωες που διασώζουν τραυματίες στις περιοχές της Συρίας που ελέγχονται από τους επαναστάτες. Ο Guardian της Αγγλίας και ο Independent παρότρυναν την επιτροπή των βραβείων Νόμπελ να δώσουν το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στα Λευκά Κράνη. Αν και τελικά δεν έλαβαν το βραβείο αυτό, τελικώς πήραν το περίφημο “Right Livelihood Award.”

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα Λευκά Κράνη γίνονται ευρέως αποδεκτά χωρίς κριτική. Στις 17 Οκτωβρίου 2016 το περιοδικό TIME τους είχε ως κύριο θέμα του. Η Netflix εξέδωσε ένα ειδικό «ντοκιμαντέρ» σχετικά με τα Λευκά Κράνη. Ο αρθρογράφος των New York Times, Νίκολας Κριστόφ έγραφε ευνοϊκά άρθρα επί σειρά ετών, προωθώντας την μονομερή απεικόνιση των γεγονότων στη Συρία εκ μέρους της οργάνωσης αυτής, πράγμα που είναι το μόνο που ακούει το κοινό στην Ευρώπη και στην Αμερική.

Και η αγάπη αυτή δεν περιορίζεται στα μεγάλα ΜΜΕ. Το DemocracyNow! Έπαιξε μια στημένη και φουσκωμένη συνέντευξη με τους σκηνοθέτες των διαφημιστικών των Λευκών Κρανών.

[ΕΘ: Πρέπει να έχει πέσει στην αντίληψή σας η εκπομπή της DemocracyNow στο κανάλι Attica TV από τον Αύγουστο του 2013 και στα Αγγλικά μάλιστα, με παρουσιάστρια την επικεφαλής (((Amy Goodman))).]

Το Intercept δημοσίευσε χωρίς κριτική μια διαφήμιση των Λευκών Κρανών και του αμφιλεγόμενου αρχηγού τους. Το Codepink σύστησε την ταινία της Netflix (αν και μετά την κατακραυγή για την υποστήριξη προς τα ΛΚ, το απέσυρε.)

Παρόλη την «έξωθεν καλή μαρτυρία» για την οργάνωση ΛΚ, υπάρχει μια πολύ σκοτεινή πλευρά. Κατ’ αρχάς, όχι μόνο λειτουργούν στις περιοχές που ελέγχονται από τους επαναστάτες αλλά είναι και πηγή μιας τεράστιας προπαγάνδας σχετικά με τον πόλεμο, προπαγάνδας που αποσκοπεί στη λεγόμενη «ανατροπή του καθεστώτος» στη Συρία.

Την ιδέα των «Λευκών Κρανών» τη συνέλαβε και τη διηύθυνε  μια εταιρεία που εδρεύει στη Νέα Υόρκη και ονομάζεται “The Syria Campaign,”  (“Η Συριακή Εκστρατεία”) η οποία με τη σειρά της είναι δημιούργημα μιας μεγαλύτερης εταιρείας μάρκετινγκ με πολιτικό προσανατολισμό που ονομάζεται Purpose (Σκοπός).

Η εταιρεία Syria Campaign διαχειρίζεται την προώθηση των ΛΚ στα κοινωνικά δίκτυα και υποστηρίζει την ανατροπή του καθεστώτος στη Συρία. Μάλιστα, έχει ασκήσει κριτική στον ΟΗΕ που παρείχε ανθρωπιστική βοήθεια σε άτομα που ζουν σε περιοχές που προστατεύονται από τη συριακή κυβέρνηση.

Υπερβολικοί ισχυρισμοί

Ισχυρισμοί ότι τα Λευκά Κράνη έχουν διασώσει 65.000 ανθρώπους είναι προφανώς υπερβολικοί. Οι περιοχές που δραστηριοποιούνται τα ΛΚ βρίσκονται υπό τον έλεγχο της Αλ-Νούσρα και των συμμάχων τους και έχουν πολύ λίγους πολίτες που διαμένουν εκεί. Ένας γιατρός που επισκέφτηκε το ανατολικό Χαλέπι πριν από δύο χρόνια το περιέγραψε ως “πόλη φάντασμα”, αλλά παρόλα αυτά, τα δυτικά ΜΜΕ μεταδίδουν ότι ο πληθυσμός είναι περίπου 250.000.

Χωρίς να το επιδιώκουν, τα Λευκά Κράνη το επιβεβαίωσαν αυτό σε ένα από τα βίντεό τους που έγινε ανάρπαστο στα κοινωνικά δίκτυα. Στην προσπάθειά τους να προσελκύσουν τους ζωόφιλους που αγαπούν τις γάτες και να τους φέρουν προς την πλευρά της “ανατροπής του καθεστώτος” στη Συρία, το βίντεο των ΛΚ εμφάνιζε τα μέλη των ΛΚ να παίζουν με αδέσποτες γάτες σε άδειες γειτονιές λέγοντας: “Οι ιδιοκτήτες τους εγκατέλειψαν αυτή τη γειτονιά και τα γατάκια της.”

Εκτός από το γεγονός ότι αυτοαποκαλούνται ανθρωπιστική οργάνωση, τα Λευκά Κράνη έχουν μετατραπεί σε βασικό στοιχείο της πολεμικής προπαγάνδας, αποκτώντας ένα ουσιαστικό μονοπώλιο στην πληροφόρηση από τις περιοχές που ελέγχονται από τους επαναστάτες και παρέχοντας μια συνεχή ροή με σπαραξικάρδιες ιστορίες και εικόνες για παιδιά που υποφέρουν στα ευκολόπιστα δυτικά ΜΜΕ.

Ένας από τους λόγους γιατί τα «Λευκά Κράνη» είναι τόσο επιτυχή στο να τοποθετούν την προπαγάνδα τους στα δυτικά ΜΜΕ είναι ότι οι περισσότερες περιοχές των επαναστατών στη Συρία είναι εκτός ορίων για τους δημοσιογράφους και άλλους παρατηρητές. Δύο από τους τελευταίους δυτικούς δημοσιογράφους που επιχείρησαν να μπουν στην περιοχή των επαναστατών, ο James Foley και ο Stephen Sotloff, αποκεφαλίστηκαν από το Ισλαμικό Κράτος.

[ΕΘ: Αβίαστα τίθεται το ερώτημα: Τα Λευκά Κράνη, πώς δεν έχουν αποκεφαλιστεί ακόμη;]

Έτσι, καθώς η συριακή κυβέρνηση και οι σύμμαχοί της προσπαθούν να εκδιώξουν τους τρομοκράτες της Αλ-Κάιντα από το Ανατολικό Χαλέπι, τα Λευκά Κράνη έχουν γίνει η κύρια πηγή για τα δυτικά ΜΜΕ, τα οποία μεταχειρίζονται αυτούς τους «εργάτες της ανακούφισης» ως αξιόπιστες πηγές επιτόπου πληροφόρησης.

Επομένως, η θετική εικόνα των ΛΚ και η επιδέξια χρήση των κοινωνικών δικτύων εκ μέρους τους, απομακρύνουν την προσοχή των ΜΜΕ από τη βίαιη και αντιλαϊκή φύση της Αλ-Νούσρα (που πρόσφατα άλλαξε όνομα για να γίνει Μέτωπο Κατάληψης της Συρίας) και άλλες οπλισμένες οργανώσεις, ενώ φουσκώνουν τις κατηγορίες ότι οι συριακές και οι ρωσικές επιθέσεις χτυπούν κυρίως πολίτες.

Με άλλα λόγια, τα Λευκά Κράνη έφτασαν στο σημείο να υπαγορεύουν το τι θα ειπωθεί. Οι ιστορίες των ειδήσεων χρησιμοποιούν όλο και πιο πολύ τους μάρτυρες των ΛΚ ως πηγές, ακόμη και με τρόπους που προωθούν τον μύθο του ηρωϊσμού των ΛΚ. Μια μέρα, το CNN ανακοίνωσε  ότι ένα κέντρο βοήθειας των Λευκών Κρανών είχε χτυπηθεί. Άλλη μια μέρα, το περιοδικό TIME ισχυρίστηκε ότι κάποιοι “κυνηγούσαν” τα Λευκά Κράνη.

«Αυτόπτες μάρτυρες»

Αναφορές από τα Λευκά Κράνη επίσης έχουν παίξει τον ρόλο των αναφορών από «αυτόπτες μάρτυρες» σχετικά με τον συριακό στρατό που δήθεν χρησιμοποιεί «βόμβες βαρέλια» συμπεριλαμβανομένης και μιας επίθεσης για να καταστραφεί η αυτοκινητοπομπή της Συριακής Αραβικής Κόκκινης Ημισελήνου (Syrian Arab Red Crescent, SARC) και η αποθήκη της στις 19 Σεπτεμβρίου 2016 στην Ορέμ αλ Κούμπρα. Αλλά υπήρχαν λόγοι να είναι κανείς καχύποπτος  για αυτόν τον ισχυρισμό, επειδή η πόλη αυτή ελέγχεται από την διαβόητη οργάνωση Νουρ αλ Ντιν αλ Ζινκί, η οποία πρόσφατα βιντεοσκόπησε τον εαυτό της να αποκεφαλίζει  ένα Παλαιστήνιο Σύριο αγοράκι.

Ήταν επίσης παράλογο τα συριακά ή τα ρωσικά αεροσκάφη να επιτεθούν στην πομπή της SARC, την οποία θα μπορούσαν να σταματήσουν ότι ήδη βρίσκονταν σε περιοχή ελεγχόμενη από την κυβέρνηση. Επιπλέον, η συριακή κυβέρνηση συνεργάζεται με την SARC. Και αυτοί που ωφελούνται από την επίθεση είναι οι επαναστάτες και οι δυτικοί υποστηρικτές τους που ανέφεραν αυτήν την θηριωδία ως άλλον έναν λόγο για «αλλαγή καθεστώτος» και καταδίκης των Ρώσων που βοηθούν τη συριακή κυβέρνηση. Η επίθεση επίσης απομάκρυνε την προσοχή του κοινού από την αεροπορική επίθεση των ΗΠΑ που σκότωσε περίπου 70 Σύριους στρατιώτες στις 17 Σεπτεμβρίου 2016.

Μόλις χτυπήθηκε η αυτοκινητοπομπή, οι κυβερνήσεις της Συρίας και της Ρωσίας ζήτησαν μια ανεξάρτητη έρευνα στο σημείο της επίθεσης, αλλά αυτό δεν έγινε, υποτίθεται επειδή οι τρομοκράτες που ελέγχουν την περιοχή δεν το επέτρεψαν. Παρόλα αυτά, το αφήγημα με το οποίο παρείχαν τα Λευκά Κράνη και άλλες φατρίες υπέρ των επαναστατών, κατηγορώντας την συριακή κυβέρνηση και τους Ρώσους συμμάχους τους, κυριάρχησαν στα δυτικά ΜΜΕ.

Τα Λευκά Κράνη επίσης έπαιξαν έναν αμφίβολο ρόλο στις φήμες ότι η συριακή κυβέρνηση χρησιμοποιούσε αέριο χλωρίου το 2013 και το 2014 προειδοποιώντας τους κατοίκους πριν τις επιθέσεις να περιμένουν ο συριακός στρατός να ρίξει βόμβες χλωρίου, αν και είναι ασαφές πώς οι ακτιβιστές ήξεραν αυτό το γεγονός πριν συμβεί. Σε μια περίπτωση, επτά μάρτυρες είπαν στους ερευνητές του ΟΗΕ ότι οι επαναστάτες είχαν σκηνοθετήσει την επίθεση με το αέριο χλωρίου, πράγμα που σημαίνει ότι τα Λευκά Κράνη ήταν μέσα στο κόλπο.

Έτσι, είναι τα Λευκά Κράνη ήρωες ή μια πολιτικά παρακινούμενη απάτη; Τώρα είναι ο καιρός να διερευνηθεί αυτό, επειδή δεν έχει νόημα να αποκαλυφθούν τα ψέματα και οι χειραγωγήσεις χρόνια αργότερα, όπως συνέβη με τις εισβολές για «αλλαγή του καθεστώτος» στο Ιράκ και στη Λιβύη.

Μια επικίνδυνη επανάληψη

Τα στοιχεία σήμερα δείχνουν ότι βλέπουμε μια επανάληψη της απάτης για τα ιρακινά όπλα μαζικής καταστροφής του 2003 και της σκηνοθετημένης υστερίας για την παρεμπόδιση της λιβυκής «γενοκτονίας» του 2011, που και οι δύο απορρίφθηκαν από έρευνες που έγιναν αργότερα, αλλά πολύ αργά για να σώσουν τις χώρες αυτές από τον μαζικό θάνατο και την καταστροφή.

Η καθυστερημένη αναγνώριση από μερικούς Αμερικανούς ότι τους «κορόϊδεψαν» πάλι στη Συρία έχει οδηγήσει σε μια απώθηση  της προώθησης εκ μέρους των ΜΜΕ των Λευκών Κρανών και άλλων ακτιβιστών υπέρ των επαναστατών. Τον Απρίλιο του 2005, η Dissidentvoice δημοσίευσε μια αποκάλυψη της δημιουργίας της οργάνωσης και του σκοπού της. Από τότες έχουν υπάρξει και άλλα άρθρα και βίντεο που αποκαλύπτουν την πραγματικότητα πίσω από αυτό το προσωπείο.

Η Vanessa Beeley έχει βγάλει πολλά άρθρα για την απάτη ότι τα Λευκά Κράνη είναι η Συριακή Πολιτοφυλακή, περιλαμβανομένης και μιας τεκμηρίωσης  σχεετικά με την πραγματική Συριακή Πολιτοφυλακή, η οποία ιδρύθηκε πριν από 60 χρόνια. Ξεκίνησε μια συλλογή υπογραφών στο Change.org για να ΜΗ δοθεί το βραβείο Νόμπελ στα Λευκά Κράνη, μια πρωτοβουλία που προφανώς δυσαρέστησε κάποιους πολύ ισχυρούς ανθρώπους, διότι η Change.org κατέβασε τη συλλογή υπογραφών χωρίς εξήγηση (Μπορείτε να διαβάσετε το κείμενο εδώ.)

Η πραγματική Συριακή Πολιτοφυλακή εργάζεται με έναν πενιχρό προϋπολογισμό με πραγματικούς εθελοντές χωρίς ομάδες βίντεο να τους συνοδεύουν και να τοςυ προωθούν. Οι περισσότεροι άνθρωποι στη Δύση δεν γνωρίζουν καν ότι υπάρχει η αληθινή Συριακή Πολιτοφυλακή. Η κατάσταση είναι παρόμοια για την Συριακή Αραβική Κόκκινη Ημισέληνο (SARC), η οποία είναι γνήσια ουδέτερη και ανεξάρτητη οργάνωση ανακούφισης και παρεμπιπτόντως έχει και καλή ιστοσελίδα.

Άλλη μια πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών, επίσης στο change.org, που ήδη βρίσκεται σε λειτουργία, ζητά από το ίδρυμα Right Livelihood Foundation να ανακαλέσει το βραβείο του προς τα Λευκά Κράνη. Η συλλογή υπογραφών περιλαμβάνει διάφορους λόγους γιατί δεν της αξίζει αυτής της οργάνωσης το βραβείο:

Έκλεψαν το όνομα της Συριακής Πολιτοφυλακής από την πραγματική οργάνωση της Συρίας. Έκλεψαν το όνομα «Λευκά Κράνη» από τον αργεντινό οργανισμό διάσωσης Cascos Blancos/Λευκά Κράνη. Δεν είναι ανεξάρτητοι. Χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις. Δεν είναι πολιτικά ουδέτεροι. Κάνουν εκστρατεία υπέρ της ζώνης απαγόρευσης πτήσεων (για την οποία ακόμη και η Χίλαρι Κλίντον αναγνώρισε ότι θα «σκοτώσει πολλούς Σύριους» αν και συνεχίζει να στηρίζει την ιδέα αυτή). Δεν εργάζονται σε όλη τη Συρία. Εργάζονται μόνον σε περιοχές που ελέγχονται από την οπλισμένη αντιπολίτευση, κυρίως υπό τη διοίκηση της Αλ Νούσρα (συνεργαζόμενης με την Αλ Κάϊντα). Δεν είναι άοπλοι. Μερικές φορές φέρουν όπλα και επίσης θριαμβολογούν για τις νίκες των τρομοκρατών. Βοηθούν στις εκτελέσεις ανθρώπων εκ μέρους των τρομοκρατών.

Ο Max Blumenthal έγραψε ένα κείμενο αποκάλυψη στο Alternet: «Πώς τα Λευκά Κράνη έγιναν διεθνείς ήρωες ενώ προωθούν την παρέμβαση των ΗΠΑ και την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία» καθώς επίσης και το «Μέσα στη σκιώδη εταιρεία δημοσίων σχέσεων που κάνει λόμπι για την αλλαγή καθεστώτος στη Συρία» 

Ο πρώην ελεγκτής όπλων Scott Ritter, που ήταν ένας από τις λίγες φωνές που τόλμησε να διαφωνήσει με τους ισχυρισμούς του Προέδρου Τζορτζ Μπους σχετικά με τα δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ, έγραψε ένα άρθρο  που διαφωνούσε με την «λεονταροποίηση» των ΛΚ.

Διεθνώς, ο ισραηλινός τηλεοπτικός σταθμός I24 προέβαλε μια ειδική αναφορά με τον τίτλο «Λευκά Κράνη: Ήρωες ή Απάτη;» δίδοντας εξίσου κάλυψη και στους υποστηρικτές και στους επικριτές. Ακόμη και ο «Εθνικός» από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχει τεκμηριώσει   την αντιπαράθεση σχετικά με τα Λευκά Κράνη.

Χωρίς να προκαλεί έκπληξη, αυτή η διαφοροποίηση από την ερωτική σχέση των μεγάλων ΜΜΕ με τα Λευκά Κράνη προκάλεσε τα πυρά της αντίδρασης. Ο Βρετανός έμπορος όπλων που αρχικά δημιούργησε την οργάνωση κατηγόρησε τους επικριτές ότι είναι «υποχείρια» των κυβερνήσεων της Συρίας και της Ρωσίας (με τον ίδιο τρόπο που αποκλήθηκαν «απολογητές του Σαντάμ» όσοι αμφισβήτησαν την ιστορία για τα όπλα μαζικής καταστροφής του Ιράκ το 2003).

Επίσης, η αντιπαράθεση δεν εμπόδισε τα δυτικά ΜΜΕ από το να χρησιμοποιούν τα Λευκά Κράνη ως αξιόπιστη πηγή πληροφόρησης από τις ζώνες σύγκρουσης της Συρίας.

Πηγή

 

«Οι κορυφαίοι πέντε χορηγοί της Κλίντον είναι Εβραίοι» – Πόσο αντισημιτική είναι αυτή η αλήθεια;

Η κορυφαίοι πέντε χορηγοί της Κλίντον είναι Εβραίοι, δείχνει μια καταμέτρηση της εκστρατείας.

Κάτι είναι δεν πάει καλά με την παραπάνω δήλωση. Δεν είναι αντισημιτική; Την έκανε ο Τραμπ; Οι αναγνώστες της δήλωσης ίσως υποθέσουν, εύλογα κατά κάποιον τρόπο, ότι υπάρχει ένα κλαμπ πλουσίων Εβραίων που ελέγχουν την εκστρατεία της Κλίντον και ίσως και την ίδια την Κλίντον. Αυτό ακούγεται λες και βγήκε από τα ψεύτικα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών. Σαφώς και πρέπει να είναι αντισημιτική.

Είναι επίσης αληθές.

Τα πραγματικά στοιχεία δεν έχουν μεροληψία. Δεν είναι αντισημιτικά (ή μήπως είναι;) Αλλά ενώ τέτοια στοιχεία δεν μπορούν να έχουν ρατσιστική-θρησκευτική μεροληψία, το να κάνεις δηλώσεις ανοιχτά σχετικά με αυτά τα στοιχεία, μπορεί να ενέχει τέτοια μεροληψία. Συνεπώς, η παραπάνω δήλωση είναι αντισημιτική. Τα ίδια τα στοιχεία, το ίδιο το γεγονός, δεν είναι κακό, η αναφορά σε αυτό είναι κακή, κακή, κακή.

Ποιος εκτός από ένα χαλί της εναλλακτικής δεξιάς θα μπορούσε να δημοσιεύσει καν κάτι τέτοιο; Και για ποιο σκοπό εκτός από το να διαδώσει αντισημιτισμό;

Λοιπόν, «αυτό που είναι επιτρεπτό για τον Δία… [δεν είναι επιτρεπτό για το βόδι». Αρχαία Ρωμαϊκή φράση].

Οι Εβραϊκές εφημερίδες βεβαίως επιτρέπονται να μεταδίδουν τέτοια γεγονότα. Αυτό δεν θεωρείται αντισημιτικό. Είναι μόνο για να υπερηφανευτούν για τις Εβραϊκές δυνάμεις. Εντός του κλαμπ όχι μόνον επιτρέπεται αλλά είναι και καλοδεχούμενο. Έτσι η εφημερίδα Χααρέτζ γράφει (με πηγή το Εβραϊκό Τηλεγραφικό Πρακτορείο) κάτω από την επικεφαλίδα που ορίζει την ταυτότητα στην κορυφή του παρόντος άρθρου:

Ο Haim Saban, ο George Soros και άλλοι στέκονται στην κορυφή του καταλόγου των πλουσίων χορηγών που συνεισέφεραν μέσω των super PAC.

[ΕΘ: PAC είναι οι γνωστές Επιτροπές Πολιτικής Δράσης (Political Action Committees) στις εκλογές των ΗΠΑ. Οι Super PAC όμως δεν δίνουν χρήματα στους υποψηφίους απ’ ευθείας αλλά φροντίζουν να ξοδεύουν τα χρήματα που συγκεντρώνουν από χορηγίες σε διάφορους σκοπούς που υποστηρίζουν έναν υποψήφιο εμμέσως. Δείτε εδώ.] 

Η ανάλυση της Ουάσιγκτον Ποστ, που δημοσιεύτηκε στις 24 Οκτωβρίου, ονόμασε τους κορυφαίους χορηγούς, που συνεισφέρουν 1 δολάριο για κάθε 17 από τα πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια  που συγκεντρώθηκαν για την προεδρική εκστρατεία της υποψήφιας των Δημοκρατικών.

Αυτοί είναι ο Donald Sussman, διαχειριστής αντισταθμιστικών κεφαλαίων. Ο J.B. Pritzker, ιδιοκτήτης κεφαλαίων επιχειρηματικών συμμετοχών και γυναίκα του, M.K. Ο Haim Saban, ο Ισραηλινο-Αμερικανός μεγιστάνας του θεάματος και η γυναίκα του Σέριλ. Ο Τζωρζ Σόρος, άλλος ένας διαχειριστής αντισταθμιστικών κεφαλαίων και κορυφαίος υποστηρικτής φιλελεύθερων σκοπών. Και ο Daniel Abraham, υποστηρικτής φιλελεύθερων σκοπών υπέρ του Ισραήλ και ιδρυτής του SlimFast.

Πολλοί από τους μεγάλους χορηγούς της εκστρατείας της Κλίντον επίσης δίνουν  στο Ίδρυμα Κλίντον το οποίο κατά καιρούς είναι πλυντήριο για να βάζει λεφτά μέσα στους προσωπικούς λογαριασμούς της Κλίντον. Είναι κάπως δύσκολο να καταλάβει κανείς πού ξεκινά η Εταιρεία Κλίντον και πού τελειώνει. Χρήματα για την εκστρατεία, Ίδρυμα Κλίντον, αμοιβές για ομιλίες, ιδιωτικοί λογαριασμοί – μήπως έχει και σημασία; Ασφαλώς αυτοί που πληρώνουν, σε οποιαδήποτε οντότητα της Κλίντον, περιμένουν και μια εξυπηρέτηση ως αντάλλαγμα. Δεδομένων των θέσεων της Κλίντον ως Γερουσιαστής, Γενικός Γραμματέας του Στέητ Ντηπάρτμεντ και Πρόεδρος, το αντάλλαγμα είναι απίθανο να είναι εμπορικής φύσεως. Είναι πολιτικό αντάλλαγμα.

Και να γιατί έχει σημασία ότι οι κορυφαίοι πέντε χορηγοί στην εκστρατεία της Κλίντον είναι Εβραίοι και μεγάλοι υποστηρικτές του Ισραήλ. (Haim Saban: «Είμαι μονοθεματικός άνθρωπος, και το θέμα μου είναι το Ισραήλ.») Ασφαλώς και θα ζητήσουν πολιτικές χάρες προς όφελος της Σιωνιστικής οντότητας. Αυτός είναι επίσης και ο λόγος που η Χααρέτζ, μια ισραηλινή εφημερίδα, θεωρεί αξιοσημείωτη την έντονα ρατσιστική-θρησκευτική μεροληψία στην καταμέτρηση της εκστρατείας της Κλίντον. Τα πολλά χρήματα που πληρώνονται σε μια οντότητα της Κλίντον μπορούν να επηρεάσουν ευθέως την πολιτική των ΗΠΑ προς το Ισραήλ. Εξαγοράζουν τη συγκατάθεση των ΗΠΑ προς τις τρέλες των ισραηλινών ακόμη και αυτές που δεν είναι συνεπείς με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Οι θέσεις της Κλίντον προς τη Συρία, το Ιράν και τη Ρωσία (που περιορίζουν την ελευθερία κινήσεων του Ισραήλ) βεβαίως δεν είναι ανεξάρτητες από τα ισραηλινά συμφέροντα.

Αλλά αυτό είναι βέβαια, αντισημιτική εικασία…

Πηγή