Μονομαχία εντός κλωβού μεταξύ Φιγιόν και Λεπέν την Άνοιξη του 2017

https://cdn.rt.com/files/2016.11/original/583c46abc361889d328b4585.jpg

Ο Φρανσουά Φιγιόν θα είναι ο υποψήφιος της Γαλλικής Δεξιάς στις προεδρικές εκλογές του 2017 και έχει πιθανότητες να νικήσει, στον δεύτερο γύρο, εναντίον της αρχηγού του Γαλλικού Μετώπου (FN) Μαρίν Λεπέν.

Ο Φιγιόν είναι ένας υπερ-παραδοσιακός τύπος, των οικογενειακών αξιών και των «Χριστιανικών ριζών της Γαλλίας». Με αμερικανικούς όρους, θα ήταν «Γάλλος εθνικιστής», χωρίς τα υποτιμητικά υπονοούμενα. Ο λόγος του περιστρέφεται γύρο από την ιστορική ισχύ της γαλλικής εθνικής ταυτότητας (από την Ζαν Ντ’ Άρκ έως τον Βολταίρο), η βάση της εθνικής κυριαρχίας, στην οποία πρέπει να ξαναδοθεί έμφαση κατ’ επανάληψη.

Φαίνεται να έχει μια σκληρή γραμμή προς τη μετανάστευση και να είναι μάλλον ασαφής όσον αφορά το «Ισλάμ» που ως γνωστόν διαφέρει από τον Σαλαφιστικό τζιχαντισμό. Το γαλλικό κατεστημένο απλά δεν το συμφέρει να ανταγωνίζεται πελάτες-κράτη/επενδυτές όπως η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ.

Λιγότερο από 6 μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές, ο Φιγιόν επαινείται από τη Δεξιά ως το τέλειο όχημα για να νικηθεί η Μαρίν Λεπέν. Με τις οικογενειακές του αξίες, επαρχιακός, Καθολικός, αναμένεται να «κλέψει» πολλές ψήφους και ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους από το Εθνικό Μέτωπο.

Η φωτογενής Μάριον Λεπεν, μέλος του κοινοβουλίου και ανιψιά της Μαρίν Λεπέν, επιβεβαίωσε ότι ο Φιγιόν είναι «ο πιο επικίνδυνος υποψήφιος για το Γαλλικό Μέτωπο». Η κεντρώα θέση του είναι αλάνθαστη. Και δεν είναι λαϊκιστής. Σχεδόν όπως ο Ντέιβιντ Κάμερον στο γαλλικό του παρά όπως ο Νάιτζελ Φάρατζ.

Η οικονομία στο επίκεντρο

Ο αγώνας θα γίνει στο μέτωπο της οικονομίας. Το σχέδιο του Φιγιόν είναι ένα ανελέητο νεοφιλελεύθερο σοκ σχεδιασμένο να «ανοίξει» την διαβόητα κλειστή γαλλική οικονομία, περικόπτοντας τουλάχιστον 500.000 θέσεις εργασίας στον δημόσιο τομέα, να μειώσει τον λαβύρινθο των γραφειοκρατικών κανονισμών και να μειώσει δραστικά τα έξοδα του δημοσίου για να πετύχει ένα εντυπωσιακό 0 τοις εκατό έλλειμα προϋπολογισμού μέχρι το 2022.

Όλα αυτά στηρίζονται σε μια μονοθεματική ιδέα: Να απελευθερωθούν οι επιχειρήσεις από τη γραφειοκρατία («Θα κάνω τα πάντα για τους επιχειρηματίες!») έτσι ώστε να δημιουργηθούν περισσότερες θέσεις εργασίας (η γαλλική ανεργία είναι κολλημένη γύρω στο 10 τοις εκατό). Αναμένεται αντίδραση και ειδικά θυμό από τον δημόσιο τομέα που θα εκφραστεί με οδοφράγματα αν κάνει το δικό του ο Φιγιόν.

Το Παρίσι βεβαίως δεν είναι Γαλλία. Οι επαρχίες της θα αποφασίσουν το αποτέλεσμα την επόμενη Άνοιξη παρά τις αντιδράσεις των προοδευτικών στο Παρίσι. Αυτή είναι η αίσθηση που αποκομίζει κανείς μεταξύ των γαλλικών ψηφοφόρων – μίγμα ζευγαριών «ιδιωτικού-δημοσίου τομέα» όπου ο ένας δουλεύει στο δημόσιο και ο άλλος σε εταιρεία. Σε ένα κράτος ακόμη κάτω από τους κανόνες του Κολμπέρ, είναι το απόλυτο ανάθεμα να «επιτεθεί» κανείς στον δημόσιο τομέα.

Η Μαρίν Λεπέν είναι από την πλευρά της μια πολύ ικανή παίκτρια και αρέσει στο ευρύ, πάμφτωχο προλεταριάτο της πόλης και της επαρχίας (το επαρχιακό ανάλογο των «αθλίων» της Χίλαρι Κλίντον). Είναι απολύτως εναντίον της παγκοσμιοποίησης και επομένως υπέρ του προστατευτισμού. Και θέλει  να προστατεύσει τον Γαλλικό δημόσιο τομέα.

Η οικονομική [πολιτική] της Λεπέν αντικατοπτρίζει την οικονομική [πολιτική] του Τραμπ. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Εθνικό Μέτωπο ήδη αποκαλεί τον Φιγιόν ως (αποτυχημένο) νεοφιλελεύθερο θιασώτη της παγκοσμιοποίησης, εκτός από παλαιό σύμβολο της γαλλικής άρχουσας τάξης.

Μιλήστε με τη Ρωσία, μεσιέ

Μετά υπάρχει το υπέρτατο ζήτημα που φαίνεται να διαπερνά την νεοφιλελεύθερη Ευρώπη: Το ζήτημα της Ρωσίας. Παρά τις επαναλαμβανόμενες εκκλήσεις του για τη δημιουργία ισχυρής σχέσης με τη Ρωσία – ο Φιγιόν και ο Πούτιν ήταν Πρωθυπουργοί ταυτόχρονα – ο Φιγιόν είναι βασικά ένας νεοφιλελεύθερος, υπέρ της ΕΕ, υπέρ του ΝΑΤΟ, υπέρ της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ μορφή κοινής αποδοχής για το κατεστημένο. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να κάνει αξιοπρεπή διπλωματία.

Ο Φιγιόν έθεσε με σαφήνεια την άποψή του ως προς τη Ρωσία την τελευταία Πέμπτη κατά την τηλεμαχία εναντίον του Ζουπέ. Αυτή είναι όλη η εξωτερική πολιτική του Φιγιόν σε ένα λεπτό:

«Η Γαλλία πρέπει να προστατέψει τα συμφέροντά της. Είμαστε σύμμαχοι με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η πολιτική που ασκήθηκε από τον [Πρόεδρο] Ολάντ όσον αφορά τη Ρωσία είναι παράλογη και οδηγεί τη Ρωσία στην απομόνωση. Είναι μια επικίνδυνη χώρα αν την μεταχειριστούμε όπως τη μεταχειριστήκαμε τα τελευταία πέντε χρόνια. Πρέπει να οικοδομήσουμε ένα επίπεδο εμπιστοσύνης με αυτούς. Ο πραγματικός κίνδυνος για την Ευρώπη, οικονομικά, είναι η Ασιατική ήπειρος (…) Βεβαίως δεν εγκρίνω την προσάρτηση της Κριμαίας, θέλω το ερώτημα να αντιμετωπιστεί σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Η πολιτική που έχουμε εφαρμόσει στη Συρία για τα τελευταία τέσσερα έτη έχει αποτύχει. Πρέπει να βρούμε νέους τρόπους να δράσουμε. Πρέπει να συμπεριλάβουμε τους Ρώσους σε μια συζήτηση και να μιλήσουμε στο Ιράν και να αποδεχθούμε την ιδέα μιας προσωρινής συμφωνίας.»

Παρεμπιπτόντως, αυτό δεν είναι πολύ διαφορετικό από την πολιτική του Εθνικού Μετώπου.

Όπως έχουν τα πράγματα, όλα δείχνουν σε μια μονομαχία σε κλειστή κλωβό την επόμενη Άνοιξη. Ο Πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ δεν θα καταφέρει να νικήσει ούτε έναν βάτραχο (κυριολεκτικά) αν θέσει υποψηφιότητα για δεύτερη φορά. Ακόμη και ένας μουντός τωρινός Πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς θα ήταν πιο δημοφιλής.

Ο πρώην προστατευόμενος του Ολάντ και Υπουργός Οικονομίας, Εμάνουελ Μακρόν, έχει επίσης πετάξει το καπέλο του στην αρένα και μάλλον θα είναι υποψήφιος ως ανεξάρτητος κεντρώος. Παραφράζοντας το Τέξας: Όλο καπέλο και καθόλου δράση. [ΕΘ: Όλο λόγια και καθόλου δράση]. Μετά είναι ο ακροαριστερός, Ζαν-Λουκ Μελανκόν, εναντίον της παγκοσμιοποίησης αλλά χωρίς την απαραίτητη πολιτική υποδομή να τον προωθήσει.

Όλα τα βλέμματα είναι τώρα στραμμένα στην Λεπέν και στο τι μαγικό κόλπο θα μπορέσει να κάνει. Το Εθνικό Μέτωπο είναι απασχολημένο να τοποθετεί τον εαυτό του «Ούτε Αριστερά ούτε Δεξιά». Η Λεπέν έχει καταφέρει το κόλπο της «κανονικοποίησης» του Εθνικού Μετώπου ώστε να μπορεί να έχει μια σοβαρή πιθανότητα για την προεδρία. Τώρα πρέπει να επιλέξει μεταξύ του [συνθήματος] «είναι η οικονομία, ανόητε» και την προβολή του κοινωνικού, θρησκευτικού και περί ταυτότητος πολέμου για να κατακτήσει εκείνες τις ακριβές ψήφους στη σιωπηλή, επαρχιακή, «βαθιά» Γαλλία.

Pepe Escobar

Πηγή

 

Advertisements