Οι άνεμοι της αλλαγής: Ενημέρωση για τις ευρωπαϊκές εκλογές

https://ethnikismosblog.files.wordpress.com/2014/09/golden-dawn-of-europe__article.jpg?w=290

Πριν έξι μήνες ο Πρόεδρος Ομπάμα και η Καγκελάριος Μέρκελ, προήδρευαν ενός τρομερού συνασπισμού υπέρμαχων της παγκοσμιοποίησης, οι οποίοι ήταν αφοσιωμένοι να μετασχηματίσουν τον δυτικό κόσμο. Ο συνασπισμός περιελάμβανε άτομα όπως ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας Ντέιβιντ Κάμερον, ο Πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Ολάντ και ο Πρωθυπουργός της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι. Χρησιμοποιώντας κοινή ιδεολογία, ήταν όλοι τους απασχολημένοι με τον να φέρουν μια εποχή μετασχηματισμού και αχαλίνωτης και μαζικής μετανάστευσης Αράβων Μουσουλμάνων και Αφρικανών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Τώρα η Μέρκελ έχει μείνει μόνη της. Ο Ομπάμα εξέρχεται από την παγκόσμια σκηνή τον επόμενο μήνα, ο Κάμερον παραιτήθηκε μετά το δημοψήφισμα για το Brexit, ο Ολάντ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιχειρήσει την επανεκλογή του ενώ ο Ρέντσι ανακοίνωσε την παραίτησή του.

Σύμφωνα με τους NY Times, «η Μέρκελ, κάποτε παντοδύναμη, τώρα φαίνεται ευάλωτη στις εκλογές του 2017. Και ακροδεξιά κόμματα επίσης επιδιώκουν την εξουσία στη Γαλλία. Στην Αυστρία το Κόμμα των Πρασίνων παρεμπόδισε την επέλαση των λαϊκών δυνάμεων την Κυριακή νικώντας τον υποψήφιο για την προεδρία από το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας, που ιδρύθηκε από πρώην Ναζί. Το αποτέλεσμα στην Αυστρία ίσως ηρεμήσει κάπως τα νεύρα, αλλά ήταν η απόρριψη του κ. Ρέντσι που έστειλε τις περισσότερες ανατριχίλες σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο.

Σε ένα στρατηγικό ατόπημα που απηχούσε την έκκληση του Ντέιβιντ Κάμερον για το δημοψήφισμα του «Brexit», ο κ. Ρέντσι συνέδεσε τη θητεία της κυβέρνησής του με το δημοψήφισμα όταν βρίσκονταν ψηλά στις δημοσκοπήσεις. Αλλά η υποστήριξη [προς αυτόν] διαβρώθηκε και οι ευρωπαίοι αρχηγοί παρακολουθούσαν με ανησυχία το δημοψήφισμα στην Ιταλία, την τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στην Ευρώπη και σημαντικό παίκτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ως δημοψήφισμα τόσο για την κεντρώα κυβέρνηση του κ. Ρέντσι αλλά και ως βαρόμετρο της έντασης των ανέμων εναντίον του κατεστημένου που φυσούν και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού.»

Η Κυριακάτικη απόρριψη του δημοψηφίσματος του Ρέντσι και η παραίτησή του που ακολούθησε δημιούργησε πολιτική κρίση στην Ιταλία που μπορεί να διαδοθεί σε όλη την Ευρωζώνη. Όπως οι Αμερικανοί τον τελευταίο μήνα, οι Ιταλοί ψηφοφόροι ήταν εξοργισμένοι για τις ζοφερές οικονομικές προοπτικές τους και τη μεταναστευτική κρίση που τους έχει καταπνίξει όπως όλη την Ευρώπη. Οι ψηφοφόροι ήταν εμφατικοί κατά την έκφραση του θυμού τους και την αντίθεσή τους στις ελίτ του κατεστημένου, την παγκοσμιοποίηση, τα ανοιχτά σύνορα και της υπερβολικής επέκτασης της ΕΕ.

Σύμφωνα με τους NY Times, «Όπως και με την περίπτωση του Brexit, υπάρχει ένα αίσθημα του «εμείς εναντίον αυτών», των πλουσίων ειδικών που λένε στους ψηφοφόρους τι να πιστεύουν χωρίς να αντιλαμβάνονται πραγματικά την απελπισία που καραδοκεί στις οικογένειες που λένε αρκετά πιά. Όπως πολλοί Έλληνες, οι Ιταλοί αισθάνονται ότι παρέχουν στέγη πολύ περισσότερους πρόσφυγες και μετανάστες από το μερίδιο που τους αναλογεί. Το να λέμε ότι η χώρα είναι απαισιόδοξη, το θέτει ελαφρά.»

[ΕΘ: Μένουμε εμβρόντητοι για το άρθρο αυτό των Τάιμς της Νέας Υόρκης, δηλαδή μιας εφημερίδας παγκόσμιας εμβέλειας, η οποία όμως κατά τις εκλογές του Νοεμβρίου στις ΗΠΑ έπεσε πολύ χαμηλά υποστηρίζοντας αναφανδόν την Χίλαρι Κλίντον ενώ παράλληλα δημοσίευε λυσσαλέα προπαγάνδα εναντίον του Ντόναλτ Τραμπ. Μετά τις εκλογές μάλιστα, ο εκδότης της αναγκάστηκε να ζητήσει συγγνώμη από τους αναγνώστες της εφημερίδας.

Το γεγονός αυτό πρέπει να ερμηνευτεί γιατί παρόμοια άρθρα δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ, δηλαδή, συνήθως διαβάζουμε κάτι επαίσχυντα άρθρα γνώμης, χωρίς ίχνος αντικειμενικότητας, όταν πρόκειται για εθνικιστικά κινήματα. Χωρίς αμφιβολία κάτι γίνεται, πέρα από την άνοδο των εθνικιστών με την ευρύτερη έννοια σε όλη την Ευρώπη και στις ΗΠΑ.]

Οι νεότεροι Ιταλοί ιδιαίτερα ψήφισαν «ΟΧΙ» σε σαρωτικά και δικαιολογημένα. Η ανεργία μεταξύ των νέων Ιταλών βρίσκεται γύρω στο 40%, αναγκάζοντας πολλούς από αυτούς να ψάξουν για δουλειά στο εξωτερικό και αφήνοντας μια πικρία εναντίον της απόμακρης και αναποτελεσματικής κυβέρνησης της ελίτ.

Οι ειδικοί φοβούνται τώρα ότι η αβεβαιότητα που προκλήθηκε από την πολιτική κρίση στην Ιταλία θα μπορούσε να πυροδοτήσει πανικό σε όλη την ευρωζώνη και η Ιταλία μπορεί ακόμη να καταλήξει να εγκαταλείψει το ευρώ και να επιστρέψει στη λίρα.

Τα αποτελέσματα στην Ιταλία είναι βέβαιο ότι θα αντηχήσουν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση που ήδη έχει σφυροκοπηθεί από πολιτική αναταραχή και αντικαθεστωτικά κινήματα. Τέτοια κινήματα έχουν ήδη ξηλώσει τις παραδοσιακές πολιτικές δομές στην Ελλάδα και την Ισπανία και οδήγησαν τη Βρετανία να ψηφίσει τον Ιούνιο να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Ευρωπαίοι έχουν παρακολουθήσει προσεκτικά τις εκλογές των ΗΠΑ και τα δημοψηφίσματα της Βρετανίας και της Ιταλίας και οι ηγέτες των δεξιών κινημάτων στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ολλανδία (οι οποίες έχουν εκλογές το 2017) ελπίζουν να δεχθούν μια ώθηση από την ταχύτητα που δημιουργήθηκε από τις νίκες αυτές. Κατωτέρω δίδω μια επισκόπηση των προοπτικών τους (βλ. εδώ).

Οι ολλανδικές βουλευτικές εκλογές: 15 Μαρτίου 2017

Ο Γκερτ Βίλντερς, ένα αμφιλεγόμενο μέλος του Ολλανδικού κοινοβουλίου, γνωστός για την κριτική του εναντίον του Ισλάμ και τη μετανάστευση είναι προτιμώμενος να γίνει ο επόμενος Πρωθυπουργός της Ολλανδίας . Ο Βίλντερς σήμερα αναμένει μια δικαστική απόφαση για κατηγορίες εναντίον του ότι προκάλεσε μίσος επειδή κάποια διαδήλωση ζήτησε η Ολλανδία να δέχεται λιγότερους Μαροκινούς μετανάστες(!). Έχει ορκιστεί να ζητήσει δημοψήφισμα για την έξοδο της Ολλανδίας από την ΕΕ και να θέσει τέλος στη μετανάστευση από Μουσουλμανικές χώρες. Αλλά αντιμετωπίζει δυσκολίες επειδή η Ολλανδία στηρίζεται σε κυβερνήσεις συνασπισμού και τα περισσότερα πολιτικά κόμματα έχουν ορκιστεί να μην συνεργαστούν μαζί του.

Παρόλα αυτά, το Κόμμα της Ελευθερίας του Βίλντερς, είναι στην κορυφή των δημοσκοπήσεων πριν από τις βουλευτικές εκλογές και η ορμή της στιγμής είναι προφανής. Για παράδειγμα, οι Βέλγοι βουλευτές πρόσφατα ψήφισαν να απαγορευτεί η μπούρκα, ένα ισλαμικό κάλυμμα για το πρόσωπο, από τους δημόσιους χώρους. Όπως και ο Χόφερ της Αυστρίας, ο Βίλντερς φέρνει την εκλογή του Τραμπ ως παράδειγμα για την Ευρώπη. «Το μάθημα για τους Ευρωπαίους είναι κοιτάξτε την Αμερική. Αυτό που μπορεί να κάνει η Αμερική, μπορούμε να το κάνουμε και εμείς.»

Οι γαλλικές προεδρικές εκλογές: 23 Απριλίου 2017 – 7 Μαΐου 2017

Η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν και ο νεοεκλεγείς αρχηγός των Ρεπουμπλικανών Φρανσουά Φιγιόν είναι οι δύο κύριοι υποψήφιοι για τη γαλλική προεδρία. Ως αποτέλεσμα της πρόσφατης νίκης του Φιγιόν, οι αναλυτές λένε ότι οι ψηφοφόροι επηρεάζονται πολύ από το Brexit και την εκλογή του Ντόναλτ Τραμπ στις ΗΠΑ. Ο Φιγιόν, πρώην πρωθυπουργός υπό τον Πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί, ήταν ο πιο συντηρητικός από τους δύο κορυφαίους υποψήφιους για την προεδρία στις εκλογές του γαλλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η νίκη του δείχνει μια καθαρή μετατόπιση προς τα δεξιά μεταξύ των Γάλλων ψηφοφόρων, μια τάση που ήταν ήδη ορατή και από την άνοδο της ακροδεξιάς της Μαρίν Λεπέν, του αντιμεταναστευτικού Εθνικού Μετώπου, της οποίας τα ποσοστά δημοτικότητας έφτασαν στα ύψη μετά από μια σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων στο Παρίσι, τη Νίκαια και αλλού στη Γαλλία.

Η Λεπέν έχει μια έντονη ευρωσκεπτικιστική, αντι-Ισλαμιστική στάση και έχει υποσχεθεί να κάνει δημοψήφισμα για την έξοδο της Γαλλίας από την ΕΕ. Όμως, αντιμετωπίζει ακόμη δυσκολίες για να φτάσει στην κορυφή λόγω της φύσης του γαλλικού εκλογικού συστήματος, που απαιτεί από τους υποψήφιους να κερδίσουν περισσότερες από το 50% των εκλεκτόρων σε μια διαδικασία δύο γύρων. Δημοσκοπήσεις που διεξήχθησαν εφέτος δείχνουν ότι η αμφιλεγόμενη αρχηγός του Γαλλικού Μετώπου τελικά θα χάσει από τον συντηρητικό Φιγιόν με άνετο ποσοστό στον δεύτερο γύρο των εκλογών. Ο Φιγιόν έχει υποσχεθεί να μειώσει τους φόρους, να κόψει θέσεις εργασίας από τον δημόσιο τομέα, να περιορίσει τη δύναμη των σωματείων εργαζομένων και να λάβει αυστηρότερα μέτρα εναντίον των Ισλαμιστών.

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα, το γεγονός ότι ένα τρίτο ή περισσότεροι των Γάλλων ψηφοφόρων είναι έτοιμοι να υποστηρίξουν μια υποψήφια που προτείνει τη διάλυση της ΕΕ τρομάζει την ελίτ των Βρυξελλών που αγωνίζονται να κατανοήσουν το λαϊκό κύμα στο κατώφλι τους. Ως δείγμα του αυξανόμενου πανικού σχετικά με τη μοίρα της ΕΕ, ο σημερινός πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς παραδέχθηκε για πρώτη φορά ότι η νίκη της Λεπέν είναι «πιθανή». Ο Μάρτιν Σελμάιρ, το δεξί χέρι του αρχηγού των Βρυξελλών Ζαν-Κλωντ Γιούνκερ, συνόψισε το συναίσθημα της ΕΕ προς την αρχηγό του Γαλλικού Μετώπου και άλλους ευρωσκεπτικιστές γράφοντας στο Τουίτερ ότι η εκλογή της θα ήταν «ένα σενάριο τρόμου».

Οι γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές: Σεπτέμβριος 2017

Η Άνγκελα Μέρκελ είναι υποψήφια για τέταρτη θητεία ως Καγκελάριος αλλά αντιμετωπίζει αυξανόμενη αντίσταση από την αντίθετη με την ΕΕ Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) που θέλει σοβαρότερους ελέγχους στα σύνορα της Γερμανίας, αυστηρές κυρώσεις για τους Μουσουλμάνους και δημοψήφισμα για την παραμονή στην ΕΕ. Όπως οι περισσότεροι Ευρωπαίοι αρχηγοί, η κα Μέρκελ έχει δεχθεί κριτική για την πολιτικής της των ανοιχτών συνόρων. Η Φράουκε Πέτρι, 41 ετών και μητέρα τεσσάρων παιδιών, έχει αμφισβητήσει τη μεταναστευτική πολιτική της Μέρκελ. Η Πέτρι θέλει να μειώσει τις αιτήσεις για άσυλο στις 200.000 το χρόνο, και προτείνει την απαγόρευση της χρηματοδότησης των τζαμιών, κηρύσσοντας ότι «το Ισλάμ δεν ανήκει στη Γερμανία». Σε πρόσφατες τοπικές εκλογές, το σκληροπυρηνικό κόμμα της (AfD) ώθησε το Χριστιανικό Δημοκρατικό Κόμμα της Μέρκελ στην τρίτη θέση.

Όπως και σε χώρες σε όλη την ΕΕ, η πτώση της ΕΕ συνδέεται πιθανόν με την αυξανόμενη λαϊκή αντίσταση στα μαζικά κύματα των μεταναστών. Πολλοί ψηφοφόροι αισθάνονται ότι η φιλοξενία των μεταναστών στην κοινότητά τους είναι βάρος που επιβάλλεται από τις καλά προστατευμένες φιλελεύθερες (λίμπεραλ) ελίτ που δεν νοιάζονται για τις συνέπειες. Μια τυπική αντίδραση από έναν θυμωμένο ψηφοφόρο:

«Παρακολουθώντας 800.000 απρόσκλητους παράνομους μετανάστες  να περιφέρονται μέσα στη χώρα και βλέποντας τη Γερμανία να επιτρέπει σ’ αυτούς τους ανθρώπους να αγνοούν τον νόμο και να κάνουν ό,τι θέλουν, συνειδητοποίησα ότι οι χώρες που δεν μπορούν να ελέγξουν τα σύνορά τους – ή που δεν το κάνουν λόγω εσφαλμένων και αφελών ιδεών για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» – είναι καταδικασμένες εκτός αν οι άνθρωποι που πληρώνουν τους φόρους και κάνουν τα πράγματα να δουλεύουν έχουν λόγο στο θέμα αυτό. Είναι μια νέα «σιωπηρή πλειοψηφία» που έχει αναγκαστεί να υποταχθεί από τον φιλελεύθερο (λίμπεραλ) τύπο και τους δειλούς πολιτικούς. Είναι καιρός να τελειώσει αυτό.»

Στην πραγματικότητα, πάνω από ένα εκατομμύριο μετανάστες έφτασαν στη Γερμανία από πέρυσι.

«Η ΕΕ με βεβαιότητα δεν αντέχει μια γερμανική έξοδο ή ακόμη και απόσυρση από την ηγεσία της ΕΕ. Και μην αμφιβάλλετε, η Άνγκελα Μέρκελ, που είναι ακόμη το πρόσωπο που μπορεί να παρέχει αυτήν την ηγεσία, είναι τώρα πιο αποδυναμωμένη πολιτικά από ότι ήταν σε όλη της την υπερδεκαετή σταδιοδρομία ως καγκελάριος της Γερμανίας. Η Μέρκελ πιστεύεται ακόμη ότι θα είναι συνυποψήφια (και θα νικήσει) στις εκλογές εκείνες, αλλά όσο τα προβλήματα συσσωρεύονται, τόσο γίνεται πιθανότερο η Μέρκελ να αποσυρθεί. Ο πιο δημοφιλής για να την αντικαταστήσει θα είναι ο Υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ένα δημοσιονομικό γεράκι, του οποίου η απόμακρη στάση δεν θα προωθήσει την αλληλεγγύη της ΕΕ.» (βλ. εδώ)

Peter Baggins

Πηγή

 

Advertisements