Νέα Ανατολική Πολιτική (Οστπολιτίκ): Ένα πρόγραμμα από την Εναλλακτική Δεξιά για την εξωτερική πολιτική

 https://i1.wp.com/fashthenation.com/wp-content/uploads/2016/12/russia-usa.jpg

[Η Εναλλακτική Δεξιά έχει αρκετό ειδικό βάρος και επίδραση στις ΗΠΑ, πολύ περισσότερο από το μέγεθός της που είναι και αυτό μεγάλο αριθμώντας εκατομμύρια νέων Λευκών ανδρών που δραστηριοποιούνται στα κοινωνικά μέσα και είναι πολιτικώς ενεργοί.

Το καλύτερο άρθρο για το φαινόμενο της ΕΔ είναι  αυτό που γράφηκε για τον Russian Insider, (βλ. σε μετάφραση από τα Ελληνικά Θέματα ) και περιέχει λεπτομέρειες για το τι είναι η ΕΔ.]

Ως ένα κίνημα που είναι γενικά αντίθετο στον παρεμβατισμό και τις ξένες περιπέτειες, η Εναλλακτική Δεξιά ξεχωρίζει από τις κυρίαρχες σχολές της εξωτερικής πολιτικής που είχαν κυριαρχήσει στις ΗΠΑ από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Πράγματι, για πολλούς στην Εναλλακτική Δεξιά, η εξωτερική πολιτική είναι περισπασμός παρά τίποτε άλλο, μια περιοχή που οι νεοσυντηρητικοί βγαίνουν εκτός ελέγχου και πόλεμοι εξαπολύονται για να γίνει ο κόσμος ασφαλέστερος για τη δημοκρατία. Η εξωτερική πολιτική είναι επίσης η περιοχή των ελίτ, κάτι που συζητούν αυτοί που έχουν πρόσβαση ή επιρροή σε αυτούς που κατέχουν τους μοχλούς της εξουσίας. Όλες οι συζητήσεις για τις διεθνείς σχέσεις έχουν μια οσμή από  Ουάσιγκτον πάνω τους σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό.

Πριν την άνοδο του Ντόναλτ Τραμπ στην προεδρία, όλες οι πλευρές μιας εξωτερικής πολιτικής της ΕΔ ήταν πάντα αντικατοπτρισμοί των εγχώριων προτεραιοτήτων μας. Με τη νίκη του Τραμπ όμως, έχουμε πραγματικά έναν πρόεδρο που μπορεί να κάνει κάποια πράγματα που θέλουμε, ακόμη και αν οι λόγοι μας διαφέρουν από αυτούς του Τραμπ.

Μέχρι την ανακήρυξή του στην προεδρία, οι αντικειμενικοί σκοποί και οι πολιτικές του Τραμπ προς τις χώρες του κόσμου είναι εφήμερες. Η επιλογή του Τίλερσον στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών υπονοεί ότι ο Τραμπ είναι διατεθειμένος να υλοποιήσει τις δηλώσεις του για χαλάρωση της έντασης με τη Ρωσία, ακόμη και αν η πιθανή επιλογή του Τζον Μπόλτον ως Υφυπουργού υπονοεί ότι οι οπαδοί του παρεμβατισμού θα έχουν μια θέση στο τραπέζι.

Αυτές οι φαινομενικά αλληλοσυγκρουόμενες επιλογές του Τραμπ σημαίνουν ότι οι νεοσυντηρητικοί, πάντα ο αντίπαλός μας στη δημόσια πολιτική, θα μπορούν να επηρεάσουν τον Τραμπ μερικές φορές τουλάχιστον. Η ΕΔ δεν πρέπει να μείνει σιωπηλή στα ζητήματα αυτά αλλά να προτείνει τις πολιτικές και τη στάση που θεωρούμε αναγκαία.

Τι θα πρέπει να προτείνουμε και να επιχειρηματολογούμε όμως είναι συζητήσιμο. Η στάση της Εναλλακτικής Δεξιάς για τον  μη παρεμβατισμό είναι λογική βάση ως αφετηρία.

Πολλοί στην ΕΔ βρέθηκαν έξω από την συντηρητική ορθοδοξία για πρώτη φορά, όταν αντιτέθηκαν στον πόλεμο του Ιράκ. Η αντιπολεμική στάση του Ρον Πωλ το 2008 και το 2012 σχημάτισαν ένα αλεξικέραυνο για όλους εμάς που είμασταν αποξενωμένοι από τις προσπάθειες των νεοσυντηρητικών να επιβάλουν τη «Δυτική Δημοκρατία» σε έναν ξένο λαό που ήταν εντελώς ακατάλληλος για αυτήν. Μπορεί να μην το αντιληφθήκαμε εκείνη τη στιγμή, αλλά η νεοφιλελεύθερη συναίνεση στην εξωτερική πολιτική είχε καταστραφεί πέραν επισκευής. Για όλους εμάς που αργότερα αντιληφθήκαμε την αλήθεια του φυλετικού ρεαλισμού, μπορούμε να δούμε πώς εκ των υστέρων η ίδια παραπλανημένη σκέψη ότι οι Σομαλοί μπορούν να γίνουν Αμερικανοί με λίγη μαγική χρυσόσκονη, μας έκανε να πιστέψουμε ότι οι Ιρακινοί θα γίνονταν σύγχρονη δημοκρατία αν χρησιμοποιούσαμε αρκετά τηλεχειριζόμενα βομβαρδιστικά. Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι συμβατοί με τη λευκή κοινωνία, είτε προσπαθήσουμε να τους εξάγουμε την κοινωνία αυτή είτε να εισάγουμε αυτούς στη δική μας. Αυτός είναι ο διαβόητος διαχωρισμός «Να εισβάλεις στον κόσμο, να προσκαλείς τον κόσμο» που ενσωματώνεται στην αποτυχημένη νεοσυντηρητική πολιτική με την οποία η ΕΔ είναι αντίθετη.

Υπάρχουν και άλλοι λόγοι να είμαστε αντίθετοι με τον παρεμβατισμό. Στη Μέση Ανατολή, οι εισβολές δεν κάνουν τίποτα για να επιφέρουν τη σταθερότητα στην περιοχή αυτή, αλλά τέτοιοι πόλεμοι σπαταλούν χωρίς λόγο τις Αμερικανικές ζωές (κυρίως των λευκών ανδρών) και ξοδεύουν το αίμα και τον πλούτο μας για χάρη του Σιωνιστικού Κράτους. Επιπλέον, εντός της τρέχουσας ισορροπίας δυνάμεων στη Μέση Ανατολή, το να συνεχίζουμε την αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Άσσαντ στη Συρία και το να συνεχίζουμε να απειλούμε σχετικά με τα πυρηνικά όπλα του Ιράν, μας δυσκολεύει να συμφιλιωθούμε με τη Ρωσία.

Αυτό μας φέρνει στο πιο επαναστατικό ζήτημα του οράματος της Εναλλακτικής Δεξιάς για την εξωτερική πολιτική, στο οποίο ελπίζουμε να έχουμε την υποστήριξη του νέου Υπουργού Εξωτερικών. Η Ρωσία, υπό τον Βλαντιμίρ Πούτιν, είναι ένα εθνικιστικό κράτος που αντιτίθεται στη δυτική διαφθορά σε όλες της τις μορφές. Είναι αξιοσημείωτο ότι, πέρα από το γεγονός αυτό, η Ρωσία είναι ίσως το μόνο κράτος στον κόσμο που μπορεί να εξολοθρεύσει τις Ηνωμένες Πολιτείες με πυρηνικά όπλα. Ο 20ός αιώνας είδε δύο μεγάλους πολέμους στους οποίους τα δυτικά έθνη μάτωσαν και σχεδόν δύο γενιές νέων λευκών ανδρών πέθαναν έτσι ώστε οι γιοί τους να περάσουν το υπόλοιπο του εικοστού αιώνα κλειδωμένοι σε ένα παιχνίδι πυρηνικής απειλής. Αν υπάρξει άλλος ένας πόλεμος, ένας πυρηνικός πόλεμος, μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας ο δυτικός πολιτισμός δεν θα ανακύψει ποτέ (και ίσως ο κόσμος ο ίδιος να τελειώσει). Οι αριστεροί θα διακινδύνευαν τέτοιες πιθανότητες για να προωθήσουν τον γάμο μεταξύ ομοφυλοφίλων στη Ρωσία και επειδή για πρώτη φορά οι ΗΠΑ είδε μια ξένη κυβέρνηση (χωρίς να αποδειχθεί αυτό βεβαίως) να προσπαθεί να επηρεάσει τις εκλογές της. Τέτοια δραστηριότητα είναι κάτι που οι ΗΠΑ έχουν κάνει στις εκλογές αμέτρητων άλλων χωρών, αλλά το γεγονός αυτό φαίνεται να το αγνοούν οι σχολιαστές. Η εκλογή του Τραμπ αντιπροσωπεύει μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξει η Ρωσία τον σημερινό της ρόλο του μονίμως κακού στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ σε στρατηγικό εταίρο.

Μια συμμαχία  με τη Ρωσία θέτει βραχυπρόθεσμα οφέλη καθώς και μακροπρόθεσμα. Βραχυπρόθεσμα, περιμένουμε ένα γρήγορο τέρμα στον συριακό εμφύλιο πόλεμο και μια συντονισμένη εκστρατεία για την καταστροφή του ISIS χωρίς την ανάγκη για στρατιώτες των ΗΠΑ στο έδαφος. Με τη Ρωσία και τις ΗΠΑ να είναι ευθυγραμμισμένες από κοινού στη Μέση Ανατολή, το Ισραήλ είναι λιγότερο πιθανό να αρχίσει πόλεμο με το Ιράν και οι Σαουδάραβες λιγότερο πιθανό να κλιμακώσουν τον πόλεμό τους στην Υεμένη. Γενικά, τα κράτη είναι λιγότερο πιθανό να αρχίσουν περιπετειώδεις πολέμους δι’ αντιπροσώπων αν δεν πιστεύουν ότι ο χορηγός τους τους υποστηρίζει. Αν οι ΗΠΑ σταματήσει να υποστηρίζει την σαουδαραβική και την ισραηλινή επιθετικότητα, τότε η περιοχή συνολικά θα γίνει πιο ασφαλής. Ακόμη και αν η Μέση Ανατολή δεν γίνει περισσότερο σταθερή βραχυπρόθεσμα, οι ΗΠΑ, ακολουθώντας μια στρατηγική που δεν προτείνει τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα και σταματώντας να εγγυάται τον ισραηλινό τυχοδιωκτισμό, θα βρει λιγότερους λόγους για να αναμιγνύεται. Απλώς θέλουμε να βγούμε από αυτό και η συμμαχία με τη Ρωσία δίνει λιγότερους λόγους για τους νεοσυντηρητικούς να μας εμπλέξουν πάλι σε πόλεμο.

Η ευθυγράμμιση με τη Ρωσία επίσης δίνει στον Τραμπ περισσότερες επιλογές για να αντιμετωπίσει την Ευρώπη. Καθώς το λαϊκιστικό κύμα συνεχίζει να ανεβαίνει σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρέπει να εξασφαλίσουμε ότι ο Τραμπ είναι ψυχρός με την ΕΕ. Χωρίς το φόβητρο της Ρωσίας να αποσπά την προσοχή των Ευρωπαίων από την πραγματική υπαρξιακή απειλή ανάμεσά τους (δηλαδή, τη μεταναστευτική κρίση) δεν δίνουμε χώρο στους γραφειοκράτες των Βρυξελλών να προσπαθήσουν να αποφύγουν τη λαϊκιστική φωτιά που τους περιτυλίγει. Η δημόσια στάση του Τραμπ υπέρ του Brexit, μαζί με την υπόσχεσή του να θέσει τη Βρετανία στην πρώτη θέση όσον αφορά τις εμπορικές συμφωνίες είναι ιδεώδες πρότυπο που πρέπει να επαναλάβουμε για κάθε χώρα της ΕΕ που επιζητεί την ελευθερία του από αυτή.  Ο Τραμπ μπορεί να υποστηρίζει δημόσια οποιονδήποτε λαϊκιστή υποψήφιο ή κόμμα που προτείνει την έξοδο από την ΕΕ και πρέπει να τον προτρέψουμε να μην είναι συγκρατημένος στην υποστήριξή του αυτή.

Οι αρχιτέκτονες πίσω από το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα προέβλεψαν την ανάδυση των Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης που θα δρούσε ως η Τρίτη Δύναμη για να εξισορροπήσει τη Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας που θα ήταν ικανό να διαπραγματευτεί με τις ΗΠΑ ως σύνολο. Το όνειρο εκείνο δεν έχει περισσότερο νόημα αν η Ρωσία δεν είναι πλέον ο εχθρός.

Λόγω της κεντρικής σημασίας της, πρέπει να προωθήσουμε τη συμμαχία με τη Ρωσία ακόμη και αν αυτό σημαίνει το τέλος του ΝΑΤΟ (ή τη συμπερίληψη της Ρωσίας σ’ αυτό) και την απόσυρση των αμυντικών πυραυλικών συστημάτων και των στρατευμάτων από τις χώρες που συνορεύουν με τη Ρωσία. Για να διατηρήσει τη φήμη του προς τα εγχώρια γεράκια, ο Τραμπ θα ήταν σκόπιμο να λάβει παραχωρήσεις από την Ρωσία (όπως την επιστροφή στην προτέρα κατάσταση στην Ουκρανία) και εγγυήσεις ασφάλειας για τις Χώρες της Βαλτικής. Αν μπορέσει να επιτύχει τα αποτελέσματα αυτά, θα είναι σχεδόν αδύνατον για τα γεράκια του πολέμου να τον κατηγορήσουν για κατευνασμό και τα εθνικιστικά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη δεν θα έχουν να διαλέξουν μεταξύ του να είναι αντίθετα με την ΕΕ και υπέρ της Ρωσίας. Ο απώτερος σκοπός μας είναι να απελευθερωθεί κάθε λευκό έθνος από τον έλεγχο των (((υπέρμαχων της παγκοσμιοποίησης))) και οποιοσδήποτε δρόμος μας πάει εκεί αξίζει τον κόπο.

Baron Von Steuben

Πηγή

 

Advertisements