To 2016 έτος θριάμβου για την ρωσική διπλωματία και τις Ένοπλες Δυνάμεις

To 2016 έτος θριάμβου για την ρωσική διπλωματία και τις Ένοπλες Δυνάμεις

Ενώ ο αμερικανοσιωνιστικός άξονας το 2016 υπέστη τρεις βαριές ήττες, αναφερόμαστε στο BREXIT, στην ήττα των μισθοφόρων της Δύσης στην Συρία και στην εκλογή Τραμπ, για την Μόσχα το έτος αυτό ήταν διάσπαρτο από επιτυχίες. Συγκεκριμένα οι επιτυχίες αυτές έχουν σχέση με την Ουκρανία, με την επιθετική πολιτική του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, με τις οικονομικές κυρώσεις της Δύσης και βέβαια με το πολεμικό μέτωπο της Συρίας.

Σχετικά με την Ουκρανία η κατάσταση διαμορφώνεται ως εξής. Οι πραξικοπηματίες του Κιέβου και οι ντόπιοι  ολιγάρχες που υποστηρίζονται από αμερικανοσιωνιστικά συμφέροντα και το ΝΑΤΟ έχουν απολέσει την εμπιστοσύνη του ουκρανικού λαού ο οποίος πένεται, καθ’ ην στιγμή η οικονομία της χώρας που εξαρτάται πλέον από το ΔΝΤ κατακρημνίζεται στα τάρταρα της διαφθοράς. Στο μέτωπο αντιπαράθεσης με τις ρωσόφωνες, ουσιαστικά αποσχισθείσες, ανατολικές επαρχίες της χώρας η κατάσταση είναι συντριπτική για τους πραξικοπηματίες του Κιέβου. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε ότι στρατιωτικές μονάδες των πραξικοπηματιών δεν μπορούν να μεταφερθούν στο ανατολικό μέτωπο λόγω έλλειψης στρατιωτικών οχημάτων και καυσίμων. Μετά δε την εκλογή Τραμπ ο πανικός εξαπλώνεται στους κύκλους των πραξικοπηματιών, αφού όλοι αυτοί είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους στην εκλογή της Χίλαρι Κλίντον.

Όσον αφορά το ΝΑΤΟ και την πολιτική εξάπλωσης προς Ανατολάς η Ρωσία κέρδισε την μάχη σε δυο επίπεδα, στο στρατιωτικό και πολιτικό. Στο στρατιωτικό επίπεδο η Μόσχα έλαβε όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να αντιμετωπίσει την εγκατάσταση του νατοϊκού αντιπυραυλικού συστήματος Aegis Ashore στα σύνορα της, αναπτύσσοντας τα υπερσύγχρονα πυραυλικά συστήματα Iskander-M, ενώ αύξησε σημαντικά τις μηχανοκίνητες στρατιωτικές μονάδες, κυρίως άρματα μάχης, και τις έθεσε σε ετοιμότητα με μέτωπο προς Δυσμάς. Στο πολιτικό επίπεδο η Μόσχα κατάφερε να καταστήσει τους ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης που επεδίωκαν την αντιπαράθεση με την Ρωσία αναξιόπιστους και μη δημοφιλείς στους ευρωπαίους πολίτες, ενώ η εκλογή Τραμπ δημιούργησε χαοτικές καταστάσεις στους κύκλους του ΝΑΤΟ αφού είναι γνωστό ότι ο νέος πρόεδρος των ΗΠΑ ουδόλως συγκαταλέγει την Ρωσία στις εχθρικές χώρες της Συμμαχίας και αντιτίθεται στην πολιτική περικύκλωσης της που πρέσβευαν οι προκάτοχοι του.

Οι οικονομικές κυρώσεις της Δύσης εναντίον της Μόσχας με πρόσχημα την ενσωμάτωση της Κριμαίας και την απόσχιση των ρωσόφωνων επαρχιών της Ουκρανίας, αλλά και οι χαμηλές διεθνείς τιμές πετρελαίου που εκπορεύτηκαν από τους σχεδιασμούς των Αμερικανοσιωνιστών για να εξασθενήσουν την ρωσική οικονομία, δεν έφεραν τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα. Όπως είχε προβλεφθεί από τον Πούτιν και τον Μεντβέντεφ η ρωσική οικονομία χρειάστηκε λίγο διάστημα για να ανακτήσει την αναπτυξιακή της πορεία και τις καλές προοπτικές για την αύξηση του ΑΕΠ. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να αναφερθεί ότι οι χαμηλές τιμές πετρελαίου και οι κυρώσεις ουδόλως επηρέασαν τα εξοπλιστικά προγράμματα των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, τουτέστιν το αμυντικό πρόγραμμα της χώρας θα ολοκληρωθεί όπως αρχικά είχε προγραμματιστεί το 2020.

Για ην επιτυχία της Μόσχας στην Συρία, επιτυχία στρατιωτική και πολιτική, έχουμε πολλάκις αναφερθεί. Μια σχετικά μικρή εκστρατευτική δύναμη των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων κατάφερε να αλλάξει τον ρου του πολέμου στην Συρία, κατάφερε να αποτρέψει τις δυνάμεις των ΗΠΑ, της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας να επιτεθούν στις κυβερνητικές δυνάμεις του Άσαντ, ενώ ταυτόχρονα εξουδετερώθηκε η απειλή των ισλαμοσυμμοριτών. Πλέον είναι βέβαιο ότι η Ρωσία πάτησε γερά το πόδι της στην Μέση Ανατολή και οι ισλαμοσυμμορίτες και οι υποστηρικτές τους οδηγούνται στον αφανισμό. Η κατάσταση σαφώς και παραμένει ρευστή και επικίνδυνη όσον αφορά την πολιτική της Άγκυρας και το κουρδικό ζήτημα. Όμως φαίνεται ότι τα νεοοθωμανικά όνειρα της Τουρκίας εξ αιτίας της ρωσικής επέμβασης στην περιοχή πνέουν τα λοίσθια, ενώ η Ρωσία εξελίσσεται σε κυρίαρχη δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εν κατακλείδι το 2016 ήταν ένα έτος επιτυχιών για την ρωσική διπλωματία, την οικονομία και τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, κάτι που πιστώνεται  βεβαίως στον Πούτιν και την ιδιοφυή του τακτική σε αυτά τα τρία μέτωπα. Το 2017 που ανατέλλει θα μπορούσε με την συνεισφορά του Τραμπ να γίνει ένα εμβληματικό έτος συνύπαρξης για τις δυο μεγάλες δυνάμεις, ένα έτος ορόσημο για την απαρχή μιας πολυπολικής ειρήνης.

Γ. Λιναρδής

Advertisements