Ο «Λευκός Εθνικισμός», η Εναλλακτική Δεξιά και η Εναλλακτική Ελαφρά

https://hellenicaffairs.files.wordpress.com/2017/01/3e92c-alt_right_logo-e1473283412750.png?w=660

[ΕΘ: Άρθρο γνώμης από έναν υπέρμαχο της Εναλλακτικής Δεξιάς, τον Γκρεγκ Τζόνσον. Υπόψιν ότι η Εναλλακτική Δεξιά αναφέρεται στις ΗΠΑ και βοήθησε στην εκλογή του Ντόναλτ Τραμπ (χωρίς ο Τραμπ βέβαια να αναγνωρίσει ή να αναφέρει ποτέ ονομαστικά την Εναλλακτική Δεξιά), αλλά το άρθρο είναι χρήσιμο για να κατανοήσουμε συγγενείς ή παρόμοιες τάσεις στην Ευρώπη. Υπόψιν, επίσης ότι ένα άλλο κορυφαίο μέλος της Εναλλακτικής Δεξιάς ο Ρίτσαρντ Σπένσερ έχει σχολιάσει ευνοϊκά το εθνικιστικό κίνημα της χώρας μας  Για μια συνολική επισκόπηση της Εναλλακτικής Δεξιάς δείτε εδώ.

Ως προς τη σχέση της Εναλλακτικής Δεξιάς με το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα, αυτό είναι αντικείμενο μελέτης. Όμως, αν κρίνουμε από την εποχή του Μεταξά, ο ελληνικός εθνικισμός αγωνίστηκε εναντίον δύο Λευκών Εθνικιστικών κρατών, της Ιταλίας και της Γερμανίας. Οπότε δεν χρειάζεται και πολλή εμβάθυνση. Επίσης, να σημειωθεί ότι η σημερινή Εναλλακτική Δεξιά των ΗΠΑ θα λέγαμε ότι είναι περισσότερο υπέρ του Ρωμαϊκού παρά του Ελληνικού αρχαίου πνεύματος. Λεπτομέρεια, αλλά και ειδοποιός διαφορά.]

Υπάρχει μεγάλη σύγχυση όσον αφορά τη σχέση μεταξύ του Λευκού Εθνικισμού, της Εναλλακτικής Δεξιάς (Alt Right) και της Ελαφράς Εναλλακτικής Δεξιάς (επονομαζόμενης και Εναλλακτικής Ελαφράς, Alt Light).

Η Εναλλακτική Δεξιά είναι μια ασαφής κατηγορία που περιλαμβάνει διάφορες τάσεις σκέψης ενωμένες μέσω της απόρριψης του συμβατικού συντηρητισμού. Ο Λευκός Εθνικισμός είναι μια τέτοια τάση και η Εναλλακτική Ελαφρά είναι μια άλλη.

Η Εναλλακτική Ελαφρά ορίζεται από τον φιλελεύθερο εθνικισμό σε αντίθεση με τον φυλετικό εθνικισμό. Ενώ οι Λευκοί Εθνικιστές πιστεύουν ότι το αληθινό έθνος ορίζεται από τη φυλή και την εθνικότητα, οι φιλελεύθεροι εθνικιστές πιστεύουν ότι το έθνος μπορεί να είναι πολυφυλετικό και πολυπολιτισμικό αλλά ενωμένο επί τη βάσει των κοινών νόμων και αξιών. Εν συντομία, μια εκδοχή του  “έθνους πρότασης» [στα Αγγλικά «proposition nation», δηλαδή έθνος που στηρίζεται κυρίως στα κοινά ιδεώδη και όχι στην κοινή καταγωγή.]

Η Εναλλακτική Ελαφρά διαφέρει από το κύριο ρεύμα των συντηρητικών του έθνους πρότασης στο ότι αντιτίθεται στην οικονομική παγκοσμιοποίηση και τα ανοιχτά σύνορα χάριν του εθνικισμού, υποστηρίζει την υπεροχή των «Δυτικών» αξιών και της κουλτούρας και  είναι αντίθετη με τον φεμινισμό και την πολιτική ορθότητα.

Είναι εύκολο να κατανοήσουμε γιατί οι διάφορες προσωπικότητες της Εναλλακτικής Ελαφράς υιοθετούν αυτές τις απόψεις:

Ο Gavin McInnes, για παράδειγμα, είναι παντρεμένος με μια Αμερικανίδα Ινδιάνα και επομένως δεν μπορεί να ενστερνιστεί τον Λευκό Εθνικισμό.

Ο Milo Yiannopolos είναι εν μέρει Εβραίος και επομένως δεν μπορεί να στηρίξει τον Λευκό Εθνικισμό.

Ο Mike Cernovich έχει επιβεβαιώσει και έχει αρνηθεί ότι είναι Εβραίος, είναι παντρεμένος με μια Περσίδα και επομένως ούτε αυτός ταιριάζει με τον Λευκό Εθνικισμό.

Ο Paul Joseph Watson λέγεται ότι είναι παντρεμένος με μια Ασιάτισσα.

Ο Stefan Molyneux είναι εν μέρει Εβραίος, κ.ο.κ. (Ο Vox Day είναι μικτής φυλής αλλά δεν έχει πρόβλημα με τον φυλετικό εθνικισμό.)

Επομένως, αντί να επιχειρηματολογούν υπέρ του Λευκού Εθνικισμού, οι προσωπικότητες αυτές επιχειρηματολογούν εναντίον της οικονομικής παγκοσμιοποίησης, των ανοιχτών συνόρων, του φεμινισμού, της πολιτικής ορθότητας, και των λαϊκιστικών ιδεών του Τραμπ. Συμφωνώ με όλες αυτές τις θέσεις και χαίρομαι που έχω συμμάχους που τις υποστηρίζουν. Αυτοί δεν συμφωνούν πλήρως με εμένα, βεβαίως, αλλά η Εναλλακτική Ελαφρά είναι πραγματικά αρκετά κοντά στον Λευκό Εθνικισμό ενώ διατηρεί την αυθεντικότητά της. Βεβαίως, η Εναλλακτική Ελαφρά απορρίπτει την πολιτική της ταυτότητας, αλλά γι’ αυτές τις προσωπικότητες, στο κάτω κάτω δεν διαφέρει από οποιοδήποτε άλλο είδος πολυπολιτισμού, δηλαδή, είναι απλώς η πολιτική της ταυτότητας για τους Εβραίους της διασποράς και τους λευκούς επιμειξίες.

Ο μεγάλος όγκος του ακροατηρίου της Εναλλακτικής Ελαφράς όμως απαρτίζεται από λευκούς χωρίς τέτοιες αγκυλώσεις και τους βλέπω ως πιθανούς μεταστρεφόμενους προς τον Λευκό Εθνικισμό. Πράγματι, μερικοί εξ αυτών ήδη είναι Λευκοί Εθνικιστές, αλλά έχουν επιλέξει να ακολουθήσουν μια θέση πιο κοντά στο κυρίαρχο ρεύμα, διότι ελπίζουν ότι θα επηρεάσουν τη δημόσια διαβούλευση και την πολιτική διαδικασία.

Πρέπει λοιπόν οι Λευκοί Εθνικιστές να έχουν σχέση με την Εναλλακτική Ελαφρά; Φυσικά υπάρχει ο σωστός τρόπος και ο λανθασμένος τρόπος. Θα μιλήσω πρώτα για τον σωστό τρόπο.

Θεωρώ την Εναλλακτική Ελαφρά και την ευρύτερη Εναλλακτική Δεξιά ως ευκαιρία και όχι ως απειλή. Το κίνημά μας μπορεί μόνο να αναπτυχθεί μεταστρέφοντας ανθρώπους που ήδη συμφωνούν μαζί  μας. Αυτό απαιτεί πολλή συζήτηση με ανθρώπους που δεν συμφωνούν μαζί μας. Και όλες αυτές οι συζητήσεις απαιτούν έναν ασφαλή χώρο. Η Εναλλακτική Ελαφρά παρείχε τον ασφαλή αυτόν χώρο.

Γι’ αυτό το μοντέλο της Εναλλακτικής Δεξιάς ήταν τόσο σημαντικό για τους Λευκούς Εθνικιστές. Συνένωσε ανθρώπους που απέρριπταν το συντηρητικό κυρίαρχο ρεύμα χωρίς να απαιτείται να ενστερνιστούν οποιαδήποτε ιδεολογία, ειδικά αυτούς που ήταν εκτός της ζώνης άνεσής τους, περιλαμβανομένου και του Λευκού Εθνικισμού και ιδιαιτέρως του Εθνικού Σοσιαλισμού. Πράγματι, το αρχικό διαδικτυακό περιοδικό Alternative Right (Εναλλακτική Δεξιά) δημιουργήθηκε εκ  μέρους του Λευκού Εθνικισμού ως εργαλείο εισόδου και μεταστροφής και η Εναλλακτική Δεξιά συνέχισε να λειτουργεί με τον τρόπο αυτόν ακόμη και όταν είχε γίνει γενικό όνομα για τις τολμηρές, εναλλακτικές του συντηρητισμού ιδέες.

Νομίζω ότι όλοι μας θυμόμαστε τον καιρό που έπρεπε να μαζέψουμε όλο το θάρρος μας μόνο και μόνο να διαβάσουμε αντιφρονούντες ιστοσελίδες στην ιδιωτικότητα των σπιτών μας. Το κίνημά μας μεγεθύνεται ραγδαία, πράγμα που σημαίνει ότι περισσότεροι άνθρωποι από πριν είναι πλέον στην ίδια θέση. Πράγμα που σημαίνει ότι οι χώροι όπως η Εναλλακτική Δεξιά είναι πιο σημαντικοί από κάθε άλλη φορά.

Αυτό περιλαμβάνει και τους χώρους της Εναλλακτικής Ελαφράς. Έτσι, θα πρέπει να καλωσορίζουμε την ανάπτυξή τους. Αφήστε χιλιάδες Deploraballs, περιοδικά στο διαδίκτυο, κανάλια στο YouTube, βιβλία αυτοβοήθειας και συμπληρωματικές γραμμές να ανθίσουν. Αφήστε τους να στήσουν τις σκηνές τους, να μαζέψουν τα πλήθη τους και να διαλαλήσουν την πραμάτειά τους. Ένας κόσμος στον οποίο θα  υπάρχουν λιγότεροι συντηρητικοί του κυρίου ρεύματος και περισσότεροι φιλελεύθεροι εθνικιστές να πολεμούν εναντίον της παγκοσμιοποίησης, τα ανοιχτά σύνορα, τον φεμινισμό, την πολιτική ορθότητα και να στηρίζουν την υπεροχή του Δυτικού πολιτισμού, πράγματι πηγαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση. Δεν θα είναι όλοι αυτοί κατάλληλο υλικό για τον Λευκό Εθνικισμό, αλλά οι περισσότεροι θα είναι, και αν δεν μπορούμε να τους πείσουμε να κάνουν την υπόλοιπη διαδρομή προς εμάς, τότε κάνουμε κάποιο λάθος.

Μήπως σημαίνει αυτό ότι δεν πιστεύω στην κριτική εναντίον της Εναλλακτικής Ελαφράς και σε άλλα μη Λευκά Εθνικιστικά ρεύματα στην Εναλλακτική Δεξιά; Βεβαίως όχι. Δεν έχει  νόημα το επιχείρημα “Μην ασκείτε κριτική στον Μίλο γιατί είναι ήπιο φάρμακο εθισμού”. Ο μόνος τρόπος να λειτουργήσει η Εναλλακτική Δεξιά για εμάς είναι αν κάνουμε κριτική στις θέσεις τους. Για παράδειγμα, πρέπει να επιχειρηματολογούμε ότι ο φυλετικός και ο εθνοτικός εθνικισμός είναι καλύτερος από τον φιλελεύθερο εθνικισμό αν πρόκειται να οδηγήσουμε στη μεταστροφή τους ανθρώπους προς τον δικό μας τρόπο σκέψης.  Και η κριτική μας δεν θα πρέπει να είναι σε θέματα πολιτικής φιλοσοφίας. Αν οι προσωπικότητες της Εναλλακτικής Δεξιάς επιδεικνύουν ανόητη και ανέντιμη συμπεριφορά, πρέπει επίσης να τους επικρίνουμε.

Προσφέροντας καλύτερα επιχειρήματα και διατηρώντας υψηλά επίπεδα συμπεριφοράς, είναι ο σωστός τρόπος να κερδίσουμε τη μάχη της μεταπολιτικής. Δεν πρέπει να δεσμευόμαστε από ανόητα ταμπού περί “χτυπημάτων Δεξιά.” Αντίθετα, τα μόνα ταμπού μας πρέπει να είναι εναντίον των κακών επιχειρημάτων, της κακής πίστης και της κακής συμπεριφοράς.

Αν ο Λευκός Εθνικισμός καλλιεργήσει μια σχέση συνεργασίας με την Εναλλακτική Ελαφρά, στην οποία σχέση θα επιβεβαιώνουμε αυτά που έχουμε κοινά και συμφωνήσουμε να διαφέρουμε με πολιτισμένο τρόπο και να κρατήσουμε ανοιχτούς τους διαύλους επικοινωνίας, ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί; Όπως το βλέπω, η κυριότερη απειλή είναι ότι θα πλημμυρίσουμε με περισσότερους οπαδούς από όσους μπορούμε να δημιουργήσουμε με τη σημερινή μας πολιτική πρόοδο.

Υπάρχει επίσης πολλή συζήτηση για την υπονόμευση της Εναλλακτικής Δεξιάς εκ  μέρους της Εναλλακτικής Ελαφράς ή για την εμπόδιση δυνητικών οπαδών προς την ριζοσπαστικοποίηση. Ειλικρινά, αυτό θα συμβεί μόνον αν αποτύχουμε στην αποστολή μας.

Ποιος είναι ο εσφαλμένος τρόπος να σχετιζόμαστε με την Εναλλακτική Ελαφρά; Θεωρώ ότοι οι παρακάτω συμπεριφορές είναι αυτοκαταστροφικές:

  1. Το να προσπαθούμε να απομακρύνουμε ανθρώπους που δεν συμφωνούν πλήρως με τις ιδέες του Λευκού Εθνικισμού. Θα έπρεπε να προσπαθούμε να προσελκύσουμε παρά να απωθήσουμε τους πιθανούς μεταστρεφόμενους.
  2. Το να ισχυριζόμαστε ότι η Εναλλακτική Δεξιά «δεν είναι παρά» Λευκός Εθνικισμός ή Εθνικός Σοσιαλισμός. Η μόνη έννοια με την οποία η Εναλλακτική Δεξιά είναι “πραγματικά” ή “βασικά” Λευκά Εθνικιστική είναι ότι δημιουργήθηκε ως εργαλείο εισαγωγής και μεταστροφής. Αλλά μπορεί να επιτελέσει αυτή τη λειτουργία μόνον αν περιλαμβάνει ανθρώπους που είναι ήδη Λευκοί Εθνικιστές. Πράγματι, έχουν βρει την ΕΔ ως ασφαλή και καλοδεχούμενο χώρο και όχι ως τρελοκομείο πειράγματος και απειλής βίας στο διαδίκτυο.

Και οι δύο αυτές μορφές συμπεριφοράς είναι εκδόσεις της αποτυχημένης στρατηγικής της «πόλωσης», η οποία επιδιώκει να καταστρέψει όλες τις απόψεις μεταξύ του συνηθισμένου κουκοσυντηρητισμού (cuckservatism, βλ. σχετικό άρθρο στον Κόκκινο Ουρανό ) και του Λευκού Εθνικισμού με την πρόθεση να στρέψει τους ανθρώπους προς τον δεύτερο. Όμως μόνον οι αδύναμοι άνθρωποι προσελκύονται από την απειλή βίας και διατηρώντας ένα χάσμα μεταξύ ημών και του συμβατισμού διατηρούμε την ανεξαρτησία μας. Εκτός αυτού, όπως έχει αποδείξει η Εναλλακτική Δεξιά, υπάρχει και Τρίτη επιλογή, να φτιάξουμε τους δικούς μας χώρους.

Δυστυχώς, μια παραγωγική σχέση μεταξύ των Λευκών Εθνικιστών και της Εναλλακτικής Ελαφράς ίσως δεν είναι εφικτή. Μια ξεχωριστή διάκριση για την Εναλλακτική Ελαφρά ήταν απαραίτητη διότι οι φιλελεύθεροι εθνικιστές αισθάνονταν ότι ωθούνταν έξω από το στρατόπεδο της Εναλλακτικής Δεξιάς από τους Λευκούς Εθνικιστές. Και μετά το επεισόδιο Χάιλγκέητ, πολλοί έχουν εγκαταλείψει την Εναλλακτική Δεξιά εντελώς. Η Εναλλακτική Ελαφρά δημιουργεί ένα εμπόδιο αποστείρωσης για να εμποδίσει τέτοιες ντροπιαστικές καταστάσεις όπως το Χάιλγκέιτ.

Συνεπώς το άρθρο αυτό ίσως έχει καθυστερήσει. Αλλά οι αρχές που εκτίθενται εδώ δεν εφαρμόζουν μόνον στην Εναλλακτική Ελαφρά. Είναι αληθινές και ισχύουν για όλες τις σχέσεις μεταξύ των πρωτοστατών όπως εμείς και τις πιο συνηθισμένες ομάδες. Ακόμη και αν η Εναλλακτική Δεξιά είναι νεκρή και οι Λευκοί Εθνικιστές και η Εναλλακτική Ελαφρά πολωθούν χωρίς πιθανότητα συμφιλίωσης, οι κινητήριες δυνάμεις και των δύο τάσεων είναι πολύ ζωντανές, έτσι ώστε πολλές νέες προσωπικότητες και πολιτικές ιδέες να αναδυθούν και να υπάρξει ευκαιρία για συμφιλίωση την επόμενη φορά.

Greg Johnson

Πηγή

 

 

 

Advertisements