Ο σιωπηρός πόλεμος εναντίον της Ρωσίας

%cf%87%cf%89%cf%81%ce%af%cf%82-%cf%84%ce%af%cf%84%ce%bb%ce%bf

Η Ρωσία εισήλθε σε πορεία ανοικτού γεωπολιτικού πολέμου με την σιωνιστική Δύση ήδη από το θέρος του 2013, μετά την προστασία και μη παράδοση του τέως κατασκόπου και νυν κατηγόρου των ΗΠΑ, Σνόουντεν, καθώς και μετά την ανασχεθείσα -μη πραγματοποιηθείσα αμερικανική επίθεση κατά της  Δαμασκού. Όλα τα υπόλοιπα δρώμενα, μεταξύ αυτών η πολυεπίπεδη ταραχή – σύγκρουση στην Ουκρανία, η προσάρτηση της Κριμαίας από την Μόσχα, οι «ευρωπαϊκές» κυρώσεις, η ρωσική επιχείρηση «ανακούφισης – ανάνηψης» στην Συρία, ήσαν μόνον οι συνέπειες και η μετεξέλιξη της νέας συγκρουσιακής φάσεως που άρχισε τότε.

Ουδείς λόγος, βεβαίως, για επιστροφή στην περίοδο που προηγήθηκε της υποθέσεως Σνόουντεν, διότι αυτήν την φορά η ίδια η Ρωσία προκάλεσε την κρατούσα διεθνοπολιτική σιωνιστική-ατλαντική τάξη πραγμάτων των Διεθνών Επικυριάρχων και ένας νέος «Ψυχρός Πόλεμος» μπορεί να επέλθει μόνον αφού καθοριστούν σαφώς οι θεμελιώδεις αλλαγές στους παγκόσμιους κανόνες του Διεθνούς Παιγνίου Ισχύος. Αυτό ίσως χρειασθεί πέντε, δέκα, είκοσι έτη, αλλά για την Ρωσία, την Κίνα και όλη την υπόλοιπη ανθρωπότητα ουδεμία άλλη αποδεκτή εναλλακτική λύση υπάρχει.

Η τρέχουσα κλιμάκωση της συγκρούσεως σχετίζεται άμεσα με εντελώς συγκεκριμένα πράγματα : Με την επιδείνωση της αμερικανικής παρουσίας στην Μέση Ανατολή και στην Συρία, επιδείνωση που προκάλεσε την εκεί ενίσχυση της Ρωσίας, όπως επίσης και με την πρόσφατη αμερικανική προεδρική εκστρατεία. Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι πλησιάζουν, επίσης, η προεκλογική εκστρατεία στην Γαλλία και εκείνη  στην Γερμανία, οπότε ευλόγως και σε αυτές τις χώρες ενισχύεται η πολύπλευρη πίεση εκ μέρους των πολυδυνάμων Ατλαντιστών – Σιωνιστών.

Η συριακή κρίση υπήρξε βρόχος στον λαιμό της σιωνιστικής αμερικανικής επιρροής στην Μέση Ανατολή. Έπειτα από την ρωμαλέα ρωσική επέμβαση οι ΗΠΑ προσεπάθησαν επειγόντως να βρουν λύση. Διότι όσο περισσότερο διαρκεί η κρίση με θετική υπέρ του Προέδρου Άσαντ και των Ρώσων συμμάχων του έκβαση, τόσο περισσότερον από τις ΗΠΑ οι αμερικανόφιλες ή αμερικανόδουλες χώρες της Μέσης Ανατολής. Η υπέρ των ΗΠΑ επίλυση του ζητήματος ασφαλώς θα εσήμαινε ταυτόχρονα ότι δεν ήσαν αναγκαίες πολλές υποχωρήσεις προς την Ρωσία, ενώ αντιθέτως θα περιόριζε δραστικά τις δυνατότητες περαιτέρω αυξήσεως της ρωσικής επιρροής στην μείζονα περιοχή. Προς τούτο όχι μόνο πρέπει  να υπάρξει συμφωνία σε επίπεδο ΥΠΕΞ, αλλά και να ασκηθεί κάθε είδους ασφυκτική πίεση στο Κρεμλίνο, ώστε να επηρεασθεί απόλυτα και καταλυτικά η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των ρωσο-αμερικανικών σχέσεων στο σύνολό τους.

Ο Πρόεδρος Πούτιν αντελήφθη με εξαιρετική σαφήνεια και το ότι οι ΗΠΑ εμποδίζουν τους Ευρωπαίους να συνομιλούν με την Ρωσία, όπως και το ότι συμπεριφέρονται ως κατευθυνόμενα «ενεργούμενα» των Αμερικανών στο ουκρανικό. Οπότε, αντιστοίχως, επίεσε αριστοτεχνικά τις ΗΠΑ, χρησιμοποιώντας την σαφή και  διεθνώς κατανοητή γλώσσα των «Διακηρύξεων» (δηλαδή εγγράφοντας στις προσαρτήσεις των νόμων, εμπεριστατωμένους  καταλόγους με τις αξιώσεις προς άλλες χώρες, πράγμα το οποίον οι ΗΠΑ κάνουν μονίμως από την λήξη του Β’ Μεγάλου Πολέμου και ένθεν), μάλιστα δε επέτρεψε και υπεστήριξε πλέον οξύ τόνο και στις δηλώσεις των διπλωματών και των στρατιωτικών.

Αυτός είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος του μάχεσθαι στον εξελισσόμενο «ψυχολογικό πόλεμο» –όταν ο αντίπαλος φωνασκεί εσύ απαντάς με ουρανομήκεις φωνές, ή τουλάχιστον  απαντάς επιδεικτικά και με ασύμμετρες πράξεις –. Αυτόν τον δυναμικό και «αντανακλαστικό» τρόπο η Ρωσία, άρχισε να τον μεταχειρίζεται  ανοικτά  και αποτελεσματικά στον παρελθόν έτος.

Ο Πρόεδρος Πούτιν αντιλαμβάνεται βεβαίως και το παίγνιο γύρω από τον νέο Πρόεδρο Τραμπ, καθώς και  την όλη κατάσταση στην Συρία και γενικότερα στην Μέση Ανατολή, όπως και την συνεχιζόμενη κατατριβή  με την Ουκρανία, και την ασφυκτική πίεση προς την Ευρώπη. Γι’ αυτό και η άρνηση του Ολάντ στην τελετή εγκαινίων του «Ρωσικού Πνευματικού Πολιτιστικού Κέντρου» στο Παρίσι (το οποίον είναι συνάμα και ορθόδοξος ναός, κτισμένος εγγύς του πύργου του Άιφελ) προεκάλεσε τέτοιαν αντίδραση στο Κρεμλίνο. Η σιωνοδέσμια  Γαλλία δεν αντέχει να προχωρήσει σε διμερείς σχέσεις με την Ρωσία, φοβάται τους αφέντες της Ουάσιγκτον, εντάξει εφόσον είναι επιβιωτική της ανάγκη, η Ρωσία μπορεί να περιμένει ατάραχη.

Ο στρατηγικός σκοπός της Ρωσίας για την δημιουργία και παγίωση ενός όντος Πολυπολικού Παγκοσμίου Συστήματος ισχύος, στο οποίο θα ενυπάρχουν φυσιολογικές και ανεπηρέαστες σχέσεις με την Ευρώπη, παραμένει αμετάβλητος. Επίσης το πολυεπίπεδο και πολυσύνθετο έργο της προσεγγίσεως προς όλες τις πλευρές και όλες τις κατευθύνσεις της παγκοσμίου πολιτικής και της παγκοσμίου οικονομίας συνεχίζεται μεθοδικά. Σε ότι αφορά στο τακτικό επίπεδο του δρωμένου η Ρωσία αναμένει γαλήνια την έναρξη μιας νέας φάσεως εντός του πλαισίου της παρούσης αντιπαραθέσεως με την Δύση, την ευκταία φάση όπου η σημερινή περίοδος του «ψυχολογικού πολέμου» εναντίον της Ρωσίας θα αντικατασταθεί με την επομένη «ύφεση εντός της συγκρούσεως».

Θα είναι ασφαλώς αφελές να ομιλήσουμε για κάποιο τέλος της αντιπαραθέσεως Δύσεως – Ρωσίας, αλλά και έτι αφελέστερον εν συνεχεία μετά την (λογικώς και  φυσιολογικώς αναμενομένη) εκ νέου αύξηση της εντάσεως, να εκπλαγούμε ή να ανησυχήσουμε. Ο Λαός μας οφείλει να «σκέπτεται παγκόσμια και να ενεργεί τοπικά», να  έχει μνήμη και να επιδείξει υπομονή και επιμονή. Γι’ αυτό περιττεύουν οι ξενοκίνητες κραυγές χαράς ή φρίκης: Οι Ρώσοι ευρίσκονται σε σύγκρουση με την «σύμμαχό» μας Δύση, όπου «ανήκομεν». Είναι χρέος μας να παρατηρούμε να αναλύουμε και να σχεδιάζουμε την καλλίστη εφικτή γεωστρατηγική και γεωοικονομική επιλογή, δίχως ταραχή, ευχολόγια και δαιμονολογικούς αφορισμούς.

Στέφανος Αλαμάνος

Πηγή

Advertisements