Το δράμα του Σόρος

https://i2.wp.com/russia-insider.com/sites/insider/files/styles/s400/public/george-soros_1.jpg

Φταίνε οι άλλοι

Ο Τζωρτζ Σόρος, ο γεννημένος στην Ουγγαρία δισεκατομμυριούχος που είναι αναμεμειγμένος για  δεκαετίες στην πολιτική της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής, είναι θυμωμένος. Ο κόσμος για τον οποίο έχει αγωνιστεί διαλύεται και τώρα ψάχνει για αρχηγούς κρατών να τους καταδικάσει γι’ αυτό.

Σύμφωνα με τον Σόρος, η φιλελεύθερη δημοκρατία διαλύεται σε όλον τον δυτικό κόσμο. [ΕΘ: Το άρθρο του αυτό δημοσιεύτηκε και στα Νέα και μάλιστα σε ολοσέλιδη καταχώρηση. Πράγμα που δείχνει ότι τα τοπικά ΜΜΕ είναι οι υποτακτικοί του διεθνούς κεφαλαίου.]

Προφανώς διότι η «ανοιχτή κοινωνία» του βρίσκεται σε κρίση. Τώρα, μπορεί να έχει δίκιο, αλλά το να επιρρίπτει ευθύνες στην Άνγκελα Μέρκελ είναι κάπως παράξενο. Ειδικά όταν της έχουν προσάψει ότι κατά λάθος βρίσκεται σε συνασπισμό με τον Βλαντιμίρ Πούτιν.

Στο παραπάνω άρθρο γνώμης ο Σόρος θεωρεί ότι φταίει η Γερμανίδα καγκελάριος που οι ψηφοφόροι έχουν απογοητευτεί από τη σύγχρονη δημοκρατία. Ο Σόρος βρίσκει ότι η σημερινή ευρωπαϊκή κρίση οφείλεται στην οικονομική κρίση του 2008. Θρηνεί πώς «η Γερμανία αναδύθηκε ως η ηγεμονική δύναμη στην Ευρώπη, αλλά απέτυχε να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις που οι επιτυχημένοι ηγεμόνες ανταποκρίνονται, δηλαδή, το να κοιτάζουν πέρα από το στενό ίδιον όφελος και προς το όφελος των λαών που εξαρτώνται από αυτούς.»

Μετά πάει πίσω στη δεκαετία του 1940. «Συγκρίνατε τη συμπεριφορά των ΗΠΑ μετά τον ΒΠΠ με τη συμπεριφορά της Γερμανίας μετά την κρίση του 2008,» παρατηρεί. «Οι ΗΠΑ εφάρμοσαν το Σχέδιο Μάρσαλ, που οδήγησε στην ανάπτυξη της ΕΕ. Η Γερμανία εφάρμοσε ένα πρόγραμμα λιτότητας που εξυπηρέτησε το δικό τις στενό ίδιο συμφέρον.»

Είναι πολύ άδικο αυτό για το Βερολίνο. Η διαφορά εδώ είναι ότι το Σχέδιο Μάρσαλ ακολούθησε μετά από τον πιο καταστροφικό πόλεμο της ανθρωπότητας και οι ΗΠΑ δεν συμπεριφέρθηκαν ακριβώς με καλοβουλία. Δρούσαν σαφώς προς το ίδιο συμφέρον τους, διότι φοβούνταν ότι όλη η Ευρώπη θα στραφεί στον Κομμουνισμό. Και παρά το γεγονός ότι η Μαρξιστική Μόσχα συνέβαλε στη νίκη, ήταν ξεκάθαρο ότι η ΕΣΣΔ και οι ΗΠΑ θα ανταγωνίζονταν για την παγκόσμια κυριαρχία σε μια νέα τάξη πραγμάτων της εποχής εκείνης. Έτσι, οι ΗΠΑ δημιούργησαν μια ουδέτερη ζώνη μπροστά στους Σοβιετικούς και ενίσχυσαν τους συμμάχους τους στο πλαίσιο της κεφαλαιοκρατικής ιδεολογίας για τη δική τους προστασία [των ΗΠΑ].

Η κατάσταση της Γερμανίας το 2008 ήταν μάλλον διαφορετική. Το Βερολίνο δεν επιζητούσε να γίνει παγκόσμια υπερδύναμη, ούτε ο λαός της επιζητούσε κάτι τέτοιο. Επίσης, δεν ήταν θέμα ιδεολογίας, εκτός από την άποψη ότι οι χώρες πρέπει να ζουν ανάλογα με τα μέσα που διαθέτουν. Επιπλέον, η Γερμανία είχε ολοκληρώσει μια κοστοβόρα επανένωση (με την Ανατολική Γερμανία) και η οικονομία της ανέκαμπτε μετά από  μια δεκαετία στασιμότητας. Για τον μέσο Γερμανό το 2008, το τελευταίο πράγμα που τον ένοιαζε ήταν να γίνει ηγεμονική δύναμη στην Ευρώπη.

Η επίθεση του Σόρος στη Γερμανία οφείλεται ίσως στον θυμό του για την έλλειψη βούλησης εκ μέρους της Μέρκελ να πιέσει και άλλο για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Όμως η πολιτική αυτή είναι απλά αντικατοπτρισμός αυτού που θέλει το εκλεκτορικό σώμα. Οι τσιγκούνηδες  Γερμανοί είναι ανίκανοι να ανεχθούν να υποστηρίζουν οικονομικά τους σπάταλους Νοτιοευρωπαίους. Ως αποτέλεσμα, το Ευρώ που ο προκάτοχος της Μέρκελ, Χέλμουτ Κολ, ανάγκασε τη Γαλλία να δεχθεί, πάντα είχε ένα αβέβαιο μακροπρόθεσμο μέλλον.

Τι έχει να κερδίσει ο Τζωρτζ;

Αν πιστέψουμε την ιστορία του Τζωρτζ, προωθεί τη φιλελεύθερη δημοκρατία για απόλυτα βάσιμους λόγους. «Η πρώτες εμπειρίες της ζωής μου ήταν η εισβολή στην Ουγγαρία της Γερμανίας του Χίτλερ το 1944» γράφει. Αργότερα βέβαια το καθεστώς αυτό αντικαταστάθηκε με ένα ολοκληρωτικό κομμουνιστικό σύστημα πριν δραπετεύσει από την Βουδαπέστη το 1947.

Ο Σόρος μας λέει ότι οι εμπειρίες του στη Βρετανία και τις ΗΠΑ τον δίδαξαν πώς «οι ανοιχτές κοινωνίες» είναι οι μόνες που εγγυώνται την ασφάλεια των λαών τους. Όμως, έχει αποτύχει να αντιληφθεί τους λόγους που μερικές χώρες δεν είναι έτοιμες για αυτού του είδους τον φιλελευθερισμό που ενστερνίζεται.

Ας θυμηθούμε πώς πέταξε  εκατομμύρια δολάρια σε φιλοδυτικά κινήματα στην Ουκρανία. Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη γειτονική Ουγγαρία θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά πόσο διαιρεμένη ήταν εκείνη η χώρα και πόσο οι πράξεις του θα οδηγούσαν σε αναταραχή. Ειδικά αν η πατρίδα του είναι στη βορειοδυτική πλευρά της Ουκρανίας, όπου τα Ουγγρικά είναι συχνά η ομιλούμενη γλώσσα. Παρόλα αυτά συνέχισε μπροστά και οι πράξεις του συνέβαλαν στην καταστροφή της χώρας.

Ο δισεκατομμυριούχος τώρα λέει ότι «η μόνη εξήγηση που μπορώ να βρω (για την απόρριψη εκ μέρους των ψηφοφόρων της παγκοσμιοποίησης και του φιλελευθερισμού) είναι ότι οι εκλεγμένοι ηγέτες απέτυχαν να ικανοποιήσουν τις δικαιολογημένες προσδοκίες και φιλοδοξίες των εκλεκτόρων τους και η αποτυχία αυτή ώθησε τους ψηφοφόρους προς την απογοήτευση με τις ισχύουσες εκδοχές της δημοκρατίας και του καπιταλισμού. Πολύ απλά, πολλοί άνθρωποι αισθάνθηκαν ότι οι ελίτ τούς είχαν κλέψει τη δημοκρατία τους.»

Ναι, αυτά τα λέει πραγματικά ο Τζωρτζ Σόρος. Ο ίδιος ο Τζωτζ Σόρος που συμμετέχει κάθε χρόνο το Νταβός. Διότι, αν ψάχνετε για ένα σύμβολο το οποίο χωρίζει περισσότερο τις ελίτ και τους πληβείους, τότε αυτό το σύμβολο θα είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στις Ελβετικές Άλπεις. Εκεί που οι ηγέτες του κόσμου μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού εμάς τους κοινούς θνητούς από την υψηλότερη πόλη της Ευρώπης (στα 1.560 μέτρα).

Η νευρικότητα της Άνγκελα

Αλλά ο Σόρος μετά αποφασίζει να ρίξει ένα μεγάλο μέρος του φταιξίματος στην Μέρκελ και συνεχίζει για να προβλέψει την καταστροφή της ίδιας της ΕΕ.

«Με την οικονομική ανάπτυξη να είναι χαμηλή και την προσφυγική κρίση εκτός ελέγχου, η ΕΕ είναι στο χείλος της κατάρρευσης και είναι έτοιμη να περάσει μια παρόμοια εμπειρία όπως και η Σοβιετική Ένωση κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990.»

Ο λόγος για την επερχόμενη καταστροφή της εΕ είναι προφανώς η εκλογική περίοδος του 2017, όπου έχουμε κρίσιμες εκλογές στη Γερμανία, την Ολανδία, την Ιταλία και τη Γαλλία. Στη Γαλλία μάλιστα, «οι δύο κορυφαίοι διεκδικητές [η Μαρίν Λεπέν και ο Φρανσουά Φιγιόν] είναι κοντά στον Πούτιν και πρόθυμοι να ακολουθήσουν πολιτική κατευνασμού,» σύμφωνα με τον Σόρος.

Έτσι, φτάνουμε τελικά στον Πούτιν. Ο Σόρος αισθάνεται ότι είτε κερδίσει η Λεπέν είτε ο Φιγιόν, «η κυριαρχία του Πούτιν στην Ευρώπη είναι δεδομένη.»

Γράφει: «Ανησυχώ ιδιαίτερα για τη μοίρα της ΕΕ, η οποία βρίσκεται σε κίνδυνο να περιέλθει υπό την επιρροή του Ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, του οποίου η άποψη για τη διακυβέρνηση είναι ασύμβατη με αυτήν της ανοιχτής κοινωνίας.» Αυτό συμβαίνει διότι «ο Πούτιν δεν είναι παθητικός αποδέκτης οφέλους από τις τρέχουσες εξελίξεις. Εργάστηκε σκληρά για να τις επιφέρει.»

Με απλά λόγια, η ιδέα ότι ο Πούτιν κατάφερε να κάνει τις γαλλικές εκλογές έτσι που να οργανώσει τελικά έναν αγώνα μεταξύ Φιγιόν και Λεπέν είναι ανήκουστη. Αλλά αυτός είναι ο γεμάτος τραυματικές εμπειρίες του Σόρος αυτές τις ημέρες. Και μετά προβαίνει σε άλλη μια γελοία δήλωση:

«Σε μια ευφυέστατη κίνηση, αυτός [ο Πούτιν] εκμεταλλεύτηκε το μοντέλο των εταιρειών κοινωνικών δικτύων για να διαδώσει παραπληροφόρηση και ψεύτικες ειδήσεις αποπροσανατολίζοντας τους ψηφοφόρους και αποσταθεροποιώντας τις δημοκρατίες. Να πως  βοήθησε τον Τραμπ να εκλεγεί.»

Με άλλα λόγια, ο Σόρος νομίζει ότι ο Πούτιν χειραγώγησε το Φαίησμπουκ και το Τουίτερ για να νικήσει ο Τραμπ τις εκλογές. Το επιχείρημα αυτό κάνει τον Σόρος να φαίνεται βλάκας.

Αλλά ας κοιτάξουμε λίγο την πραγματικότητα. Ο Σόρος ήταν πολύ αντίθετος με την εκλογή του Τζωτζ Μπους του νεότερου. Χρηματοδότησε την οργάνωση «Move On» (Προχωρήστε) και πέταξε εκατομμύρια  και εκατομμύρια  στο Δημοκρατικό Κόμμα. Αυτό που πέτυχε η ανάμιξή του αυτή ήταν να ωθήσει εκείνο το κόμμα μακριά από την εργατική τάξη και να το μετασχηματίσει σε ένα κόμμα της παγκοσμιοποίησης, που τώρα φαίνεται ότι νικά μόνον στις περιοχές της [ανατολικής και δυτικής] ακτής. Με τη μεγαλύτερη από ποτέ χρηματοδότηση οι αριστεροί επικεντρώθηκαν σε «πολιτική της ταυτότητας», η οποία αποξενώνει τη Λευκή εργατική τάξη, η οποία τελικά ψήφισε αναφανδόν υπέρ του Τραμπ.

Από πλευράς του ο Σόρος, στο Νταβός κατά ειρωνία της τύχης, προέβλεψε  ότι ο Τραμπ δεν είχε καμία πιθανότητα να εκλεγεί πρόεδρος. Και έκανε λάθος. Τώρα προφανώς δεν μπορεί να διαχειριστεί το αποτέλεσμα. Ίσως επειδή αισθάνεται ότι ο κόπος όλης του της ζωής χάνεται.

Πηγή

 

 

Advertisements