Στο Νταβός, ο αντιπρόεδρος του Ομπάμα υπεραμύνθηκε της «Φιλελεύθερης Παγκόσμιας Τάξης»

https://i2.wp.com/www.thenewamerican.com/media/k2/items/cache/85da0b88dbaf2deb5d00c33b722efed5_M.jpg

Μιλώντας στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum) στο Νταβός της Ελβετίας στις 18 Ιανουαρίου 2017, ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάϊντεν είπε «Είναι απαραίτητο να δράσουμε άμεσα για να υπερασπίσουμε την φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη.» Ο Μπάϊντεν χρησιμοποίησε τη φράση «φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη» οκτώ φορές στην ομιλία του των 2725 λέξεων αρχίζοντας από νωρίς με το εξής:

«Η προσεκτική μας αφοσίωση στη δημιουργία και τη διατήρηση μιας φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης πραγμάτων – με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη στον πυρήνα της – ήταν το θεμέλιο της επιτυχίας που απήλαυσε ο κόσμος στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα.»

Αν τη δούμε στο ιστορικό της πλαίσιο, η ανωτέρω αναφορά στον «πυρήνα» μπορεί μόνον να αναφέρεται στην ίδρυση του ΝΑΤΟ το 1949, όταν αποτελούνταν από τις ΗΠΑ, τον Καναδά και 10 ευρωπαϊκά κράτη. Όσοι θυμούνται τον Ψυχρό Πόλεμο, ας ανακαλέσουν στη μνήμη τους το ΝΑΤΟ ως συμμαχία ελευθέρων κρατών που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί τη Δυτική Ευρώπη από την πιθανή επιθετικότητα από το Ανατολικό μπλοκ με αρχηγό τη Σοβιετική Ένωση. Λίγοι αντιλήφθηκαν τι ήταν το ΝΑΤΟ όμως. Τα άρθρα 52-54 του καταστατικού του ΟΗΕ εγκρίνουν τον σχηματισμό «Τοπικών Διευθετήσεων», που αποτελεί ακριβώς αυτό που είναι το ΝΑΤΟ.

Στις 19 Μαρτίου του 1949, ο Υπουργός Εξωτερικών Dean Acheson δήλωσε ότι η συμμαχία του ΝΑΤΟ ήταν «σχεδιασμένη να ταιριάζει ακριβώς στο πλαίσιο του ΟΗΕ», ότι ήταν «συμβατό με τις υπερισχύουσες διατάξεις των Ηνωμένων Εθνών» και ότι «είναι ένα βασικό μέτρο για την ισχυροποίηση των Ηνωμένων Εθνών.»

Επιστρέφοντας στην ομιλία του Μπάϊντεν, ο προτιμώμενος όρος του «φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη» είναι παραλλαγή  της πιο γνωστής φράσης «Νέα Παγκόσμια Τάξη», που την απέφυγε ίσως για να μην προκαλέσει αυτούς που ανησυχούν για τις προσπάθειες εβδομήντα ετών εκ μέρους των διεθνιστών να δημιουργήσουν την παγκόσμια κυβέρνηση («νέα παγκόσμια τάξη») υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Ο ανωτέρω αναφερόμενος Dean Acheson, που παρατήρησε ότι το ΝΑΤΟ ήταν βασικό για την ισχυροποίηση των Ηνωμένων Εθνών ήταν – εκτός από κορυφαίος εισηγητής της δημιουργίας του ΝΑΤΟ – δημιουργός του Σχεδίου Μάρσαλ και ο κορυφαίος εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών στη Διάσκεψη του Μπρέτον Γουντς, που έγινε με σκοπό να ρυθμίζει τη διεθνή νομισματική και χρηματοοικονομική τάξη μετά την ολοκλήρωση του ΒΠΠ.

Αν και δεν ανέφερε τον Acheson ονομαστικά, ο Μπάϊντεν έκανε νύξεις προς το έργο του λέγοντας: «Χρειάζεται να γίνουμε κοινωνοί της μεγαλοσύνης που συνέλαβε το Σχέδιο Μάρσαλ, της πρόνοιας που σχεδίασε το Μπρέτον Γουντς, της τόλμης που πρότεινε τα Ηνωμένα Έθνη.»

Εκείνη η πρόταση περιέκλειε τη χαρά των διεθνιστών για τα προγράμματα της «νέας παγκόσμιας τάξης» για τα οποία ο Μπάϊντεν οδύρονταν: «Βέβαια  υπάρχουν εκείνοι που δεν συμμερίζονται αυτό το όραμα για τον κόσμο.»

Αξίζει τον κόπο να εξετάσουμε τον ισχυρισμό του Μπάϊντεν ότι η «φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη» (η οποία χτίστηκε πάνω στο ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ) «ήταν το θεμέλιο για την επιτυχία που απήλαυσε ο κόσμος στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα.»

Η εν λόγω περίοδος άρχισε το 1950, που ήταν το έτος που οι ΗΠΑ μπήκε στον πόλεμο της Κορέας ως βασικός συνεταίρος στη Διοίκηση του ΟΗΕ, η οποία υλοποίησε στρατιωτικές επιχειρήσεις  εναντίον των Βορειοκορεατών. Ο προαναφερθείς Acheson είχε συμβουλέψει τον Πρόεδρο Τρούμαν να εισέλθει στον πόλεμο.

Κατά τα χρόνια που ακολούθησαν μέχρι και τον 21ο αιώνα, οι ΗΠΑ έστειλαν στρατεύματα να πολεμήσουν σε άλλους ακήρυχτους πολέμους, στο Βιετνάμ, τον Περσικό Κόλπο, τη Σομαλία, τη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, το Αφγανιστάν και το Ιράκ. Όλες αυτές οι επιχειρήσεις στηρίζονταν σε αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών για έγκριση, παρά στις ανακοινώσεις του Κογκρέσου. Πολλές από αυτές στηρίζονταν στις δυνάμεις του ΝΑΤΟ για να επιτύχουν τους στρατιωτικούς σκοπούς τους.

Ένα άρθρο που αναρτήθηκε στο New American το 2002 απεδείκνυε ότι το ΝΑΤΟ είχε ουσιαστικά γίνει ο στρατιωτικός βραχίονας του ΟΗΕ. Το άρθρο ανέφερε μια δήλωση από τον στρατιωτικό θεωρητικό Τζέιμς Σνάϊντερ, ο οποίος στο άρθρο του «Καιροφυλακτώντας εναντίον του μέλλοντος» για το περιοδικό Strategic Warfare (Απρίλιος 1995), τόνιζε ότι «το μέλλον θα κυριαρχείται από μια και μοναδική παντοδύναμη παρουσία, της Ηνωμένες Πολιτείες.» Ο Σνάϊντερ, αναγνωρίζοντας την αδυναμία του ΟΗΕ να έχει τη δική του στρατιωτική δύναμη, πρόσθεσε, «Ακόμη και τώρα μπορούμε να προβλέψουμε τον μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ από μια τοπική διευθέτηση ασφαλείας σε έναν μελλοντικό ρόλο ως ο στρατιωτικός βραχίονας του ΟΗΕ.»

Κατά την άποψη του Μπάϊντεν, περισσότερο από μισός αιώνας συνεχών πολέμων παγκοσμίως, με την έγκριση του ΟΗΕ, με περισσότερους από αυτούς τους πολέμους να διεξάγονται από τις ΗΠΑ εκ μέρους του ΟΗΕ, μπορούν να θεωρηθούν ως παράδειγμα της «επιτυχίας» της «φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης.»

Ο Μπάϊνεν, αναφέροντας το όνομα του ΝΑΤΟ, είπε ότι «το μεγαλύτερο προπύργιο της διατλαντικής μας συνεργασίας είναι η ακλόνητη αφοσίωση των ΗΠΑ προς όλους τους συμμάχους του ΝΑΤΟ.» Επιβεβαίωσε ότι πολλοί Αμερικανοί μη παρεμβατικοί αντιτίθενται στην ανάμιξή μας σε τέτοιες συμμαχίες:

«Επίθεση σε έναν από εμάς σημαίνει επίθεση σε όλους. Αυτό δεν μπορεί ποτέ να αμφισβητηθεί. Και οφείλουμε να συνεχίσουμε να στηρίζουμε την Ουκρανία καθώς ανθίσταται στις πράξεις επιθετικότητας της Ρωσίας και καθώς βαδίζει στον ευρωπαϊκό της δρόμο.»

Αυτός ο παρεμβατισμός ξεκάθαρα αγνοεί τη σοφή συμβουλή δύο από τους Ιδρυτές Πατέρες του έθνους μας. Ο Τζωτζ Ουάσιγκτον είπε στην αποχαιρετιστήρια ομιλία του: «Είναι η αληθινή μας πολιτική να αποφεύγουμε μόνιμες συμμαχίες με οποιοδήποτε τμήμα του ξένου κόσμου.» Και ο Τόμας Τζέφερσον, στην ορκωμοσία του δήλωσε: «Ειρήνη, εμπόριο και τίμια φιλία με όλα τα κράτη – και δεσμευτικές συμμαχίες με κανένα.»

Κάποτε οι κυβερνήσεις μας ακολουθούσαν τέτοιες σοφές συμβουλές. Αλλά η εποχή του παρεμβατισμού που άρχισε με τον Γούντροου Γουίλσον, ξανάρχισε με τον Φράνκλιν Ντ. Ρούζβελτ και συνέχισε με τον Χάρι Σ. Τρούμαν μέχρι σήμερα, μας κατεύθυνε σε άλλο δρόμο. Τα μέλη της Αμερικανικής Πρώτης Επιτροπής που ήταν αντίθετα με την είσοδο των ΗΠΑ στον ΒΠΠ το 1940 ονομάστηκαν «απομονωτιστές», και οι σύγχρονοι μη παρεμβατιστές όπως ο πρώην υποψήφιος για την προεδρία Ρον Πωλ, έχουν ονομαστεί με την ίδια ταμπέλα.

Ο Μπάϊντεν συνέχισε αυτές τις ταμπέλες στην ομιλία του λέγοντας:

«Λαϊκά κινήματα τόσο από την αριστερά όσο και τη δεξιά έχουν δείξει μια επικίνδυνη βούληση να επιστρέψουμε την πολιτική μικρότητα, στα ίδια εθνικιστικά και απομονωτικά σχέδια προστατευτισμού  που οδήγησαν τον κόσμο να αναλωθεί στον πόλεμο κατά τον περασμένο αιώνα.

Όπως έχουμε δει ξανά και ξανά στην ιστορία, έχουν εμφανιστεί δημαγωγοί και οι μοναρχικοί — αναζητώντας να εκμεταλλευτούν τις ανασφάλειες του λαού.

Στην περίπτωση αυτή, χρησιμοποιώντας Ισλαμοφοβική, αντισημιτική ή ξενοφοβική ρητορική για να προκαλέσουν φόβο, να δημιουργήσουν διαιρέσεις και να προωθήσουν τα στενά σχέδιά τους.

Αυτή είναι μια πολιτική σε αντίθεση με τις αξίες μας και με το όραμα που έχτισε – και διατηρεί – – τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη.

Η αντίδραση να μη δεχόμαστε άλλη άποψη, να κλείνουμε τις πύλες, να χτίζουμε τείχη και να εξερχόμαστε αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς η λανθασμένη απάντηση.»

Ο Μπάϊντεν ισχυρίστηκε ότι η Ατλαντική Συμμαχία (NATO) «είναι ακόμη το θεμέλιο για την αντιμετώπιση τόσων απειλών του 21ου αιώνα – από την τρομοκρατία στην εξάπλωση ασθενειών όπως ο Έμπολα και στην κλιματική αλλαγή.»

Επίσης, παρατήρησε ορθά ότι η «αφοσίωση του έθνους μας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ είναι εντελώς δικομματική», αν και οι Ρεπουμπλικάνοι που ανέφερε ότι συμφωνούν με τις απόψεις του για το ΝΑΤΟ είναι νεοσυντηρητικής κοπής. Για παράδειγμα:

«Τον περασμένο μήνα, ο καλός μου φίλος και συχνός αντίπαλός μου, Ρεπουμπλικανός Γερουσιαστής Τζον Μακέιν ταξίδεψε στην Εσθονία όπου είπε: “Ο καλύτερος τρόπος να εμποδίσουμε τη Ρωσική κακή συμπεριφορά είναι με το να έχουμε αξιόπιστο, ισχυρό στρατό και ισχυρή συμμαχία του ΝΑΤΟ.”»

Ο Μπάϊντεν είπε στην αρχή της ομιλίας του ότι δεν αναφέρονταν στην επικείμενη μετάβαση εξουσίας στη χώρα του, για την περίπτωση που κάποιος ισχυριστεί ότι αναφέρεται στον Τραμπ. Αλλά αυτό δεν αποκλείει τις πιθανές νύξεις, όμως.

Επειδή σημαντικό τμήμα της ομιλίας του θεωρείται ως υπεράσπιση του παρεμβατισμού των ΗΠΑ και τυ ΝΑΤΟ, αξίζει να δούμε τι έχει πει ο Τραμπ για το ΝΑΤΟ.

Ένα άρθρο στον βρετανικό Γκάρντιαν παρατήρησε ότι ο Τραμπ «πρότεινε ότι κατά τη θητεία του η Αμερική δεν θα έσπευδε να βοηθήσει κάποιο μέλος του ΝΑΤΟ που δέχονταν επίθεση, λέγοντας ότι θα εξέταζε πρώτα πόσα έχουν συνεισφέρει στη συμμαχία.»

Εντούτοις, η θέση του Τραμπ βασίζονταν περισσότερο σε οικονομικές θεωρήσεις παρά στην αποφυγή των «δεσμευτικών συμμαχιών.» Συγκεκριμένα, πιστεύει ότι τα άλλα μέλη του ΝΑΤΟ δεν έχουν συνεισφέρει το κομμάτι που τους αρμόζει στο αμυντικό κόστος της συμμαχίας.

Ένα πιο πρόσφατο άρθρο στο Φόρμπς στις 15 Ιανουαρίου, ανέφερε μια δήλωση που έκανε ο Τραμπ σε μια συνέντευξη με το γερμανικό Μπιλτ και το βρετανικό Τάϊμς του Λονδίνου. Κατά τη συνέντευξη εκείνη ο Τραμπ είπε ότι ενώ η διατλαντική στρατιωτική συμμαχία είναι σημαντική, «έχει προβλήματα.»

«Είναι παρωχημένο, πρώτα διότι σχεδιάστηκε πολλά, πολλά χρόνια πριν», είπε ο Τραμπ. «Δεύτερον, οι χώρες δεν πληρώνουν αυτά που έπρεπε να πληρώνουν» και το ΝΑΤΟ «δεν ασχολήθηκε με την τρομοκρατία.»

Κατά τη συνέντευξη, ο Τραμπ επίσης απέδωσε εύσημα στη Βρετανία για την απόφασή της να εγκαταλείψει την ΕΕ.

Δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι η κυβέρνηση Τραμπ θα άξιζε την ταμπέλα του μη παρεμβατιστή. Αλλά ούτε ο Τραμπ είναι ενθουσιώδης υποστηρικτής της «φιλελεύθερης παγκόσμιας τάξης» του Μπάϊντεν.

Πηγή

 

Advertisements