Στη ΔΙΚΗ μας χώρα, ΕΜΕΙΣ αποφασίζουμε ποιος θα έρχεται

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/vdare-live/wp-content/uploads/2015/08/greatwalloftrump.jpg

«Κάτι υπάρχει που δεν αγαπά τον τοίχο», έγραψε ο ποιητής Ρόμπερτ Φροστ  στην εισαγωγή του «Επιδιορθώνοντας Τοίχους»

Και στην αμερικανική αριστερά υπάρχει κάτι αποτροπιαστικό  στην ιδέα ενός “όμορφου τείχους»  που ο Πρόεδρος Τραμπ σκοπεύει να χτίσει  κατά μήκος του συνόρου των 1.900 μιλίων μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού.

Τα επιχειρήματα της αντιπολίτευσης είναι συνήθως βασισμένα στα οικονομικά ή την πρακτικότητα. Το τείχος δεν είναι απαραίτητο. Δεν θα εμποδίσει τους παράνομους. Κοστίζει πολύ.

Εντούτοις, υπάρχει κάτι βαθύτερο εδώ πέρα. Η ιδέα ενός μονίμου φράγματος μεταξύ των χωρών μας βρίσκεται στην καρδιά των πιο θεμελιωδών ερωτήσεων:

Ποιοι είμαστε; Τι είναι έθνος; Τι σημαίνει η Αμερική;

Αυτοί που ανυπομονούν απελπισμένα να δουν το τείχος να χτίζεται, τη λαθρομετανάστευση να σταματά και οι λαθρομετανάστες να απελαύνονται, βλέπουν ότι η χώρα που μεγάλωσαν να πεθαίνει, να χάνεται και κάτι περίεργο και ξένο να την αντικαθιστά.

Δεν είναι μόνον ότι οι λαθρομετανάστες που παίρνουν τις δουλειές από τους Αμερικανούς, ότι διαπράττουν εγκλήματα, ή ότι τόσοι πολλοί απαιτούν σίτιση, επιδόματα, στέγη, εκπαίδευση και  υγειονομική περίθαλψη.  Είναι ότι αλλάζουν τη χώρα μας. Αλλάζουν αυτό που είμαστε.

Πριν από δύο δεκαετίες, η Παλαιά Δεξιά και οι νεοσυντηρητικοί  ενεπλάκησαν σε μια άγρια διαμάχη  για το τι ήταν η Αμερική.

Ήμασταν από την αρχή ένας  νέος, μοναδικός, διαφορετικός και αναγνωρίσιμος λαός όπως οι Βρετανοί, οι Γάλλοι και οι Γερμανοί;

Ή ήταν η Αμερική ένα νέο είδος έθνους, ένα ιδεολογικό έθνος, ένα έθνος τεχνητό, ενωμένο με την αποδοχή των ιδεών του Τζέφερσον, του Μάντισον, του Λίνκολν και του Δρ. Κινγκ;

Η Παλαιά Δεξιά, ισχυρίζονταν ότι η Αμερική υπήρχε ακόμη και πριν την Επανάσταση,  και ότι αυτό το νέο έθνος, αυτός ο νέος λαός, έγραψε το ίδιο του το πιστοποιητικό γέννησης, το Σύνταγμα. Η Αμερική υπήρχε πριν ακόμη ο Ουάσιγκτον, ο Μάντισον και ο Χάμιλτον πάνε στη Φιλαδέλφεια.

Εκείνο που ανάγκασε την πρόωρη γέννηση του έθνους ήταν η Επανάσταση.

Δεν γίναμε νέο έθνος επειδή ενστερνιστήκαμε την άποψη του Τζέφερσον ότι όλοι οι άνθρωποι «δημιουργήθηκαν ίσοι». Γίναμε νέος λαός με την απόσχισή μας από τη Μητέρα Πατρίδα, που περιγράφεται στην  διακήρυξη της ανεξαρτησίας ως τη διάρρηξη των δεσμών μας με τα «αδέλφια μας» πέρα από τη θάλασσα που δεν άξιζαν πλέον την αφοσίωσή μας ή την αγάπη μας.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες γεννήθηκαν το 1789. Το Σύνταγμα δημιούργησε την κυβέρνηση, το κράτος. Αλλά  η χώρα υπήρχε ήδη.

Όταν οι Ιρλανδοί ήλθαν στα μέσα του 19ου αιώνος για να γλιτώσουν από την πείνα και οι Γεραμανοί για να γλιτώσουν από την Πρωσία του Μπίσμαρκ και οι Ιταλοί, οι Εβραίοι, οι Πολωνοί, οι Έλληνες, οι Σλοβάκοι ήλθαν στο Νησί Έλλις, ήταν ξένοι που έγιναν πολίτες και μετά μετά από καιρό, Αμερικανοί.

Έπρεπε να περάσουν δεκαετίες μετά την  Μεγάλη Μετανάστευση του 1890-1920, με τις κοινές δοκιμασίες της Ύφεσης, του  Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και του  Ψυχρού Πολέμου, για να γίνουμε πάλι ένα ενωμένο έθνος και ενωμένος λαός.

Μέχρι το 1960, σχεδόν όλοι μας μοιραζόμασταν τους ίδιους ήρωες και τις ίδιες θρησκευτικές εορτές, μιλούσαμε την ίδια γλώσσα και τιμούσαμε τον ίδιο πολιτισμό.

Αυτό που βλέπουν όσοι έχουν μνήμες από εκείνη την Αμερική να συμβαίνει σήμερα είναι η αποσύνθεση του χθεσινού έθνους μας. Η βαναυσότητα της πολιτικής μας, που φάνηκε στις πρόσφατες εκλογές, αποδεικνύει το πώς οι Αμερικανοί έχουν φτάσει να μισούν ο ένας τον άλλο όσο η γενιά του Βάλεϊ Φόρτζ έφτασε να μισεί τους Βρετανούς από τους οποίους απελευθερώθηκε.

Το 1960, ήμασταν μια Δυτική Χριστιανική χώρα. Το ενενήντα τοις εκατό του λαού μας είχαν ευρωπαϊκές ρίζες. Ενενήντα τοις εκατό είχαν κάποια σύνδεση με τη Χριστιανική πίστη. Για τους δεκάδες εκατομμύρια στους οποίους άρεσε ο Τραμπ, αυτό που αντιπροσωπεύει το τείχος είναι η τελευταία μας ευκαιρία να διατηρήσουμε εκείνο το έθνος και τον λαό.

Για πολλούς στην κοσμοπολίτικη αριστερά, η εθνοτική και η εθνική ταυτότητα δεν είναι κάτι που αξίζει να παλέψει κανείς, δεν είναι κάτι που αξίζει να διατηρηθεί. Είναι μια μορφή αταβιστικού φυλετισμού ή ρατσισμού.

Τότε το Τείχος του Τραμπ αγγίζει τον μεγάλο αγώνα της εποχής μας.

Δεδομένου ότι το 80 τοις εκατό των έγχρωμων ανθρώπων μας ψηφίζουν το Δημοκρατικό κόμμα, ούτε το κίνημα του Τραμπ ούτε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα μπορούν να επιβιώσουν στην διαφαινόμενη μετατροπή των ΗΠΑ σε τριτοκοσμική χώρα.

Επιπλέον, με την αποσύνθεση του έθνους που βλέπουμε και με τις συζητήσεις για απόσχιση πολιτειών όπως το  Τέξας  και η Καλιφόρνια, πώς επιβιώνουμε ως έθνος και ως λαός;

Η Παλαιά Ευρώπη δεν γνώρισε ποτέ μαζική μετανάστευση μέχρι τον 20ό αιώνα.

Τώρα, σε όλη την Ευρώπη, τα κεντροαριστερά και τα κεντροδεξιά κόμματα αντιμετωπίζουν μαζικές διαρροές επειδή θεωρούνται ανίκανα να αντιμετωπίσουν την υπαρξιακή απειλή της εποχής μας, τον εποικισμό της ηπείρου  από την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.

Το τείχος του Τραμπ αποτελεί διακήρυξη προς τον κόσμο: Αυτή είναι δική μας χώρα. Εμείς αποφασίζουμε ποιος θα έρχεται εδώ. Και θα υπερασπιστούμε τα σύνορά μας.

Η κρίση της εποχής μας δεν είναι ότι κάποιοι Αμερικανοί το λένε αυτό, αλλά ότι τόσο πολλοί παραλύουν από το φόβο όταν το λένε ή δεν νοιάζονται ή αποδέχονται και αγκαλιάζουν αυτό που συμβαίνει στη χώρα τους.

Patrick J. Buchanan

Πηγή

 

Advertisements