Τι είναι η Εναλλακτική Δεξιά (Alt-Right);

https://i2.wp.com/katehon.com/sites/default/files/styles/medium/public/alt_right_logo-e1473283412750.png

[ΕΘ: Στα Ελληνικά Θέματα έχουμε μεταφράσει διάφορα άρθρα από τις ΗΠΑ που εξηγούν τι είναι το κίνημα της Εναλλακτικής Δεξιάς και η σχέση της με την εκλογή του Τραμπ. Ενδεικτικά: Συνολική επισκόπηση της Εναλλακτικής Δεξιάς (Alt-Right) των ΗΠΑ  καθώς και Ο «Λευκός Εθνικισμός», η Εναλλακτική Δεξιά και η Εναλλακτική Ελαφρά.  Ακολουθεί ένα αξιόλογο άρθρο από την ομάδα «Κατέχων».]

Η Εναλλακτική Δεξιά είναι κίνημα που ξεκίνησε στις ΗΠΑ και αμφισβητεί τόσο την κυρίαρχη Αριστερά και τη Δεξιά, τις οποίες βλέπει ως δύο εκδοχές της ίδιας φιλελεύθερης ιδεολογίας. Ο όρος δημιουργήθηκε το 2008 και αποδίδεται στον Αμερικανό διανοούμενο Ρίτσαρντ Σπένσερ που αργότερα ίδρυσε και τον ομόνυμο ιστότοπο AlternativeRight.com.

Την εποχή εκείνη, ο Σπένσερ αντελήφθη ότι καμία μορφή της Δεξιάς στις ΗΠΑ δεν ταίριαζε με τις ιδεολογικές του πεποιθήσεις. Πράγματι, αυτό είναι που ξεχώριζε τη χώρα αυτή από την ευρωπαϊκή ήπειρο, όπου ήταν ζωντανή η δεξιά διανόηση και ο ακτιβισμός έξω από την κυρίαρχη πολιτική. Εν αντιθέσει, η Δεξιά στις ΗΠΑ αποτελείται από Ρεπουμπλικανούς που ενδιαφέρονται περισσότερο για τη φορολογική νομοθεσία παρά για θέματα πολιτισμού, φιλοπόλεμους νεοσυντηρητικούς πρόθυμους να εξάγουν το χάος στο εξωτερικό,  φιλελευθεριστές (κλασσικούς φιλελεύθερους) που νοιάζονται για τον περιορισμό της κυβέρνησης και για διανοητικές ασκήσεις πολιτικής αφαίρεσης, καθώς και παλαιοσυντηρητικούς που ενδιαφέρονται απλά για την επιστροφή σε παλαιότερες εποχές.

Εξ αυτών, οι παλαιοσυντηρητικοί ήλθαν πιο κοντά στην Εναλλακτική Δεξιά, όσον αφορά την επιφυλακτική τους προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική και την προάσπιση των παραδοσιακών αξιών. Εν τούτοις, δεν αμφισβήτησαν θεμελιωδώς την ιδεολογία του Φιλελευθερισμού στις ρίζες του μαζί με το οικονομικό του σύστημα, τον Καπιταλισμό, ή δεν διερεύνησαν διεξοδικά τα ερωτήματα της ταυτότητας.

Διανοητικές επιρροές 

Αρκετοί παλοσυντηρητικοί είχαν παρόλα αυτά επιρροή στην Εναλλακτική Δεξιά. Ο Πάτρικ Μπουκέναν (Patrick Buchanan) γεννηθείς το 1938, είναι το πιο προφανές παράδειγμα λόγω της εξέχουσας πολιτικής του θέσης: Υπηρέτησε ως σύμβουλος σε προέδρους όπως ο Νίξον, ο Φόρντ και ο Ρήγκαν και επιδίωξε να λάβει το χρίσμα για την προεδρία από τους Ρεπουμπλικανούς τη δεκαετία του 1990. Ο Μπουκέναν υποστηρίζει την πραγματιστική εξωτερική πολιτική που ορίζεται από τα Αμερικανικά συμφέροντα παρά από την ηγεμονία για χάρη της ηγεμονίας σε βιβλία του όπως το «Δημοκρατία, όχι Αυτοκρατορία» (A Republic, Not An Empire). Το επόμενο βιβλίο του «Ο θάνατος της Δύσης» (The Death of the West) αναλύει ευρύτερα πολιτισμικά ερωτήματα.

Άλλη  μια αμερικανική μορφή στην οποία ιχνηλατείται η Εναλλακτική Δεξιά είναι ο Σαμ Φράνσις (1947 – 2005), ένας παλαιοσυντηρητικός αρθρογράφος που ασκούσε κριτική στα Φιλελεύθερα μοντέλα της μετανάστευσης, του πολυπολιτισμού και τους πολέμους της Ουάσιγκτον όπως η εισβολή στο Ιράκ. Και ο Φράνσις επίσης έδιδε έμφαση στα πολιτισμικά θέματα πάνω από όλα τα άλλα. Όριζε τον αυθεντικό συντηρητισμό ως «την επιβίωση και την ανάπτυξη ενός συγκεκριμένου λαού και τις θεσμοθετημένες πολιτισμικές του εκφράσεις.» Πράγματι, ο Φράνσις υποβάθμιζε το «συντηρητικό» κομμάτι της ταμπέλας «παλαιοσυντηρητικό», λέγοντας ότι δεν ήθελε να διατηρηθεί το κατεστημένο.

Αυτή η κριτική προς τον κυρίαρχο συντηρητισμό στην Αμερική, ο οποίος επιχειρεί να διατηρήσει το κατεστημένο με έναν μουσειακό τρόπο αντί με τρόπο συνέχειας και μετάδοσης της παράδοσης (tradition, λέξη που προέρχεται από το Λατινικό tradere), είναι αυτή που γεφυρώνει το χάσμα με τους Ευρωπαίους στοχαστές.

Η Εναλλακτική Δεξιά αντλεί από τους ίδιους μεγάλους διανοούμενους του Παλαιού Κόσμου όπως και η επονομαζόμενη Νέα Δεξιά στην Ευρώπη, σε μια προσπάθεια σύνθεσης της σκέψης από την παρακμάζουσα ιδεολογία του Φιλελευθερισμού. Πρόκειται για τους Φρειδερίκο Νίτσε και Μάρτιν Χάϊντεγκερ, καθώς και στοχαστές της Συντηρητικής Επανάστασης του μεσοπολέμου στη Γερμανία, όπως ο Όσβαλντ Σπένγκλερ, ο Καρλ Σμιτ, ο Άρθουρ Μόλερ βαν ντερ Μπρουκ και ο Τόμας Μαν, μεταξύ άλλων. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η θεωρία της πολιτισμικής κατάρρευσης του Σπένγκλερ, η έμφαση στην αισθητική και οι διαχρονικοί κύκλοι της αιώνιας επιστροφής του Νίτσε και το Πολιτικό του Σμιτ.

Οι διανοούμενοι της Εναλλακτικής Δεξιάς δεν αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν τους κλασσικούς λογίους. Ο Καρλ Μαρξ είναι χρήσιμος για κριτική εναντίον της μεσαίας τάξης, ενώ η κριτική θεωρία της Σχολής της Φρανκφούρτης μπορεί εξίσου να χρησιμοποιηθεί για να απομυθοποιήσει τις Φιλελεύθερες μορφές εξουσίας που βοήθησε να αναγερθούν.

Σύγχρονοι στοχαστές της ηπειρωτικής Ευρώπης περιλαμβάνουν τον Αλέν ντε Μπενουά, τον Αλαίν Σοράλ, τον Γκυγιώμ Φαγιέ και τον Αλεξάντερ Ντούγκιν, μεταξύ άλλων. Παρά την ποικιλομορφίας της σκέψης, το κοινό σημείο μεταξύ αυτών των στοχαστών είναι η δηκτική κριτική προς την Φιλελεύθερη ιδεολογία στον πυρήνα της, δίδοντας παράλληλα έμφαση στις αυθεντικές, παραδοσιακές ταυτότητες.

Ταυτότητα

Ένα από τα κύρια θέματα της Εναλλακτικής Δεξιάς είναι το ερώτημα της ταυτότητας. Η εξέλιξή του στις ΗΠΑ υπήρξε μοναδική σε σύγκριση με τον υπόλοιπο κόσμο. Η ιστορία της χώρας, που περιλαμβάνει την αποικιακή κατάκτηση της ηπείρου, τη σκλαβιά, διάφορα μεταναστευτικά κύματα και η πολιτική του διαχωρισμού των φυλών, με τον καιρό παρήγαγε μια υπερφυλετική κοινωνία. Κάποιες ομογενείς εθνοτικές και πολιτιστικές κοινότητες όπως οι Ιταλοί ή οι Ιρλανδοί, βεβαίως και υπάρχουν, όπως και οι τοπικές ταυτότητες, για παράδειγμα, η «κουλτούρα των καουμπόϋ), που εκτείνεται από την Αλμπέρτα του Καναδά έως το Τέξας των ΗΠΑ. Εντούτοις η πλειοψηφία των Αμερικανών που κατάγονται από την Ευρώπη αυτοπροσδιορίζονται απλά ως «λευκοί». Παρομοίως, οι Αμερικανοί με αφρικανική καταγωγή θεωρούν τον εαυτό τους ως ενιαίο σύνολο. Όμως, ενώ οι αφρικανικές, οι ασιατικές, οι ισπανόφωνες μειονότητες βλέπουν τον εαυτό τους ως γενικά συνεκτικές κοινότητες, με τις δικές τους απαιτήσεις και τους δικούς τους θεσμούς, οι ευρωπαϊκής καταγωγής Αμερικανοί δεν έχουν τέτοιους οργανισμούς και αντιπροσώπους. Εξάλλου, μέχρι τις τελευταίες λίγες δεκαετίες ήταν η πλειοψηφία και διατηρούσαν την κοινωνική ηγεμονία.

Αυτό όμως αλλάζει. Ο συνδυασμός της δημογραφίας και της μετανάστευσης μετατρέπει τους Αμερικανούς λευκούς σε μειονότητα ενώ η συμβατική κουλτούρα της αποπνικτικής πολιτικής ορθότητας, η αυτοκαταστροφική ανοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο κοσμικός σχετικισμός, η μαζική μετανάστευση, η διασκέδαση υποστάθμης και άλλες ιδεολογικές εκφράσεις του Φιλελεθερισμού, τους έχουν προκαλέσει μια αίσθηση εκτοπισμού και απορίας για το ποιοι είναι.

Αναζητώντας απαντήσεις, η Εναλλακτική Δεξιά απαρτίζεται από νέους που δεν συνδέονται πλέον με τα παραδείγματα του παλαιού, από τον ψυχρό πόλεμο έως τον φιλελεύθερο ατομικισμό και τον οικονομικό ομόλογό του, τον καπιταλισμό.

Μερικοί αισθάνονται δεσμούς με την Ευρώπη λόγω του εθνοτικού και πολιτιστικού υποβάθρου τους, στο οποίο η θρησκεία δεν είναι ασήμαντη. Πράγματι, η πλειοψηφία της Εναλλακτικής Δεξιάς είναι κοσμική αλλά πιστεύει στην πολιτισμική σημασία της Χριστιανικής παράδοσης. Μια πιο θρησκευτικά προσανατολισμένη μειοψηφία επιζητά να επανασυνδεθεί με το Θείον. Μερικοί μάλιστα έχουν μεταστραφεί προς τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό, τον οποίο βλέπουν ως την αυθεντική συνέχιση της Παράδοσης σε σύγκριση με την κατάπτωση κάποιων κλάδων του Προτεσταντισμού που προσπαθούν να συμπεριλάβουν μεταμοντέρνες παρεκκλίσεις. Υπάρχουν επίσης μικρές ομάδες νεοπαγανιστών που αναζητούν έναν τρόπο διαφυγής από τον πολιτισμικό κατήφορο ψάχνοντας στους Σκανδιναβικούς και Σλαβικούς θεούς του παρελθόντος.

Εναλλακτική Δεξιά και Εναλλακτική Ελαφρά (Alt Light)

Υπάρχουν τουλάχιστον δύο εκδοχές της Εναλλακτικής Δεξιάς. Η μία είναι η γνήσια Εναλλακτική Δεξιά που ξεκίνησε ο Ρίτσαρντ Σπένσερ. Η άλλη αποτελείται από έναν αριθμό μορφών που είναι κοντά στο κυρίαρχο ρεύμα, που συχνά μιλούν για τα προβλήματα  και όχι για τις αιτίες της πολιτισμικής κατάπτωσης της Δύσης και που θέτουν γενικά χαμηλούς στόχους. Η πρώτη λειτουργεί ως πρωτοστάτης της διανόησης, ενώ η δεύτερη εκλαϊκεύει και διαδίδει κάποιες ιδέες που θεωρούνται πολιτικά μη ορθές από το φιλελεύθερο κατεστημένο.

Η γνήσια Εναλλακτική Δεξιά επίσης περιλαμβάνει δημόσια πρόσωπα, διανοούμενους όπως ο Δρ. Κέβιν Μακντόναλντ, τώρα συνταξιούχος καθηγητής ψυχολογίας από το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, ο οποίος επικεντρώνεται στη μελέτη των εβραϊκών δομών εξουσίας. Ο Δρ. Πωλ Γκότφριντ, πολιτικός φιλόσοφος, ειδικός στην ιστορία της διανόησης και συνταξιούχος καθηγητής από το Κολλέγιο Ελίζαμπεθτάουν, που επικεντρώνεται στην κριτική του νεοσυντηρητισμού. Αν και ο Δρ. Γκότφριντ θεωρεί τον εαυτό του παλαιοσυντηρητικό, ήταν ένας από τις πρώτες μορφές που χρησιμοποίησαν τον όρο «εναλλακτική δεξιά» μετά τον Ρίτσαρντ Σπένσερ.

Εντούτοις, τα μέλη της Εναλλακτικής Δεξιάς είναι στην πλειοψηφία τους ανώνυμοι, λόγω των διώξεων που υφίσταται το κίνημα αυτό από το κατεστημένο.

Βέβαια, οι καθεστωτικοί Φιλελεύθεροι δεν ρίχνουν στη φυλακή τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους. [ΕΘ: Προφανώς δεν μιλάμε για την Ελλάδα, αλλά για τις ΗΠΑ.] Αντίθετα, χρησιμοποιώντας διάφορα εργαλεία, όπως τα χαρακτηριζόμενα από λογοκρισία μέσα ενημέρωσης ή την διάδοση προσωπικών πληροφοριών, γνωστή και ως «doxing” [από τη λέξη documents, docs σε συντομογραφία, δηλαδή, έγγραφα] τους πετούν στο πτωχοκομείο, εξασφαλίζοντας ότι δεν θα βρουν δουλειά ποτέ. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που είναι τόσο σημαντικό να δημιουργούνται δίκτυα υποστήριξης, έτσι ώστε αυτοί που ασχολούνται με την διανοητική εργασία και τον ακτιβισμό να μη φοβούνται ότι θα χάσουν τη δυνατότητα να κερδίζουν το βασικό τους εισόδημα.

Σημαντικά μέλη της Εναλλακτικής Ελαφράς περιλαμβάνουν τον Μίλο Γιανόπουλος, τον Μάϊκ Σερνόβιτς, τον Γκάβιν Μακίνες και τον Πωλ Τζόζεφ Γουάτσον των Infowars, μεταξύ άλλων. Αν και αυτά τα δημόσια πρόσωπα δεν αυτοχαρακτηρίζονται ως Εναλλακτικοί Δεξιοί, εξυπηρετούν τη λειτουργία της εκλαΐκευσης και διάδοσης των ιδεών που αμφισβητούν το αφήγημα του Φιλελευθερισμού, όπως ο παραλογισμός του κυρίαρχου ρεύματος του δυτικού φεμινισμού και το κράτος των επιδομάτων. Με άλλα λόγια, αυτοί οι δημοφιλείς εικονομάχοι δίνουν το «κόκκινο χάπι» (όρος από την ταινία Μάτριξ) στα ευρύτερα τμήματα του πληθυσμού, δηλαδή τους φέρνουν σε επαφή με ιδέες που θα ήταν αδύνατον να γνωρίσουν με άλλον τρόπο.

Χιούμορ

Η δημοσίευση βιβλίων και άρθρων γνώμης, ο μαγνητοσκοπημένος σχολιασμός, η οργάνωση συνεδρίων και η δημιουργία σκίτσων είναι σημαντικές χωρίς αμφιβολία. Όμως ένας από τους πιο επιτυχημένους τρόπους απόρριψης των παλαιών πολιτικών παραδειγμάτων είναι μέσω του χιούμορ. Η ειδική στο διαδίκτυο γενιά της Εναλλακτικής Δεξιάς χρησιμοποιεί  μιμήματα για να καυτηριάσει το κύριο ρεύμα, από τις «ψευδείς ειδήσεις» που χαρακτηρίζουν τα περισσότερα ΜΜΕ έως τη διεθνή πολιτική και πολιτισμικά θέματα. Στην εποχή του μεταμοντερνισμού, τα μιμήματα επανασυσκευάζουν το σημαίνον και το σημαινόμενο μιας συγκεκριμένης εικόνας και υπομνήματος για να επιτύχουν την επιθυμητή επίδραση.

Οι επονομαζόμενοι πόλεμοι των μιμημάτων δεν ήταν μόνον επιτυχείς στην προσέλκυση της προσοχής των ΜΜΕ, αλλά και ανάγκασαν την Χίλαρι Κλίντον να αποκηρύξει την Εναλλακτική Δεξιά, ακόμη και ένα από τα εξέχοντα μιμήματά της, τον Πέπε τον Βάτραχο, σε μια ομιλία της κατά την προεκλογική εκστρατεία της και στην ιστοσελίδα της! Πράγματι, κατά ειρωνική τύχη, ήταν η αποκήρυξη της Εναλλακτικής Δεξιάς εκ μέρους της Χίλαρι Κλίντον που έφερε την Εναλλακτική Δεξιά στο προσκήνιο, όπου και παραμένει.

Προς τα πού πηγαίνει η Εναλλακτική Δεξιά;

Από τη σύλληψή της, η Εναλλακτική Δεξιά διεξάγει μια άνιση μάχη. Και από την άνοδό της σε διεθνή φήμη, πυγμαχεί σε υψηλότερη κατηγορία βάρους. Το 2017 και πέρα από αυτό, η Εναλλακτική Δεξιά ελπίζει να εδραιωθεί, να δημιουργήσει πολιτιστικά ιδρύματα, νέα έργα έντυπα και σε ταινίες, εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, να φτάσει στο ευρύτερο ακροατήριο, να εγκαθιδρύσει πολυδιαυλικές επαφές με τους ιδεολογικούς ομολόγους του στο κίνημα της ταυτότητας στην Ευρώπη και στη Ρωσία και βέβαια να προσπαθήσει να επιτύχει τη χρηματοδότησή της για να τα καταφέρει όλα αυτά.

Μερικά βήματα έχουν ήδη γίνει: Αυτή την εβδομάδα ο Ρίτσαρντ Σπένσερ και ο Τζέισον Τζόρνταν με τον Ντάνιελ Φράιμπεργκ της Arktos Media ξεκίνησαν το AltRight.com, ένα ηλεκτρονικό κατάστημα για τα πάντα σχετικά με την Εναλλακτική Δεξιά, του οποίου ο σκοπός είναι να φτάσει ένα μαζικό ακροατήριο, ενοποιώντας το κίνημα. Όλη αυτή η εργασία για την Εναλλακτική Δεξιά ως πρωτοστάτης της διανόησης δεν είναι επιλογή αλλά αναγκαιότητα. Εξάλλου, όπως είπαν κάποτε οι Συντηρητικοί Επαναστατικοί: Το παρόν δεν έχει μορφή.

John Undonne

Πηγή

 

Advertisements