Οι απαγορεύσεις του Τραμπ είναι αντισυνταγματικές; Οι ίδιες απαγορεύσεις του Ομπάμα, του Μπους και του Κάρτερ δεν ήταν αντισυνταγματικές;

https://i1.wp.com/blabber.quickfix1.netdna-cdn.com/media/k2/items/cache/00f881784ba7e863cf87ded67762226b_M.jpg

Και άλλοι πρόεδροι είχαν απαγορεύσει τη μετανάστευση προς τις ΗΠΑ χωρίς τα διατάγματά τους να εμποδίζονται από τα δικαστήρια. Γιατί το διάταγμα του Τραμπ τυγχάνει διαφορετικής μεταχείρισης;

Την περασμένη Πέμπτη, το Εφετείο της 9ης Περιφέρειας παρέμεινε στους ακτιβιστικούς τρόπους του αρνούμενο να επιτρέψει την επιβολή του διατάγματος του Προέδρου Τραμπ σχετικά με την αναστολή του αμφιλεγόμενου προγράμματος για τους πρόσφυγες, καθώς αυτό προχωρά δια της δικαστικής οδού.

Το τριμελές Εφετείο ήταν ομόφωνο στην απόφασή του. Οι δικαστές έγραψαν στην απόφασή τους ότι το διάταγμα πιθανόν να παραβιάζει «αυτό που απαιτεί η συνήθης νομική διαδικασία, δηλαδή ειδοποίηση και ακρόαση του ατόμου πριν τον περιορισμό της δυνατότητάς του να ταξιδέψει [προς τις ΗΠΑ].»

Για λόγους που θα γίνουν κατανοητοί παρακάτω, οι τρεις δικαστές είναι οι εξής:

  • William Canby Jr., διορισμένος από τον Τζίμυ Κάρτερ.
  • Richard Clifton, διορισμένος από τον Τζωρτζ Μπους.
  • Michelle Friedland, διορισμένη από τον Μπαράκ Ομπάμα.

Η απόφασή τους λέει επίσης ότι «είναι υποχρέωση της Κυβέρνησης να αποδείξει ότι θα υπερισχύσει εναντίον των διαδικαστικών απαιτήσεων των Πολιτειών» και ότι το δικαστήριο «δεν έχει πεισθεί ότι η Κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει μια έφεση.»

Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι οι τρεις δικαστές αποφάσισαν ότι τα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του Τραμπ είναι απίθανο να απορριφθούν από κάποιο ανώτερο δικαστήριο.

Το ζήτημα όμως που παραβλέπεται είναι ότι ο κάθε ένας από τους τρεις δικαστές έχει διοριστεί από προέδρους που επίσης είχαν πολιτικές που «περιόριζαν τη δυνατότητα ενός ατόμου να ταξιδέψει.» Ας πάμε λοιπόν λίγο πίσω στον χρόνο για να δούμε τι συνέβη με τους προέδρους αυτούς.

Όπως είχαμε αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο:

Το 2015, Ο Ομπάμα υπέγραψε τον νόμο H.R. 158, σχετικά με το Πρόγραμμα Βελτίωσης της Κατάργησης Βίζας και της Παρεμπόδισης Τρομοκρατικού Ταξιδίου. Το νομοσχέδιο εκείνο διευκρίνιζε «τα δικαιολογητικά για την μη δυνατότητα ταξιδίου προς τις ΗΠΑ σχετικά με τον κίνδυνο τρομοκρατίας, να επεκτείνει τα κριτήρια με τα οποία μια χώρα μπορούσε να αφαιρεθεί από τον κατάλογο του Προγράμματος Βελτίωσης Κατάργησης Βίζας, να απαιτήσει από τον Γραμματέα Εθνικής Ασφαλείας να υποβάλει μια έκθεση για την ενίσχυση του Ηλεκτρονικού Συστήματος για την Έγκριση Ταξιδίου για να εξασφαλίσει καλύτερα τα διεθνή σύνορα των ΗΠΑ, να εμποδίσει την είσοδο στις ΗΠΑ τρομοκρατών και άλλων τρομοκρατικών στοιχείων και για άλλους λόγους.»

Η εφημερίδα Huffington Post ανέφερε  κατά τη στιγμή  που πέρασε το νομοσχέδιο:

Με τους νέους περιορισμούς, πολίτες από 38 χώρες που συμμετέχουν στο πρόγραμμα αμοιβαίας κατάργησης βίζας θα χάσουν το καθεστώς τους της ελεύθερης μετακίνησης [προς τις ΗΠΑ] αν στα προηγούμενα πέντε χρόνια ταξίδεψαν στη Λιβύη, τη Σομαλία ή την Υεμένη. Η ανακοίνωση [της κυβέρνησης] επεκτείνει έναν νόμο που πέρασε πέρυσι, που απέσυρε το καθεστώς της κατάργησης βίζας για άτομα που πρόσφατα είχαν ταξιδέψει στο Ιράκ, τη Συρία, το Ιράν ή το Σουδάν και που είχαν διπλή υπηκοότητα με οποιαδήποτε από αυτές τις χώρες.

Το ενδιαφέρον είναι ότι τα αριστερά μεγάλα ΜΜΕ, όπως η Huffington Post, χαιρέτησαν αυτούς τους περιορισμούς αλλά επίσης και ότι δεν υπήρξαν προβλήματα εναντίον του νόμου H.R. 158. Επίσης, ο νόμος εκείνος, που υπεγράφη χωρίς να τεθούν ασφαλιστικά μέτρα από κανέναν , αποτελεί επίσης μέρος της νομοθεσίας στην οποία στηρίζεται το σημερινό διάταγμα του Τραμπ.

Πριν από αυτό όμως, το 2011, το Υπουργείο Εξωτερικών (Στέητ Ντηπάρτμεντ) του Ομπάμα αθόρυβα  είχε εμποδίσει όλους τους πρόσφυγες από το Ιράκ για μια περίοδο έξι μηνών αφού είχε ανακαλυφθεί ότι οι τρομοκράτες που είχαν πολεμήσει εναντίον των Αμερικανών στρατιωτών στο Ιράκ είχαν εισέλθει στις ΗΠΑ ως «πρόσφυγες» και σχεδίαζαν επιθέσεις εντός της χώρας. Η λογική υπαγόρευε μια πιο αυστηρή διαδικασία ελέγχου [των ατόμων αυτών].

Πηγαίνοντας λίγο πίσω, στο 2002, στον απόηχο της [επίθεσης στους Διδύμους Πύργους] 9/11,  το Κογκρέσο ομόφωνα πέρασε (και ο Πρόεδρος Μπους τον υπέγραψε) το νομοσχέδιο H.R. 3525, σχετικά με την Αυξημένη Ασφάλεια των Συνόρων και την Αναθεώρηση της Βίζας Εισόδου. Ο νόμος εκείνος περιόριζε τα ταξίδια προς τις ΗΠΑ «από χώρες που χρηματοδοτούν τη διεθνή τρομοκρατία» και δημιουργούσε μια διαδικασία ελέγχου τόσο ακραία που οποιαδήποτε διαδικασία του Τραμπ θα φαίνονταν ήπια. Βεβαίως, ήταν λογική τότε και είναι το ίδιο λογική τώρα.  Ως απόδειξη αρκεί να δούμε ότι 73 Δημοκρατικοί που ψήφισαν να περάσει ο νόμος εκείνος το 2002 βρίσκονται ακόμη στη θέση τους και είναι μεταξύ αυτών που σήμερα καταδικάζουν τα υποτιθέμενα μειονεκτήματα του διατάγματος του Τραμπ.

Ο νόμος H.R.3525 είναι ακόμη στα βιβλία και βρίσκεται εν ισχύι, δίδοντας στον Πρόεδρο τη δικαιοδοσία να σταματήσει την έκδοση βίζας για τις χώρες που αναφέρει ο Τραμπ. Όπως παρατήρησε η Conservative Review, ο Τραμπ απλώς εφάρμοσε τον νόμο σε συνδυασμό με την δικαιοδοσία του υπό τον νόμο περί Μετανάστευσης και Υπηκοότητας (§ 212(f)) που παρέχει στον πρόεδρο την εξουσία «να αναστείλει την είσοδο [στις ΗΠΑ] όλων των αλλοδαπών, μεταναστών ή μη μεταναστών, για όσον χρόνο θεωρεί αναγκαίο.»

Η επόμενη στάση στο ταξίδι μας στον χρόνο είναι η 7η Απριλίου 1980. Η Αμερική ήταν στη μέση της ιρανικής κρίσης με τους ομήρους. Μετά από πέντε μήνες στην ταλαιπωρία των 444 ημερών, ο Πρόεδρος Κάρτερ απάντησε εκδίδοντας μια σειρά από διατάγματα υπό την εκτελεστική του δικαιοδοσία. Ιδού, με τα ίδια του τα λόγια, κάτι σχετικό  με τη σημερινή περίπτωση:

Τέταρτον, ο Υπουργός Οικονομικών και ο Γενικός Εισαγγελέας θα ακυρώσουν όλες τις βίζες που έχουν εκδοθεί σε Ιρανούς πολίτες για μελλοντική είσοδο στις ΗΠΑ, από σήμερα. Δεν θα επανεκδώσουμε βίζες ούτε θα εκδώσουμε νέες βίζες, εκτός για επείγοντες και αποδεδειγμένα ανθρωπιστικούς λόγους ή όπου το απαιτεί το εθνικό συμφέρον για την ίδια μας τη χώρα. Το διάταγμα αυτό θα ερμηνεύεται πολύ αυστηρά.

Τώρα, επιστρέφοντας στο παρόν, τρεις δικαστές, που διορίστηκαν από προέδρους που όχι  μόνον έκαναν αυτό που έκανε και ο Τραμπ, αλλά έθεσαν τα θεμέλια για τη νομοθεσία που στηρίχτηκε ο Τραμπ, έχουν το θράσος να λένε ότι το νέο διάταγμα είναι αντισυνταγματικό, επειδή το υπογράφει ο Τραμπ.

Και εδώ είναι το δύσκολο σημείο. Η συνταγματικότητα δεν είναι θέμα ποιού κυβερνά και υπογράφει τα διατάγματα. Είναι θέμα του τι επιτρέπει και τι απαιτεί το Σύνταγμα. Στην περίπτωση αυτή, το Άρθρο IV, Παρ. 4 του Συντάγματος είναι το πιο κατάλληλο:

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εγγυηθούν σε κάθε Πολιτεία σε αυτή την Ένωση μια Δημοκρατικού Τύπου Κυβέρνηση και θα προασπίσουν κάθε μια από αυτές εναντίον Εισβολής. Και κατά την Εφαρμογή της Νομοθετικής [Εξουσίας], ή της Εκτελεστικής (αν η Νομοθετική εξουσία δεν μπορεί να συγκληθεί) εναντίον εγχώριας Βίας.

Το διάταγμα του Προέδρου Τραμπ είναι  μια ισορροπημένη προσπάθεια να εξασφαλίσει τα σύνορα αυτού του κράτους εναντίον μιας τρομοκρατικής εισβολής υπό την αμφίεση ενός προσφυγικού προγράμματος. Η εναλλακτική λύση είναι μια πολιτική ανοιχτών πυλών που επέτρεψε στους Ιρακινούς τρομοκράτες να εισέλθουν στη χώρα αυτή μετά τις επιθέσεις της  11ης Σεπτεμβρίου (9/11). Τότε, ο Πρόεδρος Ομπάμα εμπόδισε αυτούς τους «πρόσφυγες» και η μόνη έλλειψη πρόνοιας που χαρακτήριζε τις ενέργειές του ήταν ότι αυτές δεν προχώρησαν αρκετά. Το κύριο ζήτημα όμως είναι ότι κανείς δεν τον κατηγόρησε ότι υπερέβη τα συνταγματικά του όρια. Ούτε τον Μπους πριν από αυτόν. Ούτε τον Κάρτερ πριν από αυτόν. Τότε γιατί αυτή [η σημερινή απόφαση του Τραμπ] είναι διαφορετική;

[ΕΘ: Είναι διαφορετική γιατί προκαλείται από τους ίδιους εμπόρους-επενδυτές που έχουν ξοδέψει και συνεχίζουν να ξοδεύουν εκατομμύρια δολάρια για να υποκινούν χρωματιστές εξεγέρσεις για να οδηγήσουν τη χώρα στην ακυβερνησία και να ανατρέψουν τον Τραμπ. Τώρα έχουν βρει τα νομικά κωλύματα για να μπλοκάρουν κάθε απόφασή του, δυσχεραίνοντας το έργο της κυβέρνησής του.]

Mitchell Shaw

Πηγή

 

Advertisements