Συνέντευξη του Ρίτσαρντ Σπένσερ (Εναλλακτική Δεξιά)

https://i1.wp.com/www.europemaxima.com/wp-content/uploads/2017/02/RBSpencer.jpeg

[ΕΘ: Ο Ρίτσαρντ Σπένσερ, επιφανής εκπρόσωπος του κινήματος της Εναλλακτικής Δεξιάς (Alt-Right), έδωσε συνέντευξη στο γαλλικό περιοδικό Εurope Maxima. Για μια επισκόπηση της Εναλλακτικής Δεξιάς δείτε εδώ, εδώ, και εδώ.]

ΕΜ: Πρώτα απ’ όλα, ευχαριστώ για τη συμμετοχή σας στη συνέντευξη. Για να αρχίσουμε, παρακαλώ μπορείτε να συστηθείτε στους αναγνώστες μας και να μας πείτε επίσης για το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής (National Policy Institute);

ΡΣ: Το Ινστιτούτο Εθνικής Πολιτικής είναι μια ανεξάρτητη επιστημονική μη κερδοσκοπική ομάδα που είναι αφοσιωμένη στην κληρονομιά, την ταυτότητα και το μέλλον των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε όλον τον κόσμο. Είμαι ο Πρόεδρος και Διευθυντής του Ινστιτούτου και της εκδοτικής εταιρείας Washington Summit Publishers. Επίσης είμαι ο ιδρυτής και συντάκτης του περιοδικού Radix Journal, RadixJournal.com και συνιδρυτής του νεοπαγούς ιστοτόπου AltRight.com.

ΕΜ: Θεωρείσθε από τα ΜΜΕ ως ένα είδος εκπροσώπου της φημισμένης πλέον Εναλλακτικής Δεξιάς. Γνωρίζουμε ότι η Εναλλακτική Δεξιά είναι μάλλον ένα νεφέλωμα από διαφορετικές τάσεις παρά ένα ομογενές κίνημα. Εσείς πώς ταιριάζετε στο νεφέλωμα αυτό της Εναλλακτικής Δεξιάς;

ΡΣ: Πρότεινα τον όρο «Εναλλακτική Δεξιά» το 2008 για να διαφοροποιηθώ από τις αποτυχίες του κυρίου ρεύματος του αμερικανικού συντηρητισμού. Είδα τον τελευταίο ως σαφώς αντιδραστική μορφή, που επιζητά τη διατήρηση της υπάρχουσας κατάστασης αντί να επικεντρώνεται στη μεταβίβαση των κύριων χαρακτηριστικών των αρχαίων παραδόσεών μας στις επόμενες γενεές. Με αναφέρουν ως τον πρωτοπόρο της διανόησης του κινήματος αυτού.

Σήμερα, η Εναλλακτική Δεξιά είναι πράγματι ένας συμπεριληπτικός όρος που περιγράφει αυτούς που ζητούν μια διέξοδο από τον Φιλελεύθερο Μεταμοντερνισμό που κυριαρχεί στις ΗΠΑ και την Ευρώπη με διάφορα μέσα: Πολιτιστικά, κοινωνικά, πολιτικά. Η σημερινή ποικιλότητα της Εναλλακτικής Δεξιάς είναι μια φυσική κατάσταση στα πρώϊμα στάδια της ανάπτυξής της, καθώς συμπτύσσουμε το μήνυμά μας και βελτιώνουμε την επικοινωνία μας με ομολόγους μας εκτός Αμερικής που έχουν παρόμοιες απόψεις.

ΕΜ: Πολλοί πρωταγωνιστές της Εναλλακτικής Δεξιάς φαίνεται ότι επηρεάζονται από τη γαλλική Νέα Δεξιά (Nouvelle Droite) και ιδιαίτερα από τον Γκιγιώμ Φάϊγ (Guillaume Faye) και τον Αλαίν ντε Μπενουά (Alain de Benoist). Είχατε προσκαλέσει τον ντε Μπενουά το 2015 για να μιλήσει για το ερώτημα της ταυτότητας. Τι μάθατε από τη Γαλλική Νέα Δεξιά; Πιστεύετε ότι η επιρροή της είναι σημαντική μεταξύ των Εναλλακτικών Δεξιών;

ΡΣ: Η επονομαζόμενη Γαλλική Νέα Δεξιά έχει τρομερή επίδραση στην Εναλλακτική Δεξιά όπως έχουν και οι προηγούμενες αποδόσεις τής Δεξιάς στην ηπειρωτική Ευρώπη: Από τον Φρειδερίκο Νίτσε έως τους Συντηρητικούς Επαναστατικούς διανοητές της μεσοπολεμικής περιόδου. Ένας από τους λόγους αυτής της επιρροής είναι το γεγονός ότι η ηπειρωτική Ευρώπη  έχει μια πλούσια παράδοση δεξιών διανοητών σε σύγκριση με τις ΗΠΑ, οι οποίες έχουν λίγους σχετικά με τον πληθυσμό τους. Πέρα από τον αριθμό των σημαντικών εξαιρέσεων, σήμερα η Δεξιά στις ΗΠΑ αποτελείται από νεοσυντηρητικούς, ελευθεριστές [ΕΘ: libertarians, διαφορετικούς από τους liberals, δηλαδή, τους φιλελεύθερους εν γένει αριστερούς αλλά όχι μόνο] και  παλαιοσυντηρητικούς οι οποίοι είτε δεν θέτουν προς ανάλυση τα κύρια ερωτήματα της ταυτότητας είτε δεν πηγαίνουν αρκετά μακριά προς την κατεύθυνση αυτή.

ΕΜ: Εκτός από την Εναλλακτική Δεξιά και κάποιους διάσημους διανοητές όπως ο Τζούλιους Έβολα και ο Όσγουαλντ Σπένγκλερ, δεν γνωρίζουμε Αμερικανούς διανοητές που επηρέασαν την Εναλλακτική Δεξιά. Μπορείτε να αναφέρετε κάποιους;

ΡΣ: Μερικοί σημαντικοί διανοητές της σημερινής εποχής στις ΗΠΑ περιλαμβάνουν τον Σαμ Φράνσις, τον Πάτρικ Μπουκέναν, τον Μέρεϊ Ρόθμπαρτ και τον Πωλ Γκότφριντ (Sam Francis, Patrick Buchanan, Murray Rothbard, Paul Gottfried). Με πολλούς τρόπους αυτοί οι διανοητές άσκησαν κριτική στην εξωτερική πολιτική του χάους της Ουάσιγκτον υπό την ηγεσία των νεοσυντηρητικών και των φιλελεύθερων παρεμβατιστών και έθεσαν ερωτήματα για την κατάρρευση της Δύσης και εξέτασαν ερωτήματα σχετικά με την ταυτότητα.

ΕΜ: Η Lügenpresse σας παρουσιάζει ως Νεοναζί και οπαδό της υπεροχής των λευκών, ενώ εσείς θεωρείτε τον εαυτό σας ως φυλετικό ρεαλιστή. Σημαίνει αυτό ότι θέλετε μια «ωραία λευκή χώρα» ή ότι θα αποδεχόσασταν να ζείτε σε μια πολυπολιτισμική χώρα, εφόσον δεν υπήρχε φυλετική και πολιτισμική ανάμιξη μεταξύ των κοινοτήτων;

ΡΣ: Θεωρώ τον εαυτό μου οπαδό της ταυτότητας (Identitarian). Έχω επανειλημμένα δηλώσει ότι για να προχωρήσουμε, πρέπει να απορρίψουμε όλες τις ιδεολογίες του παρελθόντος.

Οι υπέρμαχοι του Φιλελευθερισμού (ακόμη και αυτοί που αυτοπροσδιορίζονται ως το κύριο ρεύμα της Αριστεράς) αναφέρονται σ’ αυτούς που διαφωνούν μαζί τους χρησιμοποιώντας συναισθηματικά φορτισμένες λέξεις κλειδί, περιλαμβανομένης και της λέξης «Ναζί». Αυτό δείχνει και τη δύναμη των λέξεων για την παύση κάθε λογικής συζήτησης, αλλά επίσης και το γεγονός ότι οι ελίτ της παγκοσμιοποίησης και οι υποστηρικτές τους βρίσκονται σε μια κατάσταση υστερίας για την αργή μεταβολή του πολιτικού παραδείγματος προς τον λαϊκισμό που επικεντρώνεται στην ταυτότητα, από τη στιγμή του Brexit και ειδικά από τη στιγμή της εκλογής του Τραμπ και την ορκωμοσία του.

Αν κοιτάξετε τις πρόσφατες βίαιες διαδηλώσεις κατά την ορκωμοσία του Τραμπ ή αυτές στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ, θα παρατηρήσετε ότι αυτοί που δέχθηκαν επίθεση – τόσο λεκτικά αλλά και σωματικά – δεν είναι μόνο άνθρωποι σαν εμένα, με τολμηρές και ριζοσπαστικές ιδέες, αλλά επίσης συνηθισμένοι συντηρητικοί που φορούσαν τα γνωστά κόκκινα καπέλα του Τραμπ. Αυτό σημαίνει ότι οι επιτιθέμενοι δεν κάνουν διακρίσεις ανάμεσά μας. Η σαφής φύση αυτής διάκρισης φίλος/εχθρός είναι καλή , διότι οι αντίπαλοί μας είναι επιθετικοί ακόμη και βίαιοι, πράγμα που θα οδηγήσει στη μεταστροφή περισσότερων ανθρώπων με ανοιχτό μυαλό προς τις ιδέες μας.

ΕΜ: Είναι η φυλή, ως σύλληψη, περισσότερο από απλός βιολογικός υλισμός για εσάς; Ποια θα ήταν η απάντηση στο πνευματικό κενό και τον μηδενισμό που προσβάλλουν τον μεταμοντέρνο λευκό άνθρωπο;

ΡΣ: Δεν προσυπογράφω την καθαρή βιολογική αιτιοκρατία. Πιστεύω ότι η ταυτότητα του καθενός είναι μια πολύπλοκη αλληλεπίδραση φύσης και ανατροφής: Από το DNA και τις κοινωνικές συναναστροφές και βέβαια τη γεωγραφία, την αίσθηση των ριζών στην γη που γεννιέται κανείς.

Οι Ευρωπαίοι ομόλογοί μας πρέπει να αντιληφθούν τη μοναδικότητα της αμερικανικής εξέλιξης: Η κοινωνία μας είναι υπερφυλετική επειδή η ιστορία στην ήπειρο αυτή περιελάμβανε τη σκλαβιά, διάφορα κύματα μετανάστευσης κυρίως από την Ευρώπη και, πιο πρόσφατα, από άλλα μέρη του κόσμου, τον διαχωρισμό κ.ο.κ. Ενώ κάποιες παλαιότερες και φθίνουσες κοινότητες μεταναστών οπωσδήποτε υπάρχουν, η πλειοψηφία των Αμερικανών ευρωπαϊκής καταγωγής  δεν είναι  μόνον εθνικά αναμεμιγμένη αλλά επίσης αυτοπροσδιορίζεται απλά ως Λευκή. Αυτή είναι η πραγματικότητά τους με όρους αυτοαντίληψης και με το ότι είναι ο Άλλος, όταν συναντούν μέλη άλλων ομάδων.

Κατά κάποιον τρόπο, η αντίληψη αυτή είναι παρόμοια με αυτή των Αμερικανών αφρικανικής, ισπανικής ή άλλης καταγωγής. Εντούτοις, ενώ αυτές οι μειονοτικές ομάδες ενθαρρύνονται να ενστερνιστούν την αντίστοιχη ταυτότητά τους μέσω των ίδιων τους των ιδρυμάτων καθώς και μέσω της παρότρυνσης από το κράτος, όπως η Θετική Δράση (Affirmative Action) στην εκπαίδευση, οι Αμερικανοί ευρωπαϊκής καταγωγής δεν έχουν τέτοιους μηχανισμούς. Είναι αλήθεια, ότι μέχρι πρόσφατα, οι Λευκοί Αμερικανοί είχαν την κοινωνική και πολιτιστική ηγεμονία και δεν χρειάζονταν τέτοιους οργανισμούς. Αυτό όμως έχει αλλάξει: Ο συνδυασμός των δημογραφικών αλλαγών, η μετανάστευση, και η Kulturkampf (πολιτισμικός αγώνας) έχεθ αφήσει πολλούς Αμερικανούς ευρωπαϊκής καταγωγής με μια έντονη αίσθηση εκτοπισμού.

ΕΜ: Για περίπου δύο χρόνια στη Γαλλία, μερικοί άνθρωποι όπως ο Λωρέν Οζόν δημιούργησαν έναν νεολογισμό, την «Remigration» (παλινόστηση). Πρόκειται για την επιστροφή των μη λευκών Γάλλων στις χώρες προέλευσής τους με ειρηνικό τρόπο χάρη σε διμερείς κρατικές συμφωνίες για παράδειγμα. Θεωρείτε ότι κάτι παρόμοιο μπορεί να επιτευχθεί κάποια μέρα στις ΗΠΑ;

ΡΣ: Η Εναλλακτική Δεξιά βρίσκεται στα αρχικά στάδια της πολιτικής ανάπτυξής της. Πρέπει να χρησιμοποιήσουμε με ορθολογικό τρόπο τον χρόνο μας και να μην επεκτεινόμαστε περισσότερο από όσο φτάνουν οι δυνάμεις μας για να σκιαγραφήσουμε μη εκπληρώσιμους σήμερα πολιτικούς στόχους. Έχοντας πει αυτό, πιστεύω ότι ως ομάδα πρέπει να δράσουμε μόνον με βάση τα δικά μας συμφέροντα και εξορισμού, κάτι τέτοιο θα άφηνε απ’ έξω τέτοιους στόχους. Θεωρητικά όμως, αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με διάφορα ειρηνικά και εθελοντικά μέσα. Έτσι, δεν αποκλείω ζητήματα όπως η παλινόστηση από τον κατάλογο των ενδεχομένων.

ΕΜ: Ποια είναι η γνώμη σας για το Ισλάμ;

ΡΣ: Στην καλύτερη περίπτωση, μπορούμε «και οι δύο να ζήσουμε και να αφήσουμε αλλήλους να ζήσουν.»

Είναι λάθος να τοποθετούμε το ερώτημα της μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ σύμφωνα με το Ισλάμ. Το Ισλάμ εφαρμόζεται σε πολύ διαφορετικές περιοχές σ’ ολόκληρο τον κόσμο: Οι Ινδονήσιοι Μουσουλμάνοι είναι διαφορετικοί από αυτούς στον Λίβανο και από αυτούς στη Νιγηρία. Η Σαουδική Αραβία εφαρμόζει τρομακτικούς αποκεφαλισμούς, ενώ οι Τατάροι Μουσουλμάνοι στη Ρωσία είναι γενικά κοσμικοί προσκολλημένοι στη Ρωσική-Ευρωπαϊκή κουλτούρα. Επομένως, το ερώτημα αυτό δεν πρέπει να διατυπώνεται ανάλογα με τη θρησκεία αλλά επίσης ανάλογα με την εθνικότητα, τον πολιτισμό και τη γεωγραφία.

Λέγοντας αυτό, με μερικές εξαιρέσεις από ιστορικές και αυτόχθονες μειονοτικές κοινότητες,  η μεγάλης κλίμακας Ισλαμική μετανάστευση δεν έχει θέση στην Ευρώπη. Ταυτόχρονα, η Ουάσιγκτον και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους πρέπει να σταματήσουν το συνεχιζόμενο χάος και την καταστροφή που έχουν προκαλέσει στη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Κεντρική Ασία, δημιουργώντας μια ατέλειωτη ροή προσφύγων πολέμου και οικονομικών μεταναστών, που περιλαμβάνει επικίνδυνα εγκληματικά στοιχεία, ακόμη και τρομοκράτες.

Μου προκαλεί έκπληξη ότι, όταν συζητείται το ερώτημα των προσφύγων, σχεδόν κανείς, ακόμη και αυτοί που αυτοαποκαλούνται Αριστεροί αντιπολεμικοί ακτιβιστές, δεν αναφέρει ότι η βέλτιστη λύση (μετά τον τερματισμό της βοήθειας προς τους επονομαζόμενους «μετριοπαθείς επαναστάτες» και τη συνδρομή μας στον αγώνα εναντίον της τρομοκρατίας) είναι η επανεγκατάσταση των προσφύγων την ίδια τους την πατρώα γη (με ταυτόχρονη βοήθεια να την ξαναχτίσουν) και όχι στην Ευρώπη ή στις ΗΠΑ.

Αλλά τότε είναι κανείς να αναρωτιέται αν ποτέ θα υπάρξει το «ζήσε και άσε να ζήσουν» με το Ισλάμ  και όχι το «ζήσε και άσε να πεθάνουν.»

Γενικά είχα απορρίψει τις «συζητήσεις περί Ισλάμ» τη δεκαετία του 2000. Από τη μια μεριά, οι φιλελεύθεροι (περιλαμβανομένου και του Τζώρτζ Μπους) ισχυρίζονταν ότι το Ισλάμ ήταν μια «θρησκεία ειρήνης». Από την άλλη, οι συντηρητικοί υποστηρικτές του Μπους και του Πολέμου Εναντίον της Τρομοκρατίας ισχυρίζονταν ότι το Ισλάμ ήταν μια μανιακή θρησκεία που αποσκοπεί στην επιβολή του Νόμου της Σαρίας στην Οκλαχόμα και ήταν λόγος για να εμπλακούμε σε ατέρμονες πολέμους για τη δημοκρατία στη Μέση Ανατολή.

Και οι δύο πλευρές έκαναν λάθος. Αλλά όσο και να μη θέλω να το παραδεχθώ, διότι ήμουν σθεναρά αντίθετος με τον πόλεμο στο Ιράκ, η συντηρητική πλευρά περιέχει ένα ψήγμα αλήθειας. Το Ισλάμ, στην πλήρη άνθισή του (για παράδειγμα στο Βαχαμπιστικό ή Σαλαφιστικό Ισλάμ, το Ισλάμ ως πολιτική ιδεολογία) δεν είναι κάποιο ειρηνικό δόγμα όπως ο Μεθοδισμό ή θρησκεία όπως ο Βουδισμός. Το Ισλάμ είναι Μαύρη Σημαία. Είναι με επεκτατική, κυριαρχική ιδεολογία που κατευθύνεται εναντίον της Ευρώπης. Με τον τρόπο αυτό, το Ισλάμ δίδει στους μη Ευρωπαίους ένα πολεμικό πνεύμα και τους συμπεριλαμβάνει σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους. Το Ισλάμ είναι ένας «πολιτισμός» κατά την έννοια του Χάντιγκτον  αι ένας σοβαρός κίνδυνος για τους ευρωπαϊκούς λαούς.

ΕΜ: Οι φυλετικές και πολιτισμικές εντάσεις αυξάνονται όλο και περισσότερο και στις δύο χώρες μας [ΗΠΑ, Γαλλία] μαζί με μια γενική αποκαρδίωση και έλλειψη εμπιστοσύνης προς την ελίτ της πολιτικής και των ΜΜΕ, καθώς και μια άνοδο του λαϊκισμού. Κατά τη γνώμη σας, αυτό οφείλεται σε μια οικονομική και κοινωνική κρίση, μια πολιτική κρίση, μια κρίση ταυτότητας ή μια κρίση Εννοιών ή όλα αυτά μαζί;

ΡΣ: Η σημερινή κρίση στη Δύση έχει πολλαπλές αιτίες, τόσον άμεσες όσο και βαθιά ριζωμένες. Οι πρώτες είναι προφανείς: Το κράτος του πολέμου και των επιδομάτων δημιουργεί κρίσεις στο εξωτερικό, δεχόμενο τα αποτελέσματα των κρίσεων αυτών (μετανάστες και πρόσφυγες) στο εσωτερικό του, ενώ ωφελεί τις παγκόσμιες ελίτ με τα διεθνή κεφαλαιοκρατικά συμφέροντα. Αυτός ο αέναος κύκλος συμβαίνει σε ένα υπόβαθρο ηθικής και πολιτισμικής υποβάθμισης. Από την κουλτούρα του θεάματος, στην αυτοκτονική «ανοχή». Ακόμη και αν ήταν εφικτό σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, οι πρόσφυγες δεν μπορούν να αφομοιωθούν διότι δεν υπάρχει κάποια βιώσιμη κουλτούρα, στην οποία θα αφομοιωθούν. Τα αποτελέσματα είναι τρομακτικά.

Εντούτοις, πολλοί επικριτές της δύσκολης θέσης που βρικόμαστε, απλά θέλουν να γυρίσουν πίσω το ρολόϊ στην εποχή πριν από τρεις ή τέσσερις δεκαετίες όπου τα πράγματα φαίνονταν σε λογικά πλαίσια «εντάξει» χωρίς να κάνουν δύσκολες και θεμελιώδεις ερωτήσεις. Αυτό είναι λάθος. Διότι, ήταν ακριβώς εκείνη η φαινομενικά άνετη εποχή που μας έβαλε σε μια τροχιά και μας οδήγησε εδώ που είμαστε σήμερα.

Άλλοι ιχνηλατούν την πτώση της Δύσης στην εποχή του Διαφωτισμού που παρήγαγε ιδεολογίες της σύγχρονης εποχής. Άλλοι, στις απαρχές του Χριστιανισμού. Ενώ διανοητές όπως ο Χάϊντεγκερ πηγαίνουν πίσω μέχρι την Αρχαία Ελλάδα και τον ορισμό της Ύπαρξης.

Έτσι, αυτή τη φορά πρέπει να υποβάλουμε στον εαυτό μας τις δύσκολες ερωτήσεις, αρχίζοντας με το «Ποιοι είμαστε;» και «Ποια είναι η θέση μας στην Ιστορία;»

ΕΜ: Πιστεύετε ότι οι έννοιες Αριστερά και Δεξιά ισχύουν ακόμη;

ΡΣ: Από τη μια μεριά, το πολιτικό φάσμα που όλοι μας έχουμε συνηθίσει είναι γενικά απαρχαιωμένο. Μετά την κατάρρευση του Κομμουνισμού, ο Φιλελευθερισμός κατέστη η μοναδική ιδεολογία της σύγχρονης εποχής με παγκόσμιες φιλοδοξίες, στην οποία τα κύρια ρεύματα της Δεξιάς και της Αριστεράς αντιπροσωπεύουν δύο κοσμητικώς διαφορετικές εκδόσεις της ίδιας θεμελιώδους τροχιάς. Γι’ αυτό για παράδειγμα, βλέπετε πολλούς οπαδούς [του κινήματος] της Ταυτότητας που αυτοχαρακτηρίζονται ως Δεξιοί με ένα έντονο ενδιαφέρον για το περιβάλλον και τη διατήρηση, δηλαδή θέματα που παραδοσιακά σχετίζονται με τους αριστερούς «πράσινους», ή υποστηρίζουν την εναντίον των παρεμβάσεων εξωτερική πολιτική, άλλον έναν τομέα της Αριστεράς».

Ταυτόχρονα, κατά κάποια αφηρημένη και σημασιολογική έννοια, μπορούμε να μιλήσουμε για μια αέναη Αριστερά και Δεξιά, όπου η πρώτη είναι για τις οριζόντιες μετακινήσεις, την αποκαθήλωση των υπαρχόντων κανόνων, την αποκέντρωση, ενώ η δεύτερη είναι για τη διαιώνιση, την κάθετη μετακίνηση, την εδραίωση, το δημιουργικό στοιχείο και την κληρονομιά. Αυτές οι σημασιολογικές μορφές είναι κυκλικές.

ΕΜ: Ο Ντόναλτ Τραμπ τελικώς έγινε Πρόεδρος των ΗΠΑ. Τι περιμένετε από αυτόν με όρους εγχώριας και εξωτερικής πολιτικής;

ΡΣ: Η προσδοκία μου είναι ο Τραμπ θα πραμείνει πραγματιστής και επομένως λιτός. Στην καλύτερη περίπτωση, θα στραφεί προς το εσωτερικό για να επιχειρήσει να λύσει πληθώρα εγχώριων προβλημάτων, ενώ θα παραμείνει προσκολλημένος στη Realpolitik [πραγματιστική πολιτική] στις διεθνείς σχέσεις. Δεν περιμένω να διαλύσει το ΝΑΤΟ, παρά το γεγονός ότι η συμμαχία αυτή είναι ένα λείψανο του Ψυχρού Πολέμου, αντίθετα με τις παρανοϊκές θεωρίες των αντιπάλων του. Αλλά δεν χρειάζεται να αναφέρουμε ότι η συμμαχία χρειάζεται αναθεώρηση.

Για μένα, ο Τραμπ είναι πιο σημαντικός ως σύμβολο των δυνάμεων που έχει εξαπολύσει παρά για τις πραγματικές πολιτικές του. Πρόσφατα, για παράδειγμα, πρότεινε έναν Αγγλοσάξονα Προτεστάντη, τον Νηλ Γκόρζουχ, για το Ανώτατο Δικαστήριο. Στην πράξη, οι αποφάσεις του Γκόρζουχ είναι πιο πιθανόν να επικεντρωθούν στην εξέταση του Συνταγματικού Δικαίου. Συμβολικά όμως, αντιπροσωπεύει το θεμελιώδες υλικό της Αμερικής ως νεογέννητο κράτος, ενώ καμία από τις πρόσφατες επιλογές [για το Ανώτατο Δικαστήριο] δεν ήταν αντιπροσωπευτικές αυτού. Παρομοίως, τα σχόλια του Τραμπ, από αυτά για μια λογική σχέση με τη Ρωσία έως την αμφισβήτηση της μετανάστευσης ευθαρσώς, έχουν δώσει ελπίδα για μια μελλοντική μετατόπιση του πολιτικού παραδείγματος.

ΕΜ: Όπως δείχνει το όνομα του ιστοτόπου σας, προασπίζουμε την ευρύτερη Ευρώπη. Ποια είναι η γνώμη σας τόσο για την Ευρώπη ως πολιτισμό και ως ένα (ψευδο) πολτικό και οικονομικό οικοδόμημα που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση;

ΡΣ: Αν κοιτάξετε χάρτες, π.χ,, της Ιεράς Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του παρελθόντος και της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα, θα δείτε ότι υπάρχει αρκετή επικάλυψη. Αυτό δείχνει ότι υπάρχει μια τεράστια πνευματική, γεωγραφική και εθνοπολιτισμική οντότητα που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε Ευρύτερη Ευρώπη. Εντούτοις, η μορφή αυτής της οντότητας έχει γεμίσει με διαφορετικό περιεχόμενο στην Ιστορία. Σήμερα, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σύμβολο για κάθε κακώς κείμενο: Από τη μαζική της γραφειοκρατία έως τις πολιτισμικά καταστροφικές πολιτικές της. Αυτό σημαίνει ότι η μορφή αυτή πρέπει να γεμίσει με το σωστό περιεχόμενο σε ευθυγράμμιση με τις πραγματικές ευρωπαϊκές ταυτότητες και παραδόσεις.

Έχω εκφράσει σκεπτικισμό για το «Brexit», καθώς και για όλες τις μορφές του εθνοτικού εθνικισμού (ethnic nationalism), δηλαδή τον εθνικισμό που θεωρεί τους αδελφούς Ευρωπαίους ως «Άλλους». Είτε μας αρέσει είτε όχι, τα τεκτονικά ρήγματα του 21ου αιώνα και μετά είναι φυλετικά και πολιτισμικά. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τα ζητήματα και τις κρίσεις σ’ αυτό το επίπεδο και, υπό την έννοια αυτή, πρέπει να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε φυλετικά. Το πώς αυτό το πνεύμα της Ταυτότητας θα εκφραστεί με όρους πολιτικών δομών θα φανεί στο μέλλον.

Πηγή

 

Advertisements