Η εξίσωση Τραμπ, Πούτιν και ΝΑΤΟ

Η εξίσωση Τραμπ, Πούτιν και ΝΑΤΟ

Το ΝΑΤΟ ιδρύθηκε το 1949 ως μια αμυντική-στρατιωτική συμμαχία για να προστατεύσει τα κράτη-μέλη του από τον κομμουνιστικό επεκτατισμό. Ο στόχος του ΝΑΤΟ ήταν η θωράκιση της Δυτικής Ευρώπης από μια κομμουνιστική στρατιωτική εισβολή της Σοβιετικής Ένωσης και του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Παρ’ ότι η Σοβιετική Ένωση και το Σύμφωνο της Βαρσοβίας εναντίον των οποίων δημιουργήθηκε η Βορειοατλαντική Συμμαχία αυτοδιαλύθηκαν το 1990, η αυτοδιάλυση αυτή κατά παράδοξο τρόπο οδήγησε στην διεύρυνση της συμμαχίας και στην ενσωμάτωση ενός παγκόσμιου και καθαρά επιθετικού ρόλου.

Το ΝΑΤΟ έως πρόσφατα διατεινόταν ότι προστατεύει παγκοσμίως την «ειρήνη» και την «δημοκρατία». Στην πραγματικότητα όμως προστάτευε τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον και του διεθνούς σιωνιστικού κατεστημένου. Έτσι η συμμαχία αυτή αντί να είναι αμυντική, τα τελευταία 26 χρόνια εξελίχθηκε σε μια μετωπική νεοιμπεριαλιστική και αποσταθεροποιητική οργάνωση. Το ΝΑΤΟ στο πέρασμα των τελευταίων δεκαετιών απέδειξε ότι ουδόλως ήταν φύλακας της «ειρήνης» και της «δημοκρατίας», αλλά η εμπροσθοφυλακή του νεοιμπεριαλισμού των ΗΠΑ και των Αμερικανοσιωνιστών.

Το ΝΑΤΟ στο όνομα της δήθεν παγκόσμιας ασφάλειας διενήργησε αυτά τα 26 χρόνια επιθετικούς πολέμους και επεμβάσεις εκτός ορίων της συμμαχίας, με στόχο την εξασφάλιση αλλοτρίων συμφερόντων. Σε αυτό το πλαίσιο ανακάλυπτε υποθετικούς αντιπάλους και υποτιθέμενες πηγές παγκόσμιας ανασφάλειας, ούτως ώστε να δικαιολογεί στρατιωτικές επεμβάσεις σε διάφορες περιοχές και χώρες του πλανήτη. Το ΝΑΤΟ όλα αυτά τα χρόνια είχε μετατραπεί σε μια οργάνωση ελέγχου της εθνικής και λαϊκής βούλησης, όπως επίσης και σε μια οργάνωση ελέγχου και διευκόλυνσης των λαθρομεταναστευτικών ροών.

Η κριτική του νέου προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ έναντι του ΝΑΤΟ αποτελείται από δυο κυρίαρχα στοιχεία. Το ένα αφορά την χρηματοδότηση του ΝΑΤΟ την οποία έως τώρα είχαν πρακτικά αναλάβει οι ΗΠΑ, αφού κάλυπταν το 70% του κόστους της Συμμαχίας, δηλαδή η κριτική του έχει σχέση με το ζήτημα της κατανομής των βαρών. Το δεύτερο κυρίαρχο στοιχείο της κριτικής αφορά κατά πόσον αυτή η Συμμαχία θα πρέπει να υφίσταται, καθ’ όσον ο αμυντικός της ρόλος έναντι της στρατιωτικής απειλής του Συμφώνου της Βαρσοβίας έπαψε να υπάρχει από το 1990. Τα δυο αυτά στοιχεία συνδέονται άμεσα με το άρθρο 5 της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Σε αυτό το άρθρο αναφέρεται ρητά η δέσμευση του ΝΑΤΟ να βοηθήσει όποιο κράτος-μέλος δεχθεί επίθεση από τον εχθρό και να συνεισφέρει στην άμυνα αυτού του κράτους. Τουτέστιν αν ένα κράτος-μέλος δεχθεί επίθεση, τότε αυτή η επίθεση αφορά όλο το ΝΑΤΟ.

Βασικά το άρθρο 5 είναι η καρδιά της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Εάν δεν παρέχεται στην Συμμαχία το απαιτούμενο αίμα (χρηματοδότηση), τότε η καρδιά θα πάψει να χτυπά και η Συμμαχία θα πεθάνει. Το πρόσφατο περί χρηματοδότησης «τελεσίγραφο» του Τραμπ προς τον γενικό γραμματέα του ΝΑΤΟ Γιένς Στόλτενμπεργκ στοχεύει στην καρδιά της Συμμαχίας, τουτέστιν ή τα υπόλοιπα 27 κράτη-μέλη αναλαμβάνουν εξ ίσου την χρηματοδότηση, τα κόστη, του ΝΑΤΟ ή η καρδιά της Συμμαχίας παύει να χτυπά.

Η Βορειοατλαντική Συμμαχία στηρίζεται στην συνεργασία ΗΠΑ-Δυτικής Ευρώπης και ο συνεκτικός κρίκος αυτής είναι η Ουάσιγκτον και ουχί το Βερολίνο, το Λονδίνο ή το Παρίσι. Οι σημερινές ΗΠΑ δεν προτίθενται να παίξουν τον ρόλο του ιππότη για να σώσουν από τα πραγματικά ή υποτιθέμενα στρατιωτικά προβλήματα της την «γηραιά» ήπειρο, τουτέστιν η «γηραιά» ήπειρος θα πρέπει να σωθεί από μόνη της αναλαμβάνοντας τις υποχρεώσεις που της αναλογούν σε μια Συμμαχία η οποία όμως δεν έχει λόγο ύπαρξης, εκτός και αν κάποιοι πιστεύουν ότι τα ρωσικά άρματα καραδοκούν για να καταλάβουν την δυτική Ευρώπη και να την θέσουν υπό κομμουνιστικό (;) ζυγό.

Από την άλλη πλευρά ο Πούτιν έχει κάνει σαφές, αναφέρεται και στο δόγμα αμυντικής πολιτικής της Ρωσίας, ότι η χώρα του ουδόλως αποδέχεται την επεκτατική πολιτική του ΝΑΤΟ προς την Ανατολική Ευρώπη και προς άλλες περιοχές όπου διακυβεύονται ρωσικά συμφέροντα. Δηλαδή η ηγεσία της Μόσχας διόλου δεν συμφωνεί με την πολιτική του ΝΑΤΟ της μετασοβιετικής εποχής, μια πολιτική που ξεκάθαρα εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του διεθνούς Σιωνισμού και της Παγκοσμιοποίησης. Τα ανωτέρω θα πρέπει να συνεκτιμηθούν με τις δηλώσεις Τραμπ, ακόμη και τις πλέον πρόσφατες, ότι δεν σκοπεύει να αντιπαρατεθεί με την Ρωσία αλλά να συνεργαστεί για να λήξει ο Β΄ Ψυχρός Πόλεμος και η περιδίνηση μιας παγκόσμιας σύγκρουσης από την οποία όλοι γνωρίζουμε ποιοι θα επωφελούνταν. Πρέπει δε να τονισθεί ότι η διαφαινόμενη συνεργασία των δυο υπερδυνάμεων θα βασιστεί και στις διαφαινόμενες σχέσεις αμοιβαίου θαυμασμού των δυο ανδρών, πέραν των αμοιβαίων συμφερόντων.

Όσον αφορά την Ελλάδα. Η εθνική μας κυριαρχία και ανεξαρτησία είναι αδιανόητη εντός του ΝΑΤΟ, αφού αυτή η Συμμαχία δεν μας προστατεύει από τον νεοοθωμανικό επεκτατισμό και τις απειλές της Άγκυρας. Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε μια αμυντική δίνη θανάτου, πέραν της οικονομικής και κοινωνικής. Το ότι το ενδοτικό «συνταγματικό τόξο» έχει υποστεί «αυτοπλύση εγκεφάλου» ουδόλως αλλάζει αυτή την αντικειμενική πραγματικότητα. Από αυτή την αμυντική δίνη θανάτου δεν μπορεί και δεν θέλει να μας προστατεύσει το ΝΑΤΟ, ίσα-ίσα επενεργεί στο να γίνει αυτή η δίνη καταστροφική. Για να μπορέσουμε να αποτρέψουμε την επερχόμενη καταστροφή οφείλουμε να έχουμε επίγνωση της γενικότερης στρατηγικής κατάστασης και του γεωπολιτικού περιβάλλοντος, επαναπροσδιορίζοντας το αμυντικό μας δόγμα και επανεξετάζοντας την ένταξη μας στην παραπαίουσα νατοϊκή συμμαχία.

Γ. Λιναρδής

Advertisements