Κορυφαίος Ρώσος συντηρητικός: Η ρωσική Δεξιά παίρνει δύναμη από τον Τραμπ

Όλα τα σήματα από τη Δύση είναι σαφή στη Ρωσική Νέα Δεξιά: «Υπάρχουν εναλλακτικές και η νίκη είναι εφικτή.»

 https://i1.wp.com/russia-insider.com/sites/insider/files/styles/s400/public/billboard-trump-putin.jpg

[ΕΘ: Η ανωτέρω εικόνα γράφει: «Ας κάνουμε τον κόσμο μεγάλο ξανά – Μαζί!»]

Το να είναι δημοφιλής ο Αμερικανός πρόεδρος μεταξύ των Ρώσων πατριωτών της Νέας Δεξιάς φαίνεται, εκ πρώτης όψεως, παράδοξο φαινόμενο. Εντούτοις, είναι στην πραγματικότητα μια παλιά ρωσική συνήθεια. Οι Ρώσοι έχουν παράδοση να παίρνουν ξένες ιδέες που αφορούν την πολιτική και να τις προσαρμόζουν στη Ρωσία.

Όλα ξεκίνησαν στις μέρες του Πρίγκηπα Βλαδίμηρου (του οποίου η ιστορική μνήμη διέρχεται μια Αναγέννηση σήμερα στη Ρωσία.) Ο Βλαδίμηρος, για πολιτικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς λόγους, αγκάλιασε την πίστη και την τάξη της γειτονικής Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, θέτοντας τα θεμέλια για τη μελλοντική έννοια μιας «Τρίτης Ρώμης». Ο Βλαδίμηρος πραγματοποίησε μεγάλης κλίμακας κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, επηρεασμένος από τις ιδέες που πήρε από την Ανατολή (εκείνη τη φορά.)

Η επόμενη μεγάλη πολιτική και κοινωνική εισαγωγή ήλθε από τη Δύση. Ο Μέγας Πέτρος «άνοιξε ένα παράθυρο προς την Ευρώπη» όπως λέει η ρήση όταν ίδρυσε την πόλη της Αγίας Πετρούπολης. Αμέσως άρχισε να εισάγει τον Ολλανδικό και τον Γερμανικό πολιτισμό στη Ρωσία.

Αμέσως μετά, η γαλλική επιρροή άρχισε να επιδρά στη ρωσική κοινωνία. Η ρωσική αριστοκρατική τάξη άρχισε να μιλά σχεδόν εξολοκλήρου Γαλλικά. Ακόμη και την παραμονή του Πολέμου του 1812, ο Ναπολέων Βοναπάρτης ήταν φοβερά δημοφιλής μεταξύ των Ρώσων αξιωματικών που ήταν παρατεταγμένοι εναντίον του. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Ναπολέων ήταν ίσως πιο δημοφιλής μεταξύ των Ρώσων από ό,τι ο Τραμπ σήμερα. Αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον ρωσικό λαό να βγει έξω, να σταματήσει την εισβολή του Ναπολέοντα και συνεχίζοντας τελικώς να φτάσει μέχρι το Παρίσι.

Προχωρώντας στην Ιστορία, οι Δεκεμβριστές το 1825 αντέγραψαν πολλές ιδέες από τη γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση ως αποτέλεσμα της παραμονής τους στη Δύση μετά την ήττα του Ναπολέοντα. Η ελευθερία, η ισότητα και η αδελφοσύνη, η δημοκρατία και ο εθνικισμός, ο λαϊκισμός και η αριστοκρατία. Τελικώς θα ηγούνταν ανεπιτυχώς ενός κινήματος αξιωματικών στη Ρωσία εν ονόματι αυτών των αρχών.

Κατόπιν βεβαίως ήλθαν τα γεγονότα του 1917. Η Επανάσταση του Φεβρουαρίου ήταν διαποτισμένη με το πνεύμα τόσο της Γαλλικής Επανάστασης όσο και με το πάθος του αγγλικού κοινοβουλευτικού συστήματος… ακόμη και αν το τελικό αποτέλεσμα δεν έμοιαζε με κανένα εξ’ αυτών. Και η Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση έφερε τη σφραγίδα του γερμανικού και αμερικανικού ιδεολογικού είδους (οι παλιοί Ρώσοι πατριώτες στην περίπτωση αυτή αρέσκονται να επικεντρώνονται στις εβραϊκές ρίζες του μπολσεβικικού κινήματος, αλλά αφήνω κατά μέρος τη λεπτομέρεια αυτή προς το παρόν.) Η θεωρία των Μπολσεβίκων εισήχθη από τη Γερμανία (Μαρξ και Ένγκελς). Και ο ρυθμός του λαϊκού-πολιτικού κινήματος ήταν δανεισμένος από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Τρότσκυ θαύμαζε την Αμερική πολύ και πίστευε ότι η επανάσταση δεν θα ήταν εφικτή χωρίς τη βοήθεια της Αμερικής.

Πολλοί φιλόσοφοι της Τρίτης Θέσης στην Ευρώπη θεωρούσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Σοβιετική Ένωση ως δύο πλευρές του ιδίου νομίσματος. Αναφέρονταν στις δύο αυτές οντότητες ως παγκοσμιστές («mondialist»), παρόμοιος όρος με το «globalist» που είναι περισσότερο της μόδας σήμερα.

Με τη σειρά τους, οι εξόριστοι του Ρωσικού Λευκού Στρατού της δεκαετίας του 1920 και του 1930 δανείστηκαν πολλές ιδέες από την Ευρωπαϊκή Δεξιά. Αλλά αντίθετα με τους Ρώσους Μπολσεβίκους, οι εξόριστοι του Ρωσικού Λευκού Στρατού ποτέ δεν κατάφεραν να φέρουν μεταρρυθμίσεις στη Ρωσία με βάση αυτές τις αρχές της Τρίτης Θέσης.

Μετά ήλθε το πρόγραμμα της περεστρόϊκας [ανασυγκρότησης] του Γκορμπατσώφ και οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις του Γιέλτσιν, όπου το δυτικό μοντέλο εισήχθη χονδρικώς στη Ρωσία, αν και ποτέ δεν υιοθετήθηκε πλήρως. Κατά την περίοδο εκείνη, ακόμη και τα ρωσικά αντιπολιτευτικά κινήματα της νεολαίας προσπάθησαν να υιοθετήσουν ιδέες της Τρίτης Θέσης του πρώτου ημίσεος του 20ού αιώνος.

Συνεπώς, η σημερινή γοητεία που ασκεί στους Ρώσους ο Τραμπ και η Λεπέν είναι εντελώς φυσική για τη Ρωσία. Τα εναλλακτικά κινήματα της αμερικανικής και γαλλικής λαϊκής δεξιάς αποτελούν έμπνευση για τους Ρώσους πατριώτες ακριβώς όπως τα προηγούμενα ιστορικά κινήματα σε όλη την ιστορία της Ρωσίας. Μόνο που τώρα υπάρχει ένα νέο ενδιαφέρον στοιχείο στη σχέση. Υπάρχει μια συμμετρική επίδραση όπου οι πατριώτες στη Δύση φαίνεται ότι γοητεύονται από τον Πρόεδρο Πούτιν επίσης. Φαίνεται ότι είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στην επονομαζόμενη «Εναλλακτική Δεξιά».

Δεν ξέρουμε ακόμη πώς ο Τραμπισμός ή ο Λεπενισμός θα προσαρμοστεί και θα υιοθετηθεί στη Ρωσία. Αλλά τώρα είναι σαφές από τη νίκη του Τραμπ, την δυνητική νίκη της Λεπέν και την άνοδο των κομμάτων του «ευρωσκεπτικισμού» σε όλη την Ευρώπη, ότι τα πράγματα άρχισαν να πηγαίνουν με το μέρος μας. Όλα τα σήματα από τη Δύση είναι σαφή στη Ρωσική Νέα Δεξιά: «Υπάρχουν εναλλακτικές και η νίκη είναι εφικτή.»

«Τα πάντα θα αλλάξουν εδώ και τώρα» είπε ο Τραμπ στην ομιλία της ορκωμοσίας του. Απευθύνονταν στον αμερικανικό λαό, αλλά το μήνυμά του ακούγονταν δυνατά και καθαρά και στη Ρωσία. Για κάθε Ρώσο που στις φλέβες του «κυλά το κόκκινο αίμα των πατριωτών» έχει ξεκινήσει μια καινούργια μέρα.

Η Εναλλακτική Δεξιά παντού φλέγεται από ενθουσιασμό για τη νίκη του Τραμπ.

Fedor Biryukov

Ο συντάκτης του άρθρου είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ελευθερίας, μιας ρωσικής επιστημονικής ομάδας, και ανώτατο στέλεχος του κόμματος Πατρίδα (Ρόντινα), ενός συντηρητικού κόμματος που εκπροσωπείται στο ρωσικό κοινοβούλιο.

Πηγή

 

Advertisements