Η Άγκυρα εγκλωβίστηκε πολιτικά και στρατιωτικά στην Βόρεια Συρία

Η Άγκυρα εγκλωβίστηκε πολιτικά και στρατιωτικά στην Βόρεια Συρία

Οι τελευταίες ειδήσεις από το πολεμικό μέτωπο της βόρειας Συρίας ουδόλως είναι ενθαρρυντικές για τις τουρκικές ένοπλες δυνάμεις που βρίσκονται εκεί με σκοπό την κατάληψη πρώην οθωμανικών κτήσεων και την αποτροπή δημιουργίας αυτόνομης κουρδικής ζώνης στα τουρκοσυριακά σύνορα.

Πιο αναλυτικά: Ο συριακός κυβερνητικός στρατός κινείται προς την κατεύθυνση του Ευφράτη αποκόπτοντας τις τουρκικές δυνάμεις που ήθελαν να κινηθούν από την περιοχή Αλ Μπαμπ προς Μανμπίζ και Ράκκα. Αν θέλουν οι Τούρκοι να κινηθούν προς νότο με σκοπό να αποκόψουν τις δυτικές κουρδικές περιοχές από τις ανατολικές θα πρέπει να πολεμήσουν με τον συριακό στρατό και με τους συμμάχους του Ρώσους και Ιρανούς πολιτοφύλακες. Επίσης, θα πρέπει να πολεμήσουν με τους Κούρδους της οργάνωσης PYD αν θέλουν να κινηθούν προς ανατολικά ή δυτικά.

Η Άγκυρα εξακολουθεί να ελπίζει στην υποστήριξη της Ουάσιγκτον για τα σχέδια της αναφορικά με την προέλαση της προς Ράκκα και Μανμπίζ και την δημιουργία διαδρόμου με τους εναπομείναντες θύλακες του ISIS, αλλά είναι βέβαιο ότι το αμερικανικό Πεντάγωνο υπό την σημερινή διακυβέρνηση του Τραμπ δεν προτίθεται να  συναινέσει σε κάτι τέτοιο. Τουτέστιν αν οι Τούρκοι δεν θέλουν να βρεθούν σύντομα αντιμέτωποι στην Συρία με τον συριακό στρατό, τους Κούρδους, τους Ιρανούς και τους Ρώσους θα πρέπει να οπισθοχωρήσουν προς την Τουρκία και να εγκαταλείψουν τα σχέδια τους για την Συρία.

Ο Ερντογάν δεν έχει πλέον ούτε τα στρατιωτικά μέσα, αλλά ούτε και τα πολιτικά για να συνεχίσει της εισβολή στο συριακό έδαφος. Οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις μετά το πραξικόπημα βρίσκονται σε πλήρη αταξία και διακατέχονται προς το παρόν από έλλειψη μαχητικότητας, ο στρατός είναι απρόθυμος να πολεμήσει για μια χαμένη υπόθεση στην Συρία, ενώ στο πολιτικό πεδίο ο Ερντογάν γνωρίζει πολύ καλά ότι ο Τραμπ εμφορείται από ρεαλιστικές θέσεις για την κρίση στην περιοχή και η όποια φιλοπολεμική του ρητορική αφορά τις διαπραγματευτικές του θέσεις προς την Ρωσία και το Ιράν.

Ο Τραμπ δεν προτίθεται να κλιμακώσει την ένταση στην Συρία όπως θα ήθελαν οι τούρκοι, οι ισραηλινοί και το σιωνιστικό λόμπι της Ουάσιγκτον, και ούτε βέβαια σκοπεύει να ακολουθήσει τον Ερντογάν στην κατεύθυνση της διάλυσης της Συρίας, της ανάφλεξης όλης της περιοχής και της συμμετοχής σε ένα μεγάλο πόλεμο. Εξ άλλου από την ανάληψη των καθηκόντων του η θέση του είναι δεδομένη: Συνεργασία με την Ρωσία για την εξουδετέρωση της ισλαμικής τρομοκρατίας στην Μέση Ανατολή.

Έτσι ο Ερντογάν αλλά και ο Νετανιάχου κατά πάσα πιθανότητα μόνο στα όνειρα τους πλέον μπορούν να οραματίζονται τον διαμελισμό της Συρίας, ονειρώξεις σιωνιστικές και νεοοθωμανικές. Όμως αυτές οι εξελίξεις στο μέτωπο της Μέσης Ανατολής προεξοφλούν και την δημιουργία αυτόνομων κουρδικών περιοχών στην βόρεια Συρία και στο βόρειο Ιράκ, κάτι που θα κλιμακώσει το κουρδικό αντάρτικο στις νοτιοανατολικές επαρχίες της Τουρκίας. Το αποτέλεσμα θα είναι τεκτονικές γεωπολιτικές μετατοπίσεις.

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν και οι τουρκικές προκλητικές ενέργειες στο Αιγαίο και οσονούπω στην Κύπρο έχουν άμεση συνάφεια και σχέση με αυτές τις επερχόμενες γεωπολιτικές αναταράξεις. Τουτέστιν τα θραύσματα των ναρκών από το συριακό και κουρδικό μονοπάτι του Ερντογάν μπορεί να τραυματίσουν θανάσιμα την εδαφική μας ακεραιότητα.

Γ. Λιναρδής

Advertisements