Η άποψη ενός εναλλακτικού δεξιού για την ομιλία του Τραμπ στο Κογκρέσο

https://i2.wp.com/www.counter-currents.com/wp-content/uploads/2017/03/3-9-17-12-260x173.jpeg

[ΕΘ: Σχετικά με το κίνημα της Εναλλακτικής Δεξιάς (Alt-Right) των ΗΠΑ, δείτε εδώ, εδώ και εδώ. Ο αρθρογράφος Spencer Quinn είναι σημαντικός εκπρόσωπος του κινήματος.]

Αυτό που θεωρούμε καλό και θαυμάσιο είναι μια σχετικές έννοιες που έχουν προβληματίσει τους φιλοσόφους από αρχαιοτάτων χρόνων. Από την άλλη μεριά, προσωπικά φροντίζω να διατηρώ τα πράγματα απλά. Θεωρώ κάτι καλό όταν δεν είναι κακό. Και θαυμάσιο όταν είναι καλύτερο από το καλό.

Με βάση αυτή την αυθαίρετη παραδοχή, θα έλεγα ότι η ομιλία του Προέδρου Ντόναλτ Τραμπ στο Κογκρέσο  στις 28 Φεβρουαρίου 2017 ήταν καλή αλλά όχι τόσο θαυμάσια.

Χωρίς αμφιβολία ήταν καλή. Αν συγκρίνουμε με τα οκτώ χρόνια του κακού που προηγήθηκε, είμαι βέβαιος ότι οτιδήποτε θα αποτελούσε βελτίωση. Αλλά μιλώντας πάντα σχετικά, μετά από δύο τετραετίες υφέρποντος σοσιαλισμού, ασταμάτητης «τριτοκοσμιοποίησης» και αυξανόμενου εκτοπισμού των Λευκών στα χέρια του Μπαράκ Ομπάμα, οι διακηρύξεις και τα διατάγματα που εξέδωσε ο Τραμπ είναι αδύνατον να δεχθούν κριτική.

Τι ήταν λοιπόν καλό στην ομιλία; Πολλά πράγματα. Πρώτον, ο Τραμπ δήλωσε για χιλιοστή ίσως φορά ότι «Η Αμερική πρέπει να βάλει πρώτους τους ίδιους της τους πολίτες.»

Προφανές, βέβαια, αλλά κάτι που αξίζει να λέγεται. Αυτός θα έπρεπε να είναι ο σκοπός κάθε έθνους, αν και για τα τελευταία εικοσιπέντε περίπου χρόνια, η Αμερική τον έχει ξεχάσει. Επιτρέψαμε στον πλούτο μας, τις καλές προθέσεις μας και τις ένοχες συνειδήσεις μας να ξεχάσουμε την ανθρώπινη φύση και να προσπαθήσουμε να κάνουμε τα πιο απίθανα και ανόητα πράγματα σε όλον τον κόσμο. Πληρώσαμε οκτακόσιες χιλιάδες δολάρια το 2009 για  μια μελέτη που δίδασκε τους Αφρικανούς άνδρες να πλένουν τα  μέλη τους  μετά το σεξ. Σε μια άλλη περίπτωση, ο Τζωρτζ (Ντάμπιγια) Μπους ξόδεψε δεκαπέντε δισεκατομμύρια δολάρια προσπαθώντας να απαλλάξει την αφρικανική ήπειρο από το Έϊντς το 2004. “Η δουλειά μου δεν είναι να εκπροσωπήσω τον κόσμο,” ανακοίνωσε ο Πρόεδρος Τραμπ. «Η δουλειά μου είναι να εκπροσωπήσω τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.»

[ΕΘ: Παρομοίως στην Ελλάδα, κανείς ποτέ πρωθυπουργός από τη μεταπολίτευση και μετά δεν έθεσε πρώτους τους Έλληνες. Όλοι ενδιαφέρονται για τους άλλους, τους Ισλαμιστές, τους λαθρομετανάστες, τους αλλοδαπούς, τους ξένους γενικά, τους χτίζουν τζαμιά, τους δίνουν συντάξεις, περίθαλψη, εκπαίδευση, κλπ., ενώ αδιαφορούν εντελώς για τους Έλληνες. Μόνον οι Εθνικιστές βάζουν πρώτα τους Έλληνες στο πολιτικό τους πρόγραμμα. Αυτή είναι η αλήθεια.]

Άλλο ένα καλό χαρακτηριστικό της ομιλίας του Τραμπ ήταν η υπόσχεσή του να φροντίσει τους αποστράτους πολέμου της Αμερικής. “Ο προϋπολογισμός μου επίσης θα αυξήσει τη χρηματοδότηση για τους βετεράνους μας» είπε. «Τα έχουν προσφέρει όλα για το έθνος αυτό και τώρα οφείλουμε να τους το ανταποδώσουμε.» Ανεξάρτητα από τα πολιτικά, αυτό είναι υλικό πρώτης ποιότητας, πάλι βέβαια αυτονόητο, αλλά είναι αναζωογονητικό να βλέπουμε έναν παγκοσμίου κλάσης ηγέτη να επιδιώκει ευγενείς σκοπούς και να το εννοεί. Δεν έχω δει κανέναν πολιτικό να τιμά τόσο πολύ τους αποστράτους μας για τις θυσίες τους.

Καλή, παλαιομοδίτικη αλλά σωστή κοινή λογική αποτέλεσε το κύριο στοιχείο της ομιλίας του Τραμπ:

  • Η απαίτηση τα μέλη του ΝΑΤΟ να πληρώσουν το  μερίδιό τους στον προϋπολογισμό του οργανισμού αυτού.
  • Η αντικατάσταση της υποδομών της Αμερικής, που βρίσκονται σε σημείο κατάρρευσης, με «νέους δρόμους, γέφυρες, σήραγγες, αεροδρόμια και σιδηροδρόμους.
  • Η ενθάρρυνση των μεγάλων επιχειρήσεων να μείνουν στην Αμερική και να μην απασχολούν αλλοδαπούς εργάτες.
  • Η απελευθέρωση της επιχειρηματικότητας με κατάργηση της γραφειοκρατίας έτσι ώστε «για κάθε νέα νομοθεσία ρύθμισης, δύο τέτοιοι κανόνες να καταργούνται»
  • Η αποστράγγιση του «βάλτου της κρατικής διαφθοράς, επιβάλλοντας πενταετή απαγόρευση από το να απασχολούνται σε λόμπι οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί και εφ’ όρου ζωής απαγόρευση από το να απασχολούνται σε λόμπι υπέρ ξένων κυβερνήσεων.»

Χωρίς αμφιβολία αυτό είναι καλό υλικό. Θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που έχουμε έναν Πρόεδρο που επιτέλους φέρνει την καθαρή λογική πάλι στην αμερικανική πολιτική. Αλλά αν η ομιλία του ήταν τόσο καλή γιατί δεν ήταν θαυμάσια;

Διότι απλά ήταν καλή λόγω του ότι δεν ήταν κακή, όπως στα σημεία που έκαναν όλους τους γερουσιαστές στην πλευρά των Ρεπουμπλικάνων να σηκωθούν και να χειροκροτήσουν ενενήντα φορές. Ήταν τα πράγματα που κάθε Πρόεδρος πρέπει να κάνει. Είναι μάλιστα πολύ λυπηρό που σήμερα ένας Πρόεδρος που υπόσχεται να κοιτάξει το συμφέρον της χώρας του αξίζει χειροκροτήματα. Πρόκειται για το ελάχιστο που έπρεπε να κάνουν όλοι οι Πρόεδροι.

Ειδικότερα, το πρόγραμμα του Τραμπ θα ξεκινήσει μια μετατόπιση της αμερικανικής πολιτικής προς τα δεξιά, η οποία πηγαίνει μακρύτερα από το διαχωριστικό σύνορο μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Πριν τον Τραμπ κανείς πρόεδρος δεν τολμούσε να διασχίσει αυτή τη γραμμή. Όσοι από τους προηγούμενους Προέδρους αυτοαποκαλούνταν Ρεπουμπλικάνοι, ίσως εξέφραζαν κάποιον αληθινό συντηρητισμό από καιρού σε καιρό, αλλά στην ουσία χόρευαν στον ρυθμό της πολιτικώς ορθής Αριστεράς.

Ο Τραμπ υπόσχεται μια ισχυρή, συντηρητική, πατριωτική ηγεσία που δεν θα δίνει σημασία στις περισσότερες εκκλήσεις της Αριστεράς. Υπόσχεται ουσιαστικά να μας ξαναφέρει πίσω στις ημέρες του Ρόναλντ Ρήγκαν. Δυστυχώς, ενώ ο Ρήγκαν ήταν καλός Πρόεδρος, εμείς δεν είμαστε πλέον ο ίδιος λαός όπως και επί της εποχής Ρήγκαν. Η δημογραφία της χώρας μας και επομένως ο εθνικός μας χαρακτήρας έχει αλλάξει. Αυτό που λειτούργησε καλά στη δεκαετία του 1980, δηλαδή, η αδιαφορία προς τα φυλετικά θέματα, ο κεντροδεξιός φιλελευθερισμός και ο επιθετικός αντικομουνισμός, δεν θα επιτύχουν τόσο καλά σήμερα ακόμη και αν αντικαταστήσεις τον «Κομμουνισμό» με το «Μαχητικό Ισλάμ».

Ο λόγος βέβαια είναι ότι η Λευκή Αμερική, αυτό το κομμάτι της χώρας που νοιάζεται περισσότερο να πολεμήσει τους εχθρούς μας και να προστατεύσει τις ελευθερίες μας που έγιναν εφικτές μέσω του ελευθερισμού συρρικνώνεται τώρα σε κατάσταση μειονότητας. Επιπλέον, πολλές χιλιάδες άνθρωποι που ενεργά επιδιώκουν το κακό εναντίον των Λευκών εισέρχονται στη χώρα μας ως «μετανάστες» και βγάζουν ρίζες. Δεν είναι αρκετό να επιβραδύνουμε ή να σταματήσουμε αυτές τις τάσεις. Πρέπει να αντιστραφούν, αλλιώς αντιμετωπίζουμε το ενδεχόμενο αυτού που πολλοί στο διαδίκτυο σήμερα αποκαλούν Εμφύλιο Πόλεμο ΙΙ.

Σαφώς οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν νέες προκλήσεις σε σύγκριση με τη δεκαετία του 1980, αλλά ο Πρόεδρος Τραμπ και άλλοι φιλελεύθεροι εθνικιστές κάνουν πως δεν αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις αυτές. “Θέλουμε όλοι οι Αμερικανοί να επιτύχουν, αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί σε ένα περιβάλλον χάους», ανακοίνωσε ο Πρόεδρος Τραμπ. «Πρέπει να επαναφέρουμε την ακεραιότητα και την αρχή του νόμου στα σύνορά μας. Για τον λόγο αυτό, σύντομα θα αρχίσουμε την κατασκευή ενός μεγάλου, μεγάλου τείχους κατά μήκος του νοτίου συνόρου μας.»

Βλέπετε; Το τείχος θα εμποδίσει το «χάος» και θα επιτρέψει σε «όλους τους Αμερικανούς να επιτύχουν». Λευκούς, Ισπανόφωνους, Μουσουλμάνους… δεν έχει σημασία. Είναι αντικειμενικά καλό. Θα ήταν θαυμάσιο να χτίσει το τείχος για να διατηρήσει τη λευκή πλειοψηφία της Αμερικής, τους ίδιους τους ανθρώπους που ίδρυσαν τη χώρα αυτή και την έκαναν μεγάλη εξ αρχής. Αυτό βελτιώνει το καθεστώς της απλής ανοχής, στο οποίο ο Πρόεδρος Τραμπ θέλει να μας επαναφέρει και πράγματι θα κάνει την Αμερική μεγάλη ξανά. Και μια μεγάλη Αμερική θα είναι θαυμάσια για όλους.

Δυστυχώς, μια μοναδική φορά που ο Πρόεδρος Τραμπ ανέφερε ξεκάθαρα τη φυλή είναι όταν ζήτησε έναν εκπαιδευτικό νόμο που θα χρηματοδοτήσει «την επιλογή σχολείου για τη μειονεκτική νεολαία, περιλαμβανομένων εκατομμυρίων παιδιών Αφρο-Αμερικανών και Λατίνων.» Αυτό δεν είναι παρά φλυαρίες της Αριστεράς, για να μην αναφέρουμε ότι είναι μια ανόητη ιδέα, δεδομένου ότι η «επιλογή σχολείου» δεν μπορεί να μετατρέψει χαμηλού δείκτη ευφυΐας μαθητές σε μαθητές υψηλού δείκτη ευφυΐας. Ούτε μπορεί να μετατρέψει «τεμπέληδες, παραβατικούς και ασεβείς» μαθητές σε παραγωγικούς πολίτες. Σύμφωνοι, αυτή καθ’ εαυτή η ιδία της «επιλογής σχολείου» είναι λιγότερο ανόητη (και οπωσδήποτε λιγότερο ακριβή) από τη γελοία αποτυχία του δημόσιου σχολείου που συνεχίζεται ακόμη στα κέντρα των μεγάλων πόλεων. Όμως, το καλύτερο πράγμα που μπορεί να κάνει κανείς για αυτούς τους «μειονεκτικούς» νέους είναι να τους αφήσει να μεγαλώσουν ανάμεσα σε μαθητές του είδους τους, στις ίδιες τους τις χώρες όπου οι νόμοι και τα έθιμα καλύπτουν τις δικές τους μοναδικές ανάγκες. Αυτό θα ήταν καλύτερο για τους ξεχασμένους λευκούς μαθητές για τους οποίους κανείς και ειδικά ο Πρόεδρος Τραμπ δεν θέλει να συζητά.

Άλλη μια στιγμή Αριστερού εκμαυλισμού συνέβη νωρίς στην ομιλία του, όταν ο Τραμπ απέδωσε τιμή στον διαβόητο Μήνα της Μαύρης Ιστορίας [ΕΘ: Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας κατά τον οποίο οι ΗΠΑ γιορτάζουν τα επιτεύγματα της μαύρης φυλής, φυσικά με πολλά ψέματα και υπερβολές. Δείτε εδώ για περισσότερα.]

«Καθώς ολοκληρώνεται ο εορτασμός του Μήνα της Μαύρης Ιστορίας,» είπε ο Πρόεδρος Τραμπ, «θυμόμαστε την πορεία του έθνους μας προς τα ατομικά δικαιώματα και το έργο που ακόμη απομένει να γίνει.» Έργο που απομένει να γίνει; Τέτοια λόγια περιμέναμε να ακούσουμε από τον Μπαράκ Ομπάμα, όχι έναν λαμπρό άνθρωπο της Δεξιάς. Για τι είδους «έργο» μιλάμε ακριβώς; Περισσότερα επιδόματα; Περισσότερη θετική δράση υπέρ των μαύρων; Περισσότερες δωρεάν υπηρεσίες από την κυβέρνηση; Περισσότερη ελευθερία να κάνουν εξεγέρσεις και πλιάτσικο στις μεγάλες πόλεις όταν τα πράγματα δεν πάνε με το μέρος τους όσον αφορά την αστυνόμευση; Οι Μαύροι αποτελούν το 13 τοις εκατό του πληθυσμού μας,  διαπράττουν πάνω από τους μισούς φόνους και αποτελούν μεγάλο ποσοστό  σε όλες τις κατηγορίες των εγκλημάτων. Επιπλέον, από όλες τις φυλές έχουν τις λιγότερες ικανότητες όσον αφορά την έφεση για εκπαίδευση σύμφωνα με τα τυποποιημένα τεστ και ακαδημαϊκά στοιχεία. Είναι οι τελευταίοι άνθρωποι που χρειάζεται να γιορτάζουμε ή να εργαζόμαστε να κατευνάσουμε. Το 100 τοις εκατό της προσπάθειας πρέπει να προέλθει από αυτούς.

Ξέρω ότι τέτοιες ομιλίες πρέπει να περιέχουν μεγάλες δόσεις κολακείας και να δείχνουν μακάρια ευλάβεια για τους κανόνες και τις συμβάσεις της κοινωνίας του κυρίου ρεύματος, κλπ. Ο Τραμπ συμπεριέλαβε αρκετά τέτοια στην ομιλία του και δεν τον κατηγορώ. Αλλά ο Μήνας της Μαύρης Ιστορίας; Δεν μπορεί να πάρει κανείς έναν Αμερικανό ηγέτη στα σοβαρά όταν επαινεί ένα τέτοιο γελοίο γεγονός. Καλύτερα να γιορτάσουμε την Kwanzaa. [ΕΘ: Εβδομαδιαία γιορτή της αφρικανικής διασποράς στις ΗΠΑ και άλλες χώρες της Αμερικής]

Επομένως, παρά την οξυδέρκεια του Προέδρου Τραμπ και τον μαχητικό του χαρακτήρα και όλα τα καλά που υπόσχεται να κάνει για την Αμερική, εντούτοις φαίνεται να χορεύει στον σκοπό των αφεντικών του Πολιτιστικού Μαρξισμού [ΕΘ: Δείτε εδώ για τον Πολιτιστικό Μαρξισμό ]. Είναι όμως έμμεσο και προς τιμήν του ο Τραμπ δεν το κάνει πάρα πολύ. Αλλά συμβαίνει.

Παρά τα μειονεκτήματα, η ομιλία ήταν πραγματικά θαυμάσια, ειδικά όσον αφορά την αντιμετώπιση των εχθρών μας. Όπως αναμένονταν, χρησιμοποίησε τη λέξη «Ισλαμικός» αλλά οι παρακάτω δύο προτάσεις ήταν εξαιρετικές κατά τη γνώμη μου:

«Όπως υποσχέθηκα, διέταξα το Υπουργείο Αμύνης να αναπτύξει ένα σχέδιο και για να ισοπεδώσει και να καταστρέψει το ISIS, ένα δίκτυο παρανόμων βαρβάρων που έχουν σφάξει Μουσουλμάνους και Χριστιανούς και άνδρες και γυναίκες και παιδιά όλων των πίστεων και όλων των δογμάτων. Θα εργαστούμε με τους συμμάχους μας, περιλαμβανομένων και φίλων και συμμάχων στον Μουσουλμανικό κόσμο για να εξαλείψουμε αυτόν τον αχρείο εχθρό από τον πλανήτη μας.»

Δεν έχω τίποτα να προσθέσω σ’ αυτά. Είναι εξαιρετικό συναίσθημα και ελπίζω στο Θεό να επιτύχει ο Πρόεδρος Τραμπ.

Χωρίς αμφιβολία, η ομιλία του Προέδρου Τραμπ αντιπροσωπεύει μια καλοδεχούμενη μετατόπιση προς τα Δεξιά στην αμερικανική πολιτική. Η μετατόπιση μπορεί να μην είναι τόσο δεξιά όπως αρκετοί από εμάς θα ήθελαν, αλλά έχει δώσει ελπίδα σε εκατομμύρια λευκούς Αμερικανούς που είχαν αρχίσει να σκέπτονται ότι η χώρα δεν τους ανήκει. Ενώ αυτό είναι χωρίς αμφιβολία καλό, επαφίεται σε εμάς στα επόμενα χρόνια να το μετατρέψουμε σε κάτι θαυμάσιο.

Spencer Quinn

Πηγή

 

Advertisements