Το παράδειγμα της Ολλανδίας και η “ελληνοτουρκική φιλία”

Το παράδειγμα της Ολλανδίας και η “ελληνοτουρκική φιλία”

Γράφει ο Ματθαιόπουλος Αρτέμης

Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο Ρότερνταμ με αφορμή την απέλαση της υπουργού της Τουρκίας από ολλανδικό έδαφος, κατόπιν ασέβειας που επέδειξε η τελευταία εις βάρος επίσημων αποφάσεων που ελήφθησαν εξαιτίας της διπλωματικής διένεξης ανάμεσα σε Ολλανδία και Τουρκία σηματοδοτούν εξελίξεις, που ασφαλώς αφορούν και την Ελλάδα.

Πέραν τούτου όμως αποτελεί κι ένα πρώτης τάξεως μάθημα για τον μύθο της ελληνοτουρκικής φιλίας, αφού τα γεγονότα αποδεικνύουν το προφανές, ότι η Τουρκία αν και επιδιώκει την ένταξη της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δε σέβεται τίποτα παρά μόνο τη γλώσσα της βίας και της σκληρής απάντησης στους λεονταρισμούς της. Μαθημένη στα εύκολα, έχοντας ως κριτήριο των διπλωματικών της επιλογών το ελληνικό παράδειγμα, καθότι κατάφερε να καταστήσει τη χώρα μας πεδίο εφαρμογής των επεκτατικών της σχεδίων με την σε καθημερινή βάση αμφισβήτηση της κυριαρχίας μας από αέρος και θαλάσσης, η Τουρκία έγινε περίγελος όταν οι απειλές της προσέκρουσαν στην αποφασιστικότητα ενός σοβαρού κράτους που τηρεί τις δεσμεύσεις του.

Ασχέτως κινήτρων που οδήγησαν την Ολλανδία σε τέτοια αντίμετρα, πράγματι πρωτοφανή για τα σημερινά δεδομένα, η ουσία είναι ότι η Τουρκία αποδείχτηκε ότι είναι ένα κράτος νάνος μπροστά σε ένα εξίσου μικρό κράτος, όπως είναι η Ολλανδία. Η εξίσου αποτυχημένη απόπειρα της Τουρκίας να διαμαρτυρηθεί εντός ολλανδικού εδάφους με εκατοντάδες πράκτορες της την διέσυρε κι έθεσε υπό αμφισβήτηση την«στιβαρή» εικόνα του ερντογανικού κράτους, που μέσα στον απόλυτο αυταρχισμό του νεοσουλτάνου κάποιοι τον προωθούν ή τον εκλαμβάνουν ως το απόλυτο φόβητρο.

Μέσα σε λίγα εικοσιτετράωρα η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας μετατράπηκε σε μια εφιαλτική προοπτική που έχουν αντιληφθεί όλα τα σοβαρά ευρωπαϊκά κράτη. Εξάλλου η αυτοαπομόνωση της Τουρκίας και τα πολλαπλά εσωτερικά μέτωπα που την ταλανίζουν μετά βίας την καθιστούν δυνατό κράτος και σίγουρα τέτοιες ενέργειες αποδεικνύουν την αστάθεια του καθεστώτος και τον πανικό που το διακατέχει.

Γι’ αυτό το κρατίδιο όμως κάποιοι έχουν ξοδέψει τόνους μελανιού για να μας πείσουν ότι αυτοί είναι οι «φίλοι» και σύμμαχοι μας, αμύθητα ποσά για να διαφημίσουν την ελληνοτουρκική φιλία και αμέτρητες τηλεοπτικές ώρες για να αποχαυνώσουν τον ελληνικό λαό και να τον υπνώσουν με το ναρκωτικό της υποκουλτούρας των οθωμανών, μέσω των τουρκικών σίριαλ. Κι όμως, μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές η ελληνική πλευρά όχι μόνο δεν άρπαξε την ευκαιρία να διαμαρτυρηθεί για την προκλητική στάση που κρατά η Τουρκία εις βάρος της, ούτε καν καταδίκασε την στάση της ως όφειλε εφόσον ανήκει, σύμφωνα με την ίδια, στην ευρωπαϊκή οικογένεια, αλλά βολεύτηκε μέσα στην απόλυτη σιωπή.

Ολόκληρος ο πλανήτης ασχολείται με τη διένεξη Τουρκίας-Ολλανδίας, πλην Ελλάδος και ο λόγος είναι προφανής. Οι ευρωπαϊστές φιλότουρκοι ποιον να καταδικάσουν πρώτο; Τον Τούρκο που έχει γίνει περίγελος της Ευρώπης ή την Ευρώπη που έχει μπει στο στόχαστρο της Τουρκίας;

Advertisements