Ο στρατηγικός άξονας Τουρκίας-Ισραήλ σε πλήρη ανέλιξη

Άρθρο του Γ. Λιναρδή στην εφημερίδα «Χρυσή Αυγή»

Η στρατηγική συνεργασία Τουρκίας-Ισραήλ στους τομείς άμυνα, ασφάλεια και ενέργεια επιταχύνεται και επεκτείνεται. Σύμφωνα με πρόσφατη ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών του Ισραήλ οι σχέσεις των δυο χωρών βρίσκονται στο καλύτερο τους επίπεδο μετά την διένεξη που υπήρξε το 2010 και ήδη γίνονται προετοιμασίες για να αναπτυχθεί περαιτέρω ο άξονας συνεργασίας τους, αφού η πολιτική των δυο χωρών για την Μέση Ανατολή συμπίπτει και τα συμφέροντα τους είναι κοινά.

Η ανακοίνωση του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών επιβεβαιώθηκε και από την Άγκυρα, τουτέστιν στο άμεσο μέλλον θα πρέπει να αναμένουμε συνεργασίες τόσο στον στρατιωτικό όσο και στον ενεργειακό τομέα. Η συνεργασία στον ενεργειακό τομέα κατά δήλωση ανωτάτων αξιωματούχων των δυο χωρών θα αφορά την εκμετάλλευση των υποθαλασσίων κοιτασμάτων του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο (κοίτασμα Λεβάθιαν).

Υπενθυμίζουμε ότι μετά το επεισόδιο του Μαΐου 2010 οι διπλωματικές σχέσεις των δυο χωρών είχαν μεν διακοπεί, αλλά το βαθύ τουρκικό κράτος ποτέ δεν διέρρηξε τις επαφές του με το Ισραήλ. Ακόμη και κατά το διάστημα διακοπής των διπλωματικών σχέσεων λόγω του επεισοδίου με τους «ακτιβιστές», το στρατιωτικοπολιτικό κατεστημένο της Άγκυρας δεν έπαψε να συνεργάζεται με το Ισραήλ, οι δε μυστικές υπηρεσίες των δυο χωρών είχαν άμεση και τακτικότατη επικοινωνία. Στην όξυνση των διπλωματικών σχέσεων τα τελευταία ολίγα χρόνια οι ΗΠΑ τήρησαν ίσες αποστάσεις αφού και οι δυο χώρες, μαζί με την Σαουδική Αραβία, είναι οι βασικότεροι σύμμαχοι των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή. Το Ισραήλ δεν μπορεί και δεν θέλει να έχει τεταμένες σχέσεις με την Τουρκία, την μοναδική μουσουλμανική χώρα της περιοχής που τον τελευταίο μισό αιώνα έχει εξελιχθεί σε στρατιωτικό του σύμμαχο. Η Τουρκία και το Ισραήλ έχουν κοινά στρατηγικά συμφέροντα στην Μέση Ανατολή. Επ’ αυτού προστίθενται και τα κοινά δομικά στοιχεία των δυο κρατών. Και τα δυο κράτη ενεργούν στην περιοχή ως δυνάμεις κατοχής με βάση την ρατσιστική τους αυτοκατανόηση, το μεν Ισραήλ ως «κράτος των εβραίων» η δε Τουρκία ως «κράτος των τουρκογενών λαών».

Οι δυο χώρες είχαν τις τελευταίες δεκαετίες εξαιρετική συνεργασία στον αμυντικό τομέα. Η ισραηλινή αμυντική βιομηχανία είχε αναλάβει τον εκσυγχρονισμό των τουρκικών μαχητικών Phantom F-4E και F-5, με τις ισραηλινές τράπεζες να καλύπτουν προς αυτό τον σκοπό δάνειο 450 εκατομμυρίων ευρώ. Η αμυντική συνεργασία περιελάμβανε και την συμπαραγωγή πυραύλων εδάφους-αέρος, αντιπυραυλικών συστημάτων, τον εκσυγχρονισμό των τουρκικών αρμάτων Μ-60Α1 και των ελικοπτέρων S-70 όπως και την μεταφορά τεχνογνωσίας για τα αεροχήματα UCAV Harpy. Μεταξύ των ετών 1996 και 2009 η Τουρκία προμηθεύτηκε από το Ισραήλ στρατιωτικούς εξοπλισμούς αξίας 2 δισεκατομμυρίων ευρώ. Μέρος αυτών των εξοπλισμών χρηματοδοτήθηκε από την Τουρκία με την προμήθεια νερού προς το Ισραήλ.

Στην επιτάχυνση της συνεργασίας μεταξύ των δυο χωρών, πέραν της περιφερειακής δυναμικής, σημαντικότατο ρόλο παίζουν και τα θέματα ενέργειας και ενεργειακής ασφάλειας. Η ενεργειακή πολιτική δεν είναι ανεξάρτητη από περιφερειακά και στρατηγικά θέματα και η συνεργασία στον ενεργειακό τομέα είναι πρώτης προτεραιότητας για τις δύο χώρες, προτεραιότητα η οποία θα ξεδιπλώνεται παράλληλα με την συνέργεια στον στρατιωτικό τομέα. Η συνεργασία στον ενεργειακό τομέα προβλέπει την πώληση φυσικού αερίου από το ισραηλινό υποθαλάσσιο κοίτασμα Λεβάθιαν στην Τουρκία, καθώς και την κατασκευή αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από αυτό το κοίτασμα μέσω Τουρκίας στην Ευρώπη. Η σημασία της

συνεργασίας στον τομέα ενέργεια δεν πρέπει να θεωρηθεί αμελητέα καθώς θα επηρεάσει στρατηγικά όλη την Ανατολική Μεσόγειο και ιδιαίτερα την Κύπρο. Το δυναμικό αυτής της συνεργασίας Τουρκίας-Ισραήλ συνεπικουρείται από στρατιωτική συνεργασία και πολιτικές σύμπλευσης.

Τα σχέδια κατασκευής του αγωγού φυσικού αερίου προβλέπουν υποθαλάσσια σύνδεση του κοιτάσματος Λεβάθιαν με τον τουρκικό λιμένα Τσεϊχάν. Η σύνδεση αυτή αναγκαστικά διαπερνά τα εθνικά χωρικά ύδατα και την ΑΟΖ της Κύπρου, τουτέστιν η Κυπριακή Δημοκρατία θα πρέπει να συναινέσει στην κατασκευή του αγωγού (η κατασκευή μέσω Λιβάνου και Συρίας προς την Τουρκία προφανώς και δεν είναι εφικτή). Υπενθυμίζουμε ότι οι εταιρίες που θα εκμεταλλευτούν το υποθαλάσσιο κοίτασμα της Κύπρου (κοίτασμα Αφροδίτη-Οικόπεδο 12) είναι οι ίδιες που εκμεταλλεύονται τα κοιτάσματα του Ισραήλ (Noble Energy και DelekGroup), το δε σχέδιο υποθαλάσσιας σύνδεσης Λεβάθιαν-Αφροδίτη μέσω Ελλάδας προς Ιταλία είναι οικονομικά μη βιώσιμο (απαιτείται υποθαλάσσιος αγωγός μήκους 2.000χλμ), ενώ η χερσαία σύνδεση Τσεϊχάν-Ευρώπη είναι συμφερότερη και θα γίνει κατά ένα μεγάλο ποσοστό μέσω ήδη υπαρχόντων αγωγών. Όμως το κυρίαρχο στοιχείο της κατασκευής του αγωγού Λεβάθιαν-Τσεϊχάν-Ευρώπη είναι η στρατηγική συνεργασία Τουρκίας-Ισραήλ που ανελίσσεται το τελευταίο διάστημα και ουσιαστικά και επί του πρακτέου τινάζει στον αέρα την φιλοισραηλινή πολιτική των τελευταίων ετών των ελληνικών κυβερνήσεων.

Η Τουρκία λοιπόν είναι η χώρα κλειδί για τις εξαγωγές φυσικού αερίου του Ισραήλ και όχι η Κύπρος όπως φαντάζονται οι πολιτικάντηδες της Ελλάδας και της Μεγαλονήσου. Εξ άλλου θεωρείται βέβαιο ότι η προδοτική ηγεσία της Κυπριακής Δημοκρατίας θα δώσει την συγκατάθεση της στον αγωγό Λεβάθιαν-Τσεϊχάν υποκύπτοντας στην πίεση του τουρκο-ισραηλινού λόμπι, η δε προπαρασκευαζόμενη διάλυση του ανεξάρτητου Κυπριακού κράτους κάνει πιο ρεαλιστικό το σενάριο σύνδεσης Λεβάθιαν-Αφροδίτη-Τσεϊχάν υπό τουρκο-ισραηλινή ηγεμονία.

Οι μνημονιακές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών διέπραξαν μέγα ιστορικό λάθος προσεγγίζοντας διπλωματικά και στρατιωτικά το Ισραήλ. Η πολιτική της προσέγγισης με τον επί δεκαετίες σύμμαχο της Τουρκίας αποδεικνύεται ότι ήταν ηλίθια, ανιστόρητη και βλαπτική για τα αυτονόητα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας, ιδιαίτερα σε μια ιστορική στιγμή που η κρίση στην Μέση Ανατολή και η επιτυχής επέμβαση της Ρωσίας θα έπρεπε να σηματοδοτούν νέες γεωπολιτικές προσεγγίσεις για την χώρα μας.

Πηγή

Advertisements