Καίγεται το Παρίσι; Μπορεί αυτό να κάνει τη Γαλλία μεγάλη ξανά;

Ο Χίτλερ λέγεται ότι διέταξε να καταστραφεί η γαλλική πρωτεύουσα πριν την απελευθέρωσή της από τους  συμμάχους, αλλά ο Στραγηγός Ντίτριχ φον Χόλτιτς τον αψήφησε. Η περίφημη δήλωση του Χίτλερ, “Καίγεται το Παρίσι;” έχει τώρα προσλάβει νέα σημασία. Και σήμερα η απάντηση είναι «Ναι». Και μπορεί να είναι το εξυγιαντικό σοκ που χρειάζεται το Γαλλικό Έθνος για να απελευθερωθεί από την πολιτική του φυλακή.

Σύμφωνα με μια «μυστική δημοσκόπηση» που αναφέρεται στη γαλλική εφημερίδα Λε Φιγκαρό, η αρχηγός του Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν  έχει ποσοστά γύρω το 34% για τον πρώτο γύρο των εκλογών στις 23 Απριλίου.

[ΕΘ: Ύποπτο, αλλά όχι απίθανο. Η υποψία που έχουμε είναι ότι αν τα πραγματικά ποσοστά είναι μικρότερα, τότε τα πονηρά ΜΜΕ που ξέρουν καλά τη δουλειά της προπαγάνδας, θα το χρησιμοποιήσουν αυτό για να υπερτονίσουν ότι δήθεν η Λεπέν δεν έχει υποστήριξη από τους ψηφοφόρους στον δεύτερο γύρο. Ούτως ή άλλως όμως τα άλλα κόμματα θα συνασπιστούν, όπως έκαναν και στην Ολλανδία αλλά και στην Ελλάδα, εναντίον του εθνικισμού.]

Και η Λεπέν τα κατάφερε καλά στην πρώτη τηλεμαχία στις 20 Μαρτίου που αναφέρθηκε πολλές φορές στο Εθνικό Ερώτημα. [L’Obs, 20-3-2017]

Ο αγαπημένος του Συστήματος και υπάλληλος των Ρότσιλντ [Βλ. εδώ] Εμανουέλ Μακρόν και η Λεπέν διασταύρωσαν τα ξίφη τους για το θέμα της απαγόρευσης σε μερικές γαλλικές πόλεις του “μπουρκίνι,” ενός γυναικείου μαγιώ που υποτίθεται ότι είναι συμβατό με την Σαρία. Η Λεπέν που υποστηρίζει την απαγόρευση τόνισε ότι μόλις λίγα χρόνια πριν δεν υπήρχαν μπουρκίνι στις γαλλικές παραλίες. Ο Μακρόν αποκρίθηκε αλαζονικά και ανόητα ότι το μπουρκίνι δεν έχει να κάνει με την επίσημη γαλλική ανεξιθρησκεία, διότι δεν είναι θρησκευτικό σύμβολο (όπως η μενορά!)

Βεβαίως, η Λεπέν, γνωρίζει ότι το μπουρκίνι, που εφευρέθηκε στη Δύση και όχι στην Αραβία, είναι ένας τρόπος να δίνουμε έδαφος στο Ισλάμ και απόδειξη ενός πολύ μεγάλου προβλήματος.

Ο Μακρόν, ένας σπουδασμένος και με προσόντα νέος άνθρωπος δεν μπορεί να μην το ξέρει αυτό. Αλλά αν το ξέρει και υποστηρίζει την Ισλαμοποίηση της Γαλλίας, τότε είναι προδότης.

Όταν η τηλεμαχία γύρισε στο θέμα της μετανάστευσης, όλοι οι υποψήφιοι εκτός της Λεπέν άρχισαν «να τα μασάνε» και να συμπεριφέρονται άβολα. Η Λεπέν όμως πρότεινε μια πολύ συγκεκριμένη ιδέα: Να μειωθεί η νόμιμη μετανάστευση προς τη Γαλλία από τις 200.000 τον χρόνο στις 10.000. Οι αντίπαλοί της τρομοκρατήθηκαν. Η εφημερίδα Λε Μοντ, το γαλλικό αντίστοιχο της αμερικανικής Ουάσιγκτον Ποστ, έγραψε ότι η Λεπέν «προβάλλει απειλητικά την τρομακτική της εικόνα» [ Le Monde, 21-3-2017]. Ελπίζουμε όμως να ήταν εξυγιαντικό σοκ για αυτούς που την άκουγαν.

Το ότι όλοι, εκτός της Λεπέν, εμφανίστηκαν ως άβουλοι είναι χαρακτηριστικό της σημερινής Γαλλίας, όπου το κράτος έχει στριμωχτεί μεταξύ μιας Μουσουλμανικής επιθετικότητας και μιας κυβερνητικής δειλίας. Η Μουσουλμανική επιθετικότητα τροφοδοτείται με το μίσος εναντίον της Δύσης και των επιτευγμάτων της, παραδόξως συνδυαζόμενο με την περιφρόνηση για τον έκφυλο χαρακτήρα του πολιτισμού αυτού, στον οποίο οι Μουσουλμάνοι αρνούνται να ενσωματωθούν, ενώ αντίθετα το Ισλάμ τους προσφέρει μια σταθερή βάση για την ταυτότητά τους, που είναι απούσα στην γεμάτη ενοχές Μεταχριστιανική Ευρώπη. Η δε δειλία της γαλλικής κυβέρνησης αποτελεί μια δεύτερη προδοσία των διανοουμένων, σύμφωνα με την οποία το γαλλικό κράτος υιοθέτησε μια μυωπική πολιτική εισαγωγής Μουσουλμάνων «εργατών» και ταυτόχρονα ποινικοποίησε την ελευθερία της έκφρασης της αλήθειας.

Μόλις η μεταπολεμική Γαλλία αποσύρθηκε από το καθεστώς μιας αυτοκρατορίας και μάλιστα εγκατέλειψε την Αλγερία, ο Σαρλ Ντε Γκωλ προσπάθησε να περισώσει τη Δόξα της Γαλλίας ακολουθώντας μια ανεξάρτητη διαδρομή μεταξύ των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης. Επιδίωξε δεσμούς με τα πλούσια σε πετρέλαιο αραβικά καθεστώτα, προσπαθώντας με κάποια επιτυχία να διατηρήσει τον ρόλο της Γαλλίας ως μεσολαβητή ισχύος στην Αφρική και στη Μέση Ανατολή.

Εντούτοις, η γαλλική κυβέρνηση επέτρεψε στους Μουσουλμάνους, πρώτα από τις πρώην γαλλικές αποικίες και μετά από παντού, να εισέρχονται στη Γαλλία ως «προσκεκλημένοι εργάτες». Η επίσημη προσδοκία ήταν ότι αυτοί δεν θα εγκαθίσταντο μόνιμα, ούτε θα είχαν απαιτήσεις από το κράτος.

Η επίσημη προσδοκία αποδείχθηκε εσφαλμένη.

Στη Γαλλία, και παντού στη Δύση, τίποτα δεν είναι πιο μόνιμο από τους προσωρινούς εργάτες. Επιπλέον, οι νέοι «εργάτες» είναι τώρα πιο εξαρτημένοι από τη γεναιοδωρία του κράτους από τους ίδιους τους Γάλλους. Η προσπάθεια του Ντε Γκωλ να περισώσει τη γαλλική τιμή φύτεψε τους σπόρους της πιθανής της καταστροφής.

Ακόμη χειρότερα, οι διάδοχοι του Ντε Γκωλ δεν διαθέτουν ούτε τον πατριωτισμό του, ούτε την αφοσίωσή του στη γαλλική ανεξαρτησία. Η Γαλλία σήμερα είναι μπλεγμένη στην Ευρωπαϊκή Ένωση που καταβροχθίζει τα έθνη και η εισροή των μη ενσωματώσιμων μεταναστών έχει φτάσει στα ύψη, εξυπηρετούμενη με προθυμία από τα Σοσιαλιστικά και Κομμουνιστικά κόμματα (όπως οι Δημοκρατικοί των ΗΠΑ). Και η Κεντροδεξιά δεν είναι καλύτερη [NPR, 14-1-2009]. Είναι απίστευτο, αλλά, σχετικά με τη μετανάστευση, έχει δημιουργηθεί στη Γαλλία μια μυθολογία τύπου «Νησιού Έλλις» (το νησί υποδοχής των μεταναστών πριν από έναν αιώνα στη Νέα Υόρκη).

Είναι επίσης απίστευτο ότι αντί οι γαλλικές κυβερνήσεις να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα, προσπάθησαν να τα ξορκίσουν με την ποινικοποίηση της ελευθερίας του λόγου σχετικά με τα προβλήματα αυτά. Η ιστορία για το πώς συνέβη αυτό, είναι ζωτικής σημασίας ανάγνωσμα διότι μια Αμερική στην οποία οι νόμοι περί «Ρητορικής Μίσους» μπορεί να είναι ζήτημα χρόνου.

Το 1990, ο Κομμουνιστής Ζαν Κλωντ Γκεϊσώ εισήγαγε έναν νόμο που ποινικοποιούσε την άρνηση του Ολοκαυτώματος. Ο Νόμος Γκεϊσώ ψηφίστηκε, αλλά πήγε πολύ μακρύτερα από την τιμωρία των αρνουμένων το Ολοκαύτωμα. Όπως δηλώνει ο τίτλος του, ο νόμος αυτός αποσκοπεί στο να περιορίσει κάθε ρατσιστική, αντισημιτική ή ξενοφοβική πράξη. Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν, στη Γαλλία, «κάθε διάκριση που βασίζεται στο γεγονός ότι κάποιος ανήκει ή δεν ανήκει σε μια εθνοτική ομάδα, ένα έθνος, μια φυλή ή μια θρησκεία, απαγορεύεται».

Η γαλλική κυβέρνηση έχει αρνηθεί έως σήμερα να  κρατήσει στατιστικά φυλετικά στοιχεία, πράγμα που δυσχεραίνει τον προσδιορισμό των ατόμων στη Γαλλία που ευθύνονται για  βιασμούς, βίαια εγκλήματα, ακόμη και τρομοκρατία. Αλλά τώρα οι Γάλλοι που παρατηρούν ότι οι διαφορετικές ομάδες συμπεριφέρονται με διαφορετικούς τρόπους και μιλούν για αυτό, αντιμετωπίζουν δίωξη.

Έτσι, απίστευτα, η αστέρας του κινηματογράφου Μπριζίτ Μπαρντώ έχει  δικαστεί για εγκλήματα ρητορικής μίσους πέντε φορές διότι τόλμησε να καταδικάσει τις μεθόδους σφαγής χαλάλ των ζώων, τον ρυθμό γεννήσεων των Μουσουλμάνων και παραπονέθηκε ότι ζει κάτω από τη σκιά μιας αδιάλλακτης μειονότητας.

Η υποψήφια για την προεδρία Μαρίν Λεπέν έχει ήδη κατηγορηθεί με βάση τους νόμους περί ρητορικής μίσους. Το υποτιθέμενο έγκλημά της: Είπε ότι οι Μουσουλμάνοι άνδρες που προσεύχονται μαζικά στους γαλλικούς δρόμους είναι μια μορφή κατοχής. Οι συνήθεις ύποπτοι (Μουσουλμανικές ομάδες, Εβραϊκές ομάδες, η γαλλική κυβέρνηση, κ.ά.) ισχυρίστηκαν ότι η Λεπέν σύγκρινε τους Μουσουλμάνους με τους Ναζί. Ρητορική μίσους! Αφού καθηλώθηκε στα δικαστήρια για πάνω από πέντε χρόνια, τελικώς αθωώθηκε τον Δεκέμβριο του 2015 [Γκάρντιαν, 15-12-2015].

Αλλά επαίσχυντα το κατεστημένο της Ευρωπαϊκής Ένωσης χρησιμοποιεί ξανά τους νόμους περί ρητορικής μίσους για να προσπαθήσει να βγάλει τη Λεπέν από την προεκλογική εκστρατεία του 2017. Οι ευρωβουλευτές λοιπόν ψήφισαν να αφαιρέσουν από την Μαρίν Λεπέν τη βουλευτική ασυλία διότι ανάρτησε στο Τουίτερ έντονες εικόνες με απάνθρωπα εγκλήματα του Ισλαμικού Κράτους (ISIS) το 2015 και επομένως ότι «εγείρει φυλετικό μίσος» [Breitbart,  1-3-2017]

Παρομοίως το γαλλικό κατεστημένο προσπαθεί να επιτεθεί στην Μαρίν Λεπέν μέσω του πατέρα της, τον αμφιλεγόμενο Ζαν-Μαρί Λεπέν, τον προηγούμενο αρχηγό του Εθνικού Μετώπου που είχε λάβει μέρος στις προεδρικές εκλογές του 2002. Ο Πατρίκ Μπρουέλ (γεννημένος Μπενγκουΐγκουι, Αλγερινός Εβραίος τραγουδιστής και χαρτοπαίκτης του πόκερ θυμήθηκε κάτι που ο πατέρας της Λεπέν είχει επι τον Ιούνιο του 2014, ότι δηλαδή ο Μπρουέλ ήταν μέρος μιας «φουρνιάς με την οποία θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά». Η λέξη «φουρνιά» σχετίζεται με τη γαλλική λέξη για τον φούρνο και επειδή ο Μπρουέλ είναι Εβραίος, να και ο αντισημιτισμός! Το Ευρωκοινοβούλιο ψήφισε να άρει την βουλευτική ασυλία του και να του απευθυνθούν κατηγορίες στα δικαστήρια. [Ιντιπέντεντ, 13-2-2017].

Αποκηρύσσοντας  τον Ζαν-Μαρί Λεπέν στο Τουίτερ, ο Πατρίκ Μπρουέλ οδήγησε το Εθνικό Μέτωπο στο ανάθεμα του πρώην αρχηγού του.

Οι αριστεροί αρέσκονται να λένε ότι η εποχή του Ντόναλτ Τραμπ τους θυμίζει την εποχή της δεκαετίας του 1930. Συμφωνώ. Αυτά που υπονοεί ο Μπρουέλ και η κατάχρηση εξουσίας από τα γαλλικά δικαστήρια όσον αφορά την δίωξη των πολιτικών αντιπάλων θυμίζουν τις Σταλινικές εικονικές δίκες της δεκαετίας  του 1930.

[ΕΘ: Παρομοίως και στην Ελλάδα, η Νέα Δημοκρατία υπό την αρχηγία του Αντώνη Σαμαρά σχεδίασε μια ολόκληρη δικαστική σκευωρία, φυλακίζοντας τα στελέχη ενός κοινοβουλευτικού κόμματος και πολιτικού αντιπάλου της. Η Δίκη της Χρυσής Αυγής συνεχίζεται και σύμφωνα με τις προβλέψεις σύντομα θα αποδειχθεί η αθωότητα των κατηγορουμένων.]

Καμία έκπληξη, δεδομένου ότι προέρχεται από έναν νόμο που πρότεινε ένας Κομμουνιστής.

Αλλά οι πρόσφατες ταραχές του όχλου στο Παρίσι μπορεί πράγματι να αποτελέσουν το εξυγιαντικό σοκ που θα επαναφέρει τη Γαλλία στη ζωή. Οι ταραχές εκ μέρους των μεταναστών και η πυρπόληση των αυτοκινήτων έχουν γίνει αντικείμενο προβληματισμού στη Γαλλία. Το 2005, το Παρίσι είχε περικυκλωθεί από Μουσουλμανικές ταραχές όταν δύο νεαροί Μουσουλμάνοι προσπαθώντας να ξεφύγουν από την αστυνομία έκαναν το λάθος να μπουν μέσα σε ένα κιβώτιο μετασχηματιστή και υπέστησαν ηλεκτροπληξία. Άλλες γαλλικές πόλιες επίσης τυλίχτηκαν στο χάος. Αν και η χώρα ταρακουνήθηκε, ο Νόμος Γκεϊσώ δεν εφαρμόστηκε στην περίπτωση αυτή (δηλαδή, κανείς δεν είδε φυλετικό μίσος πίσω από τις εγκληματικές πράξεις των Μουσουλμάνων μεταναστών) και τίποτα δεν άλλαξε.

Αλλά οι πιο πρόσφατες ταραχές είναι διαφορετικές. Τον Φεβρουάριο του 2017, ένας νεαρός μαύρος ονομαζόμενος απλώς Τεό, ισχυρίστηκε ότι έπεσε θύμα σοδομισμού με το ραβδί ενός αστυνομικού. Λες και πήραν αυτομάτως το σήμα, ξέσπασαν αμέσως ταραχές. Η διαφορά είναι ότι αυτή τη φορά το ίδιο το Παρίσι, το κέντρο του γαλλικού κόσμου μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.

Το 2005, όπως δείχνει ένας χάρτης των ταραχών, οι ταραχές παρέμειναν στην περιφέρεια, στα προάστεια. Το ίδιο το Παρίσι παρέμεινε άθικτο.

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/vdare-live/wp-content/uploads/2017/03/21231811/suburbmap.jpg

Αλλά το 2017, χτύπησαν την καρδιά του Παρισιού.

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/vdare-live/wp-content/uploads/2017/03/21231804/riotmap.jpg

Αυτή τη φορά, οι κυριότερες τοποθεσίες των ταραχών (Μπαρμπέ, Μενιλμοντάν και Μαραί) βρίσκονται εντός του Παρισιού. Το Μαραί είναι λίγα τετράγωνα μακριά από την Παναγία των Παρισίων και το Λούβρο. Πολλοί φωτογράφισαν τα γεγονότα.

Έτσι, αν και το Παρίσι καίγεται, υπάρχει ελπίδα για τη Γαλλία. Το καθεστώς του Νόμου Γκεϊσώ αποδυναμώνεται. Το Brexit, η φθορά της Μέρκελ από το μεταναστευτικό πρόβλημα που προκάλεσε και η νίκη του Τραμπ έχουν δώσει ελπίδες στους επικριτές της μαζικής μετανάστευσης. Ακόμη και στη φιλελεύθερη Ολανδία, όπου ο Γκέερτ Βίλντερς κέρδισε θέσεις στο κοινοβούλιο, στρέφεται σαφώς εναντίον της μαζικής μετανάστευσης.

Βέβαια, χάρη στο σύστημα εκλογών της Γαλλίας που προβλέπει δύο γύρους, η Λεπέν θα πρέπει να πετύχει μεγαλύτερη άνοδο για να κερδίσει. Έτσι, ο Γάλλος συγγραφέας Γκυγιώμ Ντουροσέ προέβλεψε σε μια δικτυακή εκπομπή ότι η Λεπέν θα έχει την τύχη του πατέρα της το 2002, διότι τα υπόλοιπα κόμματα και το κατεστημένο θα συνωμοτήσουν για να ηττηθεί.

Αλλά, αν το θέαμα με την Πόλη του Φωτός στις φλόγες δεν ξυπνήσει τους Γάλλους, τότε τι θα τους ξυπνήσει;

Henry McCulloch

Πηγή

 

Advertisements