Η Εθνοκεντρική Οικονομία απέναντι στην πρακτική του Φιλελευθερισμού

Χωρίς τίτλο.jpg

Ζούμε στα χρόνια της επικεφαλίδας. Κανείς δεν ασχολείται με το κυρίως κείμενο, μένει απλά στον τίτλο. Το παλιό ρητό «μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλο» δεν δίδαξε τίποτε.

Καθημερινά τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης εφαρμόζουν αυτήν ακριβώς την πρακτική. Εκπαιδεύουν πολίτες να ακούν έναν τίτλο, να βλέπουν μια εικόνα και να καταπίνουν αμάσητο το καθοδηγούμενο νόημα που βγαίνει από αυτό, όσο απλοϊκό ή ρηχό κι αν είναι.

Τα ΜΜΕ βαυκαλίζονται ότι αποτελούν επιστήμη (αφού μάλιστα διδάσκονται και σε πανεπιστήμια) αλλά καταργούν την θεμελιώδη αρχή κάθε επιστήμης που είναι: «Αμφιβολία – Παρατήρηση – Πείραμα». Όποιος επιμείνει στην έρευνα, μελέτη και αμφισβήτηση των επιταγών της μοντέρνας κοινωνίας, διώκεται αμείλικτα. Είτε ως αντιδημοκράτης, είτε ως γραφικός.

Αυτό συμβαίνει με την πρακτική του Φιλελευθερισμού (και λέω πρακτική διότι δεν μπορώ να αναφερθώ στον φιλελευθερισμό με την λέξη «ιδεολογία», θα ήταν ύβρις). Μια λέξη στην οποία δύσκολα θα μπορούσε κανείς να αντισταθεί. Φίλος της ελευθερίας. Σα να λέμε οι υπόλοιποι είναι εχθροί της ελευθερίας, άρα κατ’ αρχήν συμφωνούμε. Η δύναμη του καλού τίτλου. Η πρακτική κανόνων διαφήμισης, για την καθοδήγηση του καταναλωτή.

Πολλά μπορούμε να πούμε για τον φιλελευθερισμό ή λιμπεραλισμό όπως ξεκίνησε, αλλά έκανε διόρθωση τίτλου αργότερα, για περισσότερη «διείσδυση του προϊόντος στην αγορά».

Θα μπορούσαμε να αναφερθούμε σε οικονομικούς γκουρού, σε σχολές ή σε νομπελίστες. Υπάρχουν ηχηρά ονόματα υποστηρικτές αλλά και αντίπαλοι. Είναι η κατ’ εξοχήν αγαπημένη πολιτικό-οικονομική θεωρία των τεχνοκρατών. Η δικτατορία του Excel στην πρώτη γραμμή. Μιας οικονομικής θεωρίας, μεταμφιεσμένης σε πολιτική ιδεολογία. Εδώ, όμως, με ενδιαφέρει να αναφερθώ στον φιλελευθερισμό ως τίτλο.

Στην Ελλάδα έκανε την επανεμφάνισή του στα χρόνια του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ως προέδρου της ΝΔ.

Ξαφνικά οι πολίτες κλήθηκαν να στηρίξουν την φιλελεύθερη πολιτική απέναντι στα παλαιά συστήματα. Πιασάρικο, έτσι; Όπως τα σκυλάδικα σουξέ. Έναν τίτλο που θα παπαγαλίζουν όλοι, χωρίς να ασχολούνται με την υποκουλτούρα του ίδιου του τραγουδιού.

Το μεγάλο σουξέ των φιλελεύθερων ήταν πάντα το : «η αγορά αυτορυθμίζεται, ανάλογα με την προσφορά και την ζήτηση». Με ύμνο αυτό το σουξεδάκι, οι φιλελεύθεροι δικαιολογούν σκληρά οικονομικά μέτρα εναντίον των παραγωγικών τάξεων, που …στο τέλος θα κερδίσουν από την «αυτορρύθμιση» της αγοράς. Μιαν αυτορρύθμιση που όμως αδυνατούν να εξηγήσουν επαρκώς, και στο τέλος καλούμαστε να την δεχτούμε ως δόγμα, αν όχι ως μεταφυσική ενέργεια.

[ΕΘ: Η η αγορά αυτορρυθμίζεται, αλλά είναι αβέβαιο πού ακριβώς ισορροπεί. Μπορεί να ισορροπήσει σε ένα σημείο όπου μια χούφτα πολυεθνικές παράγουν πρακτικώς τα πάντα και διατηρούν τον έλεγχο σχεδόν σε όλη την παγκόσμια αγορά. Ομοίως και με την κατανομή του πλούτου. Δεν μπορεί λιγότεροι από 100 νοματαίοι να κατέχουν σχεδόν το σύνολο του παγκόσμιου πλούτου. Κάτι δεν πάει καλά.]

Φιλελευθερισμό επαγγέλλεται η Ν.Δ. αλλά και πολλά άλλα κόμματα. Η «δεξιά» έχει μετατραπεί σε «νέο-φιλελεύθερη παράταξη». Μια ομιχλώδης παράταξη, όμως, καθότι δεν είναι πολιτικά σαφές ποιοι εντάσσονται εκεί. Μια πρακτική που ασχολείται με την τεχνοκρατική βελτίωση αριθμών που θα επέλθει (μεταφυσικά) επειδή η αγορά θα αυτορυθμιστεί, μόλις γίνουν αυξήσεις, απολύσεις, κλπ. Μόνο που τα τελευταία 10 χρόνια ζούμε την απόλυτη εφαρμογή της περίφημης νέο – φιλελεύθερης πολιτικής, χωρίς να βλέπουμε αυτή την μαγική αυτορρύθμιση.

Τα μνημονιακά χρόνια είναι η ταφόπλακα του φιλελευθερισμού. Οι μισθοί συμπιέστηκαν, οι συντάξεις κόπηκαν, οι δημόσιες επενδύσεις αποδεκατίστηκαν.    Οι ιδιώτες όχι απλώς παίρνουν τις πρώην μονοπωλιακές κρατικές επιχειρήσεις, αλλά ακόμη και τις εισπράξεις οφειλόμενων, μέσω ιδιωτικών εισπρακτικών εταιριών!

Η αγορά όμως, αρνείται πεισματικά να «ευεργετηθεί» και οι επενδυτές (ακόμα κι από ξένες φιλελεύθερες οικονομίες) αδυνατούν να αντιληφθούν την «ευκαιρία»…

Αντί η αγορά να αυτορυθμιστεί στα νέα πλαίσια, πεθαίνει. Οι επιχειρήσεις κλείνουν σε σταθερά αυξανόμενο ρυθμό. Οι εργαζόμενοι έχουν συνεχώς και λιγότερο διαθέσιμο εισόδημα, για να τροφοδοτήσουν την αγορά. Τα προϊόντα αποκτούν κάποια «δυσνόητα» χαρακτηριστικά όπως π.χ. το ντόπιο ρεβίθι να είναι πολύ ακριβότερο από το εισαγόμενο!

Τα μνημονιακά χρόνια, με την λογική του «ουδέν κακό αμιγές καλού» θα μας εξαναγκάσουν να προσπεράσουμε το εξώφυλλο και να διαβάσουμε το βιβλίο. Και κάνοντας αυτό, θα ανακαλύψουμε και το μεγάλο ψέμα του φιλελευθερισμού: Οι αγορές δεν αυτορυθμίζονται. Οι αγορές χειραγωγούνται από συμφέροντα.

Και κατά 99%, το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό. Όταν κλείνουν οι μικρές επιχειρήσεις, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της Ελληνικής οικονομίας, κερδίζουν τα μεγάλα τραστ. Εκείνα δηλαδή που προώθησαν τους πολιτικούς που προωθούν τον φιλελευθερισμό που προωθεί το θάνατο των μικρών επιχειρήσεων, αφήνοντας την αγορά έρμαιό τους.

Γι’ αυτό αρνήθηκα στην αρχή του κειμένου, να χαρακτηρίσω τον φιλελευθερισμό ιδεολογία. Δεν είναι τίποτε περισσότερο παρά ένας μοντέρνος Δούρειος Ίππος. Σχεδιασμένος όχι να σφάξει τους Τρώες, αλλά να εξαθλιώσει τους Αχαιούς.

Όσοι απαιτούν να δεχθούμε ως δόγμα την αυτορρύθμιση της Αγοράς, ή να την αποδεχθούμε μεταφυσικά, αντιμετωπίζουν σήμερα ένα τεράστιο πρόβλημα: την ολοκληρωτική αποτυχία του φιλελεύθερου μοντέλου.

Κι όχι μόνο στην (δήθεν τεμπέλα) Ελλάδα, αλλά πανευρωπαϊκώς. Το υπερόπλο του φιλελευθερισμού, το ευρώ, έφερε ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα από εκείνα που οδηγήθηκαν οι λαοί να πιστέψουν ότι θα φέρει. Όποιος εντάχθηκε στην ευρωζώνη, καταστράφηκε μέσα σε επτά περίπου χρόνια! Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Κύπρος, στην πρώτη γραμμή καταστροφής. Γαλλία, Βέλγιο, Φιλανδία, Ιταλία σε δεύτερη γραμμή. Αλλά σοβαρά προβλήματα αντιμετωπίζουν και οι Γερμανοί και οι Άγγλοι και οι Ολλανδοί.

Η αποτυχία του φιλελεύθερου μοντέλου σαν μετά – καπιταλιστική λύση και η εξαφάνιση του κομμουνιστικού μοντέλου, μας οδηγεί αναπόφευκτα στην πραγματική απάντηση. Το μοντέλο της Εθνικής οικονομίας. Μιας αγοράς που σέβεται και στηρίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά επιβάλλει κρατικό έλεγχο και επαναπροσδιορίζει τον τελικό στόχο της επιχειρηματικότητας, που είναι όχι το υπερκέρδος, αλλά το κέρδος υπέρ του συνόλου. Κάθε επιχειρηματικότητα (είτε ιδιωτική είτε δημόσια) αποφέρει κέρδη στον επιχειρηματία, αλλά αποφέρει και πρόσθετη αξία στην κοινωνία. Όχι μεταφυσικές κι ανεξέλεγκτες αερολογίες, αλλά εφαρμόσιμες και ποιοτικές λύσεις τοποθετημένες σε Εθνικό άξονα.

Λεπτομέρειες μπορείτε να βρείτε μελετώντας το οικονομικό πρόγραμμα της Χρυσής Αυγής, όπως είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα και σε έντυπη μορφή στο βιβλιοπωλείο της.

[ΕΘ: Πρόκειται για ιδέες λογικές, πραγματοποιήσιμες και προσαρμοσμένες στην Ελλάδα και για προπαντός για τους Έλληνες.

Η εθνικιστική προσέγγιση απαντά σε ένα αναπάντητο οικονομικό ερώτημα: «Για ποιόν είναι ο παραγόμενος πλούτος σε μια οικονομία;» Η φιλελεύθερη προσέγγιση λέει ότι είναι για μια κλίκα που υιοθετεί μεθόδους δήθεν δίκαιης κατανομής (ανοίγοντας τα σύνορα) αλλά αν κοιτάξεις προσεκτικά θα δεις ότι σκοπός τους είναι να φτωχοποιήσουν τους λαούς και ιδιαίτερα τους αναπτυγμένους οικονομικά Ευρωπαίους. Η απάντηση των εθνικιστών στο παραπάνω ερώτημα είναι: «Για τους Έλληνες.»

Αυτό και μόνο αρκεί, διότι αν υπάρχει η πολιτική βούληση, αν διοικούν τίμιοι άνθρωποι, αν εφαρμόζουν πρακτικές και εφαρμόσιμες λύσεις και αν δεν νοιάζονται παρά μόνον για τους Έλληνες, τότε το αποτέλεσμα είναι εξασφαλισμένο. Όποτε στην Ελλάδα κυβέρνησαν εθνικιστές και πατριώτες, η χώρα άνθισε οικονομικά. Μπορεί να μην αρέσει σε μερικούς με βάση την ιδεολογία, αλλά είναι η πραγματικότητα.]

Η Εθνοκεντρική Οικονομία, είναι η λύση που εγγυάται την οικονομική επιτυχία, στηριζόμενη όχι σε ψευτο-σοφούς κομμάτων, αλλά σε σκληρή εργασία, κοινωνική συνεργασία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Μπορεί ο τίτλος μας να μην είναι σουξέ, αλλά η επιτυχία μας θα είναι «όλα τα λεφτά».

ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΤΟΣ

Πηγή

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: