Απο-αφομοίωση στη Γέφυρα Γουέστμινστερ: Οι Ιάπωνες είχαν δίκιο, οι Βρετανοί είχαν άδικο.

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/vdare-live/wp-content/uploads/2017/03/25010252/addtext_com_MDEwMjIxNTI4NzM-566x372.png

[ΕΘ: Η ανωτέρω εικόνα γράφει: «Το 1980 ήταν ένας «Βρετανός» μαθητής. Το 1917 ήταν ο τρομοκράτης στη γέφυρα.»]

Αυτή την εβδομάδα το θέμα μας είναι «Η ζωή στο Ντερμπιστάν» ή το Λονδίνο όπως ήταν παλιά. Διαβάζοντας για την τρομοκρατική επίθεση στη Γέφυρα Γουέστμινστερ του Λονδίνου την περασμένη Τετάρτη με έκανε να σκεφτώ για το Λονδίνο και αισθάνθηκα νοσταλγία.

Μεγάλωσε σε μια ήσυχη επαρχιακή πόλη όπου οι ντόπιοι αναφέρονταν στο Λονδίνο που βρίσκονταν 70 μίλια νότια από εμάς ως τον  “καπνό” . Προσωπικά γνώρισα το Λονδίνο μόνον όταν πήγα στο κολέγιο εκεί από το 1963 έως το 1966.

Τα κολέγια του Πανεπιστημίου του Λονδίνου δεν είχαν αρκετές φοιτητικές εστίες, οπότε έμενα σε ενοικιαζόμενα δωμάτια σε σπίτια που ανήκαν σε Λονδρέζους. Επειδή δεν ήθελα να πληρώνω νοίκι τα Καλοκαίρια, έμενα και σε διαφορετικό δωμάτιο κάθε εξάμηνο. Έτσι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω διάφορους ανθρώπους από σπιτονοικοκύρηδες ως φοιτητές που  ενοικίαζαν δωμάτια.

Το Λονδίνο στις αρχές της δεκαετίας του 1960 χαρακτηρίζονταν από ποικιλομορφία σε σχέση με τα σημερινά δεδομένα. Οι σπιτονοικοκύρηδες ήταν κυρίως Άγγλοι αλλά υπήρχε και μια κυρία από τις Δυτικές Ινδίες και ένας Κύπριος Έλληνας. Η σύγχρονη μεταναστευτική έκρηξη είχε ήδη αρχίσει αλλά στο Λονδίνο υπήρχαν σε μικρό ποσοστό και σε συγκεκριμένα μέρη μαύροι καθώς και άλλοι, αλλά γενικά διασκορπισμένοι όπως οι Κύπριοι και οι Κινέζοι.

Η πόλη είχε ήδη τις πρώτες τις ταραχές με μαύρους  το 1958. Είμαι βέβαιος ότι αν γίνονταν μια δημοσκόπηση πέντε χρόνια μετά, θα έδειχνε ότι οι περισσότεροι Άγγλοι  θα  προτιμούσαν να φύγουν οι μαύροι από τη χώρα. Αλλά δεν ήταν κάτι που σκέφτονταν πολύ οι περισσότεροι άνρθωποι και έτσι δεν έγινε τίποτα. Μάλιστα υπήρχε κάποια πατερναλιστική στοργή τύπου φυτείας προς τους μαύρους, π.χ., στην τηλεόραση ήταν πολύ δημοφιλής η εκπομπή Ο μαύρος και ο λευκός περιπλανώμενος καλιτέχνης.

Το Ισλάμ ήταν ακόμη λιγότερο σημαντικό ως θέμα. Οι Μουσουλμανικές χώρες είτε προσπαθούσαν να εκσυγχρονιστούν είτε να βυθιστούν σε μεσαιωνική απάθεια. Για όσες προσπάθησαν να εκσυγχρονιστούν, το Ισλάμ δεν ήταν παρά ένα σκονισμένο απομεινάρι του παρελθόντος που τους κρατούσε πίσω. Γι’ αυτό και υπήρχαν αυτές οι κοσμικές δικτατορίες όπως η Αίγυπτος του Νάσερ ή η Μπααθιστική Συρία.

Κανείς στο Λονδίνο δεν μιλούσε και δεν σκέπτονταν καν το Ισλάμ.

Υπήρχαν και Πακιστανοί για τους οποίους γενικά υπήρχε μια αντιπάθεια και όχι μόνον από πλευράς των Άγγλων.

Στο φοιτητικό σώμα, υπήρχε ποικιλομορφία. Η τάξη μου στα μαθηματικά είχε έναν Κινέζο από το Χονγκ Κόνγκ, ένα πρώϊμο παράδειγμα «σπασίκλα». Στην περιοχή Μάσγουελ Χιλ όπου έμεινα για μια χρονιά υπήρχε επίσης μια κλίκα από Δυτικο-Αφρικανούς φοιτητές, καμιά εικοσαριά από ευκατάστατες οικογένειες της Γκάνα, επί κυβέρνησης Kwame Nkrumah, τον οποίο όλοι μισούσαν.

Έκανα παρέα μαζί τους για λίγο και έμαθα διάφορα πράγματα για την κουλτούρα των Δυτικο-Αφρικανών, όπως την αφοσίωση στη φυλή. Για παράδειγμα, έλεγαν ο ένας στον άλλο: «Ά! Ο Κόφι είναι εντάξει, αλλά ήταν οι άνθρωποί του αυτοί που οδήγησαν τον πατέρα μου στη χρεοκοπία.» Και φυσικά τα ναρκωτικά, διότι οι Γκαναϊανοί κάπνιζαν χασίσι τις ελεύθερες ώρες τους.

Η Βρετανία πενήντα χρόνια πριν ήταν μια κοινωνία υψηλής-εμπιστοσύνης. Για παράδειγμα, πολλοί ταξίδευαν με ωτοστόπ αν δεν είχαν χρήματα. Επειδή είχα φιλενάδα στην πόλη μου, τα Σαββατοκύριακα πήγαινα εβδομήντα μίλια με ωτοστόπ. Έπαιρνα τον υπόγειο σιδηρόδρομο μέχρι το Χέντον Σέντραλ, περπατούσα μισό μίλι μέχρι τη ράμπα για τον Μ1 (τον πρώτο μεγάλο αυτοκινητόδρομο της Βρετανίας) και στεκόμουν εκεί με το χέρι μου τεντωμένο μέχρι κάποιος διερχόμενος οδηγός φορτηγού ή μετακινούμενος πωλητής να με πάρει μαζί του. Σε μιάμισι ώρα ήμουν σπίτι.

Αυτό ήταν το Λονδίνο που ήξερα, στην Αγγλία που ήξερα στα νιάτα μου. Είχε βέβαια πολλά προβλήματα. Υπήρχε μια τρομερή τάξη σνομπαρίας και ένα ψωροϋπερήφανο κατεστημένο που θεωρούσε υποχρεωτική την άσκηση των καθηκόντων της αριστοκρατικής τάξης.

Λίγα χρόνια μετά, εμφανίστηκε η Ιρλανδική τρομοκρατία και αποτέλεσε φονική ενόχληση για τους Λονδρέζους.

Παρόλα αυτά ήταν μια χώρα, της οποίας οι διάφορες τάξεις και υπο-ομάδες γνώριζαν η μια την άλλη, ακόμη και αν δεν άρεσε η μία στην άλλη, όπως στην περίπτωση των γειτόνων Ιρλανδών. Μερικές σπάνιες φορές  κάποιοι τρελοί έκαναν τρομακτικά πράγματα. Αλλά ήταν οι δικοί μας τρελοί και τους μεταχειριζόμασταν με τον τρόπο μας.

Ξέρω ότι προσεγγίζω τα θέματα σχετικά με το Εθνικό Ερώτημα με αυτήν την χαμένη Αγγλία κατά νου. Θέλω να ζω σε μια χώρα με μια μεγάλη συμπαγή πλειοψηφία μιας φυλής, μιας κουλτούρας. Δεν με ενδιαφέρει αν υπάρχουν και άλλοι γύρω. Αλλά είναι θέμα αριθμών και βαθμών συγκέντρωσης. Μην φέρνετε πολλούς μέσα [στη χώρα] και να αποθαρρύνετε την αυξημένη συγκέντρωσή τους σε ένα μέρος, ειδικά στη σημερινή εποχή των σύγχρονων επικοινωνιών που οι μετανάστες μπορούν ουσιαστικά να φέρουν μαζί τους την πατρίδα τους.

Είναι κάτι τέτοιο εφικτό στον κόσμο σήμερα παρά τα φτηνά αεροπορικά εισιτήρια και τα χαμηλά εμπόδια στο εμπόριο;

Βεβαίως και είναι: Η Ιαπωνία, για παράδειγμα, είναι ένα αγνό Ντερμπιστάν, όπως περιέγραψα την ιδανική χώρα.

Αυτό φέρνει την Ιαπωνία στο επίκεντρο των επικρίσεων από τη συμμορία των ανοιχτών συνόρων. Τις προάλλες, ο υπέρμαχος της μαζικής μετανάστευσης Μπρετ Στήβενς τούς έκανε συστάσεις στη Γουώλ Στρητ Τζέρναλ:

«Με την τρέχουσα τάση, ο πληθυσμός [της Ιαπωνίας] θα μειωθεί στα 97 εκατομμύρια μέχρι τα μέσα του αιώνα. Λίγο λιγότερο από 10 τοις εκατό των Ιαπώνων θα είναι παιδιά. Ο υπόλοιπος πληθυσμός θα μοιραστεί σχεδόν εξίσου μεταξύ των ενηλίκων που είναι σε ηλικία εργασίας και των γερόντων.» [Βλ. Τα μωρά άλλων ανθρώπων, Wall Street Journal, 20-3-2017]

Δεν είναι τόσο άσχημο αυτό. Η Ιαπωνία του τέλους του εικοστού αιώνα χαρακτηρίζονταν από υπερπληθυσμό. Μια πτώση του πληθυσμού στα 97 εκατομμύρια θα ήταν καλή. Τα 50 εκατομμύρια θα ήταν ίσως καλύτερα. Η κατανομή της ηλικίας δεν έχει πολλή σημασία, λόγω των σύγχρονων υπηρεσιών υγείας και παραγωγικότητας. Μόλις οι άνθρωποι της εποχής της έκρηξης των γεννήσεων πεθάνουν και οι νεότερες γενιές πάρουν τη θέση των γερόντων, το πρόβλημα θα τακτοποιηθεί από μόνο του.

Ή, αν οι Ιάπωνες θέλουν να αυξήσουν τον πληθυσμό τους μέσω μαζικής μετανάστευσης, είναι μια δημοκρατική χώρα και μπορούν να εκλέξουν πολιτικούς που θα το φροντίσουν αυτό.

Αλλά οι Ιάπωνες δεν έχουν καμία διάθεση να κάνουν αυτό το πράγμα.

Είναι πολύ αργά για να πάει η Βρετανία πίσω στο ιδανικό Ντερμπιστάν; Φαντάζομαι ότι ίσως μπορεί. Ο χώρος (γιατί αυτό είναι τώρα, ένας χώρος και όχι χώρα) έχει καταστραφεί αμετάκλητα.

Εντούτοις, οφείλεται κάτι στην ειλικρίνεια. Οι Βρετανοί θα έπρεπε τουλάχιστον να παραδεχθούν ότι στο θέμα της μαζικής μετανάστευσης έλαβαν παλιότερα μια τρομακτική απόφαση, ενώ οι Ιάπωνες έλαβαν τη σωστή απόφαση.

Οι Βρετανοί κατέστρεψαν τη χώρα τους. Οι Ιάπωνες τη διατήρησαν.

Όλα αυτά μού ήλθαν στο μυαλό εξ αιτίας  του περιστατικού στο Λονδίνο.

Ένας Μουσουλμάνος τρομοκράτης έριξε το αυτοκίνητό του πάνω σε πεζούς που περπατούσαν στη Γέφυρα του Γουέστμινστερ, σκοτώνοντας τρεις και τραυματίζοντας τριάντα ανθρώπους. Όταν έφρασε στο βόρειο άκρο της γέφυρας, πήδηξε έξω και έτρεξε στο προαύλιο των Ανακτόρων του Γουέστμινστερ, κραδαίνοντας ένα μαχαίρι. Μαχαίρωσε έναν αστυνομικό τον οποίο σκότωσε πριν τον πυροβολήσουν και τον σκοτώσουν. Ο δολοφόνος ήταν ο Καλίντ Μασούντ. [Βλ. Από χαμογελαστός μαθητής του Κεντ σε δολοφόνος τζιχαντιστής, MailOnline, 24-3-2017]

Τα ΜΜΕ, πανικοβλημένα μήπως  γίνει καμία σύνδεση με τη μετανάστευση, έλεγαν και ξανάλεγαν εμφατικά ότι ήταν «Γεννημένος στη Βρετανία, British-born.»

Πράγματι ήταν, αλλά πρέπει να ειπωθούν και άλλα. Μάλιστα ο Μασούντ ήταν μαύρος, ή μιγάς, γεννημένος από 17-χρονη Αγγλίδα μητέρα και άγνωστο πατέρα αλλά μαύρο 52 χρόνια πριν. [Βλ. Καλίντ Μασούντ: Όλα όσα ξέρουμε για τον επιτιθέμενο στο Λονδίνο, Telegraph,  24-3-2017]. Όταν ήταν 2 ετών, η μητέρα του παντρεύτηκε έναν Νιγηριανό, με επίθετο Ατζάο, που ίσως ήταν ή ίσως δεν ήταν ο βιολογικός του πατέρας – κανείς δεν ξέρει. Κατόπιν μεγάλωσε σαν Άντριαν Ράσελ Ατζάο. Διαπρέποντας στα μικρο-εγκλήματα, ο μελλοντικός Καλίντ Μασούντ πιθανότατα προσηλυτίστηκε στο Ισλάμ στη φυλακή.

Αυτό φαίνεται να συμβαίνει πολύ συχνά, ιδιαίτερα σε μαύρους. Το να μπαίνουν στη φυλακή συμβαίνει στους μαύρους της Βρετανίας πολύ συχνά: Δέκα τοις εκατό των φυλακισμένων στις βρετανικές φυλακές είναι μαύροι, αν και αντιπροσωπεύουν λιγότερο από 3 τοις εκατό του στον συνολικό πληθυσμό.[Βλ. Καταπιστευτήριο αναμόρφωσης των φυλακών— Φυλή και φυλακές]

Παρά την έμφαση που δίνουν τα ΜΜΕ στο γεγονός ότι ο Μασούντ είναι γεννημένος στη Βρετανία, ο Μασούντ αποδεικνύει την άποψη που έχω εκφράσει για χρόνια: Δεν είναι η πρώτη γενιά [των μεταναστών] για την οποία πρέπει να ανησυχούμε τόσο, όσο είναι η δεύτερη και οι επόμενες γενιές.

Όπως έχω ισχυριστεί, μερικοί αφομοιώνονται, μερικοί «απο-αφομοιώνονται». Μερικοί μετανάστες γίνονται περισσότερο σαν εμάς, ενώ  μερικοί πάνε στην αντίθετη κατεύθυνση, και αποξενώνονται περισσότερο. Η από-αφομοίωση είναι ιδιαίτερα πιθανή όταν υπάρχει μεγάλη διαφορά όσον αφορά τη φυλή ή τη θρησκεία, με τους μαύρους και τους Μουσουλμάνους να είναι οι πιο πιθανοί να από-αφομοιωθούν.

Οι ανθρώπινες τραγωδίες των θυμάτων του Μασούντ είναι θλιβερές ιστορίες. Ένας από αυτούς που σκοτώθηκαν στη γέφυρα ήταν Αμερικανός τουρίστας, σε διακοπές με τη γυναίκα του στα στην 25η επέτειο του γάμου τους. Η γυναίκα του τραυματίστηκε βαριά. Άλλος ένας θάνατος στη γέφυρα: Μια γυναίκα καθ’ οδόν για να πάρει τα παιδιά της από το σχολείο. Πετάχτηκε στην πορεία ενός λεωφορείου με δύο ορόφους που την έλιωσε. Ο τρίτος θάνατος ήταν ένας 75-χρονος Λονδρέζος της εργατικής τάξης, γεννημένος Άγγλος. [Βλ. Σκοτώθηκε καθ’ οδόν προς το ραντεβού του στο νοσοκομείο, MailOnline, 24-3-2017]

Πολλοί από όσους δεν σκοτώθηκαν, είδαν τη ζωή τους να καταστρέφεται. Μια 29-χρονη Ρουμάνα τουρίστρια, γιορτάζοντας τα γενέθλιά της στο Λονδίνο με τον αρραβωνιαστικό της πετάχτηκε από τη γέφυρα μέσα στο ποτάμι και υπέστη σοβαρά τραύματα στο κεφάλι και κατεστραμμένα πνευμόνια.

Εκτός από την προσωπική ανθρώπινη διάσταση, η επίθεση ήταν ένα πλήγμα στον Αγγλικό πολιτισμό, στην ίδια την αγγλικότητα.  Η Γέφυρα Γουέστμινστερ βρίσκεται στην καρδιά της αγγλικότητας. Στη βόρεια όχθη είναι το Παλάτι του Γουέστμινστερ, όπου γίνονται οι νόμοι της Αγγλίας εδώ και 750 χρόνια.  Το διπλανό κτίριο είναι το Αβαείο του Γουέστμινστερ, χτισμένο περίπου χίλια χρόνια πριν, για αιώνες ο τελευταίος χώρος ανάπαυσης των βασιλέων, βασιλισσών, ηρώων και ποιητών της Αγγλίας.

Στη νότια πλευρά της γέφυρας είναι το Νοσοκομείο Σαιντ Τόμας, του οποίου οι αρχές πάνες πίσω στο άγνωστο παρελθόν και το Λάμπεθ Πάλας, η κατοικία του Αρχιεπισκόπου του Κάντενμπουρυ, ο οποίος είναι επικεφαλής της Εκκλησίας της Αγγλίας.

Αν μισείς την Αγγλία και τους Άγγλους  και θέλεις να τους χτυπήσεις εκεί που πονά περισσότερο, αυτό είναι το κατάλληλο σημείο.

Είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι ο Καλίντ Μασούντ δεν είχε αυτό κατά νου.

Οι ελίτ της Βρετανίας απάντησαν στην επίθεση με τον τρόπο του Στρατηγού Κάσεϊ—“Παρά το γεγονός ότι η τραγωδία αυτή ήταν τρομερή, αν ο πολυπολιτισμός μας αποβεί θύμα, εκείνο θα είναι χειρότερο.”

Η ανίκανη, αμφιταλαντευόμενη Πρωθυπουργός Τερέσα Μέι, που ήταν επικεφαλής της μεταναστευτικής πολιτικής του Η.Β. για έξι χρόνια χωρίς να έχει την παραμικρή επίδραση στους αριθμούς που πλημμυρίζουν τη χώρα, διαβεβαίωσε τους συμπατριώτες της  ότι «οι αξίες της ελευθερίας του λόγου, της ελευθερίας και της δημοκρατίας» θα επικρατήσουν.

Δεν θα στοιχημάτιζα σ’ αυτό. Η ελευθερία του λόγου έχει ουσιαστικώς καταργηθεί στη Βρετανία μέσω του  Νόμου περί φυλετικού και θρησκευτικού μίσους του 2006. Ο πολυπολιτισμός δεν είναι δύναμη. Δεν μπορείς να έχεις βαθιές διαφορές φυλής και θρησκείας ενώ διατηρείς το επίπεδο των ελευθεριών που παραδοσιακά απολάμβαναν οι Άγγλοι.

Και ενώ είναι δύσκολο για μια Βρετανίδα πολιτικό να χρησιμοποιήσει το πνεύμα του Blitz, [του βομβαρδισμού του Λονδίνου από τους Γερμανούς το 1940] αυτό οδηγεί στην άβολη παρατήρηση ότι το Blitz ήταν μια προσπάθεια ξένων και επίδοξων κατακτητών να λυγίσουν τους Βρετανούς και να υποταχθούν στη θέλησή τους.

Οι σημερινοί Βρετανοί λυγίζουν πολύ πιο εύκολα από τους παππούδες τους. Έχουν αντιδράσει με τον τρόπου του καλού Στρατηγού Κάσεϊ, με κατάθεση λουλουδιών στους νεκρούς [του τρομοκρατικού χτυπήματος], στιγμές σιωπής και, ναι, με αγρυπνίες με κεριά όλα στολισμένα με διαβεβαιώσεις εθνικής ενότητας και σεβασμό για το Ισλάμ.

https://s3-us-west-2.amazonaws.com/vdare-live/wp-content/uploads/2017/03/24215315/LondonAttackVigilLoveSignMarch2017.jpg

Ο Δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν, ένας κρυφός υπέρμαχος του Ισλάμ, εμφανιζόμενος με ήρεμο και λογικό τρόπο για τις κάμερες τις τηλεόρασης ενώ οι άνθρωποί του αθόρυβα υπονομεύουν και αναλαμβάνουν τα ηνία, είπε στους ακροατές ότι «Εμείς δεν θα πτοηθούμε από τους τρομοκράτες.» [Βλ. Ο Ντόνταλντ Τραμπ Τζούνιορ κάνει κριτική στον δήμαρχο του Λονδίνου μετά την τρομοκρατική επίθεση, BBC, 23-3-2017.

Ποιοι «εμείς», Κιμοσάμπε;

Τα σχόλια του δημάρχου έχουν μια αμερικανική διάσταση. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, μετά από μια βομβιστική ενέργεια από έναν Αφγανό μετανάστη στη Νέα Υόρκη, ο δήμαρχος Καν είπε σε μια βρετανική εφημερίδα ότι η απειλή των τρομοκρατικών επιθέσεων είναι «μέρος της ζωής σε μια μεγάλη πόλη.» [ Βλ. Σαντίκ Καν: Ο δήμαρχος του Λονδίνου λέει ότι οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι μέρος της ζωής σε μια μεγάλη πόλη, Independent,  22-9-2016],

Λοιπόν, ο γιός του Αμερικανού Προέδρου έγραψε στο Τουίτερ μετά την επίθεση στη γέφυρα Γουέστμινστερ, συμπληρώνοντας το σχόλιο, «Πρέπει να μου κάνετε πλάκα.»

Αυτό οδήγησε σε έκρηξη οργής από τους Καλά Σκεπτόμενους Αμερικανούς. Πολλοί εξ’ αυτών παρατήρησαν μια προηγούμενη σχέση μεταξύ των Τραμπ και του δημάρχου του Λονδίνου. Οι Καλά Σκεπτόμενοι επιδοκίμασαν τα σχόλια του δημάρχου τον περασμένο Μάϊο ότι ο τότε υποψήφιος πρόεδρος Τραμπ ήταν «ανίδεος» για το Ισλάμ.

Μιας και μιλάμε για ανίδεους, ο δήμαρχος του Λονδίνου Σαντίκ Καν έχει πτυχίο νομικής από βρετανικό πανεπιστήμιο, ενώ ο αρχηγός του ISIS, Αμπού Μπακρ έχει διδακτορικό στην Ισλαμική Θεολογία από το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο της Βαγδάτης. Επομένως, όσον αφορά το τι είναι το αληθινό Ισλάμ, ποιόν πρέπει να πιστέψουμε;

Όλα τα καταπραϋντικά λόγια και οι τίμιες δηλώσεις περί εθνικής ενότητας έκαναν τα μαγικά τους όμως. Όλων τα αισθήματα κατευνάστηκαν, όλων εκτός βεβαίως αυτών που θρηνούν τα θύματα ή έμειναν ανάπηροι από τον κ. Μασούντ στη γέφυρα του Γουέστμινστερ.

Τώρα λοιπόν οι Βρετανοί μπορούν να χαλαρώσουν, να βυθιστούν στα όνειρα του λωτού περί ευημερίας και φυλετικής αρμονίας, μέχρι την επόμενη Ισλαμική, μεταναστευτική θηριωδία.

John Derbyshire

Πηγή: Radio Derb (Vdare.com). Διαμόρφωση κειμένου: ΕΘ

 

 

Advertisements