Το μεγάλο πραξικόπημα

Το μεγάλο πραξικόπημα

Άρθρο της διευθύντριας της εφημερίδας «Εμπρός», Ειρήνης Δημοπούλου – Παππά στην στήλη «Εγέρθητι»

Η ρητορική του πολιτικού υβριδίου των καπιταλο-μαρξιστικών ελίτ είναι κοινή εντός και εκτός Ελλάδος και συνοψίζεται σε μία φράση: «Δημοκρατικές Μεταρρυθμίσεις». Ελάχιστες από αυτές αφορούν την Οικονομία –νοσούσα βαρέως εάν την κοιτάξει κανείς από την μεριά του λαού, πολλά υποσχόμενη αν τοποθετηθεί στο μέρος των Αγορών-, αλλά οι περισσότερες επενδύονται σε ζητήματα φαινομενικά ασύνδετα, όπως η αλλαγή των σχολικών βιβλίων και η αταβιστική ενασχόληση των νέων με αντικείμενα διεθνιστικού προσανατολισμού, όπως η τεχνολογία και η ψυχολογία. Με τις ισχύουσες δομές, ο οικονομικός ασθενής θα υφίσταται συνεχόμενα εγκεφαλικά, επομένως αυτό που χρειάζεται είναι να τροποποιηθεί ο τρόπος με τον οποίον οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον προαναγγελθέντα θάνατο του κόσμου όπως τον ξέρουμε.

Για να αντιληφθούμε την εξάπλωση της καπιταλο-μαρξιστικής γάγγραινας στο σώμα των κοινωνιών, θα πρέπει να αναρωτηθούμε τι συνδέει τους υποστηρικτές του status quo, ανεξαρτήτως πολιτικών τοποθετήσεων, και ανάγει το «άπαντες εναντίον Εθνικιστών» σε κοινό παρονομαστή των πολιτικών τους. Η απάντηση βρίσκεται στις δομές που τους παράγουν και τους προωθούν. Συγκεκριμένα σχολεία, συνήθως αμερικανικά, γερμανικά ή αγγλικά, κοινές εμπειρίες και ανομολόγητοι δεσμοί αλληλεξάρτησης, τους δένουν με ακατανόητους όρκους. Την ώρα που ο μέσος άνθρωπος απασχολείται σαν το μωρό με τις κουδουνίστρες της ζωής των διασημοτήτων στα γυαλιστερά περιοδικά, ο «δεξιός» Σαμαράς και ο «σοσιαλιστής» Παπανδρέου προετοιμάζονται να γίνουν οι δυνάστες του, συμμαθητές και συμφοιτητές στο Κολέγιο Αθηνών και στο Πανεπιστήμιο Αμχερστ της Μασαχουσέτης. Ο Γιάννης Στουρνάρας, υπουργός Οικονομικών του «δεξιού» Σαμαρά, συμφοιτά με τον υπουργό Οικονομικών του «Αριστερού» Τσίπρα, Ευκλείδη Τσακαλώτο. Σαμαράς και Τσακαλώτος, «Δεξιός» και «Αριστερός», είναι αμφότεροι γεννημένοι με ένα χρυσό κουτάλι στο στόμα, μεγαλοαστοί.

Ξεδιαλύνεται το μυστήριο. «Καλός» και ο «Κακός» είναι συμπαίκτες στο παιχνίδι της εξουσίας. Δεν είναι όμως αξιοπερίεργο οι λαϊκές πλειοψηφίες, να στηρίζουν τα συμφέροντα της πλουτοκρατίας και των πολυεθνικών; Ποια σχέση μπορεί να έχει ο εργαζόμενος των 400 και ο συνταξιούχος των 800 ευρώ, με την Αριστερά και την Δεξιά της Εκάλης; Πώς είναι δυνατόν μετά από 40 χρόνια που «σφίγγουμε την ζώνη», μετά από εκατομμύρια ανέργους και ολοένα και περισσότερους φτωχούς, να παίρνουν οι ηγεσίες άφεση αμαρτιών από τον λαό; Και τι θα ακολουθήσει την μεταδημοκρατική εποχή των αμφισβητήσεων που απορρίπτονται ως αδιέξοδες και άκαιρες;

Ένα πραξικόπημα, ίσως; Ξενίζει η φράση. Κι όμως, τα πραξικοπήματα είναι ένας πολύ συχνά χρησιμοποιούμενος τρόπος για να ανέλθει κανείς στην εξουσία. Οι άμωμες ηγεσίες που έσφιγγαν τα χέρια του Καντάφι και του Σαντάμ, πριν τους ρίξουν στα σκυλιά, έχουν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν δικτατορικές μεθόδους για να καταλάβουν την εξουσία; Τουναντίον είναι οι ιδανικοί πραξικοπηματίες. Γνωρίζουν τις δομές της εξουσίας και τις λειτουργίες τους, σχεδόν πάντα βρίσκονται μέσα σε αυτές, έχουν με το πλευρό τους, τους διαμορφωτές της κοινής γνώμης μέσω των διαπλεκόμενων με το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ, και έχουν έτοιμους τους διεθνείς δεσμούς που θα τους επιτρέψουν να νομιμοποιήσουν την ηγεμονία τους. Δείτε τον άγνωστο «Εθνάρχη» που κατέκτησε με την ακατάληπτη άρθρωση και τις ασυνάρτητες ρήσεις του τις γυναίκες ψηφοφόρους, ελέω παραστήματος, κοστουμιών και μεγαλοαστής συζύγου (της «Αμαλία, σκάσε!»).

Δείτε το προσεκτικά δομημένο προφίλ του αστού καταληψία Τσίπρα. Τον αντισυμβατικό Γιάνη με την επίσης μεγαλοαστή σύζυγο. Δείτε τον εκ του μηδενός δημιουργηθέντα μέσα σε μια δεκαετία Μακρόν στην Γαλλία, με την μεγαλοαστή σύζυγο-μητέρα. Κι όμως, αυτοί οι πάσχοντες από ποικίλα συμπλέγματα, του οιδιποδείου συμπεριλαμβανομένου, έχουν το θράσος να αναφέρονται σε εμάς τους εθνικιστές ως πάσχοντες από φοβίες, ομοφοβία, ξενοφοβία, κλπ. επειδή υπερασπιζόμαστε το φυσικό και αυτονόητο.

Οι διεθνιστές «κύριοι Τίποτε» με τα λευκασμένα δόντια, τις μορφές «καλών μαθητών», οι γοητευτικοί και «επιτυχημένοι» σαραντάρηδες, δεν χρειάζεται να έχουν πολιτικό πρόγραμμα, γιατί ο λαός είναι απαίδευτος, ελλείψει κλασικής παιδείας, ανίκανος να διαβάσει εφημερίδα, ούτε καν όπως οι λιγότερο γραμματιζούμενοι παππούδες του στο χωριό, και πλήρως εξαρτημένος από τις τηλεοράσεις και τους ομοίως επιλεγμένους για την εικόνα τους παρουσιαστές και κονσοματρίς της πληροφορίας. Έτσι, το όνομα του επόμενου «καταλληλότερου» πέφτει δήθεν αιφνιδιαστικά στα αποτελέσματα των εταιριών δημοσκοπήσεων , -οι οποίες επίσης εξαρτώνται από τα επιχειρηματικά λόμπυ-, και ο δρόμος προς την λαϊκή αποδοχή ανοίγεται.

Ο κυρίαρχος καπιταλ-μαρξισμός, θεωρεί την δημοκρατία όχι μόνον μη απαραίτητη αλλά και επικίνδυνη, γιατί από τις ρωγμές της οι πολίτες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται την υποκρισία και να αμφισβητούν την ικανότητά του να διευθετεί την ζωή τους, γι΄ αυτό αποκλείει και φιμώνει τους πολιτικούς του αντιπάλους, και περιφρονεί την λαϊκή βούληση, όπως φάνηκε με την ανερυθρίαστη μετατροπή του ΟΧΙ του ελληνικού λαού σε Ναι, από την αριστερο-δεξιά συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το καλοκαίρι του 2015. “Πρέπει να είναι κάποιος ηλίθιος όπως οι συντηρητικοί ή ανόητος όπως οι δημοκράτες, για να μην καταλαβαίνει ποιες δυνάμεις τείνουν να κυριαρχήσουν στον Γη. Ο Χρυσός και το Αίμα”, έγραφε τον περασμένο αιώνα ο Γάλλος Ακαδημαϊκός και ιδρυτής της Action Francaise, Charles Maurras.

Οι ολιγαρχίες θα επιχειρήσουν να επιβάλλουν μια και καλή το αναμφισβήτητο των προνομίων τους. Ο τροχός της κοινωνικής μηχανικής επιταχύνει. Ο Χρυσός μπορεί να ηττηθεί μόνον αν οι άνθρωποι παύσουν να είναι φυγόπονοι, και διεκδικήσουν την αυτονομία τους. Όταν η υπερηφάνεια του Αίματος αντικαταστήσει την Δουλεία του Χρυσού. Μια επανάσταση ατόμων και κοινοτήτων είναι ο μόνος δρόμος επιβίωσης απέναντι στο πραξικόπημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Advertisements

Η εθνική αυτοταπείνωση της Κυπριακής Βουλής στις απαιτήσεις του Ακιντζί

Χρίστος Χρίστου: Η εθνική αυτοταπείνωση της Κυπριακής Βουλής στις απαιτήσεις του Ακιντζί

Τον τελευταίο μήνα, Μάρτιο του 2017, παρακολουθούμε ένα θέατρο του παραλόγου στην κυπριακή Βουλή των Αντιπροσώπων. Η απόφαση υπέρ της τροπολογίας του νομοσχεδίου για την Παιδεία, στην οποία καθοριζόταν η ολιγόλεπτη αναφορά στο Ενωτικό δημοψήφισμα μία φορά κάθε χρόνο στις σχολικές αίθουσες ήταν αρκετή για να αποδείξει πόσο υποταγμένοι είναι κάποιοι πολιτικοί στα κελεύσματα του Μουσταφά και συνεπακόλουθα της Άγκυρας και του Ερντογάν.

Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή. Μετά την ψήφιση της επίμαχης τροπολογίας από τη Βουλή και την αντίδραση από το ΑΚΕΛ και των νεοφιλελεύθερων βουλευτών του ΔΗΣΥ, ο Μουσταφά Ακκιντζί αποσύρθηκε από την διαδικασία των διαπραγματεύσεων, απαιτώντας την διόρθωση του λάθους (!) της Βουλής των Αντιπροσώπων για να επιστρέψει σε αυτές. Οι διαπραγματεύσεις βρέθηκαν από τη μια στιγμή στην άλλη στον αέρα, παρόλο που ήδη έδειχναν σημάδια αποτυχίας με την τουρκική πλευρά να εγείρει συνεχώς νέα ζητήματα όπως για παράδειγμα τις τέσσερις ελευθερίες για τα ογδόντα εκατομμύρια των Τούρκων υπηκόων, εντός της Ομόσπονδης Κύπρου.

Σε αυτή την κρίσιμη καμπή ανέλαβαν δράση τα δύο κυριότερα στηρίγματα του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού και ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου. Πρώτα ο γ.γ του ΑΚΕΛ συναντήθηκε με τον τουρκοκύπριο εγκάθετο της Άγκυρας για να του επιβεβαιώσει πως η ελληνοκυπριακή πλευρά δεν έχει αλλάξει την στρατηγική της για επίλυση του Κυπριακού συνεχίζοντας να είναι προσηλωμένη στην λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας. Σε δεύτερο χρόνο και μάλιστα από τρίτη πηγή έγινε γνωστό πως ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου, συναντήθηκε εν κρυπτώ και συνέφαγε με τον Μουσταφά Ακκιντζί, με χώρο μάλιστα συνάντησης το ψευδοπροεδρικό μέγαρο στην κατεχόμενη Λευκωσία!

Σύμφωνα με πληροφορίες από δημοσιογραφικές πηγές η συνάντηση έγινε μετά από πρωτοβουλία του ΚΕΒΕ και είχε ως στόχο την συνομολόγηση του τρόπου επανέναρξης των συνομιλιών, μετά από την πρωτοβουλία του ΔΗΣΥ για κατάθεση νομοσχεδίου, το οποίο ουσιαστικά ακύρωνε την προηγούμενη απόφαση της Βουλής για την διδασκαλία του Ενωτικού δημοψηφίσματος. Ουσιαστικά ο ΔΗΣΥ έγινε η ουρά του Ακκιντζί, ο οποίος απαίτησε και πέτυχε να αποσυρθεί μία πρόνοια η οποία αφορούσε την παιδεία των Ελλήνων μαθητών της Κύπρου!

Η κίνηση αυτή προδίδει και το μέλλον σε μια «επανενωμένη» και ομόσπονδη Κύπρο, όπου μία απόφαση είτε μικρή είτε μεγάλη του μελλοντικού κράτους, για να παρθεί θα πρέπει να έχει την έγκριση των Τούρκων και συνεπακόλουθα της Άγκυρας και του Ταγίπ Ερντογάν. Ή ακόμη χειρότερα θα είμαστε ο κομιστής των τουρκικών θέσεων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όταν θα παίρνονται οι αποφάσεις είτε στην Κομισιόν είτε στο Ευρωκοινοβούλιο, έχοντας πάνω από το κεφάλι μας τη δαμόκλειο σπάθη της τουρκικής απειλής, είτε αυτή είναι συγκαλυμμένη είτε απροκάλυπτη.

Είναι άραγε τυχαία η επιμονή του Μουσταφά Ακκιντζί για την «διόρθωση» της απόφασης της Βουλής των Αντιπροσώπων, η οποία εκφράστηκε τόσο στα ΜΜΕ όσο και στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις με τους επικεφαλής των δύο μεγάλων κομμάτων ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ; Η απάντηση είναι όχι. Η υποταγή της πλευράς μας στις τουρκικές απαιτήσεις θέλουν να είναι πλήρης εξ’ ου και πλέον είχαμε και μία δήλωση από τουρκοκύπριο «αξιωματούχο» ο οποίος απαίτησε να ζητήσουμε και συγνώμη για να επαναρχίσουν οι συνομιλίες!

Φυσικό αέριο

Ο παραλογισμός είναι τόσος που πλέον οι Τούρκοι, με χάρτες τους οποίους εκδίδουν χαρίζουν την μισή ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και συνεπακόλουθα τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων που αυτή περιέχει στις γειτονικές χώρες Αίγυπτο, Ισραήλ, Λίβανο και φυσικά και στον εαυτό της. Σύμφωνα με τον προαναφερθέντα λοιπόν χάρτη δίνεται στις πιο πάνω χώρες η μισή περίπου ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας ενώ αποκόπτεται η σύνδεση ελλαδικής ΑΟΖ και κυπριακής στο σημείο νοτιοανατολικά του Καστελορίζου.

Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία θέλει να κερδίσει υποστήριξη από τις γειτονικές χώρες οι οποίες μπορεί να καλοβλέπουν τα κοιτάσματα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και να προκαλέσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αναστάτωση στις εταιρείες οι οποίες σχεδιάζουν την εξόρυξη των υδρογονανθράκων από τα θαλάσσια «οικόπεδα» της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ελπίζουμε οι κρατικές υπηρεσίες και κυρίως το Υπουργείο Εξωτερικών να κάνουν σωστά την δουλειά τους και να αντιμετωπίζουν άμεσα τις τρικλοποδιές που προσπαθεί να θέσει η Άγκυρα στην εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου της Κυπριακής ΑΟΖ.

Πάγια θέση του Εθνικού Λαϊκού Μετώπου είναι η ενίσχυση της άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας με σκάφη τα οποία δεν θα έχουν απλά μια παρουσία στην περιοχή αλλά θα μπορούν να περιφρουρήσουν σε ικανοποιητικό βαθμό την ΑΟΖ και τα συμφέροντα της Πατρίδας μας.

Πρέπει επιτέλους η ηγεσία αυτού του τόπου να ξυπνήσει από το λήθαργο και να αρχίσει να σχεδιάζει την στρατηγική μας για έξοδο από το αδιέξοδο που έχει περιέλθει το πρόβλημά μας λόγω της συνεχούς υποχωρητικότητας της πλευράς μας.

Η Τουρκία του Ερντογάν

Το τουρκικό δημοψήφισμα για την αλλαγή του πολιτειακού συστήματος στην Τουρκία έφερε ξανά στην επιφάνεια το πρόβλημα των τουρκικών πληθυσμών στην Ευρώπη και τον εκρηκτικό χαρακτήρα του Προέδρου της γείτονας χώρας Ταγίπ Ερντογάν. Ως γνωστό το τουρκικό δημοψήφισμα στο οποίο δικαίωμα ψήφου έχουν και τα εκατομμύρια των Τούρκων μεταναστών που βρίσκονται στην Ευρώπη, μπορεί να κριθεί για μερικές δεκάδες χιλιάδες ψήφων. Η τουρκική κυβέρνηση λοιπόν προσπάθησε να κάνει μια επιθετική πολιτική προσέγγισης των Τούρκων μεταναστών στην Ευρώπη με την διενέργεια μεγάλων ανοικτών εκδηλώσεων σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις και την ταυτόχρονη επίσκεψη σε αυτές Τούρκων αξιωματούχων.

Η απάντηση από την πλειοψηφία των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων ήταν αρνητική με την Γερμανία, την Αυστρία και την Ολλανδία να κρατούν την πιο σκληρή στάση, πλήρους απαγόρευσης οποιασδήποτε ανοικτής συγκέντρωση για το τουρκικό δημοψήφισμα. Αυτό έφερε την οργίλη αντίδραση του Ερντογάν ο οποίος κατηγόρησε την Ευρώπη για ναζιστικές πρακτικές!

Η συμπεριφορά αυτή του Τούρκου προέδρου έφερε την αντίστοιχη δυσφορία των Ευρωπαίων ηγετών και κυρίως της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης κατά της Τουρκίας και της εκπεφρασμένης βούλησής της να εισέλθει στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ήδη το ολλανδικό πατριωτικό κόμμα στις πρόσφατες εκλογές αναδείχτηκε σε αξιωματική αντιπολίτευση αυξάνοντας κατακόρυφα τα ποσοστά του. Ταυτόχρονα τα μηνύματα από την Γαλλία και το Εθνικό Μέτωπο της Λεπέν είναι πολύ θετικά. Οι Ευρωπαϊκοί λαοί φαίνονται να ξυπνάνε αργά αλλά σταθερά και να διεκδικούν πίσω τις Πατρίδες τους.

Μπροστά σε όλα αυτά πού βρίσκεται όμως ο Ελληνισμός; Δυστυχώς τόσο η Ελλάδα όσο και η Κύπρος αποτελούν αυτή τη στιγμή σε επίπεδο κυβερνήσεων τους πιο ένθερμους  υποστηρικτές της τουρκικής ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση… Αδυνατούμε ακόμα και να εκμεταλλευθούμε το αρνητικό κλίμα για την Τουρκία στην Ευρώπη και να αξιοποιήσουμε το αρνητικό μομέντουμ κατά του Ερντογάν για να προωθήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Κύπρο.

Επιτέλους ας ξυπνήσουμε και ας πάρουμε την θέση που μας αξίζει ως Ελληνισμός στην Αν. Μεσόγειο.

Χρίστος Χρίστου, Πρόεδρος ΕΛΑΜ

Η απειλή σύρραξης στην Κορεάτικη Χερσόνησο

Είναι όντως σοβαρή η απειλή σύρραξης στην Κορεάτικη Χερσόνησο;

Η εκτόξευση πυραύλων cruise Tomahawk εναντίον συριακής αεροπορικής βάσης, η ρήψη της συμβατικής υπερβόμβας GBU-43 MOAB εναντίον υπογείων εγκαταστάσεων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και οι πολεμικές απειλές των ΗΠΑ εναντίον της Βορείου Κορέας αναμφίβολα αυξάνουν τον φόβο σε μεγάλη μερίδα του παγκόσμιου πληθυσμού για επικείμενη σύρραξη στην Κορεατική Χερσόνησο, καθώς και σε άλλες εύφλεκτες περιοχές του πλανήτη. Οι εξελίξεις είναι μεν ανησυχητικές, όμως αντί να παρασυρόμαστε από την πολεμική υστερία που κάποιοι εντέχνως προσπαθούν να καλλιεργήσουν, ας εκτιμήσουμε τα γεγονότα ρεαλιστικά και ουχί υπό την σκοπιά των πάσης φύσεως προφητών της αποκάλυψης και της συνωμοσιολογίας.

Αν οι ΗΠΑ ήθελαν πραγματικά να εξωθήσουν την Ρωσία και την Κίνα προς την κατεύθυνση μιας παγκόσμιας σύρραξης εξ αιτίας ή εξ αφορμής του ανισσόροπου καθεστώτος της Πιονγκγιάνγκ, έως τώρα είχαν άπειρες ευκαιρίες για να το πράξουν και ίσως να το είχαν κάνει αν πραγματικά από μια τέτοια σύρραξη θα απέρρεε στρατηγικό όφελος έναντι αυτών των δυο υπερδυνάμεων. Όμως στρατηγικό όφελος για τις ΗΠΑ από μια τέτοια σύρραξη δεν προκύπτει, ούτε καν στα χαρτιά. Στον αντίποδα η Κίνα και η Ρωσία έχουν εξελιχθεί στους μεγαλύτερους πιστωτές της Δύσης και των ΗΠΑ, μαζί με την Ιαπωνία κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος των ομολόγων του αμερικανικού δημοσίου. Η παγκόσμια οικονομική, αλλά και στρατιωτική, βαρύτητα της Κίνας και της Ρωσίας καθημερινά αυξάνεται ενώ αυτή των ΗΠΑ βαίνει μειούμενη, κάτι που προσπαθεί να αποτρέψει ο Τραμπ με την πολιτική του «America First». Βεβαίως και η ρωσοκινεζική οικονομική βαρύτητα δεν αποτελεί εχέγγυο για την αποσόβηση του κινδύνου μιας σύρραξης μεταξύ των υπερδυνάμεων, όμως ας αναλύσουμε τις εξελίξεις των τελευταίων εβδομάδων για να εξάγουμε ασφαλή συμπεράσματα.

Πρώτον η επίθεση με πυραύλους cruise εναντίον της συριακής στρατιωτικής βάσης ήταν εξόχως περιορισμένη όσον αφορά την καταστροφική ισχύ αυτής και ουδόλως επηρέασε τα στρατιωτικά τεκταινόμενα στο έδαφος της Συρίας, δεν επηρέασε τις σχέσεις Μόσχας-Δαμασκού ή Μόσχας-Τεχεράνης, πολύ δε περισσότερο δεν οδήγησε σε αντιπαράθεση μεταξύ των υπερδυνάμεων. Η κατάσταση στην κρίση της Συρίας παραμένει θετική υπέρ των δυνάμεων του Άσαντ, δυνάμεις οι οποίες καθημερινά προωθούνται εις βάρος των τρομοκρατών του Ισλαμικού Κράτους. Είναι γνωστό ότι οι μαχητές του ISIS που προέρχονται από δυτικοευρωπαϊκές χώρες ήδη εγκαταλείπουν το έδαφος της Συρίας και επιστρέφουν στην Ευρώπη μεταμφιεσμένοι ως λαθρομετανάστες.

Δεύτερον η ρίψη της υπερβόμβας στο Αφγανιστάν ουδόλως επηρέασε την παγκόσμια γεωπολιτική κατάσταση. Μπορεί μεν η Βόρειος Κορέα να έλαβε το μήνυμα για να πάψει να είναι ο παγκόσμιος πυρηνικός ταραχοποιός, όμως η καταστροφή κάποιων υπόγειων εγκαταστάσεων των Ταλιμπάν στη μέση του πουθενά στο Αφγανιστάν ουδείς υποστηρίζει σοβαρά ότι παίζει ρόλο στην παγκόσμια γεωστρατηγική.

Προς το παρόν λοιπόν αυτό που παραμένει εν ισχύ ως ορατός κίνδυνος ανάφλεξης είναι οι πολεμικές απειλές στην Κορεατική Χερσόνησο, σε ένα σημείο του πλανήτη στο οποίο οι ΗΠΑ φαίνεται να θέλουν να κλιμακώσουν την ένταση. Οι πολεμικές ιαχές όμως της Ουάσιγκτον δεν συνοδεύονται από συγκεκριμένη ανάληψη δράσης. Ο κατάπλους αμερικανικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή δεν προμηνύει απαραίτητα κάποια πολεμική επιχείρηση, εξ άλλου έχει συμβεί ουκ ολίγες φορές στο παρελθόν με αφορμή τις ενέργειες του παρανοϊκού σταλινικού μορφώματος της Βορείου Κορέας. Αντί πολεμικής επιχείρησης οι ΗΠΑ κατ’ αρχήν προστρέχουν σε διπλωματική βοήθεια από την Ρωσία και την Κίνα, μάλιστα ο υπουργός Εξωτερικών Rex Tillerson εναπόθεσε τις ελπίδες του για την λύση της κρίσης στον εποικοδομητικό ρόλο και στην θετική στάση που μπορεί να παίξει το Πεκίνου.

Το Πεκίνο από την πλευρά του υποπτεύεται ότι το πραγματικό κίνητρο που κρύβεται πίσω από την αμερικανική επιθετικότητα εναντίον της Β. Κορέας είναι η παρεμπόδιση της στρατηγικής και οικονομικής πορείας του στην Ασία, για αυτό και η αντίδραση του στα τεκταινόμενα αποτελεί την λιγότερη προβλέψιμη πτυχή σε αυτή την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί, αν και μέχρι στιγμής δείχνει παραδειγματική διπλωματική νηφαλιότητα προσπαθώντας να πείσει τα δυο μέρη να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις. Υπενθυμίζουμε ότι η Κίνα θεωρεί την σταλινική Β. Κορέα από την εποχή του κορεατικού πολέμου 1950-53 ως σημαντική buffer-zone μεταξύ των συνόρων της και των αμερικανικών στρατευμάτων που στρατοπεδεύουν στην Ν. Κορέα.

Όλα αυτά δεν προμηνύουν προπαρασκευή μιας σύρραξης, αλλά δείχνουν είτε μια ανικανότητα στην διεκδίκηση των όποιων συμφερόντων των ΗΠΑ, αφού αυτά εξαρτώνται από την καλή θέληση της Κίνας ή της Ρωσίας να χαλιναγωγήσει το καθεστώς της Πιονγκγιάνγκ, είτε το σκέλος μιας στρατηγικής που έχει ως στόχο την εσωτερική ατζέντα πολιτικής του Τραμπ. Δηλαδή μπορεί ο κυβερνητικός μηχανισμός του Τραμπ να εκπέμπει μια επιθετική και ίσως αλλοπρόσαλλη δυναμική στην Βόρειο Κορέα, μπορεί να φαίνεται ότι ανασκευάζει όλες τις προεκλογικές του δεσμεύσεις σχετικά με την Κίνα και την Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα η στρατηγική και η τακτική που ακολουθεί είναι η δημιουργία ήσσονος σημασίας προβλημάτων στην Κορεατική Χερσόνησο με τα οποία μπορεί να καταγράψει μια «επιτυχία» στην εξωτερική του πολιτική.

Όμως γιατί χρειάζεται ο Τραμπ μια τέτοια επιτυχία; Διότι αυτή την επιτυχία θέλει να την ανταλλάξει με την προώθηση της ατζέντας του στην εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ, καταλαμβάνοντας τα κάστρα της αμερικανοσιωνιστικής ατζέντας των προκατόχων του (μονοπώλιο χρήματος, Obamacare, μετανάστευση) και φέρνοντας έτσι την κατάσταση υπό τον έλεγχο του, κάτι που δεν έχει καταφέρει υπό την τεράστια πίεση των ΜΜΕ και του Κογκρέσου μέχρι στιγμής.

Η πιθανότερη εξέλιξη της κρίσης θα είναι η αποκλιμάκωση αυτής, τόσο από πλευράς ΗΠΑ όσο και από την Βόρεια Κορέα. Η μεν Πιονγκγιάνγκ είναι μεν παρανοϊκή αλλά δεν έχει αυτοκτονικές τάσεις, η δε Ουάσιγκτον γνωρίζει πολύ καλά ότι ο υποτιθέμενος αντίπαλος δεν μπορεί να την απειλήσει με πυρηνικά ή συμβατικά όπλα, ούτε καν τους συμμάχους της Ιαπωνία και Νότιο Κορέα. Γνωρίζει επίσης η Ουάσιγκτον ότι η αμφισβήτηση της γεωπολιτικής ισορροπίας στην Κορεατική Χερσόνησο μπορεί μεν να έχει θετικά αποτελέσματα στην ατζέντα εσωτερικής πολιτικής, αλλά η σύρραξη στην περιοχή ουδόλως δύναται να της επιφέρει στρατηγικό πλεονέκτημα, έχοντας ως αντιπάλους την Ρωσία και την Κίνα.

Γ. Λιναρδής

Η στρατηγική του Τραμπ ως συνέχεια της στρατηγικής της καρδιογαίας

https://i0.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2017/04/tanks-6701-300x183.jpg

[ΕΘ: Άρθρο του William Engdahl στο περιοδικό New Eastern Outlook. Η έννοια της καρδιογαίας (heartland) εξηγείται παρακάτω, αλλά μπορείτε να διαβάσετε και το άρθρο του Στέφανου Αλαμάνου στο περιοδικό Εμπρός.] 

Υπάρχει κάποια ευρύτερη στρατηγική πίσω από τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ αφότου ανέλαβε την προεδρία ο Ντόναλτ Τραμπ; Ναι, είναι η ίδια στρατηγική που ακολουθεί η Αμερική από το 1945 μέχρι σήμερα.

Μόλις μια εβδομάδα αφότου ορκίστηκε πρόεδρος, ο Τραμπ ενέκρινε μια επίθεση Αμερικανών πεζοναυτών στην Υεμένη, υποτίθεται για να χτυπήσει την Αλ Κάιντα που είναι παρακλάδι των Αφγανών Μουτζαχεντίν της CIA.

Κατόπιν, στις 7 Απριλίου, με πρόφαση δήθεν φήμες για χρήση του αερίου σαρίν στη Συρία και χωρίς διεθνή επιβεβαίωση, η Ουάσιγκτον εξαπέλυσε 59 πυραύλους Τόμαχωκ εναντίον μιας αεροπορικής βάσης της Συρίας.

Στις 13 Απριλίου οι ΗΠΑ συνέχισαν με μια εξίσου παράνομη επίθεση στο Αφγανιστάν, ρίπτοντας την μεγαλύτερη μη πυρηνική βόμβα που είχαν στο οπλοστάσιό τους (την περίφημη Μητέρα Όλων των Βομβών) φονεύοντας κάπου 90 μαχητές του ISIS.

Στις 14 Απριλίου η Διοίκηση της Αφρικής (AFRICOM) των ΗΠΑ έστειλε στρατεύματα στην πλούσια σε πετρέλαιο, γεωπολιτική περιοχή της Σομαλίας στο Κέρας της Αφρικής, τους πρώτους στρατιώτες από τη μάχη του Μογκαντίσου του 1993. Η πρόφαση για την επίθεση ήταν να εξολοθρευτεί η χρηματοδοτούμενη από τη Σαουδική Αραβία Βαχαμπιστική τρομοκρατική οργάνωση.

Τώρα ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί τη Βόρεια Κορέα και τον τριαντατριάχρονο ηγέτη της, Κιμ Τζονγκ-Ούν, στέλνοντας τα πλοία του Εβδόμου Στόλου στη Χερσόνησο της Κορέας, κάνοντας λόγο για προληπτικό χτύπημα των ΗΠΑ στην Βόρεια Κορέα αν η Κίνα δεν «θέσει υπό έλεγχο» τη χώρα αυτή.

Θεμελιώδης Γεωπολιτική Καρδιογαίας

Αυτή η ανησυχητική επίδειξη ισχύος από τις ΗΠΑ δεν είναι τυχαία. Είναι στο πλαίσιο της θεμελιώδους γεωπολιτικής στρατηγικής της από το 1945. Τα πάντα, περιλαμβανομένης και της απόφασης των «πατριαρχών» των ΗΠΑ να φέρουν το Πρότζεκτ Τραμπ στην Ουάσιγκτον είναι μέρος της ίδιας Αγγλο-Αμερικανικής στρατηγικής για παγκόσμια κυριαρχία.

Ως αντίδραση στην επιθετική και οικονομικά οδυνηρή πολιτική της Ουάσιγκτον από την εκπορευόμενη από τις ΗΠΑ παγκόσμια κρίση του 2008, η Κίνα, η Ρωσία και πολλές άλλες χώρες περιλαμβανομένης και της Ευρασίας και των χωρών των BRICS, έχουν αρχίσει να εργάζονται για τη δημιουργία ενός συστήματος εναλλακτικού του δολαρίου.

Αντιδρώντας στο κατάφωρο πραξικόπημα στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2014, το οποίο στόχευε στον διχασμό μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ κυρίως από τη γερμανική βιομηχανία, η Ρωσία άρχισε να στρέφεται προς τα ανατολικά, αυξάνοντας τη στρατιωτική και οικονομική συνεργασία της με την Κίνα.

Από την πλευρά της η Κίνα προσκάλεσε τη Ρωσία και την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Αρμενία και Κιργιζία) ως μια ενοποιημένη αγορά 183 εκατομμυρίων ανθρώπων και ΑΕΠ πάνω από 4 τρισεκατομμύρια δολάρια, να συμμετάσχουν στο τεράστιο έργο υποδομών «Μια Ζώνη, ένας Δρόμος». Πρόκειται για σύνολο λιμανιών και οδικών και σιδηροδρομικών γραμμών που συνδέουν την Κίνα με την Ευρασία με προοπτική να επεκταθεί στην Ευρώπη, στο Ιράν και άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου, στην Αίγυπτο και ίσως στην Τουρκία.

Αυτό το οικονομικό δίκτυο κόστους πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων μετατοπίζει το οικονομικό κέντρο βάρους του κόσμου στην Ευρασία. Επιπλέον, δημιουργεί μια φυσική εναλλακτική του δολαρίου λύση με τη μορφή εθνικών νομισμάτων που υποστηρίζονται από αποθέματα χρυσού, τα οποία η Κίνα και η Ρωσία συνεχίζουν να συσσωρεύουν.

Υπό την προεδρία του Ομπάμα, οι ΗΠΑ αντελήφθησαν ότι κινδύνευαν να χάσουν την παγκόσμια ηγεμονία. Οι αμερικανικοί πόλεμοι στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή και ειδικά η υποστήριξη του Μπασάρ αλ-Άσαντ της Συρίας από τη Ρωσία σηματοδότησαν τη δύση της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος και επιρροής στον παγκόσμιο έλεγχο του πετρελαίου και του αερίου.

Ακόμη και ο πρόεδρος μιας μικρής πρώην αποικίας των ΗΠΑ, Ροντρίγκο Ντουέρτε, αψηφούσε ανοιχτά την Ουάσιγκτον και διαπραγματεύονταν συμμαχίες με την κίνα και τη Ρωσία το 2016. Άλλη μια χώρα άξονας περιστροφής από πλευράς Ευρασιατικού γεωπολιτικού ελέγχου, η Τουρκία έδειχνε να μετατοπίζεται προς τη Ρωσία ειδικά μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα της CIA του 2016. Επιπλέον τα κράτη της ΕΕ άρχισαν να δυσφορούν για τις κυρώσεις που διέταξε η Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας [οι οποίες κυρώσεις έπλητταν και πλήττουν ακόμη τις δικές τους οικονομίες].

Αυτός που ελέγχει την Καρδιογαία…

Για να κατανοήσουμε λοιπόν τις ενέργειες του Τραμπ, αρκεί να αντιληφθούμε τα στοιχειώδη αξιώματα της Αγγλο-Αμερικανικής πολιτικής, όπως διατυπώθηκαν από τον μεγάλο δάσκαλο της Βρετανικής γεωπολιτικής, Σερ Χάλφορντ Μακίντερ, σχεδόν έναν αιώνα πριν κατά τις συνομιλίες «ειρήνευσης» στις Βερσαλίες μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α’ΠΠ.

Στο βιβλίο του «Δημοκρατικά Ιδεώδη και Πραγματικότητα» του 1919, ο Μακίντερ σε τρεις σύντομες προτάσεις αποκαλύπτει την ουσία της βρετανικής και μετά το 1945 της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής:

«Αυτός που ελέγχει την Ανατολική Ευρώπη, ελέγχει την Καρδιογαία.

Αυτός που ελέγχει την Καρδιογαία, ελέγχει την Παγκόσμια Νήσο.

Αυτός που ελέγχει την Παγκόσμια Νήσο, ελέγχει όλον τον κόσμο».

Για τον Μακίντερ, η Καρδιογαία ήταν η Ευραστιατική έκταση της Ρωσίας και της Κίνας και των γειτονικών χωρών. Η Ανατολική Ευρώπη περιελάμβανε τη Γερμανία, την Πολωνία, τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Αυστρία. Η Παγκόσμια Νήσος ήταν η μεγάλη περιοχή από την Ηπειρωτική Ευρώπη έως την Ευρασία και κάτω έως την πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο άρθρο του Μακίντερ περί γεωπολιτικής πριν τον θάνατό του ήταν μετά από πρόσκληση του διαβόητου Council on Foreign Relations (CFR) του Ροκφέλερ. Πρόκειται για την αδελφή εταιρεία αναλύσεων πολιτικής (think-tank) του Βασιλικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (London Royal Institute of International Affairs) ή αλλιώς Τσάθαμ Χάους.

Το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Foreign Affairs του CFR το 1943, είχε τίτλο «Ο στρογγυλός κόσμος και η απόκτηση της ειρήνης». Προβλέποντας τον εκτοπισμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τις ΗΠΑ, ο Μακίντερ προέβλεψε επίσης τη Ρωσία (τότε ως Σοβιετική Ένωση) και την Κίνα και πιθανόν την Ινδία ως μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις. Επίσης ο Μακίντερ προέβλεψε την άνοδο των Αγγλο-Αμερικανικών χωρών του Ατλαντικού και τη δημιουργία του ΝΑΤΟ.

Τόσο ο Χένρι Κίσσινγερ όσο και ο Σμπίγκνιου Μπρεζίνσκι είναι ακόλουθοι της φιλοσοφίας του Μακίντερ περί Καρδιογαίας. Η τρέχουσα στρατιωτική και εξωτερική πολιτική του Τραμπ περιλαμβάνει μια μετατόπιση τακτικής αλλά καμία μεταβολή στη βασική στρατηγική των ΗΠΑ για τον γεωπολιτικό στρατηγικό έλεγχο της Ευρασίας.

Αρχικά, το σχέδιο του Τραμπ ήταν να προσελκύσει τον «ασθενέστερο» των δύο μεγάλων γεωπολιτικών αντιπάλων του στην Ευρασία, δηλαδή τη Ρωσία του Πούτιν, ελπίζοντας ότι μια εξασθενημένη από τις κυρώσεις Ρωσία να εγκαταλείψει την υποστήριξή της προς τη Συρία και την εκ των πραγμάτων συνεργασία της με το Ιράν και την Κίνα. Αν το επιτύγχανε αυτό, θα ήταν το τέλος του παιχνιδιού.

Βέβαια, οι Ρώσοι ηγέτες δεν  είναι ανόητοι. Όταν έγινε σαφές μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ ότι η Ρωσία δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει τον Άσαντ, ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Mike Flynn που ήταν «φιλορώσος» αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό H.R. McMaster που είναι εχθρικός προς τη Ρωσία και την Κίνα. Από τη σύνοδο κορυφής μεταξύ του Τραμπ και του Ξι Τζινπινγκ της Κίνας, η Ουάσιγκτον δοκιμάζει μια αλλαγή τακτικής. Το στρατηγικό παίγνιο παραμένει το ίδιο: Ο έλεγχος της Καρδιογαίας. Αλλά εμφανίζεται να χαλαρώνει την πίεση προς την Κίνα ενώ κλιμακώνει εναντίον της Ρωσίας, της Συρίας και του Ιράν.

[ΕΘ: Προεκλογικά μας είχε κάνει εντύπωση γιατί ο Τραμπ είχε τόσο αρνητικές θέσεις εναντίον του Ιράν. Όλοι είχαν υποθέσει τότε ότι ο Τραμπ απλώς ήθελε να διαφοροποιηθεί από τον Ομπάμα, ο οποίος είχε καταλήξει σε συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν. Εντούτοις, τώρα γίνεται κατανοητό ότι η στάση του Τραμπ προς το Ιράν ήταν βασική στο πλαίσιο της Καρδιογαίας.]

Αξίζει να δούμε ένα απόσπασμα από το αποκαλυπτικό βιβλίο του Μπρεζίνσκι του 1997 «Η μεγάλη σκακιέρα», όπου ο συγγραφέας αναφέρει σαφώς τον Μακίντερ:

«Το πώς η Αμερική ‘διαχειρίζεται’ την Ευρασία είναι κρίσιμης σημασίας. Μια δύναμη που κυριαρχεί στην Ευρασία θα ήλεγχε δύο από τις τρεις πιο προηγμένες και οικονομικά  παραγωγικές περιοχές. Με μια ματιά στον χάρτη επίσης βλέπουμε ότι ο έλεγχος επί της Ευρασίας θα σημάνει αυτομάτως την υποταγή της Αφρικής, καθιστώντας το Δυτικό Ημισφαίριο και την Ωκεαναία γεωπολιτικά περιφερειακές δυνάμεις στην κεντρική ήπειρο του κόσμου. Σχεδόν 75 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στην Ευρασία και ο περισσότερος φυσικός πλούτος του κόσμου είναι επίσης εκεί, τόσο σε επιχειρήσεις όσο και στο υπέδαφος. Η Ευρασία αποτελεί τα τρία τέταρτα των παγκόσμιων επιβεβαιωμένων πηγών ενέργειας” (σελ. 31)… Είναι επιτακτική ανάγκη να μην αναδυθεί ένας ανταγωνιστής της Ευρασίας, ικανός να κυριαρχήσει στην Ευρασία και συνεπώς να αποτελέσει πρόκληση για την Αμερική”(σελ. xiv)

Η σημερινή στρατηγική του Τραμπ είναι η ίδια το 2017 όπως ήταν και το 1997 όταν γράφτηκε το βιβλίο του Μπρεζίνσκι. Όλες οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, η Αραβική Άνοιξη της CIA, ο πόλεμος εναντίον του Άσαντ στη Συρία, το πραξικόπημα στην Ουκρανία, οι εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο, οι κινήσεις της Ιαπωνίας εναντίον των διεκδικήσεων της Κίνας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, καθώς και ελεγχόμενη αποταθεροποιητική εισβολή των προσφύγων στην ΕΕ, όλα αυτά είναι μέρος της χειραγώγησης της ευρασιατικής «παγκόσμιας ζώνης διήθησης της βίας» στην περιφέρεια της Ευρασίας.

Το ερώτημα είναι αν θα επιτύχει η στρατηγική αυτή. Μάλλον όχι διότι ο κόσμος το 2017 έχει αλλάξει και δεν είναι ο ίδιος όπως το 1943 όταν ο Μακίντερ συμβούλευε το CFR και το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ούτε ίδιος με τον κόσμο του 1997 όταν ο Μπρεζίνσκι έκανε λόγο για την αμερικανική υπερδύναμη που ήταν στο απόγειό της (όπως ήταν στο απόγειό της η Βρετανική Αυτοκρατορία τον Αύγουστο του 1914.)

F. William Engdahl

Πηγή

 

 

Ανατροπή στον β΄ γύρο των Γαλλικών εκλογών; Πιο δυναμική η προεκλογική εκστρατεία της Λεπέν

Ανατροπή στον β΄ γύρο των Γαλλικών εκλογών; Πιο δυναμική η προεκλογική εκστρατεία της Λεπέν

Με θετικό πρόσημο άρχισε η Μαρίν Λεπέν την προσπάθειά της, αφού ένας στους δύο γάλλους θεωρεί ότι άρχισε πιο δυναμικά την προεκλογική εκστρατεία της εν όψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών της 7ης Μαΐου, καθώς ο Εμανουέλ Μακρόν έχει υποπέσει σε σειρά επικοινωνιακών σφαλμάτων από την ημέρα της «πρόκρισης» και μετά.

Σύμφωνα με την δημοσκόπηση της εταιρείας Elabe για λογαριασμό του BFM TV, πάνω από το 50% των Γάλλων πιστεύει ότι η Λεπέν άρχισε καλύτερα την εκστρατεία της για τον δεύτερο γύρο, έναντι του 43% που εκτιμά το ίδιο για τον Μακρόν. Μάλιστα, το απόγευμα της Τετάρτης έγινε δεκτός με έντονες αποδοκιμασίες και γιουχαΐσματα από τους εργάτες ενός εργοστασίου στην γενέτειρά του, την Αμιένη στην βόρεια Γαλλία, με το πλήθος να του φωνάζει: «Μαρίν για πρόεδρος».

Επικοινωνιολόγοι επισημαίνουν ότι ζημιά στην εικόνα του Μακρόν έκανε και το… χαβιάρι (!) των επινικίων του, κάτι το οποίο διεύρυνε το χάσμα ανάμεσα σε αυτόν και τον μέσο Γάλλο πολίτη.

Αξιοσημείωτο, επίσης, είναι το γεγονός ότι φαίνεται πως ένα πολύ μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του Ζαν Λικ Μελανσόν δείχνει να στρέφεται ανοιχτά υπέρ της υπερψήφισης της Λεπέν στις 7 Μαΐου. Όπως και να έχει, η «συστράτευση» υπέρ του Μακρόν από τις πλέον ακραίες και ανάλγητες εκφράσεις του γαλλικού και ευρωπαϊκού πολιτικού και οικονομικού κατεστημένου, δείχνει ξεκάθαρα ότι όντως η έκφραση της Λεπέν «είμαι ο λαός» έχει πραγματικά ισχύ.

Τα λαϊκά στρώματα της Γαλλίας που υποφέρουν ποικιλοτρόπως από τις επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης θέλουν την Πατρίδα τους πίσω, γι’ αυτό και σε ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό και βαθμό ταυτίζονται με την υποψήφια του Εθνικού Μετώπου της Γαλλίας.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΣΤΟΡΑΣ

[ΕΘ: Διαβάστε οπωσδήποτε το άρθρο «ΓΑΛΛΙΑ: Η εργατιά ψηφίζει Λεπέν» στον Κόκκινο Ουρανό. Άλλη μια απόδειξη ότι η Αριστερά πλέον μάχεται για τους ξένους και όχι για τους ντόπιους εργάτες. Εκείνοι είναι πλέον οι ψηφοφόροι τους και όχι οι Ευρωπαίοι.]

 

Συνεχείς οι αθωώσεις όσων διώκονται με τον περίφημο “αντιρατσιστικό νόμο”

Συνεχείς οι αθωώσεις όσων διώκονται με τον περίφημο “αντιρατσιστικό νόμο” - Άρθρο του Ν. Γ. Μιχαλολιάκου

Συνεχή τα επεισόδια και οι προκλήσεις εις βάρος των Ελλήνων από τους αλλοδαπούς, οι οποίοι έχουν εισέλθει παράνομα στην Πατρίδα μας και οι οποίοι απολαμβάνουν μία ιδιότυπης ασυλίας από το εθνομηδενιστικό κράτος και το εθνομηδενιστικό πηγαίνει τόσο στην προηγούμενη κυβέρνηση Ν.Δ.-ΠΑΣΟΚ όσο και στην σημερινή ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Αποτέλεσμα πολλές φορές των θλιβερών γεγονότων και οι διώξεις Ελλήνων πολιτών με τον περίφημο “αντιρατσιστικό” νόμο. Διώξεις, οι οποίες τελικά δεν καταλήγουν σε καταδίκη, αλλά σε αθώωση και χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μάλιστα μίας από τις δίκες στην οποία το Δικαστήριο έβγαλε απόφαση αθωωτική με το σκεπτικό ότι ο “αντιρατσιστικός” νόμος είναι αντισυνταγματικός.

Στην Χίο πριν λίγες ημέρες με αφορμή τα επεισόδια από τον καταυλισμό των προσφύγων ο Ιερέας της περιοχής δήλωσε: «Εγώ ήμουν εκείνος που μαγείρευα στα συσσίτια της Μητρόπολης. Έδειξαν τον χειρότερο εαυτό τους, ήταν γύφτοι. Τους είπαμε να μην πετάνε τα φαγητά έξω από τους κάδους. Τους πηγαίναμε ρούχα και τρόφιμα και τα πετούσαν. Δεν σεβάστηκαν κανέναν. Ο καθένας από το υστέρημά του προσέφερε ότι είχε. Δεν τους έχω εμπιστοσύνη σε τίποτα. Απέναντι από την εκκλησία έσπασαν ένα σπίτι με λοστό, ενώ η ιδιοκτήτρια έλειπε στην Αθήνα. Σπάνε μαγαζιά, σπίτια, αυτοκίνητα, την περιουσία τους καθενός μας. Αλληλοσφάζονται μεταξύ τους

Δεν αποκλείεται μετά τις δηλώσεις του Ιερέως να ευρεθούν κάποιοι επαγγελματίες αντιρατσιστές και να ζητήσουν την δίωξή του! Γεγονός το οποίο συνέβη και κατά του Μητροπολίτου Μαντινείας κ. Αλεξάνδρου, ο οποίος σε κυρηγμά του τον Απρίλιο του 2016 με αφορμή το περίφημο σύμφωνο συμβίωσης που ψήφισε η Βουλή και καταψήφισε η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ, είχε πει ότι είναι διαστροφή η ένωση των ανθρώπων του ίδιου φύλλου. Τότε λοιπόν, κάποιοι που παριστάνουν τους ευαίσθητους για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κατέθεσαν προσφυγές στην Δικαιοσύνη. Μετά από έναν χρόνο η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο τόσο από τον Εισαγγελέα Τριπόλεως, όσο και από την Εισαγγελία Εφετών Ναυπλίου καθώς σύμφωνα με το σκεπτικό του βουλεύματος ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας δεν διέπραξε αδίκημα.

Θυμίζουμε ότι εναντίον των βουλευτών μας Γιάννη Λαγού, Ηλία Παναγιώταρου, Κωνσταντίνου Μπαρμπαρούση, Αρτέμη Ματθαιόπουλου και Φώτη Γραικού, είχε ασκηθεί δίωξη με τον αντιρατσιστικό νόμο για τις ομιλίες τους σε ανοιχτή συγκέντρωση του κόμματος στις 21-3-2015, με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού, πλησίον του σταθμού Λαρίσης. Οι σε βάρος των βουλευτών μας κατηγορίες, όμως, για παραβίαση του αντιρατσιστικού νόμου, κατέπεσαν.

Η προκαταρκτική εξέταση αφορούσε φράσεις όπως «Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ», «ΟΧΙ ΣΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ» «Όποιος πιστεύει ότι μπορεί να έρχεται εδώ παράνομα, να ασελγεί απέναντι στην Ελληνική νομοθεσία και να είναι στο απυρόβλητο είναι γελασμένος .. Σε λίγα χρόνια οι Έλληνες θα καταντήσουμε μειοψηφία στο ίδιο μας το σπίτι .. Εμείς σαν Χρυσή Αυγή δεν ζητάμε τίποτα παραπάνω από την πιστή εφαρμογή του νόμου. Αυτό είναι και στο πρόγραμμα μας για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης».

Σύμφωνα με την σχετική διάταξη της κ. Εισαγγελέως Πρωτοδικών Αθήνας, που εγκρίθηκε από την κ. Εισαγγελέα Εφετών Αθηνών, μετά την περαίωση της προκαταρκτικής εξέτασης που διεξήχθη, δεν προέκυψαν ενδείξεις σε βάρος των βουλευτών μας για διάπραξη πιθανών αδικημάτων υποκίνησης βίας και μίσους κατά προσώπων με βάση τη φυλή, το χρώμα, την εθνική καταγωγή κλπ. (αντιρατσιστικός νόμος) και η υπόθεση τέθηκε στο αρχείο.

Νικόλαος Γ. Μιχαλολιάκος
Γενικός Γραμματέας Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Προς διάλυση το μόρφωμα των Σκοπίων: Διαδηλωτές εισέβαλλαν στη Βουλή και ξυλοκόπησαν βουλευτές – Στα πρόθυρα εσωτερικού πολέμου

Προς διάλυση το μόρφωμα των Σκοπίων: Διαδηλωτές εισέβαλλαν στη Βουλή και ξυλοκόπησαν βουλευτές – Στα πρόθυρα εσωτερικού πολέμου!

Στην κορύφωσή του έφτασε το «δράμα» στο ψευδοκράτος των Σκοπίων, ύστερα από αρκετό καιρό πολιτικής αστάθειας ελέω του μεγάλου ποσοστού που έλαβε το αλβανικό κόμμα.

Τώρα στα Σκόπια υπάρχει ασταθής και διχαστική κυβέρνηση, αφού το αλβανικό κόμμα και οι προσκείμενοι σε αυτό σοσιαλδημοκράτες έχουν την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Χθες, σε μία κρίσιμη ψηφοφορία, η πλειοψηφία κατάφερε να εκλέξει πρόεδρο της βουλής έναν αλβανό, Ταλάτ Ξαφέρι, υπουργό Άμυνας το 2013.

Κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας στο Κοινοβούλιο, διαδηλωτές οπαδοί του κόμματος Γκρούεφσκι έσπασαν τον αστυνομικό κλοιό, εισέβαλλαν στο κτίριο και επιτέθηκαν στον αρχηγό των Σοσιαλδημοκρατών, Ζόραν Ζαέβ ο οποίος μόλις είχε ανακοινώσει ότι ο κυβερνών συνασπισμός υπό την ηγεσία του κόμματός του είχε εκλέξει τον Ταλάτ Ξαφέρι ως Πρόεδρο της Βουλής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι παρόμοιες έκρυθμες καταστάσεις, στα πρόθυρα του εσωτερικού πολέμου (δεν αποκαλείται εμφύλιος ο πόλεμος στο εσωτερικό ενός πολυεθνικού κρατιδίου) το γειτονικό μόρφωμα είχε ζήσει και το 2001, αλλά απεφεύχθησαν ελέω της διεθνούς μεσολάβησης.

Είναι σαφές πως η ώρα της διάλυσης για το θνησιγενές πολυεθνικό κρατίδιο έχει έλθει. Αν όχι τώρα, τότε συντόμως, θα διαλυθεί στα συστατικά εθνικά στοιχεία του, γεγονός που αναδύει υψηλούς κινδύνους στην ευρύτερη περιοχή των βαλκανίων, αλλά και μεγάλες ευκαιρίες. Οι αλβανοί ισλαμιστές είναι σίγουρο πως έχουν ήδη την υποστήριξη των τζιχαντιστών που αποδεδειγμένα σωρεύονται σε Βοσνία και Κόσοβο.

Η Ελλάδα είναι καιρός να διεκδικήσει τα δίκαιά της και αντί να κοιτά αμήχανη τις εξελίξεις, να φροντίσει ώστε να περιοριστεί, όσο το δυνατόν, η δυνατότητα επεκτάσεως των αλβανών, αλλά και να αδράξει τις ευκαιρίες που αναδύονται από την όλη κατάσταση και τις είχε απεμπολήσει (επί κυβερνήσεως Νέας Δημοκρατίας) όταν είχε προταθεί από την Σερβία να δημιουργηθούν ελληνοσερβικά σύνορα.

Η ηγεσία της χώρας, αντί να σπεύσει σε βοήθεια ενός κρατιδίου με βλέψεις εναντίον της Πατρίδος μας, το οποίο βρίσκεται σε απευθείας συνεννόηση με τους τούρκους, θα πρέπει να αυξήσει την πίεση σε αυτό, φροντίζοντας τα βόρεια σύνορα της χώρας να καταστούν ελληνοσερβικά στο όσο πιο άμεσο μέλλον.