Μια προειδοποιητική ιστορία (επαναδημοσίευση)

https://hellenicaffairs.files.wordpress.com/2017/01/2b299-propagandachesterfieldronaldreagan1952.jpg?w=464&h=604

[ΕΘ: Ενδιαφέρουσες απόψεις για την προεδρία του Ρήγκαν σε σχέση με την Εναλλακτική Δεξιά των ΗΠΑ. Πρόκειται για απόσπασμα μιας ομιλίας στο συνέδριο του Ινστιτούτου Εθνικής Πολιτικής (NPI).

Ενημέρωση 9 Απριλίου 2017: Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Radix Journal στις 11 Ιανουαρίου 2017, δηλαδή λίγες ημέρες πριν την ορκωμοσία του Ντόναλτ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ. Στις 13 Ιανουαρίου 2017, το μεταφράσαμε και το αναρτήσαμε στα Ελληνικά Θέματα. Πρόκειται για πολύ επίκαιρο άρθρο, δεδομένης της στροφής που έκανε πρόσφατα ο Τραμπ από τις προεκλογικές του διακηρύξεις, όπως και ο Ρήγκαν, αν και είναι ίσως νωρίς για τη συνολική αποτίμηση της προεδρίας Τραμπ όσον αφορά τις ΗΠΑ.]

Θα ήθελα επίσης να μιλήσω για την τρέχουσα πολιτική κατάσταση, καθώς σκεφτόμαστε την νίκη του Τραμπ. Υπάρχει ανάγκη για άμεση και αποφασιστική δράση εκ μέρους της νέας  κυβέρνησης, ειδικά για τα θέματα που σχετίζονται με την μετανάστευση. Αλλά και οι άλλοι από τη δική μας πλευρά, από όσο έχω διαβάσει, πιστεύουν το ίδιο. Επομένως, αντί να επαναλαμβάνω τις απόψεις τους θα περιοριστώ σε μια σύντομη προειδοποιητική ιστορία για τις συνέπειες που θα επιφέρει η καθυστέρηση της δράσης σ’ αυτές τις σπάνιες στιγμές όταν όλα τα πολιτικά άστρα ευθυγραμμίζονται τέλεια.

Αφορά τον Ρόναλντ Ρήγκαν. Χαίρομαι που έχουμε ένα σχετικά νέας ηλικίας ακροατήριο εδώ, αλλά αυτό σημαίνει ότι πολλοί από εσάς είναι πιθανόν να έχουν μια στρεβλωμένη εικόνα για τον Ρήγκαν και την προεδρία του. Είναι εντυπωσιακό πόσο γρήγορα η ιστορία πριν από μια μόνο γενιά έχει ξαναγραφεί και κατά μέρη έχει ξεχαστεί: Μια διαδικασία που άρχισε καθώς τα γεγονότα ακόμη εκτυλίσσονταν. Η αποτυχία της προεδρίας του Ρόναλντ Ρήγκαν, με το δικό της δηλωμένο επίπεδο κρίσης, είναι το μοναδικό κρυμμένο μυστικό της Εναλλακτικής Δεξιάς.

Να τι συνέβη πραγματικά. Ο Ρήγκαν ως υποψήφιος ήταν ανάλογος κατά πολλούς τρόπους με τον Ντόναλτ Τραμπ, ένας πολιτικός χωρίς πιθανότητες νίκης που δεν εμπιστεύονταν οι ελίτ αλλά δημοφιλής με τους απλούς άνδρες και τις γυναίκες των Ηνωμένων Πολιτειών. Άρχισε την πορεία του προς τον Λευκό Οίκο το 1976 διεκδικώντας την προεδρία από έναν Ρεπουμπλικανό πρόεδρο και επομένως εισέπραξε το μίσος του κομματικού κατεστημένου.

Το 1980, θα προτιμούσαν να είχε προταθεί ο Τζωρτζ Μπους πατήρ. Όταν δεν τα κατάφεραν, έδωσαν στον Ρήγκαν ένα τελεσίγραφο: Βάλε τον Μπους στο ψηφοδέλτιο, αλλιώς δεν θα υποστηρίξουμε την υποψηφιότητά σου. Έτσι, η καταστροφική δυναστεία του Μπους επιβλήθηκε στη χώρα μας. Έχω αναρωτηθεί  μερικές φορές τι θα συνέβαινε αν ο Ρήγκαν είχε πει «πάτε να χαθείτε» και συνέχιζε την προεκλογική του εκστρατεία χωρίς την υποστήριξη του κόμματος. Ο Τραμπ οπωσδήποτε έδειξε ότι μπορεί να γίνει.

Σε κάθε περίπτωση, το μήνυμα του Ρήγκαν είχε ισχυρή αποδοχή από τους καθημερινούς Αμερικανούς και πολλοί από αυτούς μεταπήδησαν από το δημοκρατικό κόμμα για να τον ψηφίσουν. Εν μέρει αυτό ήταν επειδή η προεκλογική ρητορική του ήταν σχεδόν τόσο ριζοσπαστική όσο το σύνθημα του Τραμπ περί «αποστράγγισης του βάλτου». Ο Ρήγκαν εύστοχα συνόψισε την πολιτική του στον αφορισμό ότι «η κυβέρνηση δεν είναι λύση στα προβλήματά μας. Η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα.» Ορκίστηκε να μειώσει το μέγεθος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης δραστικά. Δύο υπουργεία υποσχέθηκε να τα καταργήσει αμέσως: Τις μεταφορές και την εκπαίδευση.

Αφού ανέλαβε την προεδρία, ο Ρήγκαν έκανε κάποιες χωρίς σημασία περικοπές στο ομοσπονδιακό μισθολόγιο, μετά τις οποίες η ομοσπονδιακή κυβέρνηση συνέχισε τον προηγούμενο ρυθμό μεγέθυνσής της και κανείς πλέον δεν ξανάκουσε ότι είχε κοπεί. Στο τέλος των οκτώ ετών, ο Ρήγκαν άφησε το ομοσπονδιακό μεγαθήριο σημαντικά μεγαλύτερο από ό,τι το βρήκε, περιλαμβανομένων και των υπουργείων μεταφορών και εκπαίδευσης.

Έφερε την ευθύνη και για άλλες εξωφρενικές αποτυχίες επίσης, όπως την Αμνηστία του 1986. Αυτή υποτίθεται ότι θα συνδύαζε τη νομιμοποίηση κάπου ενός εκατομμυρίου αλλοδαπών με αυστηρή επιβολή του νόμου από εκεί και μετά. Αντίθετα, αυτό που πήραμε ήταν η νομιμοποίηση περισσοτέρων από τέσσερα εκατομμύρια αλλοδαπών και καθόλου επιβολή του νόμου. Εξ ου και η επισφαλής κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα.

Ο αρθρογράφος Τζο Σομπράν είχε δίκιο όταν έγραφε ότι η κυβέρνηση Ρήγκαν είχε σημαδέψει μια ιστορική αποτυχία του θάρρους. Καθώς πιάστηκε στους μοχλούς της εξουσίας, ο Ρήγκαν υποχώρησε από τον ριζοσπαστισμό της ίδιας του της προεκλογικής ρητορικής. Ικανοποιήθηκε με τη διαχείριση ενός κράτους επιδομάτων, εναντίον του οποίου είχε επιτεθεί με αποφασιστικότητα.

Αλλά ίσως πιο ανησυχητικό από την ίδια την αποτυχία ήταν ότι δεν είχε σημασία για τους οπαδούς του. Έχοντας εκλέξει έναν αυτοαποκαλούμενο «συντηρητικό» ήταν αρκετό γι’ αυτούς. Για τους φανατικούς οπαδούς, ολόκληρη η προεδρία του Ρήγκαν ήταν σαν μια οκταετής εναρκτήρια δεξίωση [για τον εορτασμό της νέας προεδρίας]. Μερικοί εξ αυτών πανηγυρίζουν ακόμη και σήμερα.

Και μετά τον Ρήγκαν, η δεξιά δεν είχε ποτέ άλλη μια ευκαιρία να επιτεθεί εναντίον του κράτους των επιδομάτων. Ποτέ δεν είχαμε, μέχρι τώρα που είναι σχεδόν πολύ αργά, μια ευκαιρία να στραφούμε εναντίον της μαζικής μετανάστευσης. Μέχρι τα χρόνια του Ομπάμα, αν όχι πιο πριν θα ήταν καλύτερο η προεδρία του Ρήγκαν να μην είχε συμβεί.

Δεν μπορούμε να έχουμε μια αποτυχία της τόλμης σήμερα. Δεν μιλάμε πλέον για την υπερβολική νομοθεσία που εμποδίζει την οικονομική ανάπτυξη, όπως στην εποχή του Ρήγκαν, αλλά για το αν θα επιβιώσουμε καν ως λαός. Και είναι εύκολο για αυτούς που θυμούνται τον ενθουσιασμό για τον Ρήγκαν να φαντάζονται ένα μέλλον στο οποίο κάθε υπονομευτικός πολιτικός που θα λειτουργεί στους περιορισμένους Λευκούς θύλακες θα ψαρεύει για ψήφους αυτοπροσδιοριζόμενος ως «τραμπικός συντηρητικός». Αν συμβεί αυτό, θα σημαίνει ότι αποτύχαμε. Δεν λέω ότι θα συμβεί αλλά το να το εμποδίσουμε είναι το καθήκον μας τα επόμενα πέντε χρόνια.

Για να κλείσω τα σχόλιά μου, θέλω να εκφράσω κάποιες σκέψεις προς τους νέους οπαδούς μας  και αυτούς που ενώθηκαν πρόσφατα μαζί  μας. Δημοφιλές χαρακτηριστικό της Εναλλακτικής Δεξιάς είναι το φαινόμενο του «πειράγματος» (trolling), δηλαδή να λέμε πράγματα για να προκαλέσουμε τους αντιπάλους μας. Έχουμε δει πολλά από αυτά ειδικά από τις εκλογές. Κατά τη γνώμη μου τα πειράγματα δεν είναι αξιόλογη δραστηριότητα και δεν προάγει τον σκοπό μας. Μπορεί να ήταν συγχωρητέο όταν η αντι-λευκή Αριστερά ήταν προσκολλημένη στην εξουσία και φαίνονταν αήττητη. Αλλά μόλις είχαμε μια μεγάλη νίκη και χρειάζεται να σηκώσουμε τους στόχους μας πιο ψηλά. Χρειάζεται να κατανοήσουμε ότι το είδος των ανθρώπων που μπορεί να δελεαστούμε να πειράξουμε απλά δεν αξίζει τον χρόνο μας. Ας τους αφήσουμε να μιλούν μεταξύ τους. Έχουμε πιο σοβαρή δουλειά να κάνουμε.

Η περισσότερη από αυτή τη δουλειά αφορά το να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Αν θέλετε έναν ενεργό ρόλο στον μετασχηματισμό που προσπαθούμε να επιτύχουμε πρέπει να πάτε πέρα από τα τουίτερ και τα μπλογκ. Το τμήμα στον ιστότοπο του Radix που ονομάζεται «Το Κόκκινο Χάπι» είναι καλό μέρος για να αρχίσει κανείς, και θα προσθέτουμε σ’ αυτό τους επόμενους μήνες. Όταν μιλάτε στους εκτός του κινήματός μας, αγνοήστε τους δηλωμένους εχθρούς και επικεντρώστε τις προσπάθειές σας στους καθημερινούς Λευκούς: Τους «κανονικούς» (normies) όπως τους αποκαλούμε. Θυμηθείτε ότι μπορείτε να πιάσετε περισσότερες μύγες με το μέλι παρά με το ξύδι.

Το κίνημά μας μερικές φορές μπαίνει σε εσωτερικές διαμάχες για το πώς θα ονομαστεί: Εναλλακτική Δεξιά, εθνικισμός, Λευκή υποστήριξη κ.ο.κ. Από ένα σημείο και μετά, τέτοιες διαμάχες δεν είναι συμφέρουσες. Αλλά αν πρέπει να έχουμε ένα όνομα, το αγαπημένο μου προσωπικά είναι «η Κοινότητα που Βασίζεται στην Πραγματικότητα».

Ο παγκόσμιος φιλελευθερισμός στον οποίο είμαστε αντίθετοι αναγκάζεται από την ίδια τη φύση του να αγνοεί ορισμένες πραγματικότητες: Την ανθρώπινη διαφορετικότητα σύμφωνα με τη φυλή και το φύλο, το καθολικό φυλετικό ένστικτο και τις εθνικές συγκρούσεις. Είμαστε απλά άνθρωποι που προσπαθούμε συνειδητά να μελετήσουμε αυτά τα γεγονότα με αντικειμενικό τρόπο και να διαμορφώσουμε συνετή πολιτική με βάση αυτές τις πραγματικότητες. Πιστεύουμε ότι αυτό θα ωφελήσει τους δικούς μας ανθρώπους χωρίς να αδικεί άλλους. Και αυτό είναι μια πολύ πιο ανταποδοτική δραστηριότητα από το να προσπαθούμε να εδραιώσουμε άλλο ένα ιδεολογικό πρότυπο στην καθημερινή  πραγματικότητα της ανθρώπινης κοινωνίας.

Roger Devlin

Πηγή

Advertisements