Στρατολογεί ο Τραμπ για το Κόμμα του Πολέμου;

Εξαπολύοντας δεκάδες πυραύλους Τόμαχωκ εναντίον στρατιωτικού αεροδρομίου στη Συρία, ο πρόεδρός μας του «Πρώτα η Αμερική» ίσως μας έριξε σε άλλον έναν Μεσανατολικό πόλεμο που οι συμπατριώτες του δεν θέλουν να διεξάγουν.

Έως τώρα ο Μπασάρ Άσαντ φαίνεται ότι δεν πτοείται. Αψηφώντας τα χτυπήματα, συνέχισε να βομβαρδίζει τους επαναστάτες από την ίδια αεροπορική βάση Σαϊράτ που έπληξαν οι πύραυλοι των ΗΠΑ.

Ο Τραμπ «δεν θα σταματήσει εδώ», προειδοποίησε  η Πρέσβης των ΗΠΑ στον ΟΗΕ Νίκι Χάλεϊ την Κυριακή. «Αν χρειαστεί να κάνει περισσότερα, θα κάνει.»

Αν ο Τραμπ δεν στηρίξει την απειλή της Χάλεϊ τα γεράκια που τώρα τον επευφημούν θα αρχίσουν να τον λοιδορούν ως «Ντόναλτ Ομπάμα».

Αλλά αν βαδίσει σύμφωνα με τα τύμπανα του πολέμου των Τζον Μακέϊν, Λίντσεϊ Γκράχαμ και Μάρκο Ρούμπιο και διατάξει να καταστραφεί η αεροπορία της Συρίας, τότε θα είμαστε σε πόλεμο όχι μόνον  με το ISIS και την Αλ Κάϊντα αλλά και με τη Συρία, τη Ρωσία, το Ιράν και τη Χεζμπολάχ.

Ένας πόλεμος στη Συρία θα αναλώσει την προεδρία του Τραμπ.

Αλλά είμαστε έτοιμοι για αυτό; Πώς θα μπορούσαμε να κερδίσουμε έναν τέτοιο πόλεμο χωρίς να μαζέψουμε έναν μεγάλο στρατό και να τον στείλουμε στη Μέση Ανατολή;

Υπάρχει και άλλο πρόβλημα: Η πυραυλική επίθεση του Τραμπ ήταν αντισυνταγματική. Ο Άσαντ δεν μας επιτέθηκε ούτε μας απείλησε και το Κογκρέσο, που είναι το μόνο που έχει την εξουσία να εγκρίνει τον πόλεμο εναντίον της Συρίας, δεν τον ενέκρινε.

Πράγματι, το Κογκρέσο αρνήθηκε στον Πρόεδρο Ομπάμα αυτήν την δικαιοδοσία το 2013.

Τι σκέφτονταν το Τραμπ; Ιδού η στρατηγική λογική του:

«Όταν σκοτώνεις αθώα παιδιά, αθώα μωρά— μωρά, μικρά μωρά – με χημικά αέρια… αυτό ξεπερνά πολλές, πολλές γραμμές πέραν της κόκκινης γραμμής… και θα σας πω, ότι η επίθεση στα παιδιά είχε μεγάλη επίδραση πάνω μου … η στάση μου προς τη Συρία και τον Άσαντ έχει αλλάξει πάρα πολύ.»

Δύο ημέρες μετά, ο Τραμπ εξέφραζε ακόμη τα συναισθήματά του: «Όμορφα μωρά δολοφονήθηκαν ανηλεώς σ’ αυτήν τη βαρβαρική επίθεση. Κανένα παιδί του Θεού δεν πρέπει ποτέ να υποφέρει τέτοια φρίκη.»

Ασφαλώς η επίθεση με αέρια ήταν μια θηριωδία, ένα έγκλημα πολέμου και ασφαλώς οι φωτογραφίες των μικρών θυμάτων σκίζουν την καρδιά. Αλλά 400.000 άνθρωποι έχουν πεθάνει στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας και μεταξύ τους ήταν χιλιάδες παιδιά και νήπια.

Σκοτώθηκαν από τις δυνάμεις του Άσαντ; Βεβαίως, αλλά επίσης και από αμερικανικά, ρωσικά ισραηλινά και τουρκικά αεροπλάνα και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, καθώς επίσης και από Κούρδους, Ιρανούς, τη Χεζμπολάχ, την Αλ-Κάιντα, το ISIS, από Σιΐτες μαχητές και επαναστάτες υποστηριζόμενους από τις ΗΠΑ.

Ο Άσαντ πολεμά εναντίον στασιαστών και τζιχαντιστών που θα έσφαζαν τους αδελφούς του Αλεβίτες και Χριστιανούς στη Συρία όπως σφαγιάστηκαν οι Κόπτες την Κυριακή των Βαΐων στην Αίγυπτο. Γιατί ο Άσαντ είναι ευθύνεται πιο πολύ για όλους τους θανάτους στη Συρία από εκείνους που πολεμούν για να τον ανατρέψουν και να τον σκοτώσουν;

Είμαστε βέβαιοι ότι ο Άσαντ προσωπικά διέταξε μια επίθεση με αέρια εναντίον πολιτών;

Διότι δεν είναι λογικό. Γιατί ο Άσαντ, ο οποίος κερδίζει τον πόλεμο και έχει πει η Αμερική ότι δεν απαιτεί πλέον την απομάκρυνσή του, να διατάξει μια επίθεση με αέρια σε παιδιά, που είναι βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει την οργή της Αμερικής χωρίς να έχει στρατιωτικό όφελος;

Όπως η επίθεση με αέρια το 2013 και αυτή έχει τα σημάδια μιας επιχείρησης false flag με σκοπό να προκαλέσεις την Αμερική για να εμπλακεί στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.

Όπως και στους περισσότερους πολέμους, οι πρώτοι πυροβολισμοί λαμβάνουν και τις περισσότερες επευφημίες. Αλλά αν ο πρόεδρος, μαζί με τους νεοσυντηρητικούς και το Κόμμα του Πολέμου, βυθίζει τη χώρα μας στη δίνη της Μέσης Ανατολής, ο Τραμπ θα έπρεπε να γνωρίζει ότι πολλοί από αυτούς που βοήθησαν να μπει υποψήφιος και να εκλεγεί – για να μας κρατήσει μακριά από μη αναγκαίους πολέμους – μπορεί να μη σταθούν στο πλάϊ του.

Δεν έχουμε ζωτικά εθνικά συμφέροντα στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας. Αυτοί που πολεμούν έχουν σκοπούς που θεωρούν αρκετά σημαντικούς για να δώσουν τη ζωή τους:

Για το ISIS, είναι το όνειρο ενός χαλιφάτου.

Για την αλ-Κάιντα, είναι να διώξουν τους Σταυροφόρους έξω από τις χώρες του Ισλάμ (Dar al Islam).

Για τους Τούρκους, είναι όπως πάντα εξαιτίας των Κούρδων.

Για τον Άσαντ, ο πόλεμος αυτός είναι για την επιβίωσή του και την επιβίωση του καθεστώτος του.

Για τον Πούτιν, είναι για να παραμείνει η Ρωσία μεγάλη δύναμη και να μη χάσει την μοναδική βάση της στη Μεσόγειο.

Για το Ιράν, είναι η διατήρηση μιας γέφυρας ξηράς προς τον Σιϊτικό του σύμμαχο, τη Χεζμπολάχ.

Για την Χεζμπολάχ είναι για να μην αποκοπεί από τον Σιϊτικό κόσμο και να μην απομονωθεί στον Λίβανο.

Επειδή όλοι έχουν ζωτικά συμφέροντα στη Συρία, όλοι έχουν επενδύσει περισσότερο αίμα στη σύγκρουση αυτή από ό,τι εμείς. Και δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν τα οφέλη τους ή τους στόχους τους στη Συρία και να υποχωρήσουν μπροστά στους Αμερικανούς χωρίς μάχη.

Και αν πάμε εμείς σε πόλεμο στη Συρία, για ποιόν σκοπό θα πολεμάμε;

Μια Νέα Παγκόσμια Τάξη Πραγμάτων; Τη Δημοκρατία; Τον διαχωρισμό μεταξύ τζαμιού και κράτους; Τη διαφορετικότητα; Την ελευθερία του λόγου για τους Μουσουλμάνους αιρετικούς; Τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ;

Το 2013, ένας μεγάλος εθνικός συνασπισμός δημιουργήθηκε για να αναγκάσει το Κογκρέσο να αρνηθεί στον Μπαράκ Ομπάμα τη δικαιοδοσία να μας πάει σε πόλεμο στη Συρία.

Είμαστε πάλι πίσω σε εκείνο το οδόφραγμα. Στο Κογκρέσο διαφαίνεται ένας αγώνας μετά το Πάσχα για το ίδιο θέμα: Έχει ο πρόεδρος τη δικαιοδοσία να μας πάει σε πόλεμο εναντίον του Άσαντ και των συμμάχων του μέσα στη Συρία;

Αν, μετά το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και την Υεμένη, δεν θέλουμε να εμπλακεί η Αμερική σε άλλον έναν Μεσανατολικό πόλεμο, η ώρα να τον σταματήσουμε είναι πριν μας βάλει μέσα το Κόμμα του Πολέμου. Η ώρα εκείνη είναι τώρα.

Patrick J. Buchanan

Πηγή

Advertisements