Η στρατηγική του Τραμπ ως συνέχεια της στρατηγικής της καρδιογαίας

https://i0.wp.com/journal-neo.org/wp-content/uploads/2017/04/tanks-6701-300x183.jpg

[ΕΘ: Άρθρο του William Engdahl στο περιοδικό New Eastern Outlook. Η έννοια της καρδιογαίας (heartland) εξηγείται παρακάτω, αλλά μπορείτε να διαβάσετε και το άρθρο του Στέφανου Αλαμάνου στο περιοδικό Εμπρός.] 

Υπάρχει κάποια ευρύτερη στρατηγική πίσω από τις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ αφότου ανέλαβε την προεδρία ο Ντόναλτ Τραμπ; Ναι, είναι η ίδια στρατηγική που ακολουθεί η Αμερική από το 1945 μέχρι σήμερα.

Μόλις μια εβδομάδα αφότου ορκίστηκε πρόεδρος, ο Τραμπ ενέκρινε μια επίθεση Αμερικανών πεζοναυτών στην Υεμένη, υποτίθεται για να χτυπήσει την Αλ Κάιντα που είναι παρακλάδι των Αφγανών Μουτζαχεντίν της CIA.

Κατόπιν, στις 7 Απριλίου, με πρόφαση δήθεν φήμες για χρήση του αερίου σαρίν στη Συρία και χωρίς διεθνή επιβεβαίωση, η Ουάσιγκτον εξαπέλυσε 59 πυραύλους Τόμαχωκ εναντίον μιας αεροπορικής βάσης της Συρίας.

Στις 13 Απριλίου οι ΗΠΑ συνέχισαν με μια εξίσου παράνομη επίθεση στο Αφγανιστάν, ρίπτοντας την μεγαλύτερη μη πυρηνική βόμβα που είχαν στο οπλοστάσιό τους (την περίφημη Μητέρα Όλων των Βομβών) φονεύοντας κάπου 90 μαχητές του ISIS.

Στις 14 Απριλίου η Διοίκηση της Αφρικής (AFRICOM) των ΗΠΑ έστειλε στρατεύματα στην πλούσια σε πετρέλαιο, γεωπολιτική περιοχή της Σομαλίας στο Κέρας της Αφρικής, τους πρώτους στρατιώτες από τη μάχη του Μογκαντίσου του 1993. Η πρόφαση για την επίθεση ήταν να εξολοθρευτεί η χρηματοδοτούμενη από τη Σαουδική Αραβία Βαχαμπιστική τρομοκρατική οργάνωση.

Τώρα ο Αμερικανός πρόεδρος απειλεί τη Βόρεια Κορέα και τον τριαντατριάχρονο ηγέτη της, Κιμ Τζονγκ-Ούν, στέλνοντας τα πλοία του Εβδόμου Στόλου στη Χερσόνησο της Κορέας, κάνοντας λόγο για προληπτικό χτύπημα των ΗΠΑ στην Βόρεια Κορέα αν η Κίνα δεν «θέσει υπό έλεγχο» τη χώρα αυτή.

Θεμελιώδης Γεωπολιτική Καρδιογαίας

Αυτή η ανησυχητική επίδειξη ισχύος από τις ΗΠΑ δεν είναι τυχαία. Είναι στο πλαίσιο της θεμελιώδους γεωπολιτικής στρατηγικής της από το 1945. Τα πάντα, περιλαμβανομένης και της απόφασης των «πατριαρχών» των ΗΠΑ να φέρουν το Πρότζεκτ Τραμπ στην Ουάσιγκτον είναι μέρος της ίδιας Αγγλο-Αμερικανικής στρατηγικής για παγκόσμια κυριαρχία.

Ως αντίδραση στην επιθετική και οικονομικά οδυνηρή πολιτική της Ουάσιγκτον από την εκπορευόμενη από τις ΗΠΑ παγκόσμια κρίση του 2008, η Κίνα, η Ρωσία και πολλές άλλες χώρες περιλαμβανομένης και της Ευρασίας και των χωρών των BRICS, έχουν αρχίσει να εργάζονται για τη δημιουργία ενός συστήματος εναλλακτικού του δολαρίου.

Αντιδρώντας στο κατάφωρο πραξικόπημα στην Ουκρανία τον Φεβρουάριο του 2014, το οποίο στόχευε στον διχασμό μεταξύ Ρωσίας και ΕΕ κυρίως από τη γερμανική βιομηχανία, η Ρωσία άρχισε να στρέφεται προς τα ανατολικά, αυξάνοντας τη στρατιωτική και οικονομική συνεργασία της με την Κίνα.

Από την πλευρά της η Κίνα προσκάλεσε τη Ρωσία και την Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (Ρωσία, Λευκορωσία, Καζακστάν, Αρμενία και Κιργιζία) ως μια ενοποιημένη αγορά 183 εκατομμυρίων ανθρώπων και ΑΕΠ πάνω από 4 τρισεκατομμύρια δολάρια, να συμμετάσχουν στο τεράστιο έργο υποδομών «Μια Ζώνη, ένας Δρόμος». Πρόκειται για σύνολο λιμανιών και οδικών και σιδηροδρομικών γραμμών που συνδέουν την Κίνα με την Ευρασία με προοπτική να επεκταθεί στην Ευρώπη, στο Ιράν και άλλες πετρελαιοπαραγωγές χώρες του Περσικού Κόλπου, στην Αίγυπτο και ίσως στην Τουρκία.

Αυτό το οικονομικό δίκτυο κόστους πολλών τρισεκατομμυρίων δολαρίων μετατοπίζει το οικονομικό κέντρο βάρους του κόσμου στην Ευρασία. Επιπλέον, δημιουργεί μια φυσική εναλλακτική του δολαρίου λύση με τη μορφή εθνικών νομισμάτων που υποστηρίζονται από αποθέματα χρυσού, τα οποία η Κίνα και η Ρωσία συνεχίζουν να συσσωρεύουν.

Υπό την προεδρία του Ομπάμα, οι ΗΠΑ αντελήφθησαν ότι κινδύνευαν να χάσουν την παγκόσμια ηγεμονία. Οι αμερικανικοί πόλεμοι στην πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή και ειδικά η υποστήριξη του Μπασάρ αλ-Άσαντ της Συρίας από τη Ρωσία σηματοδότησαν τη δύση της αμερικανικής παγκόσμιας ισχύος και επιρροής στον παγκόσμιο έλεγχο του πετρελαίου και του αερίου.

Ακόμη και ο πρόεδρος μιας μικρής πρώην αποικίας των ΗΠΑ, Ροντρίγκο Ντουέρτε, αψηφούσε ανοιχτά την Ουάσιγκτον και διαπραγματεύονταν συμμαχίες με την κίνα και τη Ρωσία το 2016. Άλλη μια χώρα άξονας περιστροφής από πλευράς Ευρασιατικού γεωπολιτικού ελέγχου, η Τουρκία έδειχνε να μετατοπίζεται προς τη Ρωσία ειδικά μετά από το αποτυχημένο πραξικόπημα της CIA του 2016. Επιπλέον τα κράτη της ΕΕ άρχισαν να δυσφορούν για τις κυρώσεις που διέταξε η Ουάσιγκτον εναντίον της Ρωσίας [οι οποίες κυρώσεις έπλητταν και πλήττουν ακόμη τις δικές τους οικονομίες].

Αυτός που ελέγχει την Καρδιογαία…

Για να κατανοήσουμε λοιπόν τις ενέργειες του Τραμπ, αρκεί να αντιληφθούμε τα στοιχειώδη αξιώματα της Αγγλο-Αμερικανικής πολιτικής, όπως διατυπώθηκαν από τον μεγάλο δάσκαλο της Βρετανικής γεωπολιτικής, Σερ Χάλφορντ Μακίντερ, σχεδόν έναν αιώνα πριν κατά τις συνομιλίες «ειρήνευσης» στις Βερσαλίες μετά την ήττα της Γερμανίας στον Α’ΠΠ.

Στο βιβλίο του «Δημοκρατικά Ιδεώδη και Πραγματικότητα» του 1919, ο Μακίντερ σε τρεις σύντομες προτάσεις αποκαλύπτει την ουσία της βρετανικής και μετά το 1945 της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής:

«Αυτός που ελέγχει την Ανατολική Ευρώπη, ελέγχει την Καρδιογαία.

Αυτός που ελέγχει την Καρδιογαία, ελέγχει την Παγκόσμια Νήσο.

Αυτός που ελέγχει την Παγκόσμια Νήσο, ελέγχει όλον τον κόσμο».

Για τον Μακίντερ, η Καρδιογαία ήταν η Ευραστιατική έκταση της Ρωσίας και της Κίνας και των γειτονικών χωρών. Η Ανατολική Ευρώπη περιελάμβανε τη Γερμανία, την Πολωνία, τη Γαλλία, την Ουγγαρία, την Τσεχοσλοβακία και την Αυστρία. Η Παγκόσμια Νήσος ήταν η μεγάλη περιοχή από την Ηπειρωτική Ευρώπη έως την Ευρασία και κάτω έως την πλούσια σε πετρέλαιο Μέση Ανατολή.

Το τελευταίο άρθρο του Μακίντερ περί γεωπολιτικής πριν τον θάνατό του ήταν μετά από πρόσκληση του διαβόητου Council on Foreign Relations (CFR) του Ροκφέλερ. Πρόκειται για την αδελφή εταιρεία αναλύσεων πολιτικής (think-tank) του Βασιλικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων (London Royal Institute of International Affairs) ή αλλιώς Τσάθαμ Χάους.

Το άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Foreign Affairs του CFR το 1943, είχε τίτλο «Ο στρογγυλός κόσμος και η απόκτηση της ειρήνης». Προβλέποντας τον εκτοπισμό της Βρετανικής Αυτοκρατορίας από τις ΗΠΑ, ο Μακίντερ προέβλεψε επίσης τη Ρωσία (τότε ως Σοβιετική Ένωση) και την Κίνα και πιθανόν την Ινδία ως μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις. Επίσης ο Μακίντερ προέβλεψε την άνοδο των Αγγλο-Αμερικανικών χωρών του Ατλαντικού και τη δημιουργία του ΝΑΤΟ.

Τόσο ο Χένρι Κίσσινγερ όσο και ο Σμπίγκνιου Μπρεζίνσκι είναι ακόλουθοι της φιλοσοφίας του Μακίντερ περί Καρδιογαίας. Η τρέχουσα στρατιωτική και εξωτερική πολιτική του Τραμπ περιλαμβάνει μια μετατόπιση τακτικής αλλά καμία μεταβολή στη βασική στρατηγική των ΗΠΑ για τον γεωπολιτικό στρατηγικό έλεγχο της Ευρασίας.

Αρχικά, το σχέδιο του Τραμπ ήταν να προσελκύσει τον «ασθενέστερο» των δύο μεγάλων γεωπολιτικών αντιπάλων του στην Ευρασία, δηλαδή τη Ρωσία του Πούτιν, ελπίζοντας ότι μια εξασθενημένη από τις κυρώσεις Ρωσία να εγκαταλείψει την υποστήριξή της προς τη Συρία και την εκ των πραγμάτων συνεργασία της με το Ιράν και την Κίνα. Αν το επιτύγχανε αυτό, θα ήταν το τέλος του παιχνιδιού.

Βέβαια, οι Ρώσοι ηγέτες δεν  είναι ανόητοι. Όταν έγινε σαφές μετά τις εκλογές στις ΗΠΑ ότι η Ρωσία δεν επρόκειτο να εγκαταλείψει τον Άσαντ, ο επικεφαλής του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Mike Flynn που ήταν «φιλορώσος» αντικαταστάθηκε από τον Στρατηγό H.R. McMaster που είναι εχθρικός προς τη Ρωσία και την Κίνα. Από τη σύνοδο κορυφής μεταξύ του Τραμπ και του Ξι Τζινπινγκ της Κίνας, η Ουάσιγκτον δοκιμάζει μια αλλαγή τακτικής. Το στρατηγικό παίγνιο παραμένει το ίδιο: Ο έλεγχος της Καρδιογαίας. Αλλά εμφανίζεται να χαλαρώνει την πίεση προς την Κίνα ενώ κλιμακώνει εναντίον της Ρωσίας, της Συρίας και του Ιράν.

[ΕΘ: Προεκλογικά μας είχε κάνει εντύπωση γιατί ο Τραμπ είχε τόσο αρνητικές θέσεις εναντίον του Ιράν. Όλοι είχαν υποθέσει τότε ότι ο Τραμπ απλώς ήθελε να διαφοροποιηθεί από τον Ομπάμα, ο οποίος είχε καταλήξει σε συμφωνία για τα πυρηνικά με το Ιράν. Εντούτοις, τώρα γίνεται κατανοητό ότι η στάση του Τραμπ προς το Ιράν ήταν βασική στο πλαίσιο της Καρδιογαίας.]

Αξίζει να δούμε ένα απόσπασμα από το αποκαλυπτικό βιβλίο του Μπρεζίνσκι του 1997 «Η μεγάλη σκακιέρα», όπου ο συγγραφέας αναφέρει σαφώς τον Μακίντερ:

«Το πώς η Αμερική ‘διαχειρίζεται’ την Ευρασία είναι κρίσιμης σημασίας. Μια δύναμη που κυριαρχεί στην Ευρασία θα ήλεγχε δύο από τις τρεις πιο προηγμένες και οικονομικά  παραγωγικές περιοχές. Με μια ματιά στον χάρτη επίσης βλέπουμε ότι ο έλεγχος επί της Ευρασίας θα σημάνει αυτομάτως την υποταγή της Αφρικής, καθιστώντας το Δυτικό Ημισφαίριο και την Ωκεαναία γεωπολιτικά περιφερειακές δυνάμεις στην κεντρική ήπειρο του κόσμου. Σχεδόν 75 τοις εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού ζει στην Ευρασία και ο περισσότερος φυσικός πλούτος του κόσμου είναι επίσης εκεί, τόσο σε επιχειρήσεις όσο και στο υπέδαφος. Η Ευρασία αποτελεί τα τρία τέταρτα των παγκόσμιων επιβεβαιωμένων πηγών ενέργειας” (σελ. 31)… Είναι επιτακτική ανάγκη να μην αναδυθεί ένας ανταγωνιστής της Ευρασίας, ικανός να κυριαρχήσει στην Ευρασία και συνεπώς να αποτελέσει πρόκληση για την Αμερική”(σελ. xiv)

Η σημερινή στρατηγική του Τραμπ είναι η ίδια το 2017 όπως ήταν και το 1997 όταν γράφτηκε το βιβλίο του Μπρεζίνσκι. Όλες οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, στην Αφρική, η Αραβική Άνοιξη της CIA, ο πόλεμος εναντίον του Άσαντ στη Συρία, το πραξικόπημα στην Ουκρανία, οι εντάσεις στην Κορεατική Χερσόνησο, οι κινήσεις της Ιαπωνίας εναντίον των διεκδικήσεων της Κίνας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, καθώς και ελεγχόμενη αποταθεροποιητική εισβολή των προσφύγων στην ΕΕ, όλα αυτά είναι μέρος της χειραγώγησης της ευρασιατικής «παγκόσμιας ζώνης διήθησης της βίας» στην περιφέρεια της Ευρασίας.

Το ερώτημα είναι αν θα επιτύχει η στρατηγική αυτή. Μάλλον όχι διότι ο κόσμος το 2017 έχει αλλάξει και δεν είναι ο ίδιος όπως το 1943 όταν ο Μακίντερ συμβούλευε το CFR και το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ, ούτε ίδιος με τον κόσμο του 1997 όταν ο Μπρεζίνσκι έκανε λόγο για την αμερικανική υπερδύναμη που ήταν στο απόγειό της (όπως ήταν στο απόγειό της η Βρετανική Αυτοκρατορία τον Αύγουστο του 1914.)

F. William Engdahl

Πηγή

 

 

Advertisements