Ο απόηχος των Γαλλικών Προεδρικών εκλογών

Χωρίς τίτλο.jpg

Οπως αναμενόταν, οι γαλλικές προεδρικές εκλογές ανέδειξαν νικητή τον Μακρόν. Τα βασικά χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης εκλογικής αναμετρήσεως δεν ήταν μόνο το ότι οι δύο υποψήφιοι δεν προερχόντουσαν από τα παραδοσιακά μεγάλα κόμματα, αλλά και το ότι εξέφραζαν εντελώς διαφορετικές  θέσεις για το μέλλον της Γαλλίας και της Ευρώπης. Ο Μακρόν, είναι υπέρμαχος της παγκοσμιοποιήσεως και της πολυπολιτισμικότητας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις τους στην κοινωνία, ενώ η Λεπέν, υποστηρίζει την προσήλωση στο Έθνος, τον αγώνα για Εθνική Κυριαρχία και Δικαιοσύνη και το σεβασμό των γαλλικών πολιτισμικών παραδόσεων.

Αν και η νίκη του Μακρόν ήταν αναμενομένη, αφού όλες οι δημοσκοπήσεις του έδιναν εξ αρχής σαφές προβάδισμα, αίσθηση προκάλεσε το συναίσθημα της εμφανούς ανακουφίσεως και η υπερβολική θριαμβολογία που εκδηλώθηκε μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, τόσο από τους Γάλλους αντιπάλους της Λεπέν, όσο και από πολλούς Ευρωπαϊκούς πολιτικούς κύκλους. Η παραπάνω αντίδραση οφείλεται, κατ΄ αρχάς, στις αμφιβολίες και την ανασφάλεια που προκάλεσαν σ’ αυτούς τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου.

Ο καταποντισμός των δύο πρώην μεγάλων κομμάτων ως αποτέλεσμα της δυσαρέσκειας και της απογοητεύσεως της γαλλικής κοινής γνώμης, δημιούργησε ένα θολό τοπίο σχετικά με το πού θα εστρέφετο ένα σημαντικό τμήμα του εκλογικού σώματος. Εδώ και αρκετό χρονικό διάστημα, η γαλλική κοινωνία, εμφανίζει έντονα σημεία διχασμού. Από την μία πλευρά υπάρχει η οικονομική ελίτ που απολαμβάνει κέρδη και προνόμια και από την άλλη οι εργάτες, οι άνεργοι και οι κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από τις καταστρεπτικές συνέπειες της παγκοσμιοποιήσεως και διαμαρτύρονται για την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα τους αλλά και οι ίδιοι. Αυτή την πραγματικότητα παραδέχθηκε, εμμέσως πλην σαφώς ο Μακρόν όταν, στην ομιλία του, μετά την εκλογή του, δεν πανηγύριζε και ανέφερε πως θα είναι πρόεδρος όλων των Γάλλων.

Υπήρχε επομένως η βεβαιότητα ότι τα αυξημένα ποσοστά της Λεπέν στον πρώτο γύρο, θα ενισχύοντο και από την ψήφο διαμαρτυρίας αριθμού οπαδών και των άλλων πολιτικών κομμάτων, κυρίως του Φιγιόν. Όμως και ψηφοφόροι του Μελανσόν θα μπορούσαν να προτιμήσουν την Λεπέν λόγω του ότι ορισμένα σημεία του προγράμματός της συμφωνούν με εκείνα του κόμματός τους. Συνεπώς το Σύστημα είχε ουσιαστικούς λόγους να ανησυχεί για την απήχηση των θέσεων της Λεπέν σε μεγάλο αριθμό συμπατριωτών της.

Άλλο σημείο προβληματισμού ήταν τα ποσοστά της αποχής και των λευκών και ακύρων ψηφοδελτίων  που αναμενόταν ότι θα είναι υψηλά.

Ανακουφισμένη αισθάνεται η Γερμανία διότι η εκλογή Μακρόν δεν θα επηρεάσει την προεκλογική εκστρατεία της. Η προτίμηση στο πρόσωπό του οφείλεται στο ότι θεωρείται ήπιος και ελεγχόμενος εταίρος. Δεν είναι, άλλωστε, τυχαία η δήλωση της Λεπέν  ότι μετά τις εκλογές, την Γαλλία θα την κυβερνήσει γυναίκα. Είτε εκείνη, είτε η Μέρκελ. Πράγματι, οι θέσεις του Μακρόν, που θεωρεί την Γερμανία ως υπόδειγμα στον οικονομικό τομέα, βρίσκονται πολύ κοντά με τις γερμανικές τόσο για το ευρώ όσο και για ζητήματα εξωτερικής πολιτικής  όπως οι σχέσεις με την  Ρωσία και η κρίση στην Συρία. Ωστόσο, όπως επισημαίνουν αναλυτές, η γερμανική ευφορία για το αποτέλεσμα στη Γαλλία θα είναι βραχύβια, και σύντομα θα τελειώσει ο “μήνας του μέλιτος” των Γαλλογερμανικών σχέσεων.

Στο εσωτερικό μέτωπο, ο Μακρόν προετοιμάζεται για τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου κατά τις οποίες  θα αντιμετωπίσει εσωτερικές και εξωτερικές προκλήσεις που αφορούν όχι μόνο την Γαλλία αλλά και την Ευρώπη. Μέσα σ’ ένα κατακερματισμένο πολιτικά περιβάλλον που επηρεάζει άμεσα την κοινωνία, καλείται να δώσει λύσεις σε προβλήματα που ταλανίζουν την χώρα, όπως η τρομοκρατία, η μεγάλη ανεργία και το εργασιακό ζήτημα που αναμένεται να προκαλέσει και τους ισχυρότερους τριγμούς. Για να έχει επιτυχία, θα πρέπει να αποκλίνει από το αντικοινωνικό, σκληρό και αντεθνικό πρόγραμμα της παγκοσμιοποιήσεως και να υιοθετήσει πατριωτικές θέσεις που εκφράζει η αντίπαλός του. Την θέση του δυσχεραίνει και το γεγονός ότι αντιλαμβάνεται πως η νίκη του δεν οφείλεται στην αποδοχή των ιδεών του από τους Γάλλους αλλά, στην κινητοποίηση των συστημικών δυνάμεων για να μην αναδειχθεί Πρόεδρος η Λεπέν.

Στο εξωτερικό, πρόβλημα θα υπάρξει στις σχέσεις με την Γερμανία, η σύγκρουση με την οποία θεωρείται αναπόφευκτη. Η εκλογή Μακρόν δημιουργεί κλίμα αισιοδοξίας για ενίσχυση του Γαλλογερμανικού άξονα,  που τα τελευταία χρόνια, είχε ουσιαστικά ατονήσει διότι η Γερμανία, έχει εξελιχθεί στη μόνη ηγετική δύναμη στην Ευρώπη και  δεν θα επιτρέψει την αναβάθμιση του ρόλου της Γαλλίας ως ισοτίμου εταίρου της.

Βασικά σημεία τριβής μεταξύ Μακρόν και γερμανικής κυβερνήσεως αναμένεται να αποτελέσουν ορισμένες θέσεις του Γάλλου Προέδρου όπως εκείνη της κοινής αναλήψεως των χρεών των ευρωπαϊκών χωρών την οποία αποκλείει το Βερολίνο. Επίσης οι θέσεις για κοινό προϋπολογισμό στην Ευρωζώνη και Ευρωπαίο Υπουργό Οικονομικών που θεσμοθετούν, ουσιαστικά, την Ευρώπη των δύο ταχυτήτων. Επιπλέον ο Μακρόν επικρίνει τα υπέρογκα γερμανικά εμπορικά πλεονάσματα και τις εξαιρετικά χαμηλές γερμανικές δημόσιες επενδύσεις. Σύντομα λοιπόν θα αντιληφθεί την γερμανική πολιτική δυσκαμψία, η οποία ενδεχομένως να εμποδίσει ή να μεταβάλει, σε σημαντικό βαθμό, τους αρχικούς του σχεδιασμούς.

Στην Ελλάδα, όσοι έσπευσαν να πανηγυρίσουν για την εκλογή Μακρόν λόγω των θέσεών του για το ελληνικό χρέος, πρέπει να λάβουν υπόψη πως, λόγω των επικειμένων γαλλικών και γερμανικών βουλευτικών εκλογών, το ελληνικό ζήτημα δεν πρόκειται να συζητηθεί σύντομα. Κατά την συγκεκριμένη  χρονική περίοδο, είναι λογικό, το ενδιαφέρον του Μακρόν να είναι στραμμένο στις βουλευτικές εκλογές του   Ιουνίου, στις οποίες καλείται να εξασφαλίσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ενδεχομένως, προς μεγάλη απογοήτευση των Ελλήνων υποστηρικτών του, να αποδειχθεί πως οι προσδοκίες που είχαν απ’ αυτόν  ήταν μεγάλες συγκριτικά με όσα είναι διατεθειμένος ή ικανός να υλοποιήσει, κυρίως εκείνα που αφορούν την χώρα μας.

Ασχέτως όμως από την μελλοντική πολιτική πορεία του Μακρόν, οι εκλογές απέδειξαν πως οι Εθνικιστικές δυνάμεις έχουν ήδη εξελιχθεί σε ρυθμιστές της πολιτικής της Γαλλίας, κάτι που συμβαίνει σε όλες σχεδόν τις χώρες της Ευρώπης.

Οι Ευρωπαίοι πολίτες υποστηρίζουν τα Εθνικιστικά Κινήματα συνειδητά και όχι υπό το κράτος συναισθηματικής φορτίσεως, διότι αυτά προτείνουν λύσεις σύμφωνες με τις ανάγκες, τις ανησυχίες, τις επιθυμίες και τις επιδιώξεις των συγχρόνων κοινωνιών. Είναι λογικό λοιπόν να αυξάνουν διαρκώς τα ποσοστά τους.

Αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα, με το Κίνημα της Χρυσής Αυγής, την τελική νίκη και δικαίωση της οποίας θεωρούμε φυσιολογική, επιβεβλημένη και αναμενομένη, δεδομένου ότι αποτελεί μονόδρομο για την σωτηρία της πατρίδος.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΕΠΙΤΗΔΕΙΟΣ

Αντιστράτηγος ε.α

Ευρωβουλευτής

Λαϊκού Συνδέσμου – Χρυσή Αυγή

Πηγή

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: