Η επιστροφή των Οθωμανών στον καιρό των ραγιάδων

 «Οι κλέφτες προσκυνήσανε

και γίνανε ραγιάδες,
μα ένα μικρό κλεφτόπουλο
δεν λέει να προσκυνήσει»

Οι λαοί πλάθονται, οι λαοί ακολουθούν και κατά τούτο ασφαλώς δεν φέρουν και την μεγάλη ευθύνη για τον ολέθριο και ορμητικό ποταμό της παρακμής, ο οποίος τους παρασύρει προς την καταστροφή, προς το μηδέν και επί του προκειμένου προς την εθνική αμνησία. Με αφορμή την επίσκεψη Ερντογάν θα εκφράσω για μια ακόμη φορά την ένστασή μου για όλους αυτούς τους “έγκυρους” αναλυτές, που όλο και βλέπουν ότι καταστρέφεται η Τουρκία, αλλά η Τουρκία δεν καταστρέφεται. Το αντίθετο γίνεται όλο και περισσότερο δυνατή!

Το επικίνδυνο ψεύδος της Ελληνοτουρκικής “φιλίας”

Από το 1821 μέχρι την τελευταία θρυλική επέλαση του ένδοξου Στρατού μας στα βάθη της Μικράς Ασίας, ο Ελληνισμός όλο και προχωρούσε. Θεσσαλία, Μακεδονία, Θράκη και τέλος δίπλα στην Πόλη των ονείρων μας, την Κωνσταντινούπολη και στην Σμύρνη και στον Πόντο όπου οι αντάρτες σήκωσαν τα λάβαρα των Κομνηνών για εκατό ολόκληρα χρόνια επέλαση και ύστερα η καταστροφή του 1922 και η κυριαρχία ενός ολέθριου δόγματος στην εξωτερική μας πολιτική, η κυριαρχία του μεγάλου και επικίνδυνου ψεύδους της ελληνοτουρκικής “φιλίας”.

Διαβάστε τη συνέχεια.

Advertisements